Zaterdag 26 april 2008

|
Geschreven door Ernst-Georg om 22:42
Reageer op dit bericht
Het bruidsboeket dat het beter wist


|


Correspondentie
|
Men blijft maar schrijven
Correspondentie
|
Verder schrijven
Correspondentie
|
Correspondentie gaat verder !
Correspondentie
* = Pijnappelklier ligt vlak achter de ogen onderaan de hersenen |
Over en weer geschrijf ook correspondentie genaamd
Correspondentie
|
Over de liefde en andere kleine kwalen
De kleermaker van de kleigrond Een Inca verhaal
|
Eeuwen trotseren
|
Moeilijk te vatten en in te schatten!
.....
|
Not just for fun
|
Stilte na de storm

This is not poetry
|
Opgedragen aan
| Gisteren, het naamloze woord schommelt tussen als monden hermetisch gesloten zinnen
en geen einde |


21.03.2008 |
Proef op stelling !
2.03.2008 |
Hoekpunten van de Poëzie
25.03.2008 |
Bol-eros ?
21.03.2008 |
Beterschap gewenstNostradamus, de scheepskapitein uit het interneringskamp
17.03.2008 |
Hoe later op de avond hoe schoner volk...
![]() Psychologisch inzicht in het spel Het was een heroïsche periode van knalkurkpistolen en de roes van wapentuig, Een verroest luchtgeweer waarvoor ik een ziekelijke voorliefde bezat verpulverde met één steekvlam en met het grootste gemak het pantser van onze herdershond Het helledier ontplofte en de hete lucht zwol aan tot een orkaan Spelen is belangrijk Zo overleeft een jong dier zijn omgeving Ik hield het prille hoofd boven het puin van een geromantiseerde maatschappij Overleefde de oorlog en ging ten onder aan de vrede waar de buurtjongens, die fanatieke pacifisten die reeds over hun eerste liefdes begonnen op te scheppen, hun agressie in uitleefden 16.10.2008 |


![]() Een golf rolt soeverein Over de harde voeten van zwerfkeien Een onbestemde ongelukkigheid Mijmerzucht Baant zich een weg tussen het indrukwekkend herkenbare De oever keizerlijk versteven met ingehouden adem luistert niet naar het vreemde klaaglied van een onleesbare vreemdeling Een eeuwenoude ruïne verwond midden een opgewekte, liegende grasmat Urquhart Castle Ongrijpbare geesten slepen hun ijzeren torens als afgedankte ledikanten tussen verouderde schaduwen Het zweet in hun navel wekt de woede op van een blaffende hond boven de galvanische stilte van het zichzelf wantrouwend water 10.03.2008 |
8 reacties op dit bericht
..thanks to Ollie
Bovendien moet ik ook nog eerst leren dichten, not so simple my dear Ernstige Ollie Watson!
Beste mensen,
Mmmm,
En laat ze het hier op uw blog niet te bont maken, want er is niets pijnlijker voor gekneusde ribben dan lachen, zelfs glimlachen. Test maar!
Dankudankudanku!!
Wellevend als mijn zus en ik zijn, willen wij u ferm bedanken. Ik wil daar wel blij om zijn, maar het schaamrood overstijgt mijn wangen richting gekrulde zinnen. Baron ge had dat echt niet mogen doen. Maar allez, ’t een plezier is ’t ander waard. Eentje van ’96 kan ik nog aanvaarden, al was eentje van ‘69 wellicht spannender geweest. Besef waar ge aan begonnen zijt!
Het is even slikken bij de aanblik van dat ventje tussen het verwrongen ijzer. Graag laat ik me meeslepen met de lyrische beschrijving van het lenteleven, maar het beeld en het bittere, waarachtige einde zetten er een stevige rem op. Teder, mooi, om week van te worden!
Voilà lieve Baron, bevredigd en tevreden!
***
*
Ja ja, ik snap het wel, het is dichterlijke vrijheid!
Moest ook even denken aan het gezegde: "Gekrulde haren zijn gekrulde zinnen!"
Zou dat leuk zijn die gekrulde zinnen?
Vermits ik een beetje 'slag' heb in mijn haren zijn mijn zinnen nu ook een beetje van slag, hihihi....
...
Toch begrijp niet altijd waarom jij de zinnen breekt zoals je doet, maar ja dat is moderne poëzie denk ik, daar ben ik wellicht te ouderwets voor ingesteld.
aan de gebroken ribben
Ik wou hier iets bijster grappig neerpennen over gebroken ribben, maar als ik dat kind zijn triest smoeleke zie krijg ik het niet meer neergepend....