Donderdag 30 juli 2009
update dagboek...
Hèhè, ik heb al drie dagen mijn nieuwe medicatie genomen en ik functioneer nog, goed hé?
Nu maar hopen dat ze snel beginnen te werken, dat zou nog beter zijn.
Tot eergisteren had ik nog regelmatig ' the hippy hippy shakes ' maar sinds gisteren enkel nog wanneer de medicatie uitgewerkt is.
Ik ben benieuwd hoe mijn handschrift er zal uitzien met zo'n bibberhandjes, ik heb het nog niet uitgeprobeerd.
Het is wel een pak stiller nu mijn tanden niet langer klapperen als Spaanse castagnetten.
Op Facebook kan ik -nu mijn ogen terug in focus staan,- weer zien welke tekens er op de Mahjong blokjes staan, dus mijn tegenstrevers gaan het nu wat moeilijker krijgen
Mr. Silver loopt weer ontspannen rond nu zijn eega achter de kookpotten staat.
De diepvries maaltijden die hij voor zichzelf kocht terwijl ik strijk lag, waren veel te kleine porties, maar twee porties waren dan weer net iets teveel.
Toch heeft het hem nog niet aangezet tot koken, ik moet besluiten (na 41 jaar) dat hij er écht een hekel aan heeft.
Zondag werden we vertroeteld door broer 2 en mijn lieve schoonzus, met een bijzonder lekkere BBQ en de volgende dag met een ontbijt met kakelvers gelegde tikkeneikes van de kippen die er rondliepen.
Maandag avond moesten zij dan weer een trauma verwerken.
Hun dochter, schoonzoon en kleinkind werden een tijdje gegijzeld tijdens een bankoverval in onze buurt.
Het is toch een vreselijke tijd dat we nu doormaken.
Ik herinner me nog niet zo lang geleden dat er op het nieuws gezegd werd dat een enquête bij de bevolking had uitgewezen dat 'onveiligheid op straat' primeerde boven de financiële crisis.
Vervolgens werd dit weggelachen door een hooggeplaatste politieman.
Hij beweerde dat dit gevoel enkel leefde bij oudere dames.
Ik ben nu 61 en reken me bij de oudere dames, maar het is toch de eerste keer dat ik meemaak dat er kort bij huis een gewapende overval gepleegd wordt op een bank en mensen worden bedreigd.
Kleine criminaliteit en gelegenheidsboefjes zijn er inderdaad altijd geweest, maar we leven nu precies in het Chicago tijdperk van Al Capone - iets dat we vroeger slechts in de film zagen en dat heel ver van onze bed was.
We zijn in de stad ook niet onveiliger dan mensen die in de rust en stilte van de buiten wonen.
Tenslotte sloeg de baby moordenaar Kim de Gelder ook toe in de landelijke woning van Elza van Raemdonck.
Maar kom, ik ga de morbide toer niet op.
We gaan proberen nog het beste te maken van de tijd op deze wereld die ons nog rest.
Toch moeten we allemaal bij de 'hogere instanties' blijven aan de alarmbel trekken en blijven volhouden dat de criminaliteit wel degelijk toeneemt en geen fictief denken is van paniekerige oudere dametjes.
Bovendien voel ik me, nu ik weer wat strijdvaardig en gezond word, me helemaal geen beverig oud dametje meer, maar komt mijn Britse Bulldog mentaliteit weer zijn kopje opsteken.
Grrrrrr......
Nu maar hopen dat ze snel beginnen te werken, dat zou nog beter zijn.
Tot eergisteren had ik nog regelmatig ' the hippy hippy shakes ' maar sinds gisteren enkel nog wanneer de medicatie uitgewerkt is.
Ik ben benieuwd hoe mijn handschrift er zal uitzien met zo'n bibberhandjes, ik heb het nog niet uitgeprobeerd.
Het is wel een pak stiller nu mijn tanden niet langer klapperen als Spaanse castagnetten.
Op Facebook kan ik -nu mijn ogen terug in focus staan,- weer zien welke tekens er op de Mahjong blokjes staan, dus mijn tegenstrevers gaan het nu wat moeilijker krijgen
Mr. Silver loopt weer ontspannen rond nu zijn eega achter de kookpotten staat.
De diepvries maaltijden die hij voor zichzelf kocht terwijl ik strijk lag, waren veel te kleine porties, maar twee porties waren dan weer net iets teveel.
Toch heeft het hem nog niet aangezet tot koken, ik moet besluiten (na 41 jaar) dat hij er écht een hekel aan heeft.
Zondag werden we vertroeteld door broer 2 en mijn lieve schoonzus, met een bijzonder lekkere BBQ en de volgende dag met een ontbijt met kakelvers gelegde tikkeneikes van de kippen die er rondliepen.
Maandag avond moesten zij dan weer een trauma verwerken.
Hun dochter, schoonzoon en kleinkind werden een tijdje gegijzeld tijdens een bankoverval in onze buurt.
Het is toch een vreselijke tijd dat we nu doormaken.
Ik herinner me nog niet zo lang geleden dat er op het nieuws gezegd werd dat een enquête bij de bevolking had uitgewezen dat 'onveiligheid op straat' primeerde boven de financiële crisis.
Vervolgens werd dit weggelachen door een hooggeplaatste politieman.
Hij beweerde dat dit gevoel enkel leefde bij oudere dames.
Ik ben nu 61 en reken me bij de oudere dames, maar het is toch de eerste keer dat ik meemaak dat er kort bij huis een gewapende overval gepleegd wordt op een bank en mensen worden bedreigd.
Kleine criminaliteit en gelegenheidsboefjes zijn er inderdaad altijd geweest, maar we leven nu precies in het Chicago tijdperk van Al Capone - iets dat we vroeger slechts in de film zagen en dat heel ver van onze bed was.
We zijn in de stad ook niet onveiliger dan mensen die in de rust en stilte van de buiten wonen.
Tenslotte sloeg de baby moordenaar Kim de Gelder ook toe in de landelijke woning van Elza van Raemdonck.
Maar kom, ik ga de morbide toer niet op.
We gaan proberen nog het beste te maken van de tijd op deze wereld die ons nog rest.
Toch moeten we allemaal bij de 'hogere instanties' blijven aan de alarmbel trekken en blijven volhouden dat de criminaliteit wel degelijk toeneemt en geen fictief denken is van paniekerige oudere dametjes.
Bovendien voel ik me, nu ik weer wat strijdvaardig en gezond word, me helemaal geen beverig oud dametje meer, maar komt mijn Britse Bulldog mentaliteit weer zijn kopje opsteken.
Grrrrrr......
