Chamonix , Jelena, Anemona,

![]() Jelena Ramonda GolovkopjotrovkovnaErnst was als het ware aan de grond genageld. In plaats van het frele meisje uit zijn jeugdjaren stond daar een prachtige dame met gitzwart haar en volle aantrekkelijke lippen als donkerrode bigareaux tussen de bewegende beren aan de ingang van het restaurant. Ook Pjotr was even zijn melk maar hervatte zich snel. Als een schichtige hagedis schoot hij naar de ingang van het restaurant nam de hand van Jelena in de zijne voor een vluchtige handkus en zei " Miss Jelena Ramonda Golovkopjotrovkovna I presume ! " -"Inderdaad Pjotr Grigorevitsj Bolotnikov" sprak de schoonheid met een zwoele stem die aan bedrijfsvriendelijkheid niets te wensen overliet. "Inderdaad -en ik veronderstel dat het standbeeld daar in de hoek achter het bord "Foie gras de canard au naturel mi-cuit à la fleur de sel de Saint Emilion avec figue moelleuse et réduction balsamique et petit pain brioché " uw vriend en protégé baron Ernst-Georg Maximilian Heinrich von und zu Neander zu Thal is ". - "Het zal wel zijn - het zal wel zijn - schoonheid "mompelde Pjotr en hij leidde haar naar het tafeltje waar Ernst nog helemaal verstijfd in houding stond als salonjonker. Maar Jelena liep naar hem toe kuste hem met haar lippen als zachte bigareaux op het voorhoofd, trok zijn das strak aan en dwong hem met zachte aandrang tot zitten en fluisterde in zijn welwillend oor " Mijn lieveling, mijn kleine Ernest , mijn George , mijn kleine Neanderthaler, Ik heb oe gemist al die lange jaren " -Stillaan scheen Ernst van Venus terug naar de aarde terug te keren maar zijn ogen bleven gericht op de hals van Jelena. -"Mein kleine Ernest, wass haben Sie doch " -"Hashimoto" mompelde Ernst "Hashimoto" en toen viel er een lange stilte. Toen stond Ernst op hij ging naar Jelena toe en zoende haar zo vurig op de bigareaux mond ; zo vurig dat een van de obers, die allen als Savoyards uitgedost waren, snel naar een stoel greep en zich tot Jelena richtte met de woorden "Als madame zou willen gaan zitten .. a.u. b. " ![]() Het tafeltje van Ernst in "la Caleche"Dit alles tot groot jolijt van Jelena die bij het opdienen van elke plat onder het uiten van korte kreetjes zichzelf een bekertje wodka uitschonk in glaasjes die ze zelf had meegbracht en deze enthousiast achter zich in de haard keilde waarbij ze Ernst met haar lenige vingers zacht over het kalende voorhoofd streelde. De meeste gasten hadden het drie verdiepen tellende restaurant reeds verlaten toen het drietal nog gezellig zat na te genieten van de maaltijd bij een "poire Williamske" toen plots de bewegende beren bij de ingang als het ware door een windhoos werden weggeblazen en kleine roste jongedame het restaurant binnenstormde als een wervelende tornado . Ernst verstijfde,- als ik het zo oneerbiedig mag zeggen -, voor de tweede maal deze avond, toen hij de rost-blonde furie zag binnenstormen ... -"Anemona, de wilde Anemona" fluisterde Pjotr zachtjes fluitend voor zich heen ... "Anemona dass wird spass geben...." Ernst zag de horizon zich splijten en als in een visioen dook het volgende vers in hem op ik heb mijzelf verstrooid met verantwoordelijkheid en schuldgevoelen, als een koppig kind getooid met herfst en zijn paddestoelen. slapeloosheid, die borrels niet te temmen wisten, verblijft als grijze gast in mijn oog, hard brekend rond het gebeente van een monoloog. ik werd stil van jou ik heb gelogen ik kook in de breedte van je ziedend bekken als leidingwater dat figuren vlecht. laat cryptische cirkels barsten trekken in het kaf dat je in mijn koren hebt gelegd je hoofd proprotioneel gebeiteld - in de aanwezigheid van eenzaamheid, slaat op mijn bloedend netvlies ongebreideld de geschiedschrijving van dierlijkheid. ik word stil van jou blijf steeds liegen het arduinen raam rond mijn oog vindt geen rust in beschaving. je smalle letter gilt ontzettend hoog - geneest mij verloren zoon - van de verslaving waarmee het mannelijk mes sierlijk vlees doorklieft. ik zoenoffer op ‘t zwaard van Damocles verliefd ik word stil van jou lieg niet meer ik ben alleen, naakt als steen vernederend wakker steigerend doordesemd brood het rijzen weigerend eeuwig waait die blik van jou door het brandpunt van mijn omarming ik voel uitdrukkelijk ik wil ik zou het aanvaarden in berusting maar ik word stil van jou en stil stil blijft het (wordt vervolgd ) |















en





10 reacties op dit bericht
muziek
veel rusten zei men je zit in 4**** hotel met het zicht op de spoed en parking, amdemloos (letterlijk) geniet ik van de blogjes en vooral van dit blog met een zalig gevoel na het lezen van een prachtig gedicht
Groetjes RIa
HALLOKES
Welcome
to
Memory-lane
Fijne midweek
Liefs
van Petra
*
ssssstttt !!
..
Maar het gedicht op zich zelf, buiten het verhaal, is aandoenlijk. Groetjes.
Déjà-vu gevoel...
Naar gevoel alsof de oude Neander Zu Tahl en nog andere niet geapprecieerde dinges weer de kop opsteken?
Is het niet baron?
een restart uit de tijd van toen?
Ik voel me niet goed daarbij!
“Vers”??
Lieber Ernest, met al die escapades maak ik me toch grote zorgen. Buiten het afnemen van sexuele verlangens, kloppen alle symptomen voor Hashimoto. Laat schnell alle frauen en goed essen links liggen en loopt nog schneller naar de juiste artsz, vooraleer Hashimoto je naar de eeuwige jachtvelden van de Neanderthalers tracht te voeren. Een verwittigd man is..... Wow! muziek om stil van te worden.
stilte voor..
Jouw daar te zien met je arm rond Jelena
De pijn van dit tafereel
Het onbeschrijflijk gevoel
ik
zoenoffer
op ‘t zwaard
van Damocles verliefd
ik
voel uitdrukkelijk
ik wil
ik zou
het aanvaarden
in berusting
maar
ik word stil van jou
en stil
stil blijft het….. maar niet voor lang
mijn liefste baron niet voor lang.
Stilte voor de storm.
je liefhebbende Anemoontje
Geachte
...