Naar de inhoud

Het bruidsboeket dat het beter wist

klikgevoelige poëzie (het blog van Baron Ernst)
seniorennet.beseniorennet.be
door Ronald Milo >




Vermolmd binnenste naar buiten graag !







Voor mij liggen de scherven van het grote feest
Op iedere hoek van de tent de bodemloze eeuwigheid
Maar ik zoek niet verder. Het is genoeg geweest
Voetzolen knarsen in pijnlijke droogte van een eenzame eenzaamheid
Het vooruitzicht op de dood geeft onvoldoende steun aan dit voortbestaan
Ze ruist vermolmd in compost als gekwelde vogelzang
bedaard en ongevaarlijk, dwingend maar zonder aandrang
 Achter mij liggen de scherven van het grote feest

Het regent

 water dat nochtans wind en ontij moet ondergaan
Is eerlijker dan de herinnering aan deze pas ontloken traan
in één nacht uit mijn bloed zoals water uit sneeuw ontstaan

Ik sleep mijn kielzog voor de lendenen uit
Omklem verloren liefdes met een plagiaat van hartstocht
als een boei van vlees een statig maar geducht gedrocht
De grammofoon van het grenzeloos verdriet schreeuwt het luid
Het waren de verkeerde papavers die ik in de buik der aarde zocht
verontschuldig mij
mijn lied is uit



Geschreven door Ernst-Georg om 09:55 Reageer op dit bericht

4 reacties op dit bericht

Titipoes19 augustus 2008 om 00:53

Mensen, mensen...

De poëzie van The One and Only werpt vruchten af! Voor dit soort van reacties doe ik mijn petje af. Aangezien een mens zijn plaats moet weten , muis ik liever stilletjes van onder. Salut!.
Uilenspiegel.13 augustus 2008 om 22:54

Met


feestgedruis heeft dit dicht weinig gemeen, volgens mij althans.
Het is een wals op gevoelige blote tenen
op noten die zich niet tot pirouettes lenen.
Rond de pot draaien in een vierkante wereld is een ziekmakende dans.
De lachwekkende ganzenpas komt er niet aan te pas.
Men moet ernstig blijven in vergankelijke zaken.
Het voorbijgaande is slechts vluchtig aan te raken.
Een snelle kus in de eindigheid van het bestaan.
Terwijl niemand de opwelling ziet van een traan.
De zilte smaak van diep verdriet
is wat ik proef in dit gedicht
en zie met de ogen dicht.
Stilletjes sterven de klanken van een melancholisch lied.

Groeten, Uilenspiegel.
Lore12 augustus 2008 om 18:04

Melancholie ten top

Hier sluit een laatste en intrieste ziel de feesttent…in de regen. Brrr, of van tenten nog niet genoeg kilte uitgaat.
Niet getreurd over verloren liefdes en verkeerde papavers, zelfs verkeerde papavers geven nog een kleurrijk colleveld. En herinner van verloren liefdes enkel het beste en weet dat ge van het mindere gespaard zijt gebleven!
Hopelijk hebben na deze intense melancholische beschrijving, de molmen toch de juiste uitweg gevonden.
Een zonnestraal van ...

Bo11 augustus 2008 om 12:28

..

Lap ...hier nog ene met Weltschmerz en Hikikomori ! Ge zult er maar mee zitten hé man!
Ik benijd wel uw stijl - kon ik het zo maar uitleggen ipv. op mijn manier.
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen




Aan haar verslaafd







Het bezit van het afscheid
kan men mij niet ontzeggen
Al tracht de waarheid
mij haar wetten op te leggen
Het afscheid is gekomen
het zal ook weer gaan
Mij resten nog enkel dromen
en de morfine van het voortbestaan



Geschreven door Ernst-Georg om 11:16 6 reacties Reageer op dit bericht




In het holst van de nacht op hetzelfde moment wakker







De gedachte ontbrandt
Hersenen kwalijk tuig !
Meteen alle spiegels in vuur
en vlam !
Doch dicht slaat de deur
Een mens verdwijnt
in een god als engel
vermomd
Een kus snerpt
in gedachten over
een aambeeld
en krast
runen in deze overvolle
voelruimte vol
achter-
gebleven schaduwen
met maskers
van dwaze drogredenen


Zij licht
even op.       Ik
lig verdomd als
geblust nog voor
de vlam het aanrecht
bereikt

Kijk !

Ik hoor haar
plassen
zoals regen
tikt tegen
de ruiten

Hetzelfde geluid

Maar nu
van binnen naar
buiten


Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

naamloos




Naamloos meisje




Langzaam richt zij het hoofd naar rechts
en de vlinders glijden uit haar hand
naar de grond
waar ze sterven
langzaam als rotsen
die eeuwig leven
en zichzelf begraven
in hun eigen stof

Langzaam richt zij het hoofd
en het water zingt
het lied van de aarde
de maan keurt dit goed
knikt instemmend
en dooft voor de intimiteit
de sterren
in haar nabijheid
met licht

Langzaam richt zij
en treft het hart
met de zon van
haar realistische dromen
maar weet instinctief
nooit gaan ze komen

Langzaam belooft ze zich
het eeuwige leven
als een rots in het water
als een zon en haar maan
die zonder elkaar
niet kunnen bestaan

Langzaam berooft ze zich
van haar korte leven
wegens te lang gewacht
wegens te veel verwacht

Het water, de maan
en een goede vriend
hebben haar schamele resten
voor dit vreemde gebed
langzaam
naar mij gebracht

Om mijn geloof in de liefde
te testen ?


Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht




Inleiding (jeugdvers of jeugdig vers)






mijn zonnetje
ik zie door jouw nachtjaponnetje
twee tepeltjes en wat pubishaar
kom hier mijn bonbonnetje
jij bent voorwaar geen nonnetje
en ik geen onnozelaar



Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht




Aard-ig hemels

hemelaa0.jpg



Ik heb voor waar gehoord
dat er in de hemel oorlog is ontstaan
De zoon heeft al het geld verkwist
dat aan de vader toebehoorde
daarom heeft de geest
zijn tenten
tussen het gepeupel opgezet
en preekt de revolutie
Om de erfenis De centen !!
Hier kraait de rode haan
De mens ?
Naar uw beeltenis geschapen
of heb ik het misverstaan ?


Geschreven door Ernst-Georg om 10:50 5 reacties Reageer op dit bericht


Commentaar bij de aantrekkelijkheid van de chaos van je haren



slaaplq6.jpg

Als ik soms ' s nachts ontwaak
uit een welverdiende rust
bekruipt mij soms de lust
naar ' t ritme van je ademhaling te luisteren
Als het zachte fluisteren
van een zwoele wind
zo zonder woorden
scherend
door de toppen van jouw dromen
volgens de wetten
die 't water en de lucht doen stromen
Ik kijk vertederd naar je verwarde haren
die lichte lokken rond dat slapend brein
Ik laat mijn adem met de jouwe paren
tot een enkel hoofdmotief en een leuk refrein
Bedenk dan bij ' t horen
van dat licht en overheerlijk gesnurk
jij onzalig gelukzakkige schurk,
die liefde van ons
wordt beslist een zaak van jaren


Geschreven door Ernst-Georg om 18:50 6 reacties Reageer op dit bericht


De ingreep *



nonmetkindinternetgr9.jpg


In een kort hemdje met blote poep
met mijn piemeltje nog in quarantaine
Aan de hand van een zuster
die ik nu "meesteres" zou noemen

Wij gaan eens naar Jesuuke kijken

Dan vanuit een duistere gang
de plotse overgang
naar het schitterend wit licht
waar een groen-gemaskerd Jesuuke mij met een
walmende wolk verstikkende stank bedwelmde

"Vluchten kon niet"

Bij het ontwaken
het aanstekelijk
gejammer van lotgenoten

Levenslange argwaan

Het ras sterft nu langzaam uit
rechtvaardigheid is geschied
maar zachte handen had ze wel





* Het betrof een amygdalectomie=wegnemen van de amandelen. Ik was ongeveer drie jaar maar alle details staan me nu zestig jaar later nog levendig voor de geest. Nooit in mijn leven heb ik me nog zo bedrogen gevoeld als toen.
 
** Men gebruikte toen nog cloroform dat via een masker werd toegediend
Geschreven door Ernst-Georg om 20:40 8 reacties Reageer op dit bericht


Paardenmolen"

paardenmolendg8.jpg


een kind
op een paardje
draait
in de molen rond
je kan op het gezichtje zien
dit kind
is niet gezond
de lachjes zijn benepen
zijn oogjes staan wat dof
het heeft waarschijnlijk al begrepen
dat in deze vreemde wereld
alles terugkeert
naar het stof

***

Timide chevauchée en rond
L'Enfant aux cheveux blonds
la mime triste , les yeux fanés
expriment déjâ la maladie
Peut-être a-t'il déjâ compris
que 'cest dans la poussière terrestre
que ce termine cette étrange
randonnée de vie


Geschreven door Ernst-Georg om 00:10 10 reacties Reageer op dit bericht

..

molenpaardje

chevaldebois28107bf7.jpg moeders benen staan
naast
de paardenmolen
haar gedachten gaan
naar 
' t kindjes capriolen

het kindje
op
het paardje verankerd
aan
de molen
laat zijn gedachtjes gaan
naar
waar paardjes dolen

achter
een olifantenpaar
moet vastgeklonken
' t paardje rijden
het laat zijn blik dan maar
over
moeders benen glijden

het denkt
bij
ieder rondje geketend
aan zijn kooi
onder
het kinderkontje

-verdraaid wat zijn ze mooi-
Geschreven door Ernst-Georg om 22:33 4 reacties Reageer op dit bericht


Dulcinea Ik kom


donquichottefo9.jpg

Windmolens

van het verraad
groeien uit de aarde
in korte stoten als gras
snel en onverdelgbaar

Wanhopig

Het ijzeren haar verstrengeld in
de schubben van het kuras
De stalen honger slechts matig gestild

Maar

' s zomers slaapt men over de middag
Niemand jaagt dan het wild

Wapenstilstand

al zes dorpen lang
Vers hooi voor het paard
Soms een kus op de wang

Leg nu neer het uitgebluste wapen
Neem afscheid van
het onverguldbaar blazoen

en spaar
spaar vooral
de kwetsbare vogels
Herinneringen van toen
Seizoenen van milde regens
met moeiteloos beminnen in
de eindeloze cirkels
van haar warme armen

cirkels

als windmolens, honderden
windmolens van verraad
overal
windmolens, wieken
overal
wiekende molens
groeiend in korte stoten
als gras
onverdelgbaar
onuitroeibaar
onverwoestbaar

de nacht

-naakte, stervende maanridder -

is de magere wraak
van een humeurige aarde die
verzot op het dagdagelijkse licht van een zon,
ons een duistere
wereld van
onrecht en
onmacht
verzon

-


Geschreven door Ernst-Georg om 13:36 7 reacties Reageer op dit bericht

 


Kort & bondig



williamadolphebouguereaot7.jpg
schilderij van william adolphe bouguereaot


Ce qui me reste


Tout ce qui me reste
van alles wat ik had
c' est toi
maar het is het beste.


Opgedragen aan Daniëlle


Geschreven door Ernst-Georg om 14:52 5 reacties Reageer op dit bericht

Wegens

Wegens het ontaarden van de reacties hier op het blog in regelrechte "onbeschaafde" scheldpartijen, waar niemand iets aan heeft heb ik besloten de mogelijkheid van reageren een tijdje af te sluiten tot de gemoederen bedaard en geesten opnieuw wat verhelderd zijn. Spijtig maar dit is een poëzie stekje en geen achterbuurtcafé.

.
Geschreven door Ernst-Georg om 13:58 Reageer op dit bericht


Waterloo



themorning2wn5.jpg


------------------------------------------

Dronkenmans eed


Ik stoot mijn hoofd nooit meer
aan de stenen
waar ezels tegen trappen.


Geschreven door Ernst-Georg om 00:14 18 reacties Reageer op dit bericht


Madame est servie,
plotselinge patstelling



Image Hosted by ImageShack.us


De zwaarste schuld
afbetaald
in wit sperma
afgemeten

Alles
door elkaar gehaald
wit en zwart
door mekaar gesmeten

Regelmatig schaak gezet
in lange stilstand
van te zeker weten

Als een smetteloos big
door vieze parels bezeten
als knoflook
in de paaslamrug
van de fraaie herenhuizen
vastgebeten

En
gewoon niet meer aan gedacht
bloed en liefde
verschil
vierkant
vergeten


(uit de memoires van een vrijgevige vrouw)

Nb: to our man in Lede

Ik breng vaak de avond door
met al de woorden al de wonden
die mij droefgeestig werden nagezonden
door hen die "wijze" woorden
noch speeksel spaarden
maar helaas slechts naar de eigen navel
staarden
Nu moet ik wel
al ligt het mij niet
verder met al hun opgespaard verdriet
met al die rommelige pekelzonden
waarin ik niets
maar dan ook niets
van mijzelf
heb teruggevonden

Ik breng de avond door

Met al  die wonden

Die mij droefgeestig

werden nagezonden

Door hen die speeksel

noch woorden spaarden

maar slechts

naar

de eigen navel staarden

Nu moet ik wel ,

al ligt het mij niet

Vooruit met al dit opgespaard verdriet

Met al die rommelige pekelzonden

Waarin ik niets

Maar dan ook niets

van mijzelf

heb teruggevonden


Ik breng de avond door

Met al  die wonden

Die mij droefgeestig

werden nagezonden

Door hen die speeksel

noch woorden spaarden

maar slechts

naar

de eigen navel staarden


Geschreven door Ernst-Georg om 23:42 4 reacties Reageer op dit bericht

Uit de oude doos







oudedoossz3.gif



Reisplannen uitgesteld



Dit leven is
een pantomime
je bent er goed in
of brengt er niets
van terecht
je speelt
voor lokaal publiek
of voor het gerecht
der publieke opinie
onbehouwen
of
magistraal
thuis
of
op tournee
in een schitterend decor
of
in negligé
met je oor
aan de ingang
van een décolleté

Steeds zijn er
die huiswaarts keren
nog voor het doek
gevallen is

Ze missen wel iets
van de vertoning
maar
liggen
wel vroeger in bed

geschreven in 1960 door Ronald Milo


Geschreven door Ernst-Georg om 21:52 5 reacties Reageer op dit bericht

 

affichefeliciarh5.jpg
affichefelicia2xs4.jpg
affichefeliciarh5.jpg
affichefelicia2xs4.jpg



Tastbaar !

hier kan niemand
ons herkennen
wanneer dit gesprek
een dubieuze wending neemt
je slappe lacht
zich ernstig in
mijn blik versteend
en het bewustzijn plots
wordt afgeschaft
door verbeelding
die elke verbeelding tart
terwijl je hardop Nietzsche leest
en Freud straffeloos luidop citeert
dansen mijn vingers
ongegeneerd
als razend jonge prinsen
onder het gewelf van je hals
spelen vals
tot je borsten vast en vlezig
als satijn
wakker en betrouwbaar
in mijn handen rusten
twee blanke dames
sierlijk als een dubbel monogram
men kucht ergens,
een korte klik ,
een ogenblik
een zucht
mijn vleugels stijgen averechts
naar de kriebelende vogelweide
scheurkalender van zachte zijde
vol teder zwart kattengeweld
rondom de regenpijp
die langzaam zwelt
op de perstribune juicht de menigte
geruststellend en bedaard
omdat twee bladzijden later
een grafisch onderkoeld vingerkootje
met de lay-out van een handpalm paart


Bronzen beeld van Felicia Felix
Geschreven door Ernst-Georg om 20:13 6 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Het bruidsboeket dat het beter wist

↑ Terug naar de berichten