Vrijdag 23 januari 2009
Marine
|
Aan de gerijpte visie van de dromerige zee Stormenderhand neemt een kleuter De arm en de blik van zijn moeder Naar de oogst van de branding mee De wind als een artistiek zwerver De hand om de schouder van het mooie kind Dringt door de opgeslorpte klaarte Waarmee hier elke valavond begint Hij beweent in een vaargeul van de hoogste noten het driftig temperament van zijn inspiratie betast liefkozend gescheurde en intacte zeilen van een paar sobere vissersboten Een stijlfiguur En het zoveelste mislukte avontuur De holle krachtpatserij Van de witblauw doorbrande pier Aangeland als een breed stuk lijnwaad Veel te klein voor de schildersezel van de Oceaan Wordt methodisch en consequent Afgekolfd als een gelaten tepel Walmende regenwolken zwellen en zwerven Als een rookgordijn En dikken het persoonlijk aanzien aan van deze lyrische avondbries die wel zou willen doorgaan voor een aristocratische orkaan |
Geschreven door Ernst-Georg om 00:00
Reageer op dit bericht
8 reacties op dit bericht
Het lijkt alsof
Verder kijkend, komt de tekst mij, als een tsunami tegemoet. Of, is het de bedoeling een orkaan te visualiseren? Voor moeder en kind zal deze alvast een betere oogst opleveren… Dit is het werk van een schilderende dichter / dichterlijke schilder. Kleurrijke zinnen en klankrijke woorden vullen het schilderij aan, daar, waar het penseel ophoudt.
Ik proef de zee, voel de wind … maar zijn hand is aan mijn schouder voorbij gegaan.
*
Het brengt mij terug naar een dagje aan zee met mijn pleegouders.
Ik moet een jaar of twee zijn geweest. Ik heb er nog een kiekje van als herinnering. Het is de enige foto ooit van mij en mijn pleegmoeder samen.
Lieve Ernst, wat het gedicht verteld weet enkel de dichter, maar ik zag er een mooie herinnering in. Heb een fijne zondag, lieve groetjes en tot de volgende
..
Ik heb geen enkel idee waarover het gedicht gaat want ik heb het opgegeven om jullie dichters te proberen te begrijpen, ik zit er toch altijd naast. xx
..
En ik ga een mensenleven terug in de tijd, aan de arm van moeder, hier op de zeedijk.
Op aanvraag
Het
Prachtig Ernst.
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel
Appelblauw zeegroen noem ik dat
Mooi is dat niet! Maar als dit bijdraagt tot de waarde van het gedicht ...
...
Waarom heet dit gedicht in vredesnaam Vuilgroen ...?
Ik zie toch enkel blauw, geel en grijze tinten de revue passeren.
Of zie ik wellicht het een of ander over het hoofd?