Zondag 1 juni 2008
de reeks gaat verder ....
Zonsondergang in de vroege ochtend Ik zal je schaduw schilderen met de trage snelheid van de tijd die zich kromt als kristal smetteloos rond de vleugelslag van de ruimte Ik zal je schaduw schilderen als een voorportaal van extase en plaats het bronwater van je lippen naast een naakte arm van mijn vermoedende vingers Ik zal je schaduw schilderen als een onaardse gemeenschap van tedere aanrakingen vernietigende blikken zacht geluister met de huid voor ogen Ik zal je schaduw schilderen met houtskool uit het armzalig brandhout van verlangen dat zich breekbaar beweegt tussen de onvergankelijke lippen van de tijd Ik zal je schaduw schilderen tot ik van blindheid barst |
opgedragen aan Miekemuis
Geschreven door Ernst-Georg om 00:00
Reageer op dit bericht
3 reacties op dit bericht
zomaar iemand
Net als parels vallen de regendruppels in de vijver
De vijver waar de visjes tot groot jolijt, luchtbellen gapen naar iedere parel, die genadeloos veranderd in water
De regen als spelmaker, als voedsel voor mens en dier
De lucht is zwoel en bliksemlicht vervuld de kamer
Opnieuw die regen die genadeloos tegen je raam aan klopt
Het doet me denken aan mijn kinderjaren, toen ik met tante op haar bed van haar zolderkamer lag, tante was net geen 28 toen ze stierf en 12 jaar ouder dan ik, we hadden zoveel gemeen zij en ik.
Hoe ik me kon opmaken, beetje rood hier wat poeder daar, hoe ik mijn nagels kon doen, alles wat in onze tijd een meisje leerde van een ander meisje, ze leerde me te houden van zonder te vragen waarom zomaar gewoon houden van.
Jou gedichtje en het regenweer maakte me even terug die kleine meid, het meisje, het kind dat leerde houden van iemand,
Zomaar iemand, die ze leerde kennen en waarderen via dat nieuwe medium dat internet is
Zomaar iemand, onbekend, iemand waar ze zich verbonden kon mee voelen net als die regendag op de zolderkamer van Tante
Dank lieve vriend, die onbekende iemand te zijn in mijn leven, die iemand waarvan ik kon leren, dat houden van ook voor vriendschap geldig is.
Dank om onze vriend te zijn Dank voor je gedichtje.
Knuffel
Ria en haar Maatje.
*
De titel alleen al is zo poetisch dat hij blijft kleven.
Ik heb het al vaker gezegd, wij zijn bevoorrecht dat we jou vriend mogen noemen.
Ieder van ons heeft een daarmee een zeldzame parel in zijn bezit.
Zedige zoen van mus
...
Maar wat jammer dat sommige delen van de tekst moeilijk leesbaar zijn.