I'm back !! ....

.

Met de hulp van Natoken, die dan weer hulp kreeg van Ani,  ga ik nu ook een test doen en proberen om een tekst op een mooie ondergrond te plakken en dat vervolgens hier op mijn blog te krijgen.

(Normaal gezien moet dat een prachtig gedicht zijn, maar dat is niet mijn sterkste kant, dus het worden slechts een paar bekende quotes)

't Is tenslotte maar een test hé. ;-)

Wat moet een mens anders doen in komkommertijd?

Ik zou kunnen kuisen, juist ... maar pffft... niet bepaald mijn lievelingsjob en dat gaat niet lopen.

Ik moet wel absoluut de struiken in de voortuin snoeien en de zon staat er nu niet op, dus het zit erin dat ik dat straks toch nog even ga doen. (zei ze fier en ze hoopt dat die donderwolk reden zal zijn om het niet te doen   )

Mr. Silver is nog een kinderkamer op de zolder mede aan't creëren bij zoon 2, want eind augustus wordt nummerke drie verwacht.   Er waren wel voldoende slaapkamers, maar in deze tijd heeft elk kind 'zijn/haar ruimte' nodig.

Waar is de tijd dat kinderen bijna in stapeltjes te slapen gelegd werden?

Net zoals jullie heb ik ongelooflijk genoten van het prachtig zomerweer,  in- of uit mijn zwembadje.

Voor mij mag het best nog even blijven duren, maar een beetje frisser zoals vandaag is wel heerlijk.  

 Allez, bon,  hier komt mijn eerste probeersel, hoedoevast aan uw bretellen ....

.....   In het water met de kindjes ...

oeps een klein mankement, ik ben de vorige video van het centraal station kwijt

.

Mannekes zeg, waar heb ik het aan verdiend?

Na een uiterst slechte, natte start hebben we hier aan 't zeetje al ongelooflijk prachtig weer gehad (voor Belzikske toch ! )

Elke dag stralende zon, weliswaar af en toe vergezeld van een ijzig windje, but who cares??  Ikke niet hoor, zo koel ik wat af.

Moest het altijd zo'n weer zijn,  dan ging er beslist niemand nog naar het zuiden, tenzij om de mensen èn de architectuur èn het eten.

Het eten in de camping taverne ( het durft zich 's avonds en 's middags ook restaurant te noemen) was een minieme ontgoocheling.

Enkel met de weekend open!  

Alsof alle senioren en ouders met kleuters die in voor- of naseizoen hier staan niet uit eten willen gaan, kom zeg!

Verder: de kaart - aan zee wil ik vis eten, hoe zoudt ge nu zelf zijn?  

Mister Silver, een berucht visetariër (haat alles wat vis is en daarom heb ik dit nieuw woord uitgevonden) vond het niet zo vreselijk wat ik nu ga vertellen.

Een restaurant/taverne aan zee zonder vis, kom zeg mannekes: dat is even erg als een café zonder bier.

Ik bekeek de kaart en bestelde een tongetje. 

"Sorry mevrouw, dat is er niet meer" zei de nochtans heel vriendelijke ober,  die er helemaal alleen voor stond.

Ik had het enigzins verwacht en om niet de hele kaart af te gaan vroeg ik beleefd : "wat hebt u eigenlijk nog van vis?"

"Euh niks meer mevrouw, sorry en van vlees eigenlijk ook niet meer, maar ik heb wel nog een uitzonderlijk goede steak".

Bij gebrek aan eten thuis en omdat we enorm grote honger hadden,  bestelden we allebei steak met fritten, zijt ge in België of niet?

Mr. Silver zei dat het hem deed terug denken aan zijn vroegere veelvuldige werkbezoeken aan Polen - lang voor de Berlijnse muur werd afgebroken - toen kreeg hij in elk hotel ook een heel uitgebreide kaart,  om uiteindelijk te horen dat er slechts goulash, erwtensoep en frisdrank was.   Zelfs het bier was op.  Kan het nog erger?

Met een gevoel voor humor dat je altijd nodig hebt in een onbekend camping restaurant/taverne,  begonnen we vol goede moed aan een enorme steak en ik ben wel verplicht te bekennen dat het één van de lekkerste was die ik ooit heb genuttigd.

Godzijdank voorziet mijne zilveren me elke dag van verse garnaaltjes bij mijn apertiefje.  Ik zal verplicht zijn om zelf vis te bereiden in ons huisje op wielen vrees ik.

Eergisteren bezochten we een enorme Rommelmarkt in Koksijde - aan te bevelen voor alle Rommelmarkt liefhebbers zoals Knuffel van ons aller Huismusje.  ze zal me heel dankbaar zijn voor deze informatie

Ik dacht dat de Rommelmarkt van Edegem enorm was, maar deze was zo groot,  dat we maar een stuk ervan gezien hebben.

Het is één van die bizarre hobby's van Mr. Silver en ik pikkel maar mee, ondersteund door een flinke dosis Dafalgan Codeïne.

Hij loopt rond en ik koop.   Ja sorry, ik kan niet 'windowshoppen' zoals men dat in het Engels noemt.  Als ik iets interessant zie,  dan koop ik het. 

Ik kocht dus twee nieuwe mosselpotjes voor 2 euro - dat zal nog van pas komen gezien het gering aanbod van vis in ons camping restaurant.

Onze vrienden,  die op de camping naast die van ons staan, hebben hun 2,5 jarig kleinzoontje enkele dagen op bezoek.

Toen ik gisteren om 9.30 uur uit mijn bedstee klauterde hoorde ik Mr. Silver al met hen praten.  Ze waren op wandel.

Het nadeel van klein mannen is dat ze héél vroeg wakker worden.   Zij zaten om acht uur al in de zandbak met hun kleinzoontje en hun oogjes stonden klein door gebrek aan slaap.

Hoe snel vergeten we toch die glorietijden toen we met onze kinderen ook een wandeling door de Wildertse bossen maakten om 7 uur 's morgens omdat ze teveel lawaai maakten in de caravan!

Wat radio Minerva betreft (zie de titel) - ik las in de krant dat men dit eender waar via de PC kan spelen en het is inderdaad zo. 

Ik zit hier al dagen oude liedjes (van mijnen tijd) mee te neuriën (of uit volle borst mee te zingen) en Mr. Silver komt steeds naar binnen kijken wat er aan de hand is, hij denkt dat ik last heb van krampen.

Daarnet heb ik in het ochtendzonnetje zijn grijze lokken geknipt en hij ziet er nu weer een beetje ordentelijk uit. 

Hij is nu terug uit de douche en ik heb voor vandaag weer een fiets gehuurd.  Ik wacht hier al tikkend tot mijn Dafalgan begint te werken vooraleer ik me weer zonder vrees (sic) in het verkeer smijt.  

Spijtig dat ze geen grote flashie, fluorescerende  " L " hebben om op mijn rug te hangen.

Ik overweeg toch om een electrische fiets te kopen,  maar ik viel wel achterover toen ik de prijs zag. 

Bovendien twijfel ik aan een plooifiets (om mee te nemen in de caravan) of een degelijke gewone. 

Ik vermoed dat we best naar Nederland gaan om er eentje te kopen.

Als er een volk is dat weet wat een goede fiets is, dan zijn het wel de Nederlanders. 

Thea liet me al weten dat zij er eentje heeft, nu zal ik haar contacteren en haar heel onbescheiden vragen wat ze daar voor zo'n fiets betalen.

Ik ben blij te zeggen dat sinds mijn deskundig systeemherstel mijn Lappie zich al een hele tijd voortreffelijk gedraagt.  

Slechts een paar kleine oprispingen,  die niet helemaal kosher zijn, maar ik blijf erop timmeren tot het helemaal begeeft.   Je zal merken dat dit gebeurt nèt wanneer de garantie vervalt.

Net zoals Herkuul en Ernst denk ik dat het aan oververhitting of iets anders te wijten is en zeker niet omdat ik af en toe een programma download.  Er staat nu niets meer op - het is zo proper als een pas gewassen babypoepje en nog durft het  eens uitvallen.

Mr. Silver verveelt zich 's avonds rot, (er is geen TV) dit integenstelling tot mezelf.   Ik lees, heb mijn handwerk, tokkel op mijn Lappie, los kruiswoordraadsels op ... enfin, laat ons zeggen dat het woord vervelen niet in mijn woordenboek staat.

Op een gegeven ogenblik vroeg hij zelfs om te wiezen!  

Allez zeg, wiezen met z'n twee... het moet al erg zijn als hij wil kaarten.   Toen ik hem zei dat ge met twee niet kunt wiezen keek hij zo vreselijk teleurgesteld dat ik hem het Mahjong spel op Facebook aangeleerd heb.

Dit ter informatie van Lieve en Stefanie !   Die kleine aantal punten elke keer waren van hem hoor!

Hem zien spelen was aandoenlijk.   Het zweet parelde op zijn voorhoofd.   Indien hij vanavond weer wil spelen dan zal ik er eens een foto van maken voor het nageslacht!

Oeps, hij komt nog eens informeren of ik nog niet gedaan heb met schrijven zodat we kunnen vertrekken... ik zal hier maar een einde aan breien zeker?!

Blogjes lezen en reakties schrijven zal voor na onze fietstocht zijn (indien ik het overleef natuurlijk).

'Wish you were all here"

Dat stond vroeger op de kaartjes die we naar huis zonden, en ik doe het nu op deze meer moderne virtuele manier   

In mei 2007 schaftte ik me een laptoppeke aan, een mens moet tenslotte met zijn tijd meegaan nietwaar?

Overal en altijd online kunnen, wij de 'echte blog-senioren' kunnen het niet missen.

Maar mijn laptoppeke was een 'budgetvriendelijke' aankoop.   We kochten het in den Aldi want er was ons verzekerd door een IT deskundige dat men daar ook uitstekend materiaal kon kopen.

En ge weet hoe dat gaat met een computer hé?  

ahaaaa....maar dat is iets interessant, ik ga dat er efkes opzetten zie ...en voor ge het beseft staat uw bureaublad vol icoontjes.

Een jaartje terug begonnen de problemen.

Elke keer ik online was begon mijn lappie te zoemen en te gonzen als een zwerm zotte wespen om dan plots zonder verwittiging volledig stil te vallen.  Vreselijk vervelend.

Ik belde toen Medion op en kreeg de raad om een volledig systeemherstel te doen en Lappie terug in kooptoestand te zetten.   Zogezegd, zogedaan.

Indien het werkt in de originele kooptoestand dan is er niets mis met het toestel, maar dan ligt het aan later toegevoegde programma's werd me gezegd.

Ik protesteerde : "maar mijnheer, ik moet er toch iets meer kunnen opzetten dan wat er opstaat zeker?" en mijnheer antwoordde : " ik kan niet meer zeggen dan ik al gezegd heb mevrouw, indien het in kooptoestand werkt dan is er niets mis met het toestel en dan moet u er niets meer opzetten, dag madam!"

Voilà, daar moest ik het mee stellen.   Maar inderdaad, een hele tijd werkte Lappie zonder problemen hoewel ik nog steeds mijn twijfels had - zelf heb ik een sterk vermoeden dat Lappie last heeft van vapeurs want ze wordt regelmatig héééél warm en zoemt als een gek.

Maar wie ben ik?   Die man bij Medion heeft ervoor gestudeerd en ikke niet hé.

Nu werk ik zelf thuis bijna nooit met Lappie, maar Mr. Silver ontdekt nu meer en meer de geneugtens van het WWW en dankzij ons klein intern netwerkje thuis kunnen we beiden online.   Ik boven aan de vaste computer en hij beneden aan Lappie.

Zonder het te beseffen komen er toch altijd programma's of updates op en ons bureaubladje stond weer vol icoontjes toen ik dit jaar naar zee kwam.

Het zoemen en gonzen begon zodra ik online ging weer enorm toe te nemen en heel vaak, op de meest ongelegen ogenblikken, bv. tijdens een spelletje Mahjong of Bejeweld online was't ineens gedaan - poef .... zwart scherm en noppes meer.

Gisteren waren we even overhuis gegaan en omdat ik me nog herinnerde wat ik moest doen van de vorige keer heb ik nu daarnet weer gedaan.   Thuis, in de originele doos van Lappie zaten alle nodige cd rom's om haar terug in kooptoestand te zetten.

Daarnet heb ik dan weer, terwijl de zenuwen door mijn lijf gierden, voor de tweede keer een volledig systeemherstel gedaan.   Ons Lappie staat weer in kooptoestand en wonder boven wonder, ik kon terug online dankzij mijn Mobistar stickske natuurlijk!

Of ik online kan blijven is een andere vraag, want zodra ik hier begon te tokkelen op Seniorennet, begon Lappie weer van haar perretten te geven.   ( euh ... Thea, ik weet echt niet hoe jullie dit in Nederland zeggen, sorry hoor).

Enfin, het is een test, indien Lappie nu in kooptoestand weer om de haverklap uitvalt dan bel ik bij mijn thuiskomst terug Medion op want de garantie loopt nog een jaartje.   Een mens moet toch online kunnen met de huidige hardware of niet soms?   Waarom koop je anders zo'n laptop?

Met de woorden van Monty Python :  - and now for something completely different!

Na het ongelooflijk nat begin van ons verblijf aan zee is Laura volop gaaaze beginnen geven en dan wordt camperen pas écht plezant.

Altijd buiten in het zonnetje zitten, eten en drinken - heerlijk.

Ik heb - op aanraden van een vriendin - een fiets gehuurd.   Vriendin beweerde dat fietsen wel ging met een slechte rug als het stuur maar hoog genoeg stond.

En ja hoor ... ik kon fietsen!   Tevoet geraak ik nergens meer, dus dat was een heerlijk gevoel.

Nu moet ik jullie wel bekennen dat fietsen nooit echt mijn ding is geweest.  Als kind kregen we geen fiets omdat het broertje van moeder op vijfjarige leeftijd werd doodgereden en zij was daarom ongelooflijk bang dat ons iets zou overkomen.   Bovendien waren er geen center voor vier fietsen.

Maar hoe gaat dat?   Zonder dat moeder het wist leerde ik heel stiekem mezelf fietsen op fietsen van vriendinnen.   Maar ik kan fietsen zoals ik kan zwemmen : maw. 'slecht'

Aan elke hoek stap ik af en daar waar Mister Silver moeiteloos tussen twee paaltjes fietst, stap ik af - enfin ik spring eraf want mijn benen zijn te kort - en ik stap terug op voorbij de paaltjes.

Ik stapte na ons fietstochtje met een ongelooflijk fier gevoel af.   Herniaretta had zich de hele tijd koest gehouden en ik begin al een aankoop te overwegen

Wat ik wel niet begrijp is : waarom heeft men ik hemelsnaam een hele nieuw fietspad aangelegd van deze camping naar Nieuwpoort strand met KLINKERTJES - dat kan toch enkel maar in België!

Waarom zijn de ingenieurs geen kijkje gaan nemen in Nederland waar men hemelse fietspaden aanlegt?   Fietspaden in macadam....   Hier is het de hele tijd van  boenke boenke boenke en dan nog op een fiets met vering.

De tweede dag begon Herniaretta wel te pruttelen, maar ik ga dat toch niet toewijzen aan het fietsen, ik ben het al gewoon dat ze af en toe haar kuren krijgt. 

Maar ik ga toch nog even wachten vooraleer ik me een goede fiets aanschaf, ik zal er nog maar best eentje huren.   Bovendien overweeg ik zo eentje met een batterij.   Zijn er misschien ervaringsdeskundigen bij mijn lezers die mij de pro- en contra's van zo'n fiets kunnen geven?

Ik ga het hier nu even bij laten en dit al op mijn blog zetten vooraleer ik seffens weer zonder verwittiging een zwart scherm krijg en alles kwijt ben.

Ik hou jullie op de hoogte van het verloop.

En voor Lewieke : ge gaat van uw maand zeevakantie genieten hoor, ik kan het u verzekeren.  Er gaat niets boven onze kust en zeker niet wanneer de zon schijnt!

Jaja, die van 't zeetje!

'k zit hier nog, dat wil zeggen dat het weer nog meevalt hé, anders was ik nu terug thuis.

Zaterdag.....heerlijk, glorieus, stralend, zuiders weer.   De hele dag buiten zitten bakken in't zonneke en uitkijken naar de volgende dag, want dan kwamen de kinderen en kleinkinderen.

's nachts - ik ga slapen rond 1 uur - drup drup drup .... 'T IS NIE WAAR HEEEEEEE ?????!!!!!!

Jaja, 't is wel waar, een zondvloed daalt neder op onze bescheiden woonplaats.   De druppels kletsen alsmaar harder en harder op het dak.

Miljaarde miljaarde miljaarde ... kan dat hier nu écht geen twee dagen achter elkaar zonnen????

De volgende ochtend, D-Day na een rusteloze, bijna slapeloze nacht : telefoon - Zoon 2 : "hallo mama, wij komen hoor" we zullen er rond de middag zijn.    "Jamaar zeuneke, 't is hier ouw wijven aan't regenen hoor!"

"Allez gij, hier is 't nog droog, maar we hebben het de klein mannen beloofd, dus we komen."

Even later : telefoon - zoon 1 "Hallo mama, we komen af hoor" en hij krijgt hetzelfde antwoord als zoon 2. Hij vindt het ook niet erg dat het hier regent, de kleinzonen kijken er ook al naar uit.

Mr. Silver en ik kruipen uit onze mini bedstee,  met ongelooflijk zachte matras (voor Herniaretta) en kijken in de voortent : " eeeeeeeekes.....jakkkes......heel de voortent staat onder water".   Wij zijn kampeerders van 'kust mijn voeten'.

"Zijde gij nu bij de scouts geweest of niet?" vraag ik Mr. Silver,  die me verwonderd aankijkt.

"Pakt een schup en graaf een greppel zodat dat verdomde water hier niet blijft binnenstromen, sebiet staan de klein mannen hier met hun voeten in't nat! "

Mr. Silver - nu klaarwakker - volgt het commando van zijne generaal op en begint te schuppen zodat het water terug naar buiten vloeit.

Buurman - een ervaren caravanner, zegt dat het bij hem droog is omdat zijn systeem goed werkt.   Ik zend Mr. Silver op verkenning :   een goed systeem dient nagevolgd te worden.

"Ja maar zeg, die heeft drie lagen in z'n voortent, eentje waar water doorkan, daarbovenop nog een laag, en dan een lag die hij omkrult zodat er geen regenwater kan binnenkomen, die komt hier al sinds 1980 !" moppert Mr. Silver, wiens haar met de dag witter wordt ipv grijs.

Het uur der waarheid (de aankomst der vruchten mijner schoot) nadert met rasse schreden.

Het regent inmiddels al iets minder hard.  

Links is nu een greppel en een putteke gegraven en het water stroomt er weg.   Rechts is er een grote modderpoel.

Nog steeds 'in bevel' zeg ik:  "D'r moet hier verdomme toch iets zijn om op die modderpoel te leggen bij de ingang, laat uw hersencellen eens allemaal werken man."   Ik hoor het gekraak en gepiep van alle radertjes en even later staat mijn genie'ke daar met een stuk plastic. 

"Bon, nu kunnen ze tenminste binnenkomen zonder uit te schuiven!" : zeg ik als compliment voor zoveel kunnen.

Wat later arriveren beide succesvolle zaadcellen met vrouw en kroost.

De klein mannen komen in de caravan en vinden het heerlijk.   Kleinzoon 2 gooit zich op ons bed en hij kijkt me aan met een gelukzalige blik in zijn ogen, zo'n nestje in een caravan, hij kan zich niets beter indenken.

Kleinzoon 1 wordt een beetje ingetoomd,  want die vindt dat het bed meer op een trampoline lijkt.

Nana grijpt tijdig in en zet hen alle twee terug in de vochtige voortent.      Kleindochter vraagt verwonderd hoe onze caravan rijdt zonder motor en ik leg haar uit dat het getrokken wordt met de bol achteraan de auto.

Kleinzoon 3 ziet het 'bewust' voor de eerste keer en vindt gewoon binnen- en buitenkomen een heerlijk spelletje.

Snel wordt er beslist dat 'de mannen' - kleinkinderen incluis,  naar de frituur gaan om proviand te halen.

De frituurist krijgt bijna een attack - hij wou net de keet sluiten.

Wonder boven wonder, de goden zijn met ons :   na de middag doen de hemelsluizen hun deuren toe en Laura komt eerst voorzichtig piepen en daarna beslist ze te schijnen uit volle kracht.

Kinderen, kleinkinderen en grootvader zoeken het strand op - nana blijft achter en doet de opruim en de afwas en zet alles (tafel en stoelen)  buiten op het gras in het zonnetje.

Moe maar voldaan keren ze allen terug,  met nieuw proviand voor het avondmaaal.

Deze keer kunnen we buiten eten zoals moeder natuur het ooit bedoeld had.   

De kleinkindjes worden door mama en papa in de familiedouches gewassen en klaargemaakt voor hun bedjes.   Zo kunnen ze straks slapend van uit de wagen recht naar hun bed.

Bij schoondochter 2 is ons kleinkindje 5 nu al heel goed te zien en te voelen.   Ik wrijf even over zijn (haar) poepke en prijs me gelukkig dat ik dit allemaal mag meemaken.

Na een heerlijke dag - met slechte, natte start - wuiven we ze uit, onze kroost die zo aan ons hart ligt.

Moe maar voldaan kruipen Mr. Silver en ik 's avonds terug in ons mini zigeuner nestje en we slapen een gat in de dag.

Telefoon : "hallo, 't is hier met broer zee, is't goed dat we vanmiddag even langs komen?"

"Natuurlijk" antwoord ik met slaapstem.   " Hoe meer zielen hoe meer vreugd ".   

Mr. Silver en ik rennen naar de douches en ruimen ons mini huis op zodat het bezoek niet te erg schrikt.

Schoonbroer en schoonzus zijn vertrokken.  

Daarna is Mr. Silver,  die geen zittend gat heeft,  op zijn fiets gesprongen.  Hij kwam enkele minuten geleden terug met een half pond garnaaltjes.

"Hier shoeke...uw aperitief".

Hoe kunt ge nu ooit kwaad zijn op zo'n lieve man?

Lap!   't is niet waar hé - ik hoor weer regendruppels op het dak.    't is weer van datte.   Maar inmiddels is het toch al bijna 7 uur - tijd voor het avondeten en een DVD kijken of wat internetten.

Zoon 1 had me bijna de stuipen op het lijf gejaagd toen ik vertelde dat ik 'Mobistar Everywhere' gebruikte.

"Pas maar op dat ge geen enorme rekening toegezonden krijgt":  had hij waarschuwend gezegd.

Het koud zweet was me uitgebroken en ik heb broer 2 gebeld,  van wie ik weet dat hij dit systeem al vrij lang gebruikt.   Hij heeft me  verzekerd dat ik op mijn twee oren mag slapen.   De rekening valt altijd best mee en is zoals men mij gezegd heeft.

Oef .... nu kan ik met gerust geweten terug op mijn blogje schrijven en mijn favoriete blogjes lezen.

Na al die bakken regen hebben we gisteren en vandaag ongelooflijk genoten van een heerlijk stralend zonnetje.

Gisteren werden we op de apertief uitgenodigd bij vrienden van ons die op de camping naast die van ons staan.

In vogelvlucht was het maar drie stappen, maar het hek was net iets te groot om over te springen en we moesten een hele omweg maken.

Nadien Lasagne opgewarmd uit de diepvries (van thuis meegebracht) en redelijk geslapen, enfin ikke toch - Mr. Silver hoorde men tot in Antwerpen snurken. (niet moeilijk na zoveel Duveltjes! )

Vandaag is 'Laura' de hele dag braaf geweest en heb ik eindelijk tijd gehad om de camping te verkennen.

Onze eigen Belgische kust heeft toch nèt dat ietsje meer dan andere landen. 

We hebben enkele jaren in Cadzand gestaan, maar de ambiance die men hier in België vindt, vindt men nergens anders.

We horen ook meer Vlaams dan Nederlands en dat is ook gezellig.  Niet dat ik de Nederlanders niet leuk vind, maar een Belg heeft 'iets' dat een Nederlander niet heeft ... een zekere 'je ne sais quoi' en ik zeg dit als buitenlander.

Nederlanders komen altijd zo enorm zelfzeker over en hier zie ik al die bomma's- net zoals mezelf, met kleinkinderen op stap.

In de Nederlandse camping zag ik dat heel zelden.   Vaak werd me gezegd : "ja maar, dit is nu onze tijd, de tijd dat wij kunnen genieten van onze oude dag" en ik kan hen geen ongelijk geven, maar ik heb de indruk dat wij, enfin de Belgen, iets anders in mekaar zitten.

Daarstraks is Mr. Silver met zijn velooke een toerke gaan doen en hij kwam terug met verse garnalen voor mij.  

Lekker knabbelen bij een pintje als apertief.   Heerlijk toch, zo garnaaltjes pellen en ze één voor één opknabbelen.   Zelf lust hij het niet, maar hij geniet omdat ik geniet.

Morgen - indien Laura nog van de partij is - komen onze kinderen allemaal een kijkje nemen en wij zien er al naar uit.

Toch lees ik dat ze vanaf maandag weer slecht weer voorspellen.  Of we dan hier blijven weet ik niet, want een caravan is slechts plezant bij mooi weer.

Bij vreselijk regenweer zoals dat van vorige week zit ik liever thuis.

Nu ga ik op zoek naar een dessertje en een lekker tasje koffie en dan ...'t ja .... dan zien we wel. 

Niets moet en alles mag nietwaar?

Helemaal niet volgens het boekje, maar biebieke heeft toch haar Mobistar everywhere geïnstalleerd gekregen.

Mr.Silver bolde het snel af op zijne velooo....hahahaha.....

Joepie de poepie en nu maar hopen dat ik niet te snel victorie heb gekraaid

Bovendien is het hier prachtig weer nu aan 't zeetje en heb ik al een 'zon' periode achter de rug.

Nu ben ik verplicht om optimaal mijn dagcentjes op te gebruiken hé, ik ga nu mijn favoriete blogjes lezen.

Hopelijk tot morgen!

 de look - geplant op de wijze van Lewieke ....

Waaaauw (om het met de woorden van Eddy Wally te zeggen) ....

De week is weer in een razend tempo voorbijgevlogen.

Maandag moest ik voor een hersenscan, want het aanhoudend gefluit in mijn oren is blijkbaar niet te wijten aan een defect van mijn oren volgens de NKO arts.  Dat zou te gemakkelijk geweest zijn natuurlijk.

Ik heb mijn vreselijke claustrofobie onder de scanner toch een kwartierke opzij kunnen zetten, dankzij de morele steun van de vriendelijke radiologe, die trouwens zelf ook al lang last had van oorsuizen.

Ze gaf me niet bepaald moed toen ze opmerkte dat ze bij haar ook niets gevonden hadden en dat er niets aan te doen was.

Donderdag moesten we snel snel een dagje naar de Ardennen bij broer 1 om onze caravan op te halen, want we trekken morgen voor een paar weekjes naar zee.

We moeten wel voortdurend over en weer naar huis komen omdat er zoveel te doen is, maar kom.  't Is beter dan niets.

Vrijdag 's morgens zijn er boodschappen gedaan, dit met het oog op het verjaardagsfeest van Mr. Silver en na de middag was het weer een heerlijk weerzien met mijn blogvrienden.  

We hebben ons Myette en Paz wel gemist hoor.

Nadien zijn Mr. Silver en ik een hapje gaan eten omdat het tenslotte die dag net zijn verjaardag was.  (en ik hoefde dan ook niet te koken hé )

Toen we thuis waren heb ik wel snel een biscuit gebakken,  want zaterdag moest ik weer een hele dag weg.

In de late namiddag hebben we nog snel het schoolfeest meegepikt van onze twee oudste kleinzonen.   Zoon 1 en schoondochter hadden voor ons pasta en pizza besteld, ik hoefde dan weer niet te koken.   Wat een luxe toch!

's Avonds heb ik wel verder gewerkt aan de voorbereidingen van het koud buffet dat ik ging klaarmaken voor het verjaardagsfeest van Mr. Silver.

Zondag : vandaag dus, D-Day - stemmen en verjaardagsfeest!

Héél vroeg opgestaan om mijn biscuit om te toveren tot een Black Forest Gateau en het koud buffet verder af te werken.

 dit is een foto van MIJN gateau

 amaai nana die room is toch zo lekker - en zo plezant !

Daarnet zijn Mr. Silver en ik snel even gaan stemmen. 

Op de goei natuurlijk Lipske !

We hoefden gelukkig niet aan te schuiven, het is de allereerste keer dat het zo vlot gaat.  Iedereen is nu het elektronisch stemmen al gewoon veronderstel ik.

Ventje is nu beneden de tafels aan het klaarzetten - het zal spijtig genoeg binnen te doen zijn, want 't is nogal friskes aan de knoesels buiten, maar hopelijk blijft het droog.

Ik maak dan nu even van de gelegenheid gebruik om Herniaretta even te laten bekomen terwijl ik mijn dagboek hier bijwerk.

Ik zal het maar best blijven doen, want toen ik de begeleidende brief van de scan bekeek, las ik dat er ‘natuurlijk' niets mis was met mijn oren.  

Er stond wel in dat ik fors vergrote Virschow Robin ruimtes in mijn hersenen had.  

Jawadde!   U zegt !!!!

‘k heb altijd geweten dat ik iets mankeerde in mijn hersenpan.   't heeft daar altijd een beetje teveel gerammeld.

Nieuwsgierig Aagje, zoals altijd,  tikte ik het snel even in op het Internet en ik had het beter niet gedaan.

Wanneer je daar begint te lezen dan krijg je op slag de ‘bibberoetschkies'.   De letters sprongen bijna van het scherm.

Het zou namelijk een aanwijzing kunnen zijn voor beginnende dementie.

Amaai mijn voeten Zjerard.   

Ik was er gelijk niet goed van en ik ga zo snel mogelijk naar mijn huisarts en zal daar waarschijnlijk weer flink naar mijn voeten krijgen dat ik niet op het Internet zelf doktertje moet spelen.

Enfin, de tijd dringt en mijn pijnstillerke begint te werken.  

Ik ga nu terug aan de slag en vanavond na het feest moet ik nog tijd vinden om snel wat zaken in de caravan te gooien zodat we morgen naar zee kunnen vertrekken.

Ik neem wel mijn laptoppeke mee.   Er is internet, maar ik heb ook zo'n stick gekocht waarmee je overal kan internetten. 

Ik mankeer enkel nog maar één ding.   Mijn  stickske natuurlijk, het is nog altijd niet aangekomen.

Verder moet ik het ginder geïnstalleerd krijgen en bovendien moet mijn laptoppeke het nog willen doen, want hij heeft de laatste tijd weer flink zijn kuren.

Zolang ik het in kooptoestand terugzet werkt het, maar zodra ik er iets anders opzet weigert hij medewerking.

Bij Medion vinden ze dit normaal en zeggen ze me : "madammeke, als het werkt in kooptoestand, dan is er niets mis met de notebook" en ja ... eigenlijk hebben ze gelijk hé.

een extraatje - wat foto's nu ik toch bezig ben.

( De kleinkindjes op bezoek - vorig weekend.)

but who cares?

Vorige week zaten we nog samen Sachertorte te snoepen en toen zei ze .... ik ga volgende week de Mont Ventoux beklimmen!

Wij moesten weer eens hard lachen, maar wanneer vriendin iets zegt, dan meent ze het en zoals ge ziet ...

Ze is boven geraakt en dat op haar gezegende leeftijd.

Moest ge twijfelen - het is die kleine petite vrouw in't midden

De Claeskens girls van de jaren zestig wensen haar een heel dikke proficiat!

.

.

..