Woensdag 27 augustus 2008
De denkende ( maar niet te veel) mens
Homo sapiens ( ma non troppo)
| |||||
Geschreven door Ernst-Georg om 00:00
Reageer op dit bericht
door Ronald Milo
>
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 24 augustus 2008
Nare boswandeling van een nachtuilIk houd op dit vroege uur niet zo van natuur Links de lage zon uitgerafeld over de velden Rechts het vage bos met hoog bebladerde kopspelden als galgen van onterecht terecht gestelden Mijn gedachten die nog kleven als pieren aaneengeklit in het gras aangedreven door een dol gedraaide wind door wat ooit een konijnenpijp was Altijd, ook al als kind heb ik een ochtend-boswandeling een gruwel gevonden Vroeg opstaan en absoluut onopgewonden die vreemde omgeving loom verkennen bomen aan de vorm van hun nog vochtig blad herkennen Later een opstel erover schrijven Romantiek Over waaiende bomen Over wortels in aanslag Over dun door gebladerte geschilderd zonlicht neergestreken op een schilderachtig rottend blad Om niet na te moeten blijven Gauw nog enkele bloemen plukken Om gedroogd en opgedeeld in correct benoemde stukken In het dunne schriftje te plakken Vervolgens snel, heel snel via het riet langs de vijverkant de biezen pakken muziek:Chaplin Main Theme/Smile uit de film "Chaplin" |
Donderdag 21 augustus 2008
|
|
Maandag 18 augustus 2008
als de bliksem .....
Lijf, geest en een wonderlijke bliksem
De nacht verschuilt zich in het licht
wanneer zij als een dunbesnaarde harp
haar vochtige en nog warme noten voor mijn
bedauwde voeten veegt
met de ontslagbrief van mijn jeugd
opnieuw in haar linkerhand
De zuiderstormen reeds jaren zorgvuldig
op zolder opgeborgen
hullen zich in de ochtend
en gloren met hun handschrift van smaragd
over haar boezem
Het gordijn sluimert heel even
geheel geheven
in een delicaat raamakkoord
De gordel strategisch licht
schuingezakt
lijkt zij een wolk ontvlamd in satijn
en ik buk mij
bekwaam in prikkelen en klappen
van de zweep
verzwijg ik nu de ware reden niet
en verzeng de lavendel
van haar navel
in het zonlicht van deze nieuwe nacht
zo slapeloos doorgebracht
Zaterdag 16 augustus 2008
De rekening a.u.b.Men telt de eenzaamheid als uren in een dag Men tilt zichzelf op de schouders Koraaltanden bijten in het hart en iedere kleur zelfs het onwillig wit wordt zwart Men telt de sterren aan het tuig van elk firmament Men tilt zichzelf met verbrijzelde vingers uit het bad van onoverwinnelijk wachten Gedichten worden slangentanden gifspuitend in hongerig bloed De liefde begraaft zich als een mijnschacht in de nacht De piano is uitgepraat Mijn mensenhuid drenkt zich in wijn omdat de lentekleuren van je ogen voorgoed uit mijn leven verdwenen zijn |
Donderdag 14 augustus 2008
EscapismeWeemoedigheid die men met droefheid verwart vervult het hart licht en goedkoop maar fanatiek als een gevallen paard dat niet meer overeind wil komen Het is niet te stelpen Maar het hoeft ook niet Het valt mij licht zo bedroefd te zijn al word ik triest omdat ik niet nog bedroefder kan zijn |
Maandag 11 augustus 2008
Vermolmd binnenste naar buiten graag !Voor mij liggen de scherven van het grote feest Op iedere hoek van de tent de bodemloze eeuwigheid Maar ik zoek niet verder. Het is genoeg geweest Voetzolen knarsen in pijnlijke droogte van een eenzame eenzaamheid Het vooruitzicht op de dood geeft onvoldoende steun aan dit voortbestaan Ze ruist vermolmd in compost als gekwelde vogelzang bedaard en ongevaarlijk, dwingend maar zonder aandrang Achter mij liggen de scherven van het grote feest Het regent water dat nochtans wind en ontij moet ondergaan Is eerlijker dan de herinnering aan deze pas ontloken traan in één nacht uit mijn bloed zoals water uit sneeuw ontstaan Ik sleep mijn kielzog voor de lendenen uit Omklem verloren liefdes met een plagiaat van hartstocht als een boei van vlees een statig maar geducht gedrocht De grammofoon van het grenzeloos verdriet schreeuwt het luid Het waren de verkeerde papavers die ik in de buik der aarde zocht verontschuldig mij mijn lied is uit |
Zaterdag 9 augustus 2008
Aan haar verslaafdHet bezit van het afscheid kan men mij niet ontzeggen Al tracht de waarheid mij haar wetten op te leggen Het afscheid is gekomen het zal ook weer gaan Mij resten nog enkel dromen en de morfine van het voortbestaan |
Dinsdag 5 augustus 2008
In het holst van de nacht op hetzelfde moment wakker
| ||||
Zondag 3 augustus 2008
naamloos
Naamloos meisje
en de vlinders glijden uit haar hand
naar de grond
waar ze sterven
langzaam als rotsen
die eeuwig leven
en zichzelf begraven
in hun eigen stof
Langzaam richt zij het hoofd
en het water zingt
het lied van de aarde
de maan keurt dit goed
knikt instemmend
en dooft voor de intimiteit
de sterren
in haar nabijheid
met licht
Langzaam richt zij
en treft het hart
met de zon van
haar realistische dromen
maar weet instinctief
nooit gaan ze komen
Langzaam belooft ze zich
het eeuwige leven
als een rots in het water
als een zon en haar maan
die zonder elkaar
niet kunnen bestaan
Langzaam berooft ze zich
van haar korte leven
wegens te lang gewacht
wegens te veel verwacht
Het water, de maan
en een goede vriend
hebben haar schamele resten
voor dit vreemde gebed
langzaam
naar mij gebracht
Om mijn geloof in de liefde
te testen ?
Donderdag 31 juli 2008
Inleiding (jeugdvers of jeugdig vers)ik zie door jouw nachtjaponnetje twee tepeltjes en wat pubishaar kom hier mijn bonbonnetje jij bent voorwaar geen nonnetje en ik geen onnozelaar |
Maandag 28 juli 2008
Aard-ig hemelsdat er in de hemel oorlog is ontstaan De zoon heeft al het geld verkwist dat aan de vader toebehoorde daarom heeft de geest zijn tenten tussen het gepeupel opgezet en preekt de revolutie Om de erfenis De centen !! Hier kraait de rode haan De mens ? Naar uw beeltenis geschapen of heb ik het misverstaan ? |
Donderdag 24 juli 2008
Commentaar bij de aantrekkelijkheid van de chaos van je harenAls ik soms ' s nachts ontwaak uit een welverdiende rust bekruipt mij soms de lust naar ' t ritme van je ademhaling te luisteren Als het zachte fluisteren van een zwoele wind zo zonder woorden scherend door de toppen van jouw dromen volgens de wetten die 't water en de lucht doen stromen Ik kijk vertederd naar je verwarde haren die lichte lokken rond dat slapend brein Ik laat mijn adem met de jouwe paren tot een enkel hoofdmotief en een leuk refrein Bedenk dan bij ' t horen van dat licht en overheerlijk gesnurk jij onzalig gelukzakkige schurk, die liefde van ons wordt beslist een zaak van jaren |
Woensdag 23 juli 2008
De ingreep *In een kort hemdje met blote poep met mijn piemeltje nog in quarantaine Aan de hand van een zuster die ik nu "meesteres" zou noemen Wij gaan eens naar Jesuuke kijken Dan vanuit een duistere gang de plotse overgang naar het schitterend wit licht waar een groen-gemaskerd Jesuuke mij met een walmende wolk verstikkende stank bedwelmde "Vluchten kon niet" Bij het ontwaken het aanstekelijk gejammer van lotgenoten Levenslange argwaan Het ras sterft nu langzaam uit rechtvaardigheid is geschied maar zachte handen had ze wel * Het betrof een amygdalectomie=wegnemen van de amandelen. Ik was ongeveer drie jaar maar alle details staan me nu zestig jaar later nog levendig voor de geest. Nooit in mijn leven heb ik me nog zo bedrogen gevoeld als toen. ** Men gebruikte toen nog cloroform dat via een masker werd toegediend |
Woensdag 16 juli 2008
Paardenmolen"een kind op een paardje draait in de molen rond je kan op het gezichtje zien dit kind is niet gezond de lachjes zijn benepen zijn oogjes staan wat dof het heeft waarschijnlijk al begrepen dat in deze vreemde wereld alles terugkeert naar het stof *** Timide chevauchée en rond L'Enfant aux cheveux blonds la mime triste , les yeux fanés expriment déjâ la maladie Peut-être a-t'il déjâ compris que 'cest dans la poussière terrestre que ce termine cette étrange randonnée de vie |
Zaterdag 12 juli 2008
..
molenpaardje
moeders benen staan
naast
de paardenmolen
haar gedachten gaan
naar
' t kindjes capriolen
het kindje
op
het paardje verankerd
aan
de molen
laat zijn gedachtjes gaan
naar
waar paardjes dolen
achter
een olifantenpaar
moet vastgeklonken
' t paardje rijden
het laat zijn blik dan maar
over
moeders benen glijden
het denkt
bij
ieder rondje geketend
aan zijn kooi
onder
het kinderkontje
-verdraaid wat zijn ze mooi-
moeders benen staannaast
de paardenmolen
haar gedachten gaan
naar
' t kindjes capriolen
het kindje
op
het paardje verankerd
aan
de molen
laat zijn gedachtjes gaan
naar
waar paardjes dolen
achter
een olifantenpaar
moet vastgeklonken
' t paardje rijden
het laat zijn blik dan maar
over
moeders benen glijden
het denkt
bij
ieder rondje geketend
aan zijn kooi
onder
het kinderkontje
-verdraaid wat zijn ze mooi-
Donderdag 10 juli 2008
..
Ouverture uit de bruiloft van Figaro /even geduld image wordt geladen |
Zondag 6 juli 2008
Dulcinea Ik kom
| ||||||
Zaterdag 5 juli 2008
|
Donderdag 3 juli 2008
Wegens
Wegens het ontaarden van de reacties hier op het blog in regelrechte "onbeschaafde" scheldpartijen, waar niemand iets aan heeft heb ik besloten de mogelijkheid van reageren een tijdje af te sluiten tot de gemoederen bedaard en geesten opnieuw wat verhelderd zijn. Spijtig maar dit is een poëzie stekje en geen achterbuurtcafé.
.
Geschreven door Ernst-Georg om 13:58
Reageer op dit bericht
6 reacties op dit bericht
tav van nieuwe lezer Maju...
Titipoes wenst je nog uren leesgenot bij haar lievelingsauteur. Tot hoors.
Tekst, beeld, muziek
Juist, ja...
..
Na Uilenspiegel
Ongezien mooi
Littekens gecamoufleerd door verbloemd verlangen.
Houden van als wurgende handen die een ranke nek willen liefkozen. Op ijle hoogte sterven als een ongehoorde echo ver van het warme dal in de diepte. Alleenzaam.
Zonder zweem van fleem, gewoon een prachtig gedicht.
Groeten, Uilenspiegel.