Die dag herinner ik me ook nog. Ongeveer dezelfde leeftijd, gelukkig geen nonnen. Maar wel het masker ...

ik zat al even op het verkeerde spoor, foei Ronald mij op slechte gedachten brengen

Amandelen pijnlijk blijkbaar
groetjes

Ik was negentien toen ze mijn amandelen hebben getrokkken - het was erger dan mijn twee natuurlijke bevallingen, dat geef ik u op een briefke!
Weken nadien een half verlamde tong gehad (met bijbehorend spraakgebrek ) en ongelooflijk veel pijn.
Het was wel DE manier om af te vallen - ik kreeg wekenlang niets door mijn keel.
Er was wel één voordeel - ik heb sindsdien geen last meer van angina of tonsilitis

... is de herinnering aan die "ingreep" vooral bewaard in de vorm van talloze ijshoorntjes. Waarschijnlijk om de rest te verdoezelen, want dat zal er voor mij niet anders aan toe gegaan zijn als voor jullie.

Verder alles goed, patron?

Ik ben blij dat ik dat nooit heb meegemaakt. Mijn amandelen zitten nog gewoon daar waar ze horen te zitten, alhoewel ze me in vroeger jaren behoorlijk wat last hebben bezorgd.
Alles goed met jou?
Groetjes van ons uit Nederland

In het holst van de nacht de meeest morbide herinnering uit mijn kinderjaren terug opgehaald!

oude ziekenhuisnonnen deden gewoon hun werk.
Werd lijden trouwens niet gepromoot door de kerk?
Een beetje pijn moet kunnen.
Sadistjes moet men af en toe, wat ze doen dat doet er niet toe, hun pleziertje gunnen.
Leven is lijden, het is niet te vermijden.
Al zal het krijgen van pijn niet voor ieder levend wezen vergelijkbaar zijn.
Mochten dieren kunnen praten dan zouden veel mensen nog meer mensen haten.
Misschien zouden ze wel zwijgen uit angst om slaag te krijgen.
Of om een andere reden, wie zal het zeggen?
Geen enkele zwijgzame zal het uitleggen.
Enfin, in stilte zit enorm veel wijsheid.
Dat ervaar je vanzelf na verloop van tijd.
Het is vaak tussen de regels van een gedicht dat de schoonheid verborgen ligt.
Het maagdelijk bladwit wacht geduldig op pennenvruchten.
Soms zijn het gewoon tekeningen die het geheel verluchten.
Zinloze bedenkingen over voorbije tijden
Over strenge nonnen, herinneringen die leiden naar lijden.
En zo zijn we terug aan het begin
van mijn eerste zin.
Eigenlijk wou ik gewoon mijn bewondering voor Ernst zijn dichtkunst uiten. Helaas was mijn schrijfdrang weer niet te stuiten.
Waarvoor excuus.


Groeten, Uilenspiegel.

het was de tijd om amandelen ‘te trekken’ aan de lopenden band. Ik, zonder piemeltje, hield aan het chloroformmasker een panische angst over…ja, “vluchten kon niet meer!” Pure kindermishandeling! Na de slachting met 2 in een bed op de mannenzaal, en zeker niet wenen want de mannen gingen met ons lachen. Nonnentoeren! Meesteressen?? Ge moogt ze hebben, een half leven had ik ze als meesteressen aan mijn been. Maar allez, ’t waren ook maar menskes van hunnen tijd....
.