door Ronald Milo >

Maandag 18 augustus 2008

als de bliksem .....

Lijf, geest en een wonderlijke bliksem

De nacht verschuilt zich in het licht
wanneer zij als een dunbesnaarde harp
haar vochtige en nog warme noten voor mijn
bedauwde voeten veegt
met de ontslagbrief van mijn jeugd
opnieuw in haar linkerhand

De zuiderstormen reeds jaren zorgvuldig
op zolder opgeborgen
hullen zich in de ochtend
en gloren met hun handschrift van smaragd
over haar boezem

Het gordijn sluimert heel even
geheel geheven
in een delicaat raamakkoord

De gordel strategisch licht
schuingezakt
lijkt zij een wolk ontvlamd in satijn
en ik buk mij
bekwaam in prikkelen en klappen
van de zweep
verzwijg ik nu de ware reden niet
en verzeng de lavendel
van haar navel
in het zonlicht van deze nieuwe nacht
zo slapeloos doorgebracht

Geschreven door Ernst-Georg om 22:06 Reageer op dit bericht

8 reacties op dit bericht

Venus 21 augustus 2008 om 09:50

Dit gedicht brengt me terug naar mijn kinderkamer, waar ik zwetend en bevend onder de dekens, het gedonder moest aanhoren. Nu kan ik, veilig achter het gesloten raam, genieten van de prachtige licht- en klankshow,

huismusje20 augustus 2008 om 15:17

WAUW!

Wauw zeg, nu krijg ik hier twee prachtige gedichten voor ogen want ook Uilenspiegel kan heel mooi dichten! Mijn bewondering neemt alsmaar grotere proporties aan.
En na het lezen van die prachtige woorden sluit ik mijn ogen en geniet van die prachtige muziek hier op je blog.

Uilenspiegel.20 augustus 2008 om 11:10

Nostalgie

die zich wentelt in een immer latent verleden.
Toen de ware liefde nog als liefde werd aanbeden.
In zinnen gelegd die in wezen kleuren zijn van ongeboren regenbogen. Ongrijpbare schoonheid vloeiend uit een gouden pen met inkt die nooit zal drogen. Weeë gevoelens vullen het hart dat naar koestering verlangt. Het hart echter zit tussen het nu en het verleden geprangd.

Prachtig gedicht Ernst.

Groetjes, Uilenspiegel.

bojako20 augustus 2008 om 02:52

even slapeloos breng ik nu ook mijn nacht hier weer schrijvend door - niet gewekt door felle bliksemschichten die mijn poëtische ziel roeren, maar gewekt door het geluid van zijn 'minder romantisch' oorverdovend gesnurk, dat in mij enkel moordlustige gevoelens oproept...

kon ik het maar zo mooi als jij onder woorden brengen!

Lore19 augustus 2008 om 17:49

Eerbetoon

aan een slapeloze de nacht. Bij zo een kleurrijke nacht zou ik liever wakend dan slapend door brengen, alleen mis ik de klappen van de zweep om hem op die manier in te kleuren. Muziek en beeld passen uitstekend bij dit gedicht. Er mee in 't bed te kruipen en... zalig wakker liggen.

Ludovikus19 augustus 2008 om 17:03

Een mens wordt geboren en sterft. Daar tussen in is er goed en kwaad. Schoonheid en afgrijzen en een brein dat nooit rust kent, zelfs niet in diepe slaap. Is het leven geen farce?

miekemuis19 augustus 2008 om 09:26

onweer

mooi en toch zo bevreest, onweer ik kan er uren maar kijken, veilig op het terras na een warme dag. In het bed onder de dekens zalig het geknetter en gekraak, vuurwerk van de bovenste plank.
groetjes Ria.

boomer18 augustus 2008 om 22:26

erg mooi vind ik dit...

Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 augustus 2008

De rekening a.u.b.

Men telt de eenzaamheid als uren in een dag
Men tilt zichzelf op de schouders
Koraaltanden bijten in het hart
en iedere kleur zelfs het onwillig wit
wordt zwart

Men telt de sterren aan het tuig van elk firmament
Men tilt zichzelf met verbrijzelde vingers
uit het bad van onoverwinnelijk wachten
Gedichten worden slangentanden
gifspuitend in hongerig bloed

De liefde begraaft zich
als een mijnschacht in de nacht
De piano is uitgepraat
Mijn mensenhuid drenkt zich in wijn
omdat de lentekleuren van je ogen
voorgoed uit mijn leven
verdwenen zijn

Geschreven door Ernst-Georg om 13:05 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 14 augustus 2008

Escapisme

Weemoedigheid
die men met droefheid verwart
vervult het hart
licht en goedkoop
maar fanatiek
als een gevallen paard
dat niet meer overeind wil komen

Het is niet te stelpen
Maar het hoeft ook niet
Het valt mij licht
zo bedroefd te zijn
al word ik triest
omdat ik niet
nog bedroefder kan zijn

Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 11 augustus 2008

Vermolmd binnenste naar buiten graag !

Voor mij liggen de scherven van het grote feest
Op iedere hoek van de tent de bodemloze eeuwigheid
Maar ik zoek niet verder. Het is genoeg geweest
Voetzolen knarsen in pijnlijke droogte van een eenzame eenzaamheid
Het vooruitzicht op de dood geeft onvoldoende steun aan dit voortbestaan
Ze ruist vermolmd in compost als gekwelde vogelzang
bedaard en ongevaarlijk, dwingend maar zonder aandrang
Achter mij liggen de scherven van het grote feest

Het regent

water dat nochtans wind en ontij moet ondergaan
Is eerlijker dan de herinnering aan deze pas ontloken traan
in één nacht uit mijn bloed zoals water uit sneeuw ontstaan

Ik sleep mijn kielzog voor de lendenen uit
Omklem verloren liefdes met een plagiaat van hartstocht
als een boei van vlees een statig maar geducht gedrocht
De grammofoon van het grenzeloos verdriet schreeuwt het luid
Het waren de verkeerde papavers die ik in de buik der aarde zocht
verontschuldig mij
mijn lied is uit

Geschreven door Ernst-Georg om 09:55 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 augustus 2008

Aan haar verslaafd

Het bezit van het afscheid
kan men mij niet ontzeggen
Al tracht de waarheid
mij haar wetten op te leggen
Het afscheid is gekomen
het zal ook weer gaan
Mij resten nog enkel dromen
en de morfine van het voortbestaan

Geschreven door Ernst-Georg om 11:16 6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 augustus 2008

In het holst van de nacht op hetzelfde moment wakker

	De gedachte ontbrandt Hersenen kwalijk tuig ! Meteen alle spiegels in vuur en vlam ! Doch dicht slaat de deur Een mens verdwijnt in een god als engel vermomd
Een kus snerpt in gedachten over een aambeeld en krast runen in deze overvolle voelruimte vol achter- gebleven schaduwen met maskers van dwaze drogredenen Zij licht even op. Ik lig verdomd als geblust nog voor de vlam het aanrecht bereikt Kijk ! Ik hoor haar plassen zoals regen tikt tegen de ruiten Hetzelfde geluid Maar nu van binnen naar buiten

Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 3 augustus 2008

naamloos

Naamloos meisje

Langzaam richt zij het hoofd naar rechts
en de vlinders glijden uit haar hand
naar de grond
waar ze sterven
langzaam als rotsen
die eeuwig leven
en zichzelf begraven
in hun eigen stof

Langzaam richt zij het hoofd
en het water zingt
het lied van de aarde
de maan keurt dit goed
knikt instemmend
en dooft voor de intimiteit
de sterren
in haar nabijheid
met licht

Langzaam richt zij
en treft het hart
met de zon van
haar realistische dromen
maar weet instinctief
nooit gaan ze komen

Langzaam belooft ze zich
het eeuwige leven
als een rots in het water
als een zon en haar maan
die zonder elkaar
niet kunnen bestaan

Langzaam berooft ze zich
van haar korte leven
wegens te lang gewacht
wegens te veel verwacht

Het water, de maan
en een goede vriend
hebben haar schamele resten
voor dit vreemde gebed
langzaam
naar mij gebracht

Om mijn geloof in de liefde
te testen ?

Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 31 juli 2008

Inleiding (jeugdvers of jeugdig vers)

mijn zonnetje
ik zie door jouw nachtjaponnetje
twee tepeltjes en wat pubishaar
kom hier mijn bonbonnetje
jij bent voorwaar geen nonnetje
en ik geen onnozelaar

Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 28 juli 2008

Aard-ig hemels

Ik heb voor waar gehoord
dat er in de hemel oorlog is ontstaan
De zoon heeft al het geld verkwist
dat aan de vader toebehoorde
daarom heeft de geest
zijn tenten
tussen het gepeupel opgezet
en preekt de revolutie
Om de erfenis De centen !!
Hier kraait de rode haan
De mens ?
Naar uw beeltenis geschapen
of heb ik het misverstaan ?

Geschreven door Ernst-Georg om 10:50 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juli 2008

Commentaar bij de aantrekkelijkheid van de chaos van je haren

Als ik soms ' s nachts ontwaak
uit een welverdiende rust
bekruipt mij soms de lust
naar ' t ritme van je ademhaling te luisteren
Als het zachte fluisteren
van een zwoele wind
zo zonder woorden
scherend
door de toppen van jouw dromen
volgens de wetten
die 't water en de lucht doen stromen
Ik kijk vertederd naar je verwarde haren
die lichte lokken rond dat slapend brein
Ik laat mijn adem met de jouwe paren
tot een enkel hoofdmotief en een leuk refrein
Bedenk dan bij ' t horen
van dat licht en overheerlijk gesnurk
jij onzalig gelukzakkige schurk,
die liefde van ons
wordt beslist een zaak van jaren

Geschreven door Ernst-Georg om 18:50 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 23 juli 2008

De ingreep *

In een kort hemdje met blote poep
met mijn piemeltje nog in quarantaine
Aan de hand van een zuster
die ik nu "meesteres" zou noemen

Wij gaan eens naar Jesuuke kijken

Dan vanuit een duistere gang
de plotse overgang
naar het schitterend wit licht
waar een groen-gemaskerd Jesuuke mij met een
walmende wolk verstikkende stank bedwelmde

"Vluchten kon niet"

Bij het ontwaken
het aanstekelijk
gejammer van lotgenoten

Levenslange argwaan

Het ras sterft nu langzaam uit
rechtvaardigheid is geschied
maar zachte handen had ze wel

* Het betrof een amygdalectomie=wegnemen van de amandelen. Ik was ongeveer drie jaar maar alle details staan me nu zestig jaar later nog levendig voor de geest. Nooit in mijn leven heb ik me nog zo bedrogen gevoeld als toen.

** Men gebruikte toen nog cloroform dat via een masker werd toegediend

Geschreven door Ernst-Georg om 20:40 8 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juli 2008

Paardenmolen"

een kind
op een paardje
draait
in de molen rond
je kan op het gezichtje zien
dit kind
is niet gezond
de lachjes zijn benepen
zijn oogjes staan wat dof
het heeft waarschijnlijk al begrepen
dat in deze vreemde wereld
alles terugkeert
naar het stof

***

Timide chevauchée en rond
L'Enfant aux cheveux blonds
la mime triste , les yeux fanés
expriment déjâ la maladie
Peut-être a-t'il déjâ compris
que 'cest dans la poussière terrestre
que ce termine cette étrange
randonnée de vie

Geschreven door Ernst-Georg om 00:10 10 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 juli 2008

molenpaardje

moeders benen staan
naast
de paardenmolen
haar gedachten gaan
naar
' t kindjes capriolen

het kindje
op
het paardje verankerd
aan
de molen
laat zijn gedachtjes gaan
naar
waar paardjes dolen

achter
een olifantenpaar
moet vastgeklonken
' t paardje rijden
het laat zijn blik dan maar
over
moeders benen glijden

het denkt
bij
ieder rondje geketend
aan zijn kooi
onder
het kinderkontje

-verdraaid wat zijn ze mooi-

Geschreven door Ernst-Georg om 22:33 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 10 juli 2008

Ouverture uit de bruiloft van Figaro /even geduld image wordt geladen

Geschreven door Ernst-Georg om 23:12 6 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 6 juli 2008

Dulcinea Ik kom


		Windmolens van het verraad groeien uit de aarde in korte stoten als gras snel en onverdelgbaar Wanhopig Het ijzeren haar verstrengeld in de schubben van het kuras De stalen honger slechts matig gestild Maar ' s zomers slaapt men over de middag Niemand jaagt dan het wild Wapenstilstand al zes dorpen lang Vers hooi voor het paard Soms een kus op de wang Leg nu neer het uitgebluste wapen Neem afscheid van het onverguldbaar blazoen en spaar spaar vooral de kwetsbare vogels Herinneringen van toen Seizoenen van milde regens met moeiteloos beminnen in de eindeloze cirkels van haar warme armen cirkels als windmolens, honderden windmolens van verraad overal windmolens, wieken overal wiekende molens groeiend in korte stoten als gras onverdelgbaar onuitroeibaar onverwoestbaar de nacht -naakte, stervende maanridder - is de magere wraak van een humeurige aarde die verzot op het dagdagelijkse licht van een zon, ons een duistere wereld van onrecht en onmacht verzon -

Geschreven door Ernst-Georg om 13:36 7 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 juli 2008

Kort & bondig

schilderij van william adolphe bouguereaot

Ce qui me reste

Tout ce qui me reste
van alles wat ik had
c' est toi
maar het is het beste.

Opgedragen aan Daniëlle

Geschreven door Ernst-Georg om 14:52 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 3 juli 2008

Wegens

Wegens het ontaarden van de reacties hier op het blog in regelrechte "onbeschaafde" scheldpartijen, waar niemand iets aan heeft heb ik besloten de mogelijkheid van reageren een tijdje af te sluiten tot de gemoederen bedaard en geesten opnieuw wat verhelderd zijn. Spijtig maar dit is een poëzie stekje en geen achterbuurtcafé.

Geschreven door Ernst-Georg om 13:58 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 juli 2008

Kleine spreuk voor .......

"Hoge gebouwen vangen veel vliegtuigen "

Geschreven door Ernst-Georg om 01:48 2 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 30 juni 2008

Waterloo

------------------------------------------

Dronkenmans eed

Ik stoot mijn hoofd nooit meer
aan de stenen
waar ezels tegen trappen.

Geschreven door Ernst-Georg om 00:14 18 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 juni 2008

Madame est servie,
plotselinge patstelling

De zwaarste schuld
afbetaald
in wit sperma
afgemeten

Alles
door elkaar gehaald
wit en zwart
door mekaar gesmeten

Regelmatig schaak gezet
in lange stilstand
van te zeker weten

Als een smetteloos big
door vieze parels bezeten
als knoflook
in de paaslamrug
van de fraaie herenhuizen
vastgebeten

En
gewoon niet meer aan gedacht
bloed en liefde
verschil
vierkant
vergeten

(uit de memoires van een vrijgevige vrouw)

Nb: to our man in Lede

Ik breng vaak de avond door
met al de woorden al de wonden
die mij droefgeestig werden nagezonden
door hen die "wijze" woorden
noch speeksel spaarden
maar helaas slechts naar de eigen navel
staarden
Nu moet ik wel
al ligt het mij niet
verder met al hun opgespaard verdriet
met al die rommelige pekelzonden
waarin ik niets
maar dan ook niets
van mijzelf
heb teruggevonden

Ik breng de avond door

Met al die wonden

Die mij droefgeestig

werden nagezonden

Door hen die speeksel

noch woorden spaarden

maar slechts

naar

de eigen navel staarden

Nu moet ik wel ,

al ligt het mij niet

Vooruit met al dit opgespaard verdriet

Met al die rommelige pekelzonden

Waarin ik niets

Maar dan ook niets

van mijzelf

heb teruggevonden