Naar de inhoud

Het bruidsboeket dat het beter wist

klikgevoelige poëzie (het blog van Baron Ernst)
seniorennet.beseniorennet.be
door Ronald Milo >

Berichten van 1 augustus 2008 tot 31 augustus 2008

Zondag 31 augustus 2008

Pajottenland in BHV




L ' accord du participe passé1
(of een troebel gesprek aan de kassa van de Aldi
in Affligem (BHV- Vlaams Brabant)




. Ze was de trotse bezitster van
een flashy kapsel, dito BMW en
het onstoffelijke vooroordeel
dat zo boosaardig onverstaanbaar is
dat het verplicht in één trek dient uitgesproken

Zij deed alsof ze geen Vlaams verstond !

De hordeur van de persoonlijke materie
door de kassierster met een vriendelijk 
goedenmorgen mevrouw 　
(neen geen goedendag
of andere verwijzing naar 1302)
reeds half op een kier gezet
werd meedogenloos gesloten

Je ne comprends pas le Flamand 2

En in mijn subjectiefste subjonctif
heb ik haar persoonlijk
vriendelijk
maar onweerstaanbaar boosaardig
uitgelegd
dat haar onwillige houding
mij niet alleen weinig participerend
maar wel helemaal passé3
très passé4om niet te zeggen trépassé5 leek

Mais je crois qu ' elle ne comprennait pas non plus le français 6


1.de overeenkomst (in geslacht en getal) van het voltooid deelwoord
2. Ik versta geen Vlaams
3.voorbijgestreefd, verouderd.
4. erg voorbijgestreefd, verouderd
5.overleden
6.Maar ik geloof dat ze ook geen Frans verstond
　


alijnid6.jpg
Muziek:Chi Mai ,The professional: Ennio Morricone



Geschreven door Ernst-Georg om 23:53 9 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 27 augustus 2008

De denkende ( maar niet te veel) mens




Homo sapiens ( ma non troppo)




.
Dan komt de drift
weer boven
als een mol ' s nachts en ongezien
of als een slang
in kringen die de dood omhelzen


Dan komt die drift weer
en ze niet bedwingen
niet in je slaap
niet in je wereldreizen
maar ze laten zingen
als een klok

met een dichtgeknepen vuist
vol angst voor de gevolgen
als een duif
die droomt van grotere beesten

het verhoogt 
de marktwaarde
van een nieuw verlangen

en verbergt de ondergang

die flaneert langs
vergeten en verlaten zijn
langs de kaaien
van een al te zeer
verborgen en verbogen
gedacht :



 Ik alleen ben ik.

Ik

Alleenzaam 


alijnid6.jpg



Muziek: Concierto para Obo: Luis Cobos



Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 24 augustus 2008




Nare boswandeling van een nachtuil



Ik houd op dit vroege uur
niet zo van natuur
Links de lage zon
uitgerafeld over de velden
Rechts het vage bos
met hoog bebladerde kopspelden
als galgen van onterecht
terecht gestelden

Mijn gedachten die nog kleven
als pieren aaneengeklit in het gras
aangedreven
door een dol gedraaide wind
door wat ooit een konijnenpijp was
Altijd, ook al als kind
heb ik
een ochtend-boswandeling
een gruwel gevonden

Vroeg opstaan
en absoluut onopgewonden
die vreemde omgeving
loom verkennen
bomen aan de vorm
van hun nog vochtig blad herkennen

Later een opstel erover schrijven
Romantiek
Over waaiende bomen
Over wortels in aanslag
Over dun door gebladerte geschilderd
zonlicht neergestreken op
een schilderachtig rottend blad

Om niet na te moeten blijven
Gauw nog enkele bloemen plukken
Om gedroogd en opgedeeld
in correct benoemde stukken
In het dunne schriftje te plakken
Vervolgens snel, heel snel
via het riet langs de vijverkant
de biezen pakken


muziek:Chaplin Main Theme/Smile uit de film "Chaplin"
Geschreven door Ernst-Georg om 22:03 17 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 18 augustus 2008

als de bliksem .....

 

Lijf, geest en een wonderlijke bliksem







De nacht verschuilt zich in het licht
wanneer zij als een dunbesnaarde harp
haar vochtige en nog warme noten voor mijn
bedauwde voeten veegt
met de ontslagbrief van mijn jeugd
opnieuw in haar linkerhand

De zuiderstormen reeds jaren zorgvuldig
op zolder opgeborgen
hullen zich in de ochtend
en gloren met hun handschrift van smaragd
over haar boezem

Het gordijn sluimert heel even
geheel geheven
in een delicaat raamakkoord

De gordel strategisch licht
schuingezakt
lijkt zij een wolk ontvlamd in satijn
en ik buk mij
bekwaam in prikkelen en klappen
van de zweep
verzwijg ik nu de ware reden niet
en verzeng de lavendel
van haar navel
in het zonlicht van deze nieuwe nacht
zo slapeloos doorgebracht



Geschreven door Ernst-Georg om 22:06 8 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 16 augustus 2008




De rekening a.u.b.




Men telt de eenzaamheid als uren in een dag
Men tilt zichzelf op de schouders
Koraaltanden bijten in het hart
en iedere kleur zelfs het onwillig wit
wordt zwart

Men telt de sterren aan het tuig van elk firmament
Men tilt zichzelf met verbrijzelde vingers
uit het bad van onoverwinnelijk wachten
Gedichten worden slangentanden
gifspuitend in hongerig bloed

De liefde begraaft zich
als een mijnschacht in de nacht
De piano is uitgepraat
Mijn mensenhuid drenkt zich in wijn
omdat de lentekleuren van je ogen
voorgoed uit mijn leven
verdwenen zijn




Geschreven door Ernst-Georg om 13:05 5 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 14 augustus 2008




Escapisme







Weemoedigheid
die men met droefheid verwart
vervult het hart
licht en goedkoop
maar fanatiek
als een gevallen paard
dat niet meer overeind wil komen

Het is niet te stelpen
Maar het hoeft ook niet
Het valt mij licht
zo bedroefd te zijn
al word ik triest
omdat ik niet
nog bedroefder kan zijn



Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 11 augustus 2008




Vermolmd binnenste naar buiten graag !







Voor mij liggen de scherven van het grote feest
Op iedere hoek van de tent de bodemloze eeuwigheid
Maar ik zoek niet verder. Het is genoeg geweest
Voetzolen knarsen in pijnlijke droogte van een eenzame eenzaamheid
Het vooruitzicht op de dood geeft onvoldoende steun aan dit voortbestaan
Ze ruist vermolmd in compost als gekwelde vogelzang
bedaard en ongevaarlijk, dwingend maar zonder aandrang
 Achter mij liggen de scherven van het grote feest

Het regent

 water dat nochtans wind en ontij moet ondergaan
Is eerlijker dan de herinnering aan deze pas ontloken traan
in één nacht uit mijn bloed zoals water uit sneeuw ontstaan

Ik sleep mijn kielzog voor de lendenen uit
Omklem verloren liefdes met een plagiaat van hartstocht
als een boei van vlees een statig maar geducht gedrocht
De grammofoon van het grenzeloos verdriet schreeuwt het luid
Het waren de verkeerde papavers die ik in de buik der aarde zocht
verontschuldig mij
mijn lied is uit



Geschreven door Ernst-Georg om 09:55 4 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 9 augustus 2008




Aan haar verslaafd







Het bezit van het afscheid
kan men mij niet ontzeggen
Al tracht de waarheid
mij haar wetten op te leggen
Het afscheid is gekomen
het zal ook weer gaan
Mij resten nog enkel dromen
en de morfine van het voortbestaan



Geschreven door Ernst-Georg om 11:16 6 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 augustus 2008




In het holst van de nacht op hetzelfde moment wakker





De gedachte ontbrandt
Hersenen kwalijk tuig !
Meteen alle spiegels in vuur
en vlam !
Doch dicht slaat de deur
Een mens verdwijnt
in een god als engel
vermomd
Een kus snerpt
in gedachten over
een aambeeld
en krast
runen in deze overvolle
voelruimte vol
achter-
gebleven schaduwen
met maskers
van dwaze drogredenen


Zij licht
even op.       Ik
lig verdomd als
geblust nog voor
de vlam het aanrecht
bereikt

Kijk !

Ik hoor haar
plassen
zoals regen
tikt tegen
de ruiten

Hetzelfde geluid

Maar nu
van binnen naar
buiten


Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 3 augustus 2008

naamloos




Naamloos meisje




Langzaam richt zij het hoofd naar rechts
en de vlinders glijden uit haar hand
naar de grond
waar ze sterven
langzaam als rotsen
die eeuwig leven
en zichzelf begraven
in hun eigen stof

Langzaam richt zij het hoofd
en het water zingt
het lied van de aarde
de maan keurt dit goed
knikt instemmend
en dooft voor de intimiteit
de sterren
in haar nabijheid
met licht

Langzaam richt zij
en treft het hart
met de zon van
haar realistische dromen
maar weet instinctief
nooit gaan ze komen

Langzaam belooft ze zich
het eeuwige leven
als een rots in het water
als een zon en haar maan
die zonder elkaar
niet kunnen bestaan

Langzaam berooft ze zich
van haar korte leven
wegens te lang gewacht
wegens te veel verwacht

Het water, de maan
en een goede vriend
hebben haar schamele resten
voor dit vreemde gebed
langzaam
naar mij gebracht

Om mijn geloof in de liefde
te testen ?


Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Het bruidsboeket dat het beter wist

↑ Terug naar de berichten