voor een ongeluk geboren

snel  weg

de bibliografie van deze biografie

kan worden afgesloten

een laatste zucht uitgestoten

niet uitgesproken

verdampt

tot nederige stilte

het broodmes  werd  ondubbelzinnig opgeborgen

zaagsel strooit men op het bloed  

dat verkleurt tot donkere materie

want het universum is vlak

en evolueert naar een koude

dood

voor R. [ †] en N.

Door tijdsgebrek (gepensioneerd) werd de laatste tijd de theorie over de poëzie onderbroken maar dit wordt eerstdaags wel voortgezet althans als er belangstelling is. 

drie oogopslagen van hier  

de woorden gingen heen

geruisloos

waarheen , mijn lief , waarheen

de kaalslag snijdt onverzadigbaar

in het vruchtbeginsel dartel maar

doofstom

waarom, mijn lief, waarom

moeten wij wegteren

door dit ontastbaar vuur

in dit dorado

van korte duur

vluchten in dampen van vergetelheid

nadat

ik je in al mijn onbeholpenheid

zo schaamteloos heb lief gehad

voor wat, mijn lief, voor wat

archeologisch fragment van de dichtbundel

“je zal nooit liefhebben in een gedicht !”

vermoord mij sprak zij

en haar woorden gleden over

diepgevroren ledematen

naar haar lenige kelder

bedwelmend   

als avondpurper van zonnestralen

zwart op wit

vermoord mij nu en dadelijk

sprak zij

en mijn lied gleed

 uitgekleed

uit de hand

over de blauwachtige druppels

van  brandende borsten

boven het hart 

als een recht op antwoord

gevat

in ongeneeslijke één-tweezaamheid

van de geest en  leden

als je mij niet vermoordt

verwoord mij

sprak zij indringend

het oog op mijn omhulsel gericht

alvorens dit gedicht

de  houdbaarheidsdatum overschrijdt

raak me aan als je durft

sprak ik

en schrijvend zal ik

het gebeiteld sieraad verkennen

en je liefhebben in de schaterlach

van je glimlach

Het komt er op neer dat we afbraken

Wat anderen voor ons hadden laten staan…

de bovengemiddeld begaafde sukkel

die ik ben

het bovenbemiddeld verslaafde genie

dat zij was

voor geen van beide

was er gerechtvaardigde hoop

op genezing

drie vrouwen vegeteerden vroeger in ons huis

de basis voor mijn later cultureel bewustzijn

gelegd in leisteen met de brisantbommen

uit boeken waar ik nog te jong voor was

mijn jeugd in lichterlaaie

op rupsbanden van lonely sex en lonely tunes

het gejank van de zware motor van zelfbevrediging

drie hypergetalenteerde mannen

in de keuken van dit eigenaardige gezin

zij werd met een geldkoffertje gedeponeerd bij

een onthaalmoeder die zelf nooit echt

 gelukkig was geweest

zij speelde nooit maar imiteerde

onze erfenis stond lijnrecht

op de eigen opvattingen

maar zij kwam mij over als prettig gezelschap

een duidelijk gezinsleven

kan ik me echter niet herinneren

wij waren meesters in moderne koeltechnieken

verder meldt de geschiedenis alleen

dat we gelukkig waren

ook toen er bommen op Hiroshima en Nagasaki werden gegooid.

want liefde is eenvoudig

wanneer ik je nu bemin

met de désuète charme van hortensia’s

ouderling in zijn kindertijd

blakert  de intimiteit

van je roestlandschap

weer tot een rotslandschap

rept  en roert

zich het gepijnigd lijf

tot een inscriptie

van vertrokken passie stijf

strijkt de duif neer

op het schoon en glimmend marmer

van weleer

deint

het parelmoer van een glimlach

als  liefdeskreet en stijfsel

van dit poëtisch astma 

kortademig maar pijnloos

heen en weer

(désuète = in onbruik geraakte)

het maakt ons niet bang

 slenteren door het kreupelhout

 van  kersenboomgaarden

op zoek naar de strandgapers

van een lang verleden

de bruiloft

gevoerd met bergstroompjes

en bergtoppen

van een huwelijksbed met uitzaaiingen

gedrumd in nachten

lang en warm

als  door vuur gefolterd struikgewas

als getroffen door een beroerte

zweet van ontroering

op een ivoren dienblad

de tondels van de poëzie

binnen armbereik 

sterven in een schoendoos

in concubinaat met het woord

Titern Abbey bij valavond

driftige hoogmoed als kantelen

achter gevels hoger en  trotser nog dan

spaanse kloosters in de sierra

nissenvol

frazelende vleermuizen

opgehangen aan

het hiernamaals

gotische schaduwen

van geruisloos prevelende priesters

verschanst

in het gezalfde grasland

men  ademt lichtschuw door de geur

van eeuwen korstmos

het oog smartvol als novemberlucht

het plantsoen wildstil 

als een blootsvoets betreden

heksenkring

inktvlek in een dagboek

met stenen in de ogen

slikt zij nog even zijn eenzaamheid door

dag in dag

met haar ongewerveld hart

likt zij de voeten van de steenpuist

die haar leven was

wat er van haar bleef bestaan ?

haar siliconen borsten 

een pacemaker

en een dorpslegende

naar de keel   gegrepen letters

o, jullie,

lettergrepen

uitgestoten

nevel

die paart met de schors van het katern

tot  onzichtbaar  zichtbaar wordt

o, jullie

medeklinkers van de nacht

die de slaap niet kunnen vatten

in de stroomversnelling

van het angstig  bericht

“ik hou niet meer

van jou “

nu stokt de buikademhaling 

omhelzing  uitgebloeid

zes woorden worstelen

met de diepgang

van een alleenstaande

waterput

waarop nog een koppelteken drijft

tevergeefs

Ernst 20.10.2010