Berichten van 1 april 2013 tot 30 april 2013

..

Buiten schijnt Laura en ik zit hier te tokkelen op mijn computer … stom hé!

Jaja ...ik weet het, ik weet het... ge moet het mij niet zeggen, maar seffens neem ik mijn boek en ga ik toch nog even genieten van de late middagzon, want zoals de dokter van Ludovicus zei : bij zon is trop teveel, (maar hij ziet er altijd zo gezond uit ons Lewieke ).

De laatste tijd was het ten huize Bojako ook een beetje trop.

Eerst een zware verkoudheid waar ik maar niet vanaf geraakte en daarna – door een stomme, onnozele beweging (mijn onderbroek aandoen ) – alweer een zenuw geplet in mijn rug en volledig immobiel voor ettelijke dagen.

Nu, dankzij platte rust en medicatie voel ik me weer wat beter godzijdank.

De voorbije week was er uitgerekend één dag regen en nèt die dag kwamen de drie jongste kleinkinderen…van tegenslag gesproken.  

 

Maar ik denk niet dat ze zich binnen verveeld hebben onze schatten, de dag vloog voorbij. 

 

’s Avonds zakten Mr. Silver moe maar voldaan in onze beddenbak.

Toedeloekes !  

Werkende mensen vragen vaak aan mij, nu ik net gepensioneerd ben, wat mijn dag zo leuk maakt.

 

Als voorbeeld vertel ik hetgeen mijn vrouw en ik meemaakten, toen we laatst naar de stad gingen en een winkel binnen liepen.

 

Nog geen tien minuten later stonden we weer buiten en zagen dat een politieagent een bon stond uit te schrijven wegens fout parkeren.

 

Ik zei: Kom op man, hij staat er net. Maar de agent bleef rustig doorschrijven.

Toen schold ik - geheel tegen mijn gewoonte in - de agent uit voor achterlijk ventje enz enz.

De man keek me uitdrukkingloos aan en begon een 2e bonnetje te schrijven.

 

Vervolgens nam mijn vrouw het woord en maakte hem uit voor dienstkloppende randdebiel en nog een paar fraaiheden.

 

De agent voltooide de 2e bon en stopte ook deze onder de ruitenwisser en begon ijverig te schrijven aan een derde exemplaar.

Hoe meer we hem irriteerden, hoe meer papierwerk hij produceerde.

Maar persoonlijk vonden we dat allemaal niet zo erg en zijn doorgewandeld, want wij waren immers met de bus naar de stad gekomen.

 

En zo proberen we er elke dag iets leuks van te maken, da's belangrijk op onze leeftijd!

toedeloekes ;-)

't ja het moest er van komen hé... een week een ziek kleinzoontje bijhouden en lap, de week erop zit ik zelf met de gebakken peren.  
De bommaziekte noemen ze dat.

Gelukkig geen waterpokken maar wel een pijnlijke hoest en 't snot, wat kleinzoontje ook had.   De oorontsteking is me tot nu toe bespaard gebleven.

Kleinzoontje was naar de Ardennen vertrokken met z'n mama en papa en ik hoop dat hij nu gezond en wel is.
Bij mij komt het ook wel goed, onkruid vergaat tenslotte niet.

Gisteren en vandaag komen onze twee oudste kleinzonen en die wilden persé leren wiezen.
Geen erg, want Mr. Silver en ik zijn vroeger allebei verwoede kaarters geweest en vinden het leuk om nog eens een spelletje te spelen dat niet op een scherm staat.

Hopelijk morgen terug gezond genoeg om naar mijn blogmaatjes te gaan...en hopelijk is het dan eindelijk wat warmer en nog meer hopelijk ... dat er een lentezon schijnt, want ik denk dat ik voor iedereen spreek wanneer ik zeg DAT WE DE WINTER KOTSMISSELIJK MOE ZIJN!

Toedeloekes!   ;-)