Misschien niet het idee van de schrijver, maar ik zie het zo
Gehard door de wrede wereld + verzacht door de liefde = evenwichtigheid en stabiliteit.
T
thea25 september 2008 om 08:56
...
Eigenlijk zou die steen, zich steen- en steenrijk moeten voelen met die eik bij hem, die tranen op zijn hardheid drupt.
C
Cyberfox24 september 2008 om 18:07
Ik erken ...
... dat het weerom zeer aanspreekt, mooi klinkt en verrast.
Ik kan er helaas niet achterkomen wat hier de kerngedachte is die eronder steekt. Verdere reacties zullen mij misschien meer klaarheid brengen. Ik ben -geef ik toe en zullen jullie beamen - nog maar een dummy wat poëzie betreft ... Maar ik ben al blij met de muziek en met het beeldmateriaal dat er omheen zit.
Gewoon ondergaan en ervan genieten lijkt me ook al best.
U
Uilenspiegel.24 september 2008 om 16:47
Versteende emotie
Leren hard te zijn, in echoënde stilte pijn verbijtend.
Het leven als drager van sterfelijkheid verslijtend.
Terwijl de hardheid van ’t zijn wegsijpelt in starheid.
Zoals een nagel het fingerspitzgefühl verbergt achter ongeziene emotie. Niemand vraagt waarom en door wie littekens worden gekrast in verhardende blaasjes van zuivere longen. Door wat wordt de adem tot verstenen gedwongen? Arm hart, je voelt kei-hard.
Zelfs tranen zouden verstenen van dit prachtige gedicht Ernst.
Amai…
Groeten, Uilenspiegel.
De boom en de steen. Ik voel de vochtigheid en ruik de geur van vergane bladeren. De klimop die de boom en de steen tot één maakt. Verbonden in de schaduw van het donkergroene bos. Groetjes.
Jij die de dood niet kent zelfs nooit lieflijk slaapt niet eens ooit gaapt Jij die jouw energieke engelen zendt Om de waarheid te verkondigen Aan wriemelende profeten Jij die jouw energieke engelen zendt om kinderen te doden met clusterbommen en spartelende spirocheten Jij o hemelse vader die eeuwig de weg der deugd bewandelt die zijn kinderen en hun moeders met bloedarmoede en incest mishandelt Jij bent één grote leugen Amen
Als vermist onder een deken van bemoste klanken Bemest door de tonen van een waterspreeuw en een leeuwerik Word ik geboren Met een lijdzame tepel links in de gelukzalige mond Een vrijpostige mond maar met een spraakgebrek als een speer in de lenden De poortwachter van de taal staat met leren schort achter de toog vergezeld van een tagrijn die sissende medeklinkers uit mijn gehemelte vangt en ze doorverkoopt aan de slangen die in de schort verdwijnen met de verhitte dukaten en de pointe van het verhaal
te laat of te vroeg
De spetterende rust van het ideale verhaal Sterft een massale dood En wordt ten grave gedragen in de kloostertuin een driesterrenrestaurant van helende tuinkruiden. De gevangenis van de logopedie is nog niet hotelwaardig dus worden er brandnetels en mosterd op de tong gestreken Zij laten de schreeuw exploderen als een supernova maar diafaan en één octaaf
te laag of te hoog
Niets helpt Geen carillon, geen oleanders De deur blijft klappen in de hengels En scheurt het voorhang van de tempel waar dictie aanbeden wordt en toneel gespeeld om te overleven
te veel of te weinig
Ik wil nogmaals en dan weer en nog een volgende maal een groeizame dood sterven Telkens herboren worden als een zwijgzame monnik in Tibet met een lijdzame speen links in de vrijpostige mond als een kei om te kauwen
In de herhaling vindt men zijn meester en de taal van gedragen poëzie
Muziek: Je vais me recroqueviller sans toi e. a. - Alain Barrière
Aan de neus hevig transpireren Maar ritmisch inspirerend werken aan een bureel in vleeskleurige perelaar
Totaal verstelbaar doch geraffineerd koken met rietsuiker en zichzelf stijlvol opbergen in een voldragen steengrijze keuken
In een rationeel geplande badkamer Van streng ivoor de rouwnagels van de plattelandsbewoner in jou uit het optisch accent van je " cognition "onderuithalen
Zich uitgekiend inpamperen In de warme en trendy frontkleur van een pyjama met het ruimteaanbod van een behaaglijk slobberende winterslaap
Ultieme fietstochten in Mekongdelta organiseren Waarbij de ellende zich weerspiegelt in de hoogglans van mariengrijs gefumeerde glazen maar niet doordringt tot het nadeloos gelakt geweten
kortom een inschikkelijk interieur
Muziek: Galloping Comedians van Kabalersky /Murad door Jerry Murads' Harmonicats
het groot wit scherm van de dood toont achter glas diafane velden en schuin geworpen in één schoot ons uit droomlicht samengestelden
geheel bevrijd van die onmacht binnen met een mond die niet meer spreekt schrijf ik de laatste woorden op het linnen voor het gelaten oog geruisloos breekt
in duisternis die minder stoort omdat het licht niet hoeft te breken hoort men geen kloppend hart of woord
geeft leven spoor noch teken maar plant zich geduldig voort in 't gonzend bloed teruggeweken
Muziek: Dans van de Uren (La Gioconda van Poncelli) door Mantovani
Onze vos, die op het SN zijt gekend zijn mijn naam & professie mijn boekske doe je open uw wil geschiedde op het SN en omstreken geef u heden het verstand om humor en poëzie te appreciëren en vergeef ons onze vrijpostigheid Gelijk ook wij u vergeven en leid ons niet in bekoring om u te verlossen uit uw lijden maar verlos ons van uwe aanwezigheid tot in der eeuwigheid amen
je woelt en weent verzinkte tranen zoekt in de holte van dit bed de liefde of haar silhouet. je verblindt met je omwenteling mijn tastorganen zoekt de verbogen kern van een heet kompas in het pulp van mijn orgasme je huilt alsof je bezeten was door het kadastreren van mijn spasme je patineert de klachten op mijn lippen met de vastgeroeste nagels van je hoekig lijf beheert mijn zilte frescos als xantippe tot ik als smeulend blad in uw blakend bekken achter- blijf
Het gesmolten azuur van de lucht schrijft een kortverhaal in de enige wolk die als reactie in een bliksemschicht patroon uitrafelt als een langdradige hangbrug over het ravijn van een droom waarbij de draad van het verhaal volledig in de stilte verloren gaat
Die oorverdovende stilte werpt een steelse blik op de gesteven modderkorsten van de wadi en besluit na enig overleg met de hobbelige, rode straatstenen en de gracieus wervelende kalachnikovs zichzelf nog even stil in stand te houden
Het gebarsten smeedijzer van de oprijlaan druppelt zijn weggesleten schaduw op een verstaald bedaard ijskoud bebaard gelaat in de laadbak van een rode truck De gestolde halal grijnslach van een al te onzekere zekerheid dunnetjes in de achterzak geplooid naast de maagzweer van zijn geweten
De boeddha, vastgespijkerd aan de sponningen van zijn nis onverschillig voor de gaten en kraters in zijn borst neuriet in afwachting zacht mee met de benevelde stijgwind om zijn geschonden hoofd Iets over een geur van mest en zweet
Dan schieten drie broodmagere jonge talibs twee stofwolken van een zonlichtreflecterende materie in zijn richting
Toen ik heel klein was at ik eens te veel zure pruimen en mijn darmen zwolgen en kreunden toen maar minder erg dan nu
Muziek: On a Persian Market; van Ketelby door J.Last
L ' accord du participe passé1 (of een troebel gesprek aan de kassa van de Aldi in Affligem (BHV- Vlaams Brabant)
.
Ze was de trotse bezitster van een flashy kapsel, dito BMW en het onstoffelijke vooroordeel dat zo boosaardig onverstaanbaar is dat het verplicht in één trek dient uitgesproken
Zij deed alsof ze geen Vlaams verstond !
De hordeur van de persoonlijke materie door de kassierster met een vriendelijk goedenmorgen mevrouw (neen geen goedendag of andere verwijzing naar 1302) reeds half op een kier gezet werd meedogenloos gesloten
Je ne comprends pas le Flamand 2
En in mijn subjectiefste subjonctif heb ik haar persoonlijk vriendelijk maar onweerstaanbaar boosaardig uitgelegd dat haar onwillige houding mij niet alleen weinig participerend maar wel helemaal passé3 très passé4om niet te zeggen trépassé5 leek
Mais je crois qu ' elle ne comprennait pas non plus le français 6
1.de overeenkomst (in geslacht en getal) van het voltooid deelwoord 2. Ik versta geen Vlaams 3.voorbijgestreefd, verouderd. 4. erg voorbijgestreefd, verouderd 5.overleden 6.Maar ik geloof dat ze ook geen Frans verstond
Ik houd op dit vroege uur niet zo van natuur Links de lage zon uitgerafeld over de velden Rechts het vage bos met hoog bebladerde kopspelden als galgen van onterecht terecht gestelden
Mijn gedachten die nog kleven als pieren aaneengeklit in het gras aangedreven door een dol gedraaide wind door wat ooit een konijnenpijp was Altijd, ook al als kind heb ik een ochtend-boswandeling een gruwel gevonden
Vroeg opstaan en absoluut onopgewonden die vreemde omgeving loom verkennen bomen aan de vorm van hun nog vochtig blad herkennen
Later een opstel erover schrijven Romantiek Over waaiende bomen Over wortels in aanslag Over dun door gebladerte geschilderd zonlicht neergestreken op een schilderachtig rottend blad
Om niet na te moeten blijven Gauw nog enkele bloemen plukken Om gedroogd en opgedeeld in correct benoemde stukken In het dunne schriftje te plakken Vervolgens snel, heel snel via het riet langs de vijverkant de biezen pakken
muziek:Chaplin Main Theme/Smile uit de film "Chaplin"
De nacht verschuilt zich in het licht wanneer zij als een dunbesnaarde harp haar vochtige en nog warme noten voor mijn bedauwde voeten veegt met de ontslagbrief van mijn jeugd opnieuw in haar linkerhand
De zuiderstormen reeds jaren zorgvuldig op zolder opgeborgen hullen zich in de ochtend en gloren met hun handschrift van smaragd over haar boezem
Het gordijn sluimert heel even geheel geheven in een delicaat raamakkoord
De gordel strategisch licht schuingezakt lijkt zij een wolk ontvlamd in satijn en ik buk mij bekwaam in prikkelen en klappen van de zweep verzwijg ik nu de ware reden niet en verzeng de lavendel van haar navel in het zonlicht van deze nieuwe nacht zo slapeloos doorgebracht
Men telt de eenzaamheid als uren in een dag Men tilt zichzelf op de schouders Koraaltanden bijten in het hart en iedere kleur zelfs het onwillig wit wordt zwart
Men telt de sterren aan het tuig van elk firmament Men tilt zichzelf met verbrijzelde vingers uit het bad van onoverwinnelijk wachten Gedichten worden slangentanden gifspuitend in hongerig bloed
De liefde begraaft zich als een mijnschacht in de nacht De piano is uitgepraat Mijn mensenhuid drenkt zich in wijn omdat de lentekleuren van je ogen voorgoed uit mijn leven verdwenen zijn
Voor mij liggen de scherven van het grote feest Op iedere hoek van de tent de bodemloze eeuwigheid Maar ik zoek niet verder. Het is genoeg geweest Voetzolen knarsen in pijnlijke droogte van een eenzame eenzaamheid Het vooruitzicht op de dood geeft onvoldoende steun aan dit voortbestaan Ze ruist vermolmd in compost als gekwelde vogelzang bedaard en ongevaarlijk, dwingend maar zonder aandrang Achter mij liggen de scherven van het grote feest
Het regent
water dat nochtans wind en ontij moet ondergaan Is eerlijker dan de herinnering aan deze pas ontloken traan in één nacht uit mijn bloed zoals water uit sneeuw ontstaan
Ik sleep mijn kielzog voor de lendenen uit Omklem verloren liefdes met een plagiaat van hartstocht als een boei van vlees een statig maar geducht gedrocht De grammofoon van het grenzeloos verdriet schreeuwt het luid Het waren de verkeerde papavers die ik in de buik der aarde zocht verontschuldig mij mijn lied is uit
Het bezit van het afscheid kan men mij niet ontzeggen Al tracht de waarheid mij haar wetten op te leggen Het afscheid is gekomen het zal ook weer gaan Mij resten nog enkel dromen en de morfine van het voortbestaan
In het holst van de nacht op hetzelfde moment wakker
De gedachte ontbrandt Hersenen kwalijk tuig ! Meteen alle spiegels in vuur en vlam ! Doch dicht slaat de deur Een mens verdwijnt in een god als engel vermomd
Een kus snerpt in gedachten over een aambeeld en krast runen in deze overvolle voelruimte vol achter- gebleven schaduwen met maskers van dwaze drogredenen
Zij licht even op. Ik lig verdomd als geblust nog voor de vlam het aanrecht bereikt
Kijk !
Ik hoor haar plassen zoals regen tikt tegen de ruiten
5 reacties op dit bericht
Misschien niet het idee van de schrijver, maar ik zie het zo
...
Ik erken ...
Ik kan er helaas niet achterkomen wat hier de kerngedachte is die eronder steekt.
Verdere reacties zullen mij misschien meer klaarheid brengen.
Ik ben -geef ik toe en zullen jullie beamen - nog maar een dummy wat poëzie betreft ...
Maar ik ben al blij met de muziek en met het beeldmateriaal dat er omheen zit.
Gewoon ondergaan en ervan genieten lijkt me ook al best.
Versteende emotie
Het leven als drager van sterfelijkheid verslijtend.
Terwijl de hardheid van ’t zijn wegsijpelt in starheid.
Zoals een nagel het fingerspitzgefühl verbergt achter ongeziene emotie. Niemand vraagt waarom en door wie littekens worden gekrast in verhardende blaasjes van zuivere longen. Door wat wordt de adem tot verstenen gedwongen? Arm hart, je voelt kei-hard.
Zelfs tranen zouden verstenen van dit prachtige gedicht Ernst.
Amai…
Groeten, Uilenspiegel.
..