Het vierde verdiep waar ik woonde een vloot voer met vlaggenschip voorbij onder mijn naam "Student" armlastig geformuleerd het adagio " Pas twintig" en nog ongeschreven tijd
Beloften
Ik onderkende noch geloof noch gebod
maar was wel bachelor in het flexibele steunen van genot
haar kreunen
als onmiskenbaar geluid in slonzig beddengoed verpakt tast nog steeds uitermate mijn geheugen aan
verliest aan cadans
terwijl de herinnering stolt binnen de omheining van de eerste broekkoussen zwart nylon, plukjes schaamhaar en onze groen wortelende kerninstap
We waren ocharme gelukkig in een markt van recessie, vergrijzing en ontgroening
In een geboende notendop de ontgroening van een bachelor naar master. Het vlaggenschip wist wel tijdig het ruime sop te kiezen….
De snelveranderende wereld lag aan onze voeten gespreid en buiten kleine zorgen, waren we inderdaad “ ocharme gelukkig”. Een mooie contradictie, alsof ze uit de mouw geschud is, maar we weten wel beter.
Alleen Ernst, de herinnering aan het lelijkste vrouwelijk attribuut; de eerste broekkousen, kan je maar beter gauw wissen, wel dat ze gestold is. En van a twee; het hedendaagse onmisbare genotsgeluid van vrouwen was -bij mijn weten- ten tijde van New agens nog niet in zwang. Dat soort educatie kregen wij pas later, van film en TV, al wil ik een master hierover niet tegenspreken.
Van het concerto de Aranjuez maakte Richard Antony zijn ‘Mon amour’, tot één van de mooiste en ‘levende’ herinnering uit de New agens…. De inhoud van de notendop ben ik nog aan het herkauwen en het smaakt naar nog!
U
Uilenspiegel.5 november 2008 om 15:11
Nostalgische
gedachten als schuimende golven in een verzande oceaan. Diep bewust-zijn van wat is en is geweest, kortom van het bestaan.
In de ingehouden kracht verschuilt zich iets teder, iets zacht.
De kosmos is te klein om dat voelen te huizen.
Waarom is wat is dat is moeilijk uit te pluizen.
Toch voor anderen die zich vastbijten in kortzichtigheid.
In zijn zieleleven bestaat de New Age al een eeuwigheid.
Geluk hoeft geen sluier die het pure verstopt.
Zelfs vergrijsd heeft hij lief zolang zijn hart klopt.
Ik kan alleen maar herhalen wat ik altijd schrijf Ernst.
Een prachtig gedicht!
Respectvolle groeten,
Uilenspiegel
Al kan je niet kan kopen wat je wil. Maar je kan kopen wat je nodig hebt. Dan ben je gelukkiger dan je denkt. Groetjes.
M
Manuitlede3 november 2008 om 21:04
Man uit Lede...
... wil niet moeilijk doen. Mooi verwoord, raadselachtig , origineel, vindingrijk en schilderachtig OK... maar ook duister en verward . Wist ik echter maar wat het inhoudelijk voorstelt ... zou ik misschien de zin ervan vatten...
De zon staat krom van te heivig stralen en zaait nog meer armoe dan er al was Zij laat met water voor licht betalen zolang de voorraad strekt
Dat was lang geleden wordt er getoond in donkere zalen goed gekoeld Hier draait men de gang van zaken van ellende die men zijn gang laat gaan Maar goed bedoeld Het schopt een geweten maar schept geen eten Daarom hebben WIJ gegeten en gedronken voor slechts 25 euro die straks bijna zeker integraal in het noodfonds wordt gestort
De zon kraakt vliegenvleugels in een babyoog dat hongerig oogt maar niet meer ziet
Maar met deze povere aarde moeit een stralende zon zich toch niet
Naar aanleiding van een reis naar Egypte. Eigen foto
' t is heerlijk ' s morgens pas ontwaakt nog even zich te draaien de geur van koffie vers gemaakt komt uit de keuken waaien op de trap hoor ik haar stap en veins te slapen ze weet het wel maar speelt het spel vlijt zich zacht naast me fluistert-schat haast je maar niet het regent buiten- zacht zoen ik haar inderdaad ' t is waar de regen tikt tegen de ruiten
Muziek: L'Orage -Johann Friedrich F.Burgmüller 1806-1874 Piano: Neleke
Jij die de dood niet kent zelfs nooit lieflijk slaapt niet eens ooit gaapt Jij die jouw energieke engelen zendt Om de waarheid te verkondigen Aan wriemelende profeten Jij die jouw energieke engelen zendt om kinderen te doden met clusterbommen en spartelende spirocheten Jij o hemelse vader die eeuwig de weg der deugd bewandelt die zijn kinderen en hun moeders met bloedarmoede en incest mishandelt Jij bent één grote leugen Amen
Als vermist onder een deken van bemoste klanken Bemest door de tonen van een waterspreeuw en een leeuwerik Word ik geboren Met een lijdzame tepel links in de gelukzalige mond Een vrijpostige mond maar met een spraakgebrek als een speer in de lenden De poortwachter van de taal staat met leren schort achter de toog vergezeld van een tagrijn die sissende medeklinkers uit mijn gehemelte vangt en ze doorverkoopt aan de slangen die in de schort verdwijnen met de verhitte dukaten en de pointe van het verhaal
te laat of te vroeg
De spetterende rust van het ideale verhaal Sterft een massale dood En wordt ten grave gedragen in de kloostertuin een driesterrenrestaurant van helende tuinkruiden. De gevangenis van de logopedie is nog niet hotelwaardig dus worden er brandnetels en mosterd op de tong gestreken Zij laten de schreeuw exploderen als een supernova maar diafaan en één octaaf
te laag of te hoog
Niets helpt Geen carillon, geen oleanders De deur blijft klappen in de hengels En scheurt het voorhang van de tempel waar dictie aanbeden wordt en toneel gespeeld om te overleven
te veel of te weinig
Ik wil nogmaals en dan weer en nog een volgende maal een groeizame dood sterven Telkens herboren worden als een zwijgzame monnik in Tibet met een lijdzame speen links in de vrijpostige mond als een kei om te kauwen
In de herhaling vindt men zijn meester en de taal van gedragen poëzie
Muziek: Je vais me recroqueviller sans toi e. a. - Alain Barrière
Aan de neus hevig transpireren Maar ritmisch inspirerend werken aan een bureel in vleeskleurige perelaar
Totaal verstelbaar doch geraffineerd koken met rietsuiker en zichzelf stijlvol opbergen in een voldragen steengrijze keuken
In een rationeel geplande badkamer Van streng ivoor de rouwnagels van de plattelandsbewoner in jou uit het optisch accent van je " cognition "onderuithalen
Zich uitgekiend inpamperen In de warme en trendy frontkleur van een pyjama met het ruimteaanbod van een behaaglijk slobberende winterslaap
Ultieme fietstochten in Mekongdelta organiseren Waarbij de ellende zich weerspiegelt in de hoogglans van mariengrijs gefumeerde glazen maar niet doordringt tot het nadeloos gelakt geweten
kortom een inschikkelijk interieur
Muziek: Galloping Comedians van Kabalersky /Murad door Jerry Murads' Harmonicats
het groot wit scherm van de dood toont achter glas diafane velden en schuin geworpen in één schoot ons uit droomlicht samengestelden
geheel bevrijd van die onmacht binnen met een mond die niet meer spreekt schrijf ik de laatste woorden op het linnen voor het gelaten oog geruisloos breekt
in duisternis die minder stoort omdat het licht niet hoeft te breken hoort men geen kloppend hart of woord
geeft leven spoor noch teken maar plant zich geduldig voort in 't gonzend bloed teruggeweken
Muziek: Dans van de Uren (La Gioconda van Poncelli) door Mantovani
Onze vos, die op het SN zijt gekend zijn mijn naam & professie mijn boekske doe je open uw wil geschiedde op het SN en omstreken geef u heden het verstand om humor en poëzie te appreciëren en vergeef ons onze vrijpostigheid Gelijk ook wij u vergeven en leid ons niet in bekoring om u te verlossen uit uw lijden maar verlos ons van uwe aanwezigheid tot in der eeuwigheid amen
je woelt en weent verzinkte tranen zoekt in de holte van dit bed de liefde of haar silhouet. je verblindt met je omwenteling mijn tastorganen zoekt de verbogen kern van een heet kompas in het pulp van mijn orgasme je huilt alsof je bezeten was door het kadastreren van mijn spasme je patineert de klachten op mijn lippen met de vastgeroeste nagels van je hoekig lijf beheert mijn zilte frescos als xantippe tot ik als smeulend blad in uw blakend bekken achter- blijf
Het gesmolten azuur van de lucht schrijft een kortverhaal in de enige wolk die als reactie in een bliksemschicht patroon uitrafelt als een langdradige hangbrug over het ravijn van een droom waarbij de draad van het verhaal volledig in de stilte verloren gaat
Die oorverdovende stilte werpt een steelse blik op de gesteven modderkorsten van de wadi en besluit na enig overleg met de hobbelige, rode straatstenen en de gracieus wervelende kalachnikovs zichzelf nog even stil in stand te houden
Het gebarsten smeedijzer van de oprijlaan druppelt zijn weggesleten schaduw op een verstaald bedaard ijskoud bebaard gelaat in de laadbak van een rode truck De gestolde halal grijnslach van een al te onzekere zekerheid dunnetjes in de achterzak geplooid naast de maagzweer van zijn geweten
De boeddha, vastgespijkerd aan de sponningen van zijn nis onverschillig voor de gaten en kraters in zijn borst neuriet in afwachting zacht mee met de benevelde stijgwind om zijn geschonden hoofd Iets over een geur van mest en zweet
Dan schieten drie broodmagere jonge talibs twee stofwolken van een zonlichtreflecterende materie in zijn richting
Toen ik heel klein was at ik eens te veel zure pruimen en mijn darmen zwolgen en kreunden toen maar minder erg dan nu
Muziek: On a Persian Market; van Ketelby door J.Last
L ' accord du participe passé1 (of een troebel gesprek aan de kassa van de Aldi in Affligem (BHV- Vlaams Brabant)
.
Ze was de trotse bezitster van een flashy kapsel, dito BMW en het onstoffelijke vooroordeel dat zo boosaardig onverstaanbaar is dat het verplicht in één trek dient uitgesproken
Zij deed alsof ze geen Vlaams verstond !
De hordeur van de persoonlijke materie door de kassierster met een vriendelijk goedenmorgen mevrouw (neen geen goedendag of andere verwijzing naar 1302) reeds half op een kier gezet werd meedogenloos gesloten
Je ne comprends pas le Flamand 2
En in mijn subjectiefste subjonctif heb ik haar persoonlijk vriendelijk maar onweerstaanbaar boosaardig uitgelegd dat haar onwillige houding mij niet alleen weinig participerend maar wel helemaal passé3 très passé4om niet te zeggen trépassé5 leek
Mais je crois qu ' elle ne comprennait pas non plus le français 6
1.de overeenkomst (in geslacht en getal) van het voltooid deelwoord 2. Ik versta geen Vlaams 3.voorbijgestreefd, verouderd. 4. erg voorbijgestreefd, verouderd 5.overleden 6.Maar ik geloof dat ze ook geen Frans verstond
Ik houd op dit vroege uur niet zo van natuur Links de lage zon uitgerafeld over de velden Rechts het vage bos met hoog bebladerde kopspelden als galgen van onterecht terecht gestelden
Mijn gedachten die nog kleven als pieren aaneengeklit in het gras aangedreven door een dol gedraaide wind door wat ooit een konijnenpijp was Altijd, ook al als kind heb ik een ochtend-boswandeling een gruwel gevonden
Vroeg opstaan en absoluut onopgewonden die vreemde omgeving loom verkennen bomen aan de vorm van hun nog vochtig blad herkennen
Later een opstel erover schrijven Romantiek Over waaiende bomen Over wortels in aanslag Over dun door gebladerte geschilderd zonlicht neergestreken op een schilderachtig rottend blad
Om niet na te moeten blijven Gauw nog enkele bloemen plukken Om gedroogd en opgedeeld in correct benoemde stukken In het dunne schriftje te plakken Vervolgens snel, heel snel via het riet langs de vijverkant de biezen pakken
muziek:Chaplin Main Theme/Smile uit de film "Chaplin"
Recessie en secessie
4 reacties op dit bericht
Master***
De snelveranderende wereld lag aan onze voeten gespreid en buiten kleine zorgen, waren we inderdaad “ ocharme gelukkig”. Een mooie contradictie, alsof ze uit de mouw geschud is, maar we weten wel beter.
Alleen Ernst, de herinnering aan het lelijkste vrouwelijk attribuut; de eerste broekkousen, kan je maar beter gauw wissen, wel dat ze gestold is. En van a twee; het hedendaagse onmisbare genotsgeluid van vrouwen was -bij mijn weten- ten tijde van New agens nog niet in zwang. Dat soort educatie kregen wij pas later, van film en TV, al wil ik een master hierover niet tegenspreken.
Van het concerto de Aranjuez maakte Richard Antony zijn ‘Mon amour’, tot één van de mooiste en ‘levende’ herinnering uit de New agens…. De inhoud van de notendop ben ik nog aan het herkauwen en het smaakt naar nog!
Nostalgische
In de ingehouden kracht verschuilt zich iets teder, iets zacht.
De kosmos is te klein om dat voelen te huizen.
Waarom is wat is dat is moeilijk uit te pluizen.
Toch voor anderen die zich vastbijten in kortzichtigheid.
In zijn zieleleven bestaat de New Age al een eeuwigheid.
Geluk hoeft geen sluier die het pure verstopt.
Zelfs vergrijsd heeft hij lief zolang zijn hart klopt.
Ik kan alleen maar herhalen wat ik altijd schrijf Ernst.
Een prachtig gedicht!
Respectvolle groeten,
Uilenspiegel
...
Man uit Lede...
Mooi verwoord, raadselachtig , origineel, vindingrijk en schilderachtig OK... maar ook duister en verward .
Wist ik echter maar wat het inhoudelijk voorstelt ... zou ik misschien de zin ervan vatten...