Berichten van 1 mei 2009 tot 31 mei 2009

De zon stond al hoog aan de hemel toen Ernst wakker werd. Pjotr was blijkbaar al opgestaan. Ernst liet de beelden van de vorige avond nogmaals aan zijn ogen voorbijgaan. Hij glimlachte en bedacht dat hij er wel netjes was van afgekomen. Maar zou dit wel zo blijven ? Hoe zouden de dames reageren nu het enthoesiasme van het weerzien bekoeld was. Maar misschien zou Pjotr wel de oplossing brengen. Hij vond het vervelend dat Pjotr er nu net niet was. Anders hadden ze samen een strategie kunnen uitwerken.

Pjotr was immers in de tijd van de Olimpiade vreselijk verliefd geweest op Anemoontje en Anemoontje had toen laten blijken dat ze Pjotr ook wel zag zitten. Maar toen Pjotr en Jelena terug naar Rusland keerden -was het beeld van de athletischel Pjotr langzaam in haar geest gaan vervagen en tenslotte helemaal verdwenen Liefde overleeft zelden lange afstanden.

Toen ook bleek dat Ernst zich minder en minder om Jelena bekommerde was Anemoontje zich meer en meer gaan concentreren op de baron. Deze was echter zo in beslag genomen door zijn wetenschappelijke bezigheden dat hij haar eerst niet opmerkte. Hij interesseerde zich in die periode sterk aan geomorfologie en vooral de Parallel Roads van Glen Roy hadden zijn aandacht getrokken. Toen de baron echter meer en meer aandacht aan haar begon te besteden had ze zich echter in een opstoot van vrouwelijke wispelturigheid aangesloten bij een ronddwalende bende nozems. Een half-franse lapzwans die aan de kost kwam als dedective, een oversekste smid die een koffie-shop uitbaatte en een geile chinees die dacht Uilespiegel te zijn maar het brein van Lamme Goedzak bezat hadden haar onder het motto " Make love not War" het hoofd op hol gebracht. Gelukkig had ze tijdig ingezien dat de koers niet gewonnen wordt in het peloton en was ze teruggekeerd naar het kasteel Neander zu Thal waar ze met open armen door de baron, die ondertussen naast de wetenschap ook de charmes van andere geslacht had weten te waarderen,en zijn maman de barones de Eleonore della Bizouteria met open armen ontvangen werd.

Ernst zag al deze taferelen aan zijn geest voorbijtrekken toen plots Pjotr blijkbaar in paniek de slaapkamer binnenstormde " Weet jij waar de meisjes zijn Ernst ?"
-"Ik ?- Nee, geen idee, nog aan het slapen of aan het ontbijt zeker?
-"Neen, ik heb het ganse hotel afgezocht en nergens is een spoor van hen te bekennen. Toen ik navraag deed aan de balie schijnen ze deze morgen vroeg reeds vertrokken !"
-"Voor en ochtendwandelingetje zeker? Anemoontje is nogal op haar lijn gesteld "
-" Met pak en zak voor een ochtendwandeling ? Dat zou mij verbazen Ernst"
-"Hoe met pak en zak ?"
-"Ja de man aan de balie wist me te vertellen dat ze deze morgen heel vroeg, ze moeten dus nauwelijks geslapen hebben, snel een klein ontbijt hebben genomen en dan met pak en zak het hotel verlaten hebben. Ze zeiden dat de rekening wel door ons zou vereffend worden" .
-"En hebben ze ook gezegd waar ze heen gingen.? "
-"Neen, beste Ernst, alleen wist een van de obers me te vertellen dat ze een grote gele Zuid-Wester op hun rugzak gebonden hadden. "
-" Met die vrouwen is het toch altijd hetzelfde, als ze iets in hun welgevormde hoofdjes hebben, hebben ze het niet in hun achterste, hoe welgevormd dat dan ook moge wezen " mompelde Ernst zowat binnenmonds "Kom laten we eens naar hun kamer gaan "
Ze liepen met bekwame spoed naar het eind van de gang die nogal duister was en Ernst schopte in het donker op een machine om de schoenen te poetsen. De kamer van de meisjes lag er verlaten maar netjes bij. Het bed was onbeslapen en de badkamer volkomen leeg. Geen parfumflesje of geen zeepje. Dat was voor Ernst het bewijs dat de dames het hazenpad hadden gekozen. Maar waarheen?
Ernst inspekteerde de kamer grondig maar buiten een exemplaar van Sir Charles Lyell's "Principles of Geology, Being an Attempt to Explain the Former Changes of the Earth's Surface, by Reference to Causes Now in Operation " was de kamer volledig ontdaan van elke aanwijzing. Toen hij het boek doorbladerde vielen twee postkaarten (die we hieronder afbeelden) uit het boek. Op de ene stond een puppie en op het andere een soort vogel afgebeeld . Ernst liet zich op het bed neerzakken met de postkaarten in de hand en na een vijftal minuten in gedachten te zijn verzonken sprong hij plots op en richtte zich tot Pjotr: "Mijn beste Pjotr Ik denk dat ik het verband gevonden heb tussen de hond, de vogel, het boek en de Zuid-Westers ze wijzen allemaal in de richting van....

Ondanks al de miserie van het ogenblik kon Ernst een poëtische opwelling niet bedwingen en op de achterzijde van de kaart met de puppie schreef hij volgend gedicht

Mijn collectief geheugen
(Evolutie van een statieportret, the second edition)

Wie kan me verbieden
posthuum verliefd te worden

Na al de laatste gesprekken
Na al de woorden die kleefden

Aan het laatste het enige pad
Aan de weg die ik nooit bezat

In de diepte van het gesloten raam
In de klankkleur van je vochtige blik

Tussen al je harten was je mooi

Pjotr nam de kaart die Ernst, met een wazige blik door het raam kijkend, achteloos op het bed had laten vallen. Las de tekst behoedzaam - schudde even met het hoofd en zuchtte " Ja er zit heel wat evolutie in de teksten van Ernst... " Toen stond hij op en ging naast Ernst staan. Tranen welden op in zijn ogen en hij legde zijn arm rond Ernst zware torso en fluisterde "We vinden ze wel, we vinden ze wel... "

Capucijn-aalmoezenier

Bovendien werd bepaald dat iedere compagnie van 125 vrijwilligers diende vergezeld te worden van een pastoor, onderpastoor of andere geestelijke als aalmoezenier. De hogere aalmoezeniers zouden daarbij de macht hebben van hogere officieren en deze laatsten werden geacht de aalmoezeniers met aandacht en volgzaamheid te aanhoren want zij spraken het woord van God.

De vreemde officieren die onder de Belgische vlag dienden werden ook geacht elk jaar 15 dagen voor of na Pasen een attest in te leveren dat ze gebiecht hadden.

Verder werd bepaald dat deze aalmoezeniers er dienden voor te waken om officieren en manschappen de waarheden van de religie aan te brengen , met het respect voor de heilige naam van God en hen de zuiverheid van zeden voor te houden hen van ontucht te bewaren en degenen die er per ongeluk toch in verwikkeld waren uit te verlossen. Allemaal zaken die zeker wel thuishoren in de catechismus maar minder in een reglement voor het leger. Hieruit volgde dat de aalmoezeniers de vrijwilligers volledig naar hun hand wisten te zetten en dat deze religieuze strijders, zonder enige militaire kennis, hun schaapjes naar de slachtbank leidden ofwel door hun onkunde algemene paniek veroorzaakten waardoor deze onervaren militairen op de vlucht sloegen.

Bovendien werden de vrijwilligers ( uiteraard tegen betaling; ongeveer 10 liards of 2.5 sols) door deze krijgshaftige pastoors voorzien van amuletten; "Agnus Dei" genaamd waarvan werd gezegd dat het  de drager immuun maakte voor geweervuur en waardoor, wanneer hij het permanent op zijn borst droeg, het zwaarste salvo niet in staat zou zijn om zelfs maar een vingerkootje te beschadigen. Iets dat echter bij de eerste ontmoeting met de vijand werd ontkracht. Bovendien waren deze priesters ook vaak de eersten die op de vlucht sloegen aldus de ganse compagnie meesleurend. Nadien werd de nederlaag door deze priesters dan uitgelegd als zijnde een beproeving van God om het diepe geloof van de vrijwilligers op de proef te stellen.

Zo ook werd een aflaat van 1000 jaar beloofd aan allen die een bataljon Oostenrijkers zouden verslaan. Een aflaat bestond er in dat de jaren die men in het vagevuur moest doorbrengen alvorens naar de hemel te verhuizen met eenzelfde aantal jaren werd verkort. Aflaten waren ook te koop tegen zeer wisselende prijzen.

In een redevoering van de abt van Tongerloo ging deze te keer tegen de vele Franse, Hollandse en Luikse vrouwen die het leger vergezelden en door de vijand waren gezonden om de zuivere zielen van de soldaten te besmeuren en hun te verzwakken met venerische ziekten. De vrouw was eens te meer de oorzaak van de ondergang.Terwijl in een ander pamflet (dat gezien de tijd en de anti-paapse instelling van een aantal revolutionairen misschien wel met een korrel zout dient genomen ) de libertijnse zeden van de priester-aalmoezeniers aan de kaak wordt gesteld . Hen wordt verweten dat zij onschuldige meisjes aanzetten tot prostitutie met de soldaten om met deze "patriotische daad" hun hemel te verdienen. Deze feiten dateren van ongeveer 200 jaar geleden, de Taliban zijn onze tijgenoten ! Nihil novum sub sole . Niets nieuws onder de zon !.

Dominicaan-aalmoezenier bij de Vrijwilligers Schilderij van Van Imschoot naar documenten uit de tijd. Legermuseum Brussel

Misschien herinneren jullie je nog wel uit de schooltijd de fameuze "Brabantse Revolutie van 1789-1790" . De Zuidelijke Nederlanden werden in die tijd geregeerd door de Oostenrijkse keizer. Dat was toen Jozef II, een verlichte despoot, die het eigenlijk wel goed voor had met zijn volk maar door zijn onbeholpen hervormingen de bevolking tegen zich in het harnas joeg. Naast zeer zinnige maatregelen ( bijvoorbeeld de eenmaking van het rechtstelsel in plaats van de talloze schepenbanken die elk hun eigen rechtspraak bezaten ) schafte hij onder meer ook de "contemplatieve kloosterorden af " - daar ze volgens hem toch niets zinnigs deden- , verorderde dat alle kermissen op eenzelfde datum moesten plaatsvinden samen met andere maatregelen die meer op pesterijen leken dan op een werkelijk zinnige wetgeving. Iets waar men vandaag de dag ook nog wel weg mee weet. De koning van Pruisen noemde dan ook Jozef II spottend: " mijn neef de keizer-koster"

Dit alles lokte niet alleen weerstand uit bij het gewone volk en zeker bij de geestelijkheid, maar onder invloed van de ideeën van de Franse Revolutie ontwikkelde zich ook bij de burgerij weerstand tegen deze dwingelandij.De geheime genootschap "Pro Aris et Focis" (= voor outer en heerd =voor altaar en haard) wordt opgericht. Deze Revolutionaire partij onder leiding van advocaat Vock zal echter snel het onderspit delven voor de uiterst conservatieve Staatse partij van advocaat Van der Noot en de hoge Geestelijkheid. Beide partijen hadden in het begin van de Revolutie elkaar wel gevonden omdat Jozef II ook de eeuwenoude privilegies van de verschillende hertogdommen en graafschappen, die de Zuidelijke Nederlanden vormden, wou afschaffen en het gebied in in negen kreitsen en 35 districten wou indelen. Het "Belgisch" leger" , gevormd door opstandelingen die zich in Noord-Brabant rond Breda hadden verzameld, boekte aanvankelijk onder Generaal Van der Mersch onverwachte successen en wist de de Oostenrijkers uit de Zuidelijke Nederlanden ( uitgezonderd het hertogdom Luxemburg) te verdrijven. Maar na de afzetting van Van der Mersch , onder de onkundige leiding van de Pruisische Generaal Schönfeld werd de ene na de andere nederlaag geleden en rukten de Oostenrijkers op naar Brussel. Dit als inleiding

Op dat moment rijpte de gedachte bij enkele Staatsen in Brussel om een "Algemene Mobilisatie van het Volk" (c.f.r. de nazistische Volkssturm) af te kondigen. Iedereen die in staat was een wapen te dragen zou worden opgeroepen en na een militaire vorming van (een belachelijke) "VIJFTIEN DAGEN " worden ingezet. Dit legers was volgens de befaamde jezuiet Feller " een ONOVERWINNELIJK leger, waar de termen verraad, en desertie onbekend zouden zijn, waar een GEZONDE EN ROBUUSTE jeugd het patriotisme en de militaire oefening zou verkiezen boven de verderfelijke spelen en de crapuleuze bedoeningen van de cabaretten., een leger waar lafheid geen toegang zou hebben , waar GEZONDHEID, KRACHT , GEDULD en UITHOUDINGSVERMOGEN de loomheid en de ziekte die het spoor van de ondeugd volgen zou verdrijven .. enz . Een discours dat bepaald niet zou misstaan bij de redevoeringen van Goebbels en Himler.

In vele dorpen en steden werd aan deze oproep gevolg gegeven . Van der Noot en zijn achterlijke partizanen maakten van de gelegenheid nog maar eens gebruik om de Vonckisten ( het schuim van de Natie en echte bandieten... althans volgens Van der Noot & Co ) nog maar eens in een slecht daglicht te stellen en de Brabantse Vrijwilligers werden in staat van paraatheid gebracht om niet alleen de Oostenrijkers maar ook de Vonckisten te bestrijden mocht dit nodig zijn.

In Vlaanderen was men minder meegaand. Men protesteerde heftig tegen de gevangenneming van Generaal Van der Mersch en enkele vrijwilligers wilden hem zelfs gaan bevrijden uit de citadel van Antwerpen waar hij opgesloten zat. Maar gebrek aan doortastendheid van de samenzweerders deed deze poging mislukken.

De vrijwilligers zworen een eed van trouw die volgens een supplement van de Gentse gazette van 03.06.1790 aldus luidde: "Ik... NN, volontaire der stad ...., zweire en belove in die qualiteyt de Conservatie der Roomsche-Katolijke Religie, misgaders Getrouwigheyd aen het Magistraet en Gemynte van .... , alsmede dat ikzelve Magistraet en de Gemeente van... onder eenigen personeelen intrest, direct ofte indirect te aanmerken, in alles zal verdedigen, als eenen goeden ende getrouwen Volontaire behoort te doen; dit t'elkens, wanneer ik toe ingevolghe's Lands Wetten zal verzocht wezen. Zoo helpt mij God en al zijne Heijlige. , "

Men wist de volontairs van verschillende naburige gemeenten bij elkaar te brengen om eenheden te verkrijgen die sterk genoeg waren om aan een hypothetisch gevecht deel te nemen. DE cijfers in de kranten van die tijd kan men echter niet betrouwen want er waren er die het getal vrijwilligers, wellicht om propagandistische redenen, opvoerden tot 500.000 om aldus aan te tonen dat " alle de Nederlanden" een enthousiasme vertoonden waarvan nooit sprake was.

requiem

@ Camille , neen het is niet Willem I van Nassau maar het is wel familie van hem Nu het document ontdooid en opgedroogd is ziet het portret er als volgt uit.



@ Bo.Er zijn verschillende aanwijzingen die schijnen naar Nederland te wijzen. Het liedje, de Oranje sjerp van .... maar wie is dit ? Waar staat de eigenaardige vorm onderaan op het briefje voor en wat beduidt:pijl, E, zon . 0, ... enz ? Want na het ontdooien is er een punt te voorschijn gekomen tussen de zon en 0,01405. Dit was met het blote oog niet te zien onder het ijs. Misschien eerst proberen de man met de oranje sjaal identificeren of de eigenaardige vorm  dat levert minstens  twee hints op .

Pjotr Bolotnikov in opdracht van ene Michiel Miereveld

Ernst was dus in Mordovië beland, een van de talrijke autonome republieken van de Russische federatie. Deze laatste is onderverdeeld in 83 bestuurlijke eenheden waarvan 21 autonome republieken, 4 autonome districten, 46 oblasten (te vergelijken met onze provincies), 9 krasj ( territoria) en 2 federale steden:Moskou en Sint-Petersburg

De 21 autonome Russische Republieken

Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie werd als alternatief voor onafhankelijkheid voor andere volkeren een systeem ingevoerd waarbij deze volkeren een vorm van autonomie kregen binnen de nieuwe Russische Federatie. Een aantal staten (zoals Tsjetsjenië, Tatarije en Basjkirostan) riepen echter toch een vorm van onafhankelijkheid of verregaande autonomie uit in het begin van de jaren '90. In mei-juni 2000 bepaalde het Russische constitutionele hof in een aantal uitspraken echter dat hieraan een einde kwam. Onder president Poetin is boven deze bestuurstructuur nog een overkoepelende bestuurlijke laag ingesteld, in de vorm van federale districten. Hiermee probeert men de macht van de autonome republieken in te perken en het land bij elkaar te houden.

- "En "vroeg Ernst, door de bierblomme nog wat beneveld," waar is jouw nichtje nu en welke belangrijke boodschap moest zij mij nu mededelen ?"

- " Ik zou het helemaal niet weten ? " mompelde Pjotr . " Het laatst ontving ik een briefje van haar van op het eiland Mezjdoesjarski. Ik ben niet zeker dat het echt van haar kwam want het was met de computer geschreven en dus kon ik niet oordelen of het haar handschrift was . Het enige dat het briefje vermeldde was :

" Lieve Pjotr,

Ik ben momenteel wel veilig maar ik denk dat ze mij kort op de hielen zitten. Daarom vertrek ik nu onmiddellijk. Ik kan je niet vertellen waarheen, want ze onderschepten reeds eerder brieven van mij. Ik ga naar waar Ootah, Eginwah, Seegloot, Ooqueah, Robert en de zwarte man als eersten gingen. Geef aan Ernst de bijgevoegde foto. Hij zal me wel weten te vinden.

Ernst bekeek de foto gedurende enkele ogenblikken , zag Pjotr recht in de ogen . Kom zei hij met vastberaden stem, laten we ons gaan voorbereiden want de tocht zal hard zijn.

Er zijn twee vragen
1: Waar is Jelke heen ? 2: Wie zijn Ootah, Ootah, Eginwah, Seegloot, Ooqueah, Robert en de zwarte man ?

Ernst zat samen met zijn vriend Pjotr op het terras van diens huis in Zinovkino. Ze hadden samen een fles "Bierblomme"* gekraakt, die Ernst uit België had meegenomen voor zijn vriend. De tongen waren langzaam aan losser gekomen maar hadden nog niet het stadium bereikt dat ze onafhankelijk van het brein van hun bezitters evolueerden. Ernst had als vijftienjarige Pjotr leren kennen in Rome toen deze daar goud veroverde op de 10.000m in de Olympische Spelen. In feite had hij niet Pjotr maar zijn bloedmooie zestienjarige nicht Jelena Ramonda Golovkopjotrovkovna ( een heel mondje vol -- Ernst noemde haar dan ook Jelke ) leren kennen toen ze samen optraden als ballenrapers op het Olympisch tennistornooi. Jelena had Ernst in contact gebracht met haar neef en sinds trokken de drie steeds samen op. In het Russisch kamp van het Olympisch dorp noemde men hen de "drie musketiers". Ze hadden zich kostelijk geamuseerd en... Ernst en Helena , ja dat klikte wel. Maar toen kwam het einde van de spelen en de gezworen kameraden werden gescheiden. Sinds hadden ze elkaar niet meer gezien. Ernst schreef nog wel brieven naar Helena en zij beantwoordde die . Maar zoals het zo dikwijls gebeurt : " liefde sterft aan aardrijkskunde al blijft ze wel geschiedenis". En langzaam aan ging het leven verder. De brieven werden zeldzamer en op een gegeven ogenblik viel de correspondentie gans stil. Vorig jaar telefoneerde Pjotr volledig onverwacht op nieuwjaarsavond naar Ernst om hem een gelukkig nieuwjaar te wensen en " natuurlijk ook van Jelke" voegde hij er lichtjes spottend aan toe. Toen Ernst naar haar informeerde deed Pjotr nogal geheimzinnig: "ze stelt het wel dat niet hoor , zei hij in zijn houterig Engels, maar ... "

Op de foto ziet u uiterst rechts jonkheer Ernst, daarnaast van rechts naar links Jelena Golovkopjotrovkovna, Pjotr Bolotnikov ( witte vest- goud op de 10.000 m ) en Nikolai Sokolov ( zilver op de 3.000 m steeplechase)- fotoarchief baron Ernst onder het jaar 1960

"Maar wat.. is er iets misschien ?" Toen Ernst aandrong, deed Pjotr nog geheimzinniger. "Je zou eens moeten komen Eerneschjt- Griegori, mijn vriend, Jelena heeft je iets belangrijks mee te delen maar kan dat onmogelijk over de telefoon en bovendien is ze nu druk bezig de voorbereidingen van ..... ja dat kan ik eigenlijk niet zeggen... maar ze is op het eiland Mezjdoesjarski...

Ernst had sinds dat geheimzinnig telefoontje geen rust meer gehad. Het beeld van Jelena- Jelke - nog altijd een beetje "zijn Jelke" -- want een eerste, ernstige jeugdliefde vergeet je niet zo maar-- spookte door zijn hoofd. Tegen Anemoontje had hij echter gezwegen alsof hij een halsmisdaad gepleegd had . ' s Nachts werd hij soms wakker badend in het zweet omdat hij gedroomd had dat Jelke ontvoerd werd door buitenaardse wezens maar soms ook omdat hij tijdens een hevige vrijpartij met haar plots ..ja je kent dat wel zeker !!

Vorige week hield hij het echter niet meer uit. Hij schreef een kort afscheidsbriefje voor Anemoontje, eentje voor Euvgeniaatje en eentje voor Queeniken - pakte zijn koffers en ging er met de eerste beste charter vlucht naar Leningrad vandoor. Daarna met de trein tot Saransk, de in 1641 als een fort ter bescherming van de zuidoostgrens van Rusland, opgerichte hoofdstad van de autonome Russische Republiek Mordovië ........

(wordt vervolgd)

* Bierblomme is een dubbelgestookte brandewijn uit artisanaal bier van Brouwerij De Rijck te Herzele, gestookt door Stokerij De Moor Aalst met een van de fijnste aroma's die ik ken. En om bescheiden te blijven ik ken er wel wat.

** Er zijn op dit ogenblik geen vragen gesteld dus er dienen ook geen antwoorden gegeven, commentaar echter à volonté.

*** Als toetje een liedje uit de zestiger jaren

**** Wat maatje en miekemuis hier zo krampachtig poogden te publiceren was het volgende . с поздравления нашей
Мы говорим всем добрый день
( is het niet Anemoontje ?) waarop het antwoord luidt "ook ne goeien dag ". Alleen hoe kan ik weten wat zij hier wouden opzetten ?? Wel Pjotr ziet alles , ook wat er niet staat, hij ziet zelfs wat ge doet op uw computer als ge hier komt, zo simpel is dat

Pjotr 008

Ja beste mensen Ernst is vertrokken van Zaventem op weg naar ergens in M...... ovië, via Sint-Petersburg. Eenvoudig omdat een rechtsreekse vlucht naar zijn bestemming In Rusland niet voorhanden was. Daarom deze tussenstop. Petrograd (=Sint Petersburg) was de oude en nu opnieuw de naam van deze stad (=gorod, grad) , die ter ere van Lenin van 1924 tot 1991 Leningrad werd genoemd waarbij deze dus als het ware het symbolisch peterschap over de stad opnam. Daarom ook de foto van Lenin en Peter de Grote met een gelijkheidsteken tussen beide.

Deze laatste, Peter de Grote dus,  wou tijdens een reis naar Nederland (toen nog de Verenigde Republiek der Zeven Nederlanden) incognito blijven en liet  zich Pjotr ( Peter) Michaljov noemen. Peter maakte zeker drie reizen naar West-Europa: de eerste reis was van augustus 1697 tot mei 1698. Er gingen dertig vrijwilligers mee die zich moesten bekwamen in de maritieme wetenschap. De vrijwilligers werden verdeeld in groepen van tien. Aan het hoofd van de tweede groep stond deze Pjotr Michajlov, de Russische tsaar dus.

Terug in Rusland liet hij de marine moderniseren.Van zijn verblijf in Nederland en zijn kennis die hij opdeed over de zeevaart getuigen nog talrijke leenwoorden in het Russisch zoals каптан, kaptan ( kapitein), kajut (kajuit), , kapstan (kaapstander) maar ook andere Nederlandse woorden als wachzaal ( station) en witlov ( witloof) werden in het Russisch ingevoerd (maar dan natuurlijk in het Cyrillisch schrift geschreven). Ook in het leger, bestuur enz.. voerde Peter talrijke moderniseringen door

Het muziekje was inderdaad het tweede pianoconcerto van Rachmaninov en op de foto zag men zijn dochterje en zijn hond. Deze foto is te vinden op Wikipedia bij het artikel onder zijn naam. Ondertussen hebben jullie al een beetje kennis gemaakt met de methode waarop we hier verder zullen werken. Groetjes uit M... of groetjes uit ... ovië zetten jullie misschien op het verkeerde spoor voor deze eerste bestemming maar.... Niet alles is dus zuiver chronologisch, soms wacht men beter een volgende hint af maar snel zijn is natuurlijk ook  de boodschap....

Als volgende tip kan ik jullie nu wel al verklappen dat Ernst in Rusland bleef voor zijn tweede bestemming maar ondertussen is hij misschien wel alweer op weg naar waar de poolster hem ook maar wil leiden. Uit dit laatste kan je dan weer afleiden dat hij aan de noordzijde van de evenaar blijft want  ten zuiden van de evenaar is het het Zuiderkruis dat de rol van de poolster,  in het sterrenbeeld de Grote Beer, overneemt. Want alhoewel dit sterrenbeeld niet echt bij de zuidelijke hemelpool ligt zoals dit voor Polaris ( de poolster) in de noordelijke hemel wel het geval is wijst het "verticale" deel van het kruis wel vrij nauwkeurig de zuidpool aan. Dit sterrenbeeld (zuiderkruis) staat onder meer afgebeeld op de vlag van Australië, Brazilië, Samoa, de Cocoseilanden, Nieuw-Zeeland en Papoea-NieuwGuinea.. Al reizende zullen we nog heel wat leren.

.

Vlag van Australië