door Ronald Milo >

Zondag 3 augustus 2008

naamloos

Naamloos meisje

Langzaam richt zij het hoofd naar rechts
en de vlinders glijden uit haar hand
naar de grond
waar ze sterven
langzaam als rotsen
die eeuwig leven
en zichzelf begraven
in hun eigen stof

Langzaam richt zij het hoofd
en het water zingt
het lied van de aarde
de maan keurt dit goed
knikt instemmend
en dooft voor de intimiteit
de sterren
in haar nabijheid
met licht

Langzaam richt zij
en treft het hart
met de zon van
haar realistische dromen
maar weet instinctief
nooit gaan ze komen

Langzaam belooft ze zich
het eeuwige leven
als een rots in het water
als een zon en haar maan
die zonder elkaar
niet kunnen bestaan

Langzaam berooft ze zich
van haar korte leven
wegens te lang gewacht
wegens te veel verwacht

Het water, de maan
en een goede vriend
hebben haar schamele resten
voor dit vreemde gebed
langzaam
naar mij gebracht

Om mijn geloof in de liefde
te testen ?

Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 Reageer op dit bericht

6 reacties op dit bericht

thea5 augustus 2008 om 16:42

...

Wat een triest gedicht en wat jammer van een jong leven dat op zo'n manier moest eindigen.

huismusje5 augustus 2008 om 04:15

Mij geeft het koude rillingen. Lieve groet.

Yolanda4 augustus 2008 om 14:16

Triestig gedicht maar wel heel mooi geschreven....liefs

Ernst4 augustus 2008 om 13:56

@BO

Zelfmoord op jeugdige leeftijd is ook intriest , Boken.

Bo4 augustus 2008 om 11:11

Het ligt misschien aan mij - maar ik vind dit een intriest gedicht Ernst en ik word er heel stil van.

Trucker_John3 augustus 2008 om 21:37

Ik wens al mijn vrienden en vriendinen een fijn weekend

Reageer op dit bericht

Donderdag 31 juli 2008

Inleiding (jeugdvers of jeugdig vers)

mijn zonnetje
ik zie door jouw nachtjaponnetje
twee tepeltjes en wat pubishaar
kom hier mijn bonbonnetje
jij bent voorwaar geen nonnetje
en ik geen onnozelaar

Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 28 juli 2008

Aard-ig hemels

Ik heb voor waar gehoord
dat er in de hemel oorlog is ontstaan
De zoon heeft al het geld verkwist
dat aan de vader toebehoorde
daarom heeft de geest
zijn tenten
tussen het gepeupel opgezet
en preekt de revolutie
Om de erfenis De centen !!
Hier kraait de rode haan
De mens ?
Naar uw beeltenis geschapen
of heb ik het misverstaan ?

Geschreven door Ernst-Georg om 10:50 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juli 2008

Commentaar bij de aantrekkelijkheid van de chaos van je haren

Als ik soms ' s nachts ontwaak
uit een welverdiende rust
bekruipt mij soms de lust
naar ' t ritme van je ademhaling te luisteren
Als het zachte fluisteren
van een zwoele wind
zo zonder woorden
scherend
door de toppen van jouw dromen
volgens de wetten
die 't water en de lucht doen stromen
Ik kijk vertederd naar je verwarde haren
die lichte lokken rond dat slapend brein
Ik laat mijn adem met de jouwe paren
tot een enkel hoofdmotief en een leuk refrein
Bedenk dan bij ' t horen
van dat licht en overheerlijk gesnurk
jij onzalig gelukzakkige schurk,
die liefde van ons
wordt beslist een zaak van jaren

Geschreven door Ernst-Georg om 18:50 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 23 juli 2008

De ingreep *

In een kort hemdje met blote poep
met mijn piemeltje nog in quarantaine
Aan de hand van een zuster
die ik nu "meesteres" zou noemen

Wij gaan eens naar Jesuuke kijken

Dan vanuit een duistere gang
de plotse overgang
naar het schitterend wit licht
waar een groen-gemaskerd Jesuuke mij met een
walmende wolk verstikkende stank bedwelmde

"Vluchten kon niet"

Bij het ontwaken
het aanstekelijk
gejammer van lotgenoten

Levenslange argwaan

Het ras sterft nu langzaam uit
rechtvaardigheid is geschied
maar zachte handen had ze wel

* Het betrof een amygdalectomie=wegnemen van de amandelen. Ik was ongeveer drie jaar maar alle details staan me nu zestig jaar later nog levendig voor de geest. Nooit in mijn leven heb ik me nog zo bedrogen gevoeld als toen.

** Men gebruikte toen nog cloroform dat via een masker werd toegediend

Geschreven door Ernst-Georg om 20:40 8 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juli 2008

Paardenmolen"

een kind
op een paardje
draait
in de molen rond
je kan op het gezichtje zien
dit kind
is niet gezond
de lachjes zijn benepen
zijn oogjes staan wat dof
het heeft waarschijnlijk al begrepen
dat in deze vreemde wereld
alles terugkeert
naar het stof

***

Timide chevauchée en rond
L'Enfant aux cheveux blonds
la mime triste , les yeux fanés
expriment déjâ la maladie
Peut-être a-t'il déjâ compris
que 'cest dans la poussière terrestre
que ce termine cette étrange
randonnée de vie

Geschreven door Ernst-Georg om 00:10 10 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 juli 2008

molenpaardje

moeders benen staan
naast
de paardenmolen
haar gedachten gaan
naar
' t kindjes capriolen

het kindje
op
het paardje verankerd
aan
de molen
laat zijn gedachtjes gaan
naar
waar paardjes dolen

achter
een olifantenpaar
moet vastgeklonken
' t paardje rijden
het laat zijn blik dan maar
over
moeders benen glijden

het denkt
bij
ieder rondje geketend
aan zijn kooi
onder
het kinderkontje

-verdraaid wat zijn ze mooi-

Geschreven door Ernst-Georg om 22:33 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 10 juli 2008

Ouverture uit de bruiloft van Figaro /even geduld image wordt geladen

Geschreven door Ernst-Georg om 23:12 6 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 6 juli 2008

Dulcinea Ik kom


		Windmolens van het verraad groeien uit de aarde in korte stoten als gras snel en onverdelgbaar Wanhopig Het ijzeren haar verstrengeld in de schubben van het kuras De stalen honger slechts matig gestild Maar ' s zomers slaapt men over de middag Niemand jaagt dan het wild Wapenstilstand al zes dorpen lang Vers hooi voor het paard Soms een kus op de wang Leg nu neer het uitgebluste wapen Neem afscheid van het onverguldbaar blazoen en spaar spaar vooral de kwetsbare vogels Herinneringen van toen Seizoenen van milde regens met moeiteloos beminnen in de eindeloze cirkels van haar warme armen cirkels als windmolens, honderden windmolens van verraad overal windmolens, wieken overal wiekende molens groeiend in korte stoten als gras onverdelgbaar onuitroeibaar onverwoestbaar de nacht -naakte, stervende maanridder - is de magere wraak van een humeurige aarde die verzot op het dagdagelijkse licht van een zon, ons een duistere wereld van onrecht en onmacht verzon -

Geschreven door Ernst-Georg om 13:36 7 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 juli 2008

Kort & bondig

schilderij van william adolphe bouguereaot

Ce qui me reste

Tout ce qui me reste
van alles wat ik had
c' est toi
maar het is het beste.

Opgedragen aan Daniëlle

Geschreven door Ernst-Georg om 14:52 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 3 juli 2008

Wegens

Wegens het ontaarden van de reacties hier op het blog in regelrechte "onbeschaafde" scheldpartijen, waar niemand iets aan heeft heb ik besloten de mogelijkheid van reageren een tijdje af te sluiten tot de gemoederen bedaard en geesten opnieuw wat verhelderd zijn. Spijtig maar dit is een poëzie stekje en geen achterbuurtcafé.

Geschreven door Ernst-Georg om 13:58 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 juli 2008

Kleine spreuk voor .......

"Hoge gebouwen vangen veel vliegtuigen "

Geschreven door Ernst-Georg om 01:48 2 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 30 juni 2008

Waterloo

------------------------------------------

Dronkenmans eed

Ik stoot mijn hoofd nooit meer
aan de stenen
waar ezels tegen trappen.

Geschreven door Ernst-Georg om 00:14 18 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 juni 2008

Madame est servie,
plotselinge patstelling

De zwaarste schuld
afbetaald
in wit sperma
afgemeten

Alles
door elkaar gehaald
wit en zwart
door mekaar gesmeten

Regelmatig schaak gezet
in lange stilstand
van te zeker weten

Als een smetteloos big
door vieze parels bezeten
als knoflook
in de paaslamrug
van de fraaie herenhuizen
vastgebeten

En
gewoon niet meer aan gedacht
bloed en liefde
verschil
vierkant
vergeten

(uit de memoires van een vrijgevige vrouw)

Nb: to our man in Lede

Ik breng vaak de avond door
met al de woorden al de wonden
die mij droefgeestig werden nagezonden
door hen die "wijze" woorden
noch speeksel spaarden
maar helaas slechts naar de eigen navel
staarden
Nu moet ik wel
al ligt het mij niet
verder met al hun opgespaard verdriet
met al die rommelige pekelzonden
waarin ik niets
maar dan ook niets
van mijzelf
heb teruggevonden

Ik breng de avond door

Met al die wonden

Die mij droefgeestig

werden nagezonden

Door hen die speeksel

noch woorden spaarden

maar slechts

naar

de eigen navel staarden

Nu moet ik wel ,

al ligt het mij niet

Vooruit met al dit opgespaard verdriet

Met al die rommelige pekelzonden

Waarin ik niets

Maar dan ook niets

van mijzelf

heb teruggevonden

Ik breng de avond door

Met al die wonden

Die mij droefgeestig

werden nagezonden

Door hen die speeksel

noch woorden spaarden

maar slechts

naar

de eigen navel staarden

Geschreven door Ernst-Georg om 23:42 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 25 juni 2008

Uit de oude doos

Reisplannen uitgesteld

Dit leven is
een pantomime
je bent er goed in
of brengt er niets
van terecht
je speelt
voor lokaal publiek
of voor het gerecht
der publieke opinie
onbehouwen
of
magistraal
thuis
of
op tournee
in een schitterend decor
of
in negligé
met je oor
aan de ingang
van een décolleté

Steeds zijn er
die huiswaarts keren
nog voor het doek
gevallen is

Ze missen wel iets
van de vertoning
maar
liggen
wel vroeger in bed

geschreven in 1960 door Ronald Milo

Geschreven door Ernst-Georg om 21:52 5 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 22 juni 2008

Tastbaar !

hier kan niemand
ons herkennen
wanneer dit gesprek
een dubieuze wending neemt
je slappe lacht
zich ernstig in
mijn blik versteend
en het bewustzijn plots
wordt afgeschaft
door verbeelding
die elke verbeelding tart
terwijl je hardop Nietzsche leest
en Freud straffeloos luidop citeert
dansen mijn vingers
ongegeneerd
als razend jonge prinsen
onder het gewelf van je hals
spelen vals
tot je borsten vast en vlezig
als satijn
wakker en betrouwbaar
in mijn handen rusten
twee blanke dames
sierlijk als een dubbel monogram
men kucht ergens,
een korte klik ,
een ogenblik
een zucht
mijn vleugels stijgen averechts
naar de kriebelende vogelweide
scheurkalender van zachte zijde
vol teder zwart kattengeweld
rondom de regenpijp
die langzaam zwelt
op de perstribune juicht de menigte
geruststellend en bedaard
omdat twee bladzijden later
een grafisch onderkoeld vingerkootje
met de lay-out van een handpalm paart

Bronzen beeld van Felicia Felix

Geschreven door Ernst-Georg om 20:13 6 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 juni 2008

..

Geschreven door Ernst-Georg om 18:58 4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 8 juni 2008

De herfst is nu mijn seizoen
Tijd kruipt langs de buitenzijde
van herinneringen in de vliering
van mijn onrust
onderstreept prachtig hun borsten, dijen
en verdwaalt dan langs drukkend kille paden
waar ik hen volgde
Als een slakkenspoor
van zilverdraad
dat nergens heenleidt
dan naar het Rome
van onze knerpend vreemde dromen

De herfst is nu mijn seizoen
De twijfel twijfelt of het uitzicht
de ellendige tocht
naar de gedurfd eenzame
en opschepperige hoogte
de barre schoonheid van het vlees
en de verslaving aan het intellect
de inspanning rechtvaardigt
Of mijn bezeerde ziel
stug en aarzelend aarzelend
de eigenzinnige zweepslagen
van mijn ambitie nog lang overleeft

De herfst is nu mijn seizoen
De hartstocht
die nu trager brandt
wil nog van spoor en richting wisselen
maar de huivering heeft de dienstregeling
verlaten. De zomerpaleizen zijn onbereikbaar
en de jeugdige rivieren opgedroogd
ййn blik op de vallei en de strakke vlakte
van mijn verpletterde dromen leert

de winter is nu mijn seizoen
In dit eigenzinnig tegenpruttelende hoofd
is de lamp besneeuwd en al half uitgedoofd
en ik heb nog zoveel te doen

Geschreven door Ernst-Georg om 23:48 6 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 5 juni 2008

Beresterk scenario opgedragen aan mijzelf

Spreek mij niet aan op die toon
omdat ik als cineast van Hollywood droom
Wat is er in 's hemelsnaam verkeerd
aan het feit dat je een Oscar film regisseert ?
Het klikte meteen
met Paramount en hun meest bekende scenarist
Al had ik me in het zwarte karakter
van het hoofdpersonnage toch bekoorlijk vergist
Maar het scenario was beresterk
Nodigde uit tot anderstalig overwerk
met de actrice en haar sterkste kant
de primaire
frustratie
in haar zogenaamde zachte lady-kant
Dit idee
en daarna ik
schoot me door het hoofd
Het draaiboek had tenslotte toch
een spetterend eind beloofd

Geschreven door Ernst-Georg om 02:45 6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 juni 2008

NOG NOOIT WAS IK ZO.... EEN MINITESTAMENT

NOG NOOIT WAS IK ZO... EEN MINITESTAMENT

speel mij het laatste kiemakkoord
nog voor ik mijn wodkaglas
in de orkestbak van eenzaamheid
gooi
de voetafdrukken van mijn teelballen
uit de universalia van je ogen wis
en de dolfijnen met hun gazellenhart
die in de schouwburg van mijn dromen
wonen
de poten breek
omdat hun natte snuit
in het lauwe water van gepofte tranen
geen steek meer houdt
en opdat ik, jouw wil, geschiedde
meer
heb ik voorlopig niet te bieden

******

opgedragen aan Affodil

Geschreven door Ernst-Georg om 22:59 2 reacties Reageer op dit bericht

G	Glorious
H	Hilarious
O	Oddish
S	Strange
T	Tempting
W	Weird
R	Realistic
I	Inspirational
T	Talented
E	Explosive
R	Relaxed

M	Magical
I	Irresistible
L	Loud
O	Overwhelming