De jury bevestigt dat Ernst inderdaad van op Zaventem is vertrokken. ( klikt u op het kleine grondplan dan krijgt je een vergote uitgave te zien )  Wij trachten de baliebediende die hem incheckte te bevragen maar die heeft helaas vandaag verlof. Een collega van hem kon ons het volgende vertellen: Een mijnheer die voldoet aan de beschrijving van Ernst gaf aan die bewuste baliebediende  een Cd-rom met muziek maar de collega die niet houdt van klassieke muziek gaf hem door aan een hostess. Die wist ons te vertellen dat het om volgend piano concerto ging .

Tip: Antwoord niet te snel verzamel eerst al de tips . Uit wat u reeds kon verzamelen blijkt het overduidelijk dat Ernst ergens naar Rusland is vertrokken. Maar naar waar precies ? Alleen is de vraag nog niet gesteld  je kan met de huidige tips onmogelijk weten waar. Dus een beetje geduld en misschien wat samenwerken ? Morgen ondervragen we zeker de baliebediende en wellicht weten we dan meer.



"En nog iets", zei de jonge dame, "in het hoesje van de CD zat volgende verscheurde foto".

Ludovicus en Camille hebben het gezien, maar waar is het ? 

Dit kon je ook vinden door op de bladzijde van de izvestia onderaan op het woordje IEP ( wat in Griekse letters "(H)IER" ( want de h bestaat niet in het Grieks) betekent : nml lees verder (H)IER

ΙΕΡ

Kantelmoment in het kwaliteitsdenken
		Veel na één graait ze de vlinders uit mijn buik en last – not least- met bout en geconfijte woorden het warse denken van mijn voorhoofd weg en littekens uit mijn verleden dicht Met “blijf nog even" stolt ze op mijn huid als uitbaatster Een uitverkochte sporthal nooit eerder van de grond gekomen juicht. Gezien gewijzigde verhoudingen cruciaal Een deadline nadert de hoop en mijn ontslag daarna gegeven muziek : variatie op "quand les roses" van Adamo -

Slow
		Als kleppen van een schelp sluiten ze. Een. Randend rakend - centrum discreet uiteen Vingertop die handpalm streelt torso’s die zich even raken Woord dat reeds met de gedachte speelt gevoelens waar te maken wang die even in de hals vertoeft een hoofd dat schoudersteun behoeft ogen grijpen neergeslagen blikken in druk van sober samenknijpen gaan borsten zich wat hoger schikken hand die langs de rugnaad glijdt in tergend langzaam dalen verhit van eenzaamheid heimwee uit gaat stralen tot het kruis het kruis aantrekt eerst nauwelijks te voelen dan koorts in de dijen wekt die het voorhoofd zacht laat hellen zodat een kus bereikbaar wordt in enkele tellen -

		Communicatie stoornis Door twee venster gelijk dit kerkhof binnendringen om met de doden rijk de net gebroken vaas weer tot geheel te dwingen Met abrikozen sleuren tot het sap zich breekt in bijten Treurige deuren sluiten de beste huishoudkwaliteiten Jampotten vullen zich met lekker vruchtverdriet Niemand, niemand is er die van de vaas de scherven ziet - Licht bewerkt schilderij van Kees Thijn

		Puntgaaf Of ik ooit een borst gekust heb die naar oregano rook ? Letters rolden over mijn lippen woorden waren niet te stelpen Verwondering vermond als tederheid Wakkerde de begeerte aan De liefde is pas achteraf gekomen Maar die borst bracht je onheil brak het weefgetouw van een menigte zeldzame dromen De onrust is pas nadien gekomen Ik heb een litteken gekust dat nog naar oregano ruikt Eerst nog met dieptevrees voor het verdwenen vlees Rust is pas daarna gekomen Al verscheen hier plots een breukgetal werd het aantal plots oneven de liefde is toch steeds bij de noemer van de breuk gebleven (gedicht geschreven voor een vriend wiens vrouw een borstamputatie diende te ondergaan -

		Plengoffer ik jaag op verschroeide monden gedroogde vlammen van nimfen week als oesterzwammen en kleur mijn hart in hun vrouwenbloed al spreken bloemen duizend talen toch komt de dood hun kelken halen ivoor spat uit zijn trotse voegen aan de lichtschuwe sterren schrijdt schrijlings duisternis voorbij geslacht zijn al mijn wilde schapen in een offerfeest van witte wolken overvloed overmoed dood die daar ligt op apegapen pas nu wil ik voor uw venster slapen -

Mademoiselle est servie à Champignies Kalm kasteel krijgt klamme wintervoeten van danig staan in ‘t wallen nat Pachter hoeft baron niet meer te groeten die zit toch knus in Brussel-stad In koele kelders kruipt een wijze rat uitgehongerd naar het stijve buiten en denkt nog liever dit dan dat ik mij een winter hier op laat sluiten Maar in de lente keert de kille kudde van Brussel weer naar Champignies om de winter van zich af te schudden streelt een geile jonge jonker de krille keukenmeid boven de knie Vernedert haar in zolderdonker zweert haar dood als ze het navertelt op wapenschild met spreuk en kreet waarna de hofmeester gebeld die Jean Louis Oui-Monsieur heet De grofste leugen wordt hem als wapen keurig op ‘t livrei gespeld Ze heeft met de tuinier geslapen zo wordt toch in het dorp verteld De vader heeft zich aangemeld "Och ja,mijnheer, zoals U weet" fleemt de livrei uitgeslapen "dat ze het met de knechten deed zoiets besmet de eer en het familiewapen" J"a , t’ gaat Mijnheer om d' eer niet om geld" ‘t verdiende loon wordt dus ruim half uitgeteld Ze is voor deze wereld al te goed geschapen om haar te beschermen tegen die felle knapen werd ze aan moeder-overste voorgesteld ‘t Kalme kasteel wast zich de voeten danig krachtig in wallen nat ‘t Kalme klooster krijgt zomersproeten alleen moeder-overste weet van wat. -

zonlicht valt schuin op snaren van harpen in je haren door mijn ogen bespeeld dit is niet zien maar vertederd kijken waarbij gevoelens verder reiken dan een ogenblik -

brief van een kleuter liefste jufvrouw jeweet dattik van je hou ik hep je van mijn snoep gegeven ben zeer veel dikwijls braaf gebleven ik zal nooit meer pipi doen toch niet in mijn broek morgen geef ik je mijn liefste hondje en papa’s mooiste boek wanneer ze nu na veertig jaar opkijkt uit dat boek van haar met volle blik het lege klasje schouwt dan denkt ze –ongetrouwd nu spijtig van het hondje maar pipi doe je maar je had toch zo’n bevallig kontje -

een kamervol muziek muziek waait licht boven het dons van het antiek tapijt om in de schoorsteen te verkwijnen onbekende letters schreeuwen uit een doorlezen boek in de spiegel weerkaatst zich een jong portret de blinde tijger van porselein lonkt verliefd naar een chinese pop die terugstaart door een weke nevel van goed georganiseerde onverschilligheid het slecht vermomd geluid van een nog niet opgewekte traan kleeft aan de lauwe tonen van een droef opgeleide klarinet graaft zich dood tegen de wand terwijl ik langzaam -langzaamaan verzand langzaam -langzaamaan verland langzaam -langzaamaan sluit de melodie zich op in het meesterwerk dit misverstand weerspiegelt zich op mijn aangezicht ik verlies de grip op de waakvlam van het verlangen naar een "worstcase" scenario en ween voluit alsof dit messiaans arpeggio het keerpunt is de leegloop van het orderboek van rationele visie waarop iemand hardnekkig zit te wachten Muziek: Adagio uit het clarinetconcert van Mozart. -