Je as wervelt vergezeld van herfstbladeren in hun narrenpakjes weg van het hazelaarsbosje Bladveegsel en bladvulsel als refrein voor de nalatenschap van de vreemde vogels die achterblijven met de vastgeklonken kennis van je verleden De hatelijke natte wind waarvoor je eens zo huiverde neemt je spottend mee in zijn nietszeggende boezem Een wolkenschaduw werpt zich op de nietszeggende woorden Heldere intimiteit van de dagen met een vrouw mengt zich met de vochtige ochtend van het nietszeggende gras Het water stroomt als in een koppig delirium nietszeggend naar het laagste punt van de weide en een straaltje bittere as door de wind op onze lippen achtergelaten wordt met de achterzijde van de hand achteloos afgeveegd
In doodse stilte verstrooide men haar as.
Het was kil
en windstil.
Iemand zei, ‘ik wou dat ‘t die van mij was’.
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel
L
Lore12 november 2008 om 17:42
Dit staaltje mannelijke kunne
is op mijn lijf geschreven. Nadat alle bruikbaars(?) van mijn vege lijf is benut, horen mijn resten op de strooiweide en dit gedicht zou er niet mogen ontbreken!
Is het geen zalige gedachte, over de grenzen van de dood, met de wind meegevoerd te worden, de vrijheid tegemoet? En met wat geluk, niet alleen ('n tijdje) in de hoofden en harten, maar ook op de lippen van de nabestaanden te verblijven. Ook niet onbelangrijk; een waardevol aandeel te hebben aan het prachtig kleurenpalet van fauna en flora die de strooiweide in de lente tentoonspreidt! Madame Butterfly weet er zich thuis…
“Zoals we hebben geleefd, zo willen we begraven worden”, herinner ik mij steeds bij de pompeuze marmeren grafzerken van de suikertantes. Ik weet alvast, hoe het niet zal worden.
Het blog heeft terug zijn normale proporties aangenomen en ik kan weer lezen hier. Ik krijg meteen ook het antwoord dat ik zocht betreffende de muziek. Stom van mij dat ik het niet meteen herkende want laat ik pas verleden week nog naar de cd geluisterd hebben!!!
Voor mij mag men me uitstrooien. Wie me lief heeft gehad zal me wel blijven herinneren. Liever dat dan in een koude natte put te worden gestoken. Maar een asverstrooiing laat wel een diepere indruk na, het geeft ons het besef dat we uiteindelijk niets meer zijn dan wat stof dat verdwijnt in het grote niets.
V
venus12 november 2008 om 11:34
*
Het zal wel tussen mijn oren zitten, maar ik vind verbranden van overledenen zo gruwelijk.
M
miekemuis en maatje11 november 2008 om 08:56
*
.Prachtig verwoord Ronald,niets is erger dan uitstrooien, maar dat is mijn gedacht, net of je er niet bent geweest, niets voor de mensen heb betekend, weg gewoon met de wind en niemand meer om bij stil te staan vergeten in de natuur, nee ik wil verder dan dit, laten weten dat ik op deze klote aarde was en niet ergens tussen het afmaaier van de grasmachine op de groene compost ben beland
Ooit was er een vriend van ons de man was dokter en nog een zeer goede kinderarts ook, ze strooide hem uit op het grote plein van Lochrist. Maar de begrafenisondernemer slaagde er maar niet in de hendel over te krijgen na wat gepruts gaat het ding plots open en de wind stond verkeerd, Charel zijn as kwam, op iedereen zijn gezicht en kleren het was de tijd dat iedereen nog zwart droeg, kan je verzekeren dat het geen mooi zicht was, net of je koolbak van de open haard had uitgekuist
Grappig nee, als je Charel kende zou hij het wel grappig hebben gevonden dat wel, al was het maar om eens de draak te zetten met iedereen maar voor de 3 weeskinderen die achterbleven was het gruwel en paniek
Uitstrooien nee niet echt mijn ding
B
bojako9 november 2008 om 15:51
..
een winderige dag op 't Schoonselhof : "shoeke, kijk eens ... ik denk dat er een stukske van onze pa daarjuist in mijn oog gewaaid is...atchoem...euh...pardon, hij zit in mijn neus ook !"
Woorden die me doen nadenken. Zal mijn as op een hoopje blijven of weg vliegen met de wind en zich mengen met al die onbekenden. Op een strooiweide lig je nooit alleen en ik maak nogal snel vrienden. Groetjes.
T
thea8 november 2008 om 16:18
...
Heel mooi de gevoelens bij zo'n asvertrooiing weergegeven.
Ben in gedachte even terug bij de verstrooiiingen waar ik bij aanwezig was.
Het vierde verdiep waar ik woonde een vloot voer met vlaggenschip voorbij onder mijn naam "Student" armlastig geformuleerd het adagio " Pas twintig" en nog ongeschreven tijd
Beloften
Ik onderkende noch geloof noch gebod
maar was wel bachelor in het flexibele steunen van genot
haar kreunen
als onmiskenbaar geluid in slonzig beddengoed verpakt tast nog steeds uitermate mijn geheugen aan
verliest aan cadans
terwijl de herinnering stolt binnen de omheining van de eerste broekkoussen zwart nylon, plukjes schaamhaar en onze groen wortelende kerninstap
We waren ocharme gelukkig in een markt van recessie, vergrijzing en ontgroening
De zon staat krom van te heivig stralen en zaait nog meer armoe dan er al was Zij laat met water voor licht betalen zolang de voorraad strekt
Dat was lang geleden wordt er getoond in donkere zalen goed gekoeld Hier draait men de gang van zaken van ellende die men zijn gang laat gaan Maar goed bedoeld Het schopt een geweten maar schept geen eten Daarom hebben WIJ gegeten en gedronken voor slechts 25 euro die straks bijna zeker integraal in het noodfonds wordt gestort
De zon kraakt vliegenvleugels in een babyoog dat hongerig oogt maar niet meer ziet
Maar met deze povere aarde moeit een stralende zon zich toch niet
Naar aanleiding van een reis naar Egypte. Eigen foto
' t is heerlijk ' s morgens pas ontwaakt nog even zich te draaien de geur van koffie vers gemaakt komt uit de keuken waaien op de trap hoor ik haar stap en veins te slapen ze weet het wel maar speelt het spel vlijt zich zacht naast me fluistert-schat haast je maar niet het regent buiten- zacht zoen ik haar inderdaad ' t is waar de regen tikt tegen de ruiten
Muziek: L'Orage -Johann Friedrich F.Burgmüller 1806-1874 Piano: Neleke
Jij die de dood niet kent zelfs nooit lieflijk slaapt niet eens ooit gaapt Jij die jouw energieke engelen zendt Om de waarheid te verkondigen Aan wriemelende profeten Jij die jouw energieke engelen zendt om kinderen te doden met clusterbommen en spartelende spirocheten Jij o hemelse vader die eeuwig de weg der deugd bewandelt die zijn kinderen en hun moeders met bloedarmoede en incest mishandelt Jij bent één grote leugen Amen
Als vermist onder een deken van bemoste klanken Bemest door de tonen van een waterspreeuw en een leeuwerik Word ik geboren Met een lijdzame tepel links in de gelukzalige mond Een vrijpostige mond maar met een spraakgebrek als een speer in de lenden De poortwachter van de taal staat met leren schort achter de toog vergezeld van een tagrijn die sissende medeklinkers uit mijn gehemelte vangt en ze doorverkoopt aan de slangen die in de schort verdwijnen met de verhitte dukaten en de pointe van het verhaal
te laat of te vroeg
De spetterende rust van het ideale verhaal Sterft een massale dood En wordt ten grave gedragen in de kloostertuin een driesterrenrestaurant van helende tuinkruiden. De gevangenis van de logopedie is nog niet hotelwaardig dus worden er brandnetels en mosterd op de tong gestreken Zij laten de schreeuw exploderen als een supernova maar diafaan en één octaaf
te laag of te hoog
Niets helpt Geen carillon, geen oleanders De deur blijft klappen in de hengels En scheurt het voorhang van de tempel waar dictie aanbeden wordt en toneel gespeeld om te overleven
te veel of te weinig
Ik wil nogmaals en dan weer en nog een volgende maal een groeizame dood sterven Telkens herboren worden als een zwijgzame monnik in Tibet met een lijdzame speen links in de vrijpostige mond als een kei om te kauwen
In de herhaling vindt men zijn meester en de taal van gedragen poëzie
Muziek: Je vais me recroqueviller sans toi e. a. - Alain Barrière
Aan de neus hevig transpireren Maar ritmisch inspirerend werken aan een bureel in vleeskleurige perelaar
Totaal verstelbaar doch geraffineerd koken met rietsuiker en zichzelf stijlvol opbergen in een voldragen steengrijze keuken
In een rationeel geplande badkamer Van streng ivoor de rouwnagels van de plattelandsbewoner in jou uit het optisch accent van je " cognition "onderuithalen
Zich uitgekiend inpamperen In de warme en trendy frontkleur van een pyjama met het ruimteaanbod van een behaaglijk slobberende winterslaap
Ultieme fietstochten in Mekongdelta organiseren Waarbij de ellende zich weerspiegelt in de hoogglans van mariengrijs gefumeerde glazen maar niet doordringt tot het nadeloos gelakt geweten
kortom een inschikkelijk interieur
Muziek: Galloping Comedians van Kabalersky /Murad door Jerry Murads' Harmonicats
het groot wit scherm van de dood toont achter glas diafane velden en schuin geworpen in één schoot ons uit droomlicht samengestelden
geheel bevrijd van die onmacht binnen met een mond die niet meer spreekt schrijf ik de laatste woorden op het linnen voor het gelaten oog geruisloos breekt
in duisternis die minder stoort omdat het licht niet hoeft te breken hoort men geen kloppend hart of woord
geeft leven spoor noch teken maar plant zich geduldig voort in 't gonzend bloed teruggeweken
Muziek: Dans van de Uren (La Gioconda van Poncelli) door Mantovani
Onze vos, die op het SN zijt gekend zijn mijn naam & professie mijn boekske doe je open uw wil geschiedde op het SN en omstreken geef u heden het verstand om humor en poëzie te appreciëren en vergeef ons onze vrijpostigheid Gelijk ook wij u vergeven en leid ons niet in bekoring om u te verlossen uit uw lijden maar verlos ons van uwe aanwezigheid tot in der eeuwigheid amen
je woelt en weent verzinkte tranen zoekt in de holte van dit bed de liefde of haar silhouet. je verblindt met je omwenteling mijn tastorganen zoekt de verbogen kern van een heet kompas in het pulp van mijn orgasme je huilt alsof je bezeten was door het kadastreren van mijn spasme je patineert de klachten op mijn lippen met de vastgeroeste nagels van je hoekig lijf beheert mijn zilte frescos als xantippe tot ik als smeulend blad in uw blakend bekken achter- blijf
Het gesmolten azuur van de lucht schrijft een kortverhaal in de enige wolk die als reactie in een bliksemschicht patroon uitrafelt als een langdradige hangbrug over het ravijn van een droom waarbij de draad van het verhaal volledig in de stilte verloren gaat
Die oorverdovende stilte werpt een steelse blik op de gesteven modderkorsten van de wadi en besluit na enig overleg met de hobbelige, rode straatstenen en de gracieus wervelende kalachnikovs zichzelf nog even stil in stand te houden
Het gebarsten smeedijzer van de oprijlaan druppelt zijn weggesleten schaduw op een verstaald bedaard ijskoud bebaard gelaat in de laadbak van een rode truck De gestolde halal grijnslach van een al te onzekere zekerheid dunnetjes in de achterzak geplooid naast de maagzweer van zijn geweten
De boeddha, vastgespijkerd aan de sponningen van zijn nis onverschillig voor de gaten en kraters in zijn borst neuriet in afwachting zacht mee met de benevelde stijgwind om zijn geschonden hoofd Iets over een geur van mest en zweet
Dan schieten drie broodmagere jonge talibs twee stofwolken van een zonlichtreflecterende materie in zijn richting
Toen ik heel klein was at ik eens te veel zure pruimen en mijn darmen zwolgen en kreunden toen maar minder erg dan nu
Muziek: On a Persian Market; van Ketelby door J.Last
L ' accord du participe passé1 (of een troebel gesprek aan de kassa van de Aldi in Affligem (BHV- Vlaams Brabant)
.
Ze was de trotse bezitster van een flashy kapsel, dito BMW en het onstoffelijke vooroordeel dat zo boosaardig onverstaanbaar is dat het verplicht in één trek dient uitgesproken
Zij deed alsof ze geen Vlaams verstond !
De hordeur van de persoonlijke materie door de kassierster met een vriendelijk goedenmorgen mevrouw (neen geen goedendag of andere verwijzing naar 1302) reeds half op een kier gezet werd meedogenloos gesloten
Je ne comprends pas le Flamand 2
En in mijn subjectiefste subjonctif heb ik haar persoonlijk vriendelijk maar onweerstaanbaar boosaardig uitgelegd dat haar onwillige houding mij niet alleen weinig participerend maar wel helemaal passé3 très passé4om niet te zeggen trépassé5 leek
Mais je crois qu ' elle ne comprennait pas non plus le français 6
1.de overeenkomst (in geslacht en getal) van het voltooid deelwoord 2. Ik versta geen Vlaams 3.voorbijgestreefd, verouderd. 4. erg voorbijgestreefd, verouderd 5.overleden 6.Maar ik geloof dat ze ook geen Frans verstond
Ik houd op dit vroege uur niet zo van natuur Links de lage zon uitgerafeld over de velden Rechts het vage bos met hoog bebladerde kopspelden als galgen van onterecht terecht gestelden
Mijn gedachten die nog kleven als pieren aaneengeklit in het gras aangedreven door een dol gedraaide wind door wat ooit een konijnenpijp was Altijd, ook al als kind heb ik een ochtend-boswandeling een gruwel gevonden
Vroeg opstaan en absoluut onopgewonden die vreemde omgeving loom verkennen bomen aan de vorm van hun nog vochtig blad herkennen
Later een opstel erover schrijven Romantiek Over waaiende bomen Over wortels in aanslag Over dun door gebladerte geschilderd zonlicht neergestreken op een schilderachtig rottend blad
Om niet na te moeten blijven Gauw nog enkele bloemen plukken Om gedroogd en opgedeeld in correct benoemde stukken In het dunne schriftje te plakken Vervolgens snel, heel snel via het riet langs de vijverkant de biezen pakken
muziek:Chaplin Main Theme/Smile uit de film "Chaplin"
as
9 reacties op dit bericht
Stof en as
In doodse stilte verstrooide men haar as.
Het was kil
en windstil.
Iemand zei, ‘ik wou dat ‘t die van mij was’.
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel
Dit staaltje mannelijke kunne
Is het geen zalige gedachte, over de grenzen van de dood, met de wind meegevoerd te worden, de vrijheid tegemoet? En met wat geluk, niet alleen ('n tijdje) in de hoofden en harten, maar ook op de lippen van de nabestaanden te verblijven. Ook niet onbelangrijk; een waardevol aandeel te hebben aan het prachtig kleurenpalet van fauna en flora die de strooiweide in de lente tentoonspreidt! Madame Butterfly weet er zich thuis…
“Zoals we hebben geleefd, zo willen we begraven worden”, herinner ik mij steeds bij de pompeuze marmeren grafzerken van de suikertantes. Ik weet alvast, hoe het niet zal worden.
He he, eindelijk!
Voor mij mag men me uitstrooien. Wie me lief heeft gehad zal me wel blijven herinneren. Liever dat dan in een koude natte put te worden gestoken. Maar een asverstrooiing laat wel een diepere indruk na, het geeft ons het besef dat we uiteindelijk niets meer zijn dan wat stof dat verdwijnt in het grote niets.
*
*
Ooit was er een vriend van ons de man was dokter en nog een zeer goede kinderarts ook, ze strooide hem uit op het grote plein van Lochrist. Maar de begrafenisondernemer slaagde er maar niet in de hendel over te krijgen na wat gepruts gaat het ding plots open en de wind stond verkeerd, Charel zijn as kwam, op iedereen zijn gezicht en kleren het was de tijd dat iedereen nog zwart droeg, kan je verzekeren dat het geen mooi zicht was, net of je koolbak van de open haard had uitgekuist
Grappig nee, als je Charel kende zou hij het wel grappig hebben gevonden dat wel, al was het maar om eens de draak te zetten met iedereen maar voor de 3 weeskinderen die achterbleven was het gruwel en paniek
Uitstrooien nee niet echt mijn ding
..
..
...
Ben in gedachte even terug bij de verstrooiiingen waar ik bij aanwezig was.
groeten
Hallo. Met genoegen even op je blog rond gekeken en ik wil hier de hartelijke groeten achterlaten- Jot