In de naam van ...

ben ik voor de tigste keer mijn ouders zo ontzettend dankbaar dat zij vonden dat hun dochter niet zozeer moest worden geleerd WAT, maar wel HOE ze moest denken.

over de zin van godsdiensten las ik in DS-Wetenschappen en heb het er, met een knipoog, aan toegevoegd. ‘k Zal in ’t vervolg de knipoog in beeld brengen, al vrees ik dan meer emoticons dan tekst te zullen brengen….
Het is nogal wiedes dat gespaarde levens, in naam van godsdiensten, niet opwegen tegenover de doden die ze op hun kerfstok hebben!! De mistoestanden doorheen de godsdienstengeschiedenis zijn ons alom bekend. Tot zolang er godsdiensten en mensen zijn, zullen ook die mistoestanden niet wijken, vrees ik. Dé oplossing!...hoor ik de andersgelovende denken…. Ze beiden afschaffen is één mogelijkheid of, als een redelijk denkend mens leren zinvol omgaan met godsdienst, lijkt mij de andere mogelijkheid. En verder sluit ik me graag aan bij Thea.
Het was niet mijn bedoeling, de inhoud van het gedicht tegen te spreken, het zijn tenslotte uw gedicht en gedachten. Alleen met de radicale ‘leugens’ had ik het wat moeilijk, maar de nuancering nadien maakte het aannemelijk. Ik wou er enkel mijn positieve kijk en ervaringen tegenover stellen. Toch bekijk ik met argusogen de groei van extremistische godsdiensten die ons omringen, insluiten… ‘Wees waakzaam’ zei mijn…. Jajaja!

maar ik zou Lore toch willen vragen -onafgezien van al de andere argumenten die ik niet zal betwisten omdat ik ander zijn mening over iets zo controversiëels zeker respecteer - denk je Lore dat de gespaarde levens door het omzeilen van epidemieën ooit kunnen opwegen tegen de talloze levens die in naam van een of andere godsdienst geslachtofferd zijn ( de kruisvaarten o.a. om maar iets te noemen van een quasi eindeloze rij). Gods dienst staat meestal niet ten dienste van God, die daar en dan kan ik Thea gelijk geven niet voor verantwoordelijk kan gesteld, al zou er nog een stevige robber kunnen gediscussiëerd worden over die zogenaamde vrijheid die best binnen de ruimte van de "quantum -onzekerheid " zou kunnen vallen. Maar ik herhaal het nogmaals mijn niet geloof is al evenzeer een geloof als elk ander .

Ik heb dit gedicht verscheidene keren gelezen en heus ... ik kan me niet helemaal vinden in de laatste regel.

De schepper van deze wereld (het maakt niet uit hoe je die benoemt), die zijn schepselen de volledige vrijheid schonk, kan niet verantwoordelijk zijn voor de grove fouten die zijn schepselen maken.
Zijn wij niet zelf verantwoordelijk voor de mistoestanden op onze aardbol?
Is het niet veel te gemakkelijk om degene die ons die onvoorwaardelijke vrijheid gaf het aan te rekenen wat wij fout doen?
Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er alom in de wereld gebeurd, maar dit alles kan nooit de bedoeling geweest zijn van onze schepper.

Ook een ouder kun je niet verantwoordelijk laten blijven voor de misdaden die eenmaal volwassen kinderen kunnen begaan.
Laten we de hand in eigen boezem steken en deemoedig vragen om hulp bij het oplossen van deze problemen.

Wanneer de verwachtingen groot zijn, zijn de teleurstellingen navenant! Wie geleerd heeft met weinig tevreden te zijn, is gewapend tegen teleurstellingen. Dat en véééél meer, is mij bijgebracht door die zgz leugenachtige godsdienst. Toegegeven, daarvoor is geen godsdienst nodig, onze cultuur goot het ons nu éénmaal met de paplepel naar binnen. Alles in zijn tijdgeest bezien, van mij geen kwaad woord daarover. Ik bewaar de mooiste herinneringen aan de samenhorigheid en de gemeenschap die van mijn katholiek nest, verenigingsleven en parochie uitgingen. Aan die rots kan geen nihilist tornen! De kruisvaarders zijn reeds lang terug thuis of verslagen, de bestraffende vader met de witte baard hoort tot de fabeltjeskrant … Met de leeftijd, en zonder enige rancune, probeer ik het kaf van het koren te scheiden, en weet de essentie ervan te waarderen.

En, godsdiensten hadden zeker zin en hoe meer hoe doeltreffender! Ze zouden ‘ooit’, een vrijbrief geweest zijn tegen ziekten, omdat iedereen binnen eigen schare bleef, waardoor de ziekte niet werd overgedragen naar andere clans-godsdiensten en epidemieën voorkomen werden…

Vreselijk om te beseffen dat mishandeling, foltering, incest en plezier in het doden in de natuur van de mens ligt. En dat is geen kwestie van geloven of niet geloven want de bewijzen krijgen we bijna elke dag voor onze neus geduwd.

De wereld werd niet geschapen door God, maar God werd geschapen door de mens. Godsdiensten zijn wetten om het dierlijke innerlijk menselijk te houden, maar veelal misbruikt door de macht.

of niet geloven tenslotte is het allebei geloven maar in iets anders want niemand kan zijn stelling bewijzen . Wat ik met dit gedicht wou aantonen is dat de traditionele opvatting van een God die het goed voorheft met zijn schepselen een mythe is. De natuur is wat ze is en de menselijke natuur eveneens. Maar als er een verantwoordelijke is voor de cosmos dan moet dat een heel cynisch iemand zijn - maar dat is ook een menselijke voorstelling van iets dat we allicht niet kunnen vatten en waarschijnlijk niets menselijks in zich heeft. Dit gedicht is een ontboezeming van een teleurstelling en geen statement over het al of niet bestaan van God. Of er een God of noem het een domme oeerkracht bestaat of niet weet ik niet en het interessert mij geen moer maar de gods-diensten zijn één grote leugen.

Ergens maakt dit gedicht zoveel los van het innerlijke gevoel van ons mens zijn
Geloven in God of Boeddha , wat is geloven?Gewoon soms de innerlijke steun krijgen van iets dat ver boven ons staat, onbereikbaar is, onverstaanbaar, die diepe drang van ons om voor alles een antwoord te vinden.
Geloven is voor sommige het beetje meer, die zijn anders niet kunnen opbrengen in het leven, een kort gebed kan wonderen doen
Mijn ouders zijn gelovig van thuis uit zo was het vroeger, ook ik ben met dat geloof groot geworden, ben er niet aan doodgegaan, ben er niet beter of slechter door geworden,
Geloof al lang niet meer, in wat in mijn kinderjaren zelfs niet ter discuteren stond, de wereld is niet stil gaan staan omdat er een ongelovige bij kwam
God, Boeddha of Allan gaan gewoon hun eigen gang zonder mij, zonder mijn innerlijke vragen waarom hij kinderen laat afzien, waarom hij mensen ziek laat worden, waarom de wereld stilaan om zeep gaat.
Moet ik echt op alle vragen antwoord krijgen denk ik dan, nee de mens is wie hij is en wij zelf doen ons eigen veel geweld aan, het dierlijke in de mens, hebzucht naar macht, naar geld en daar is geen God tegenover
Geloven wat is geloven..
En toch, soms heel even kan een gebed je de innerlijke kracht geven, dat beetje hoop die je net nodig hebt, en eerlijk een kaarsje branden is nog goedkoper dan naar de psychiaters te gaan of niet?
Geloven wat is geloven in.

Nu ik ouder word,
En alles om me heen wat kouder wordt.
Ben ik eerder benieuwd, dan bevreesd
Om door die laatste deur te gaan
En eindelijk te weten of ik hier nodeloos ben geweest
Of ergens in een andere ruimte blijf bestaan.

Groetjes.

'spirocheten' - dat woord moest ik even opzoeken, maar zo leer ik zelfs door een gedicht iets bij, moet kunnen!  

Ik geloof al heel lang niet in een hiernamaals of een Almachtige vader alhoewel ik heel lang gehersenspoeld werd.
Maar indien hij niet bestaat Ernst - bij wie ligt dan de schuld?
Wie geeft de bevelen, wie houdt de wapens vast en wie vuurt het wapen af?
"Wir haben es nicht gewusst" is nadien geen antwoord.
De spirocheten treffen zelf geen schuld.  Indien ze verspreid worden in biologische oorlogen dan gebeurt dit nog steeds door mensen.
De Almachtige is één grote leugen, dat is waar, maar  'de mens' bestaat wel, en 'de mens' is wel verantwoordelijk voor wat hij doet!

... Een striemende aanklacht van het kwade, meesterlijk in woord en beeld en klank gebracht waarbij deze laatste twee de liefde en het mededogen als genezende kracht aanbrengen.
De gelovige zoekt het in een beroep op de alomtegenwoordige, deze dichter zoekt het in de liefde en het mededogen.
Uiteindelijk rest ons enkel mekaar en de geest in ons, om ons te behoeden voor de wanhoop.
Het leven kent ups en downs waar we moeten mee omgaan: hulp daarbij denkt deze dichter niet te vinden van boven uit .
De eindbestemming ligt onverbiddelijk vast: het grote nihil
Het is de enige absolute zekerheid!

Over god kan ik niet veel vertellen, ik heb hem nog nooit gezien. De reden hiervan kan zijn dat ik zijn aandacht niet verdien. Ik ben nochtans gewoon één van zijn ontelbare kinderen, een mensenzoon. Misschien zijn niet alle mensen gelijk voor hem en heeft hij alleen voor sommigen een boon.
Voor hen die blindelings in hem geloven en die zich voor hem van ’t leven laten beroven. Toch laat hij zich vader noemen, onze vader nog wel. Ik, vader zijnde, speel met mijn kinderen niet zo’n misdadig spel. Ach, de misleiden zullen in de hemel wel aan hun trekken komen, trekken waar levenden alleen maar van kunnen dromen. Eigenlijk verdient zo’n verzinsel zulk een mooi gedicht niet. Je moet wel blind zijn als je dit niet ziet.
Enfin, ieder zijn gedacht, lieve gelovigen slaap wel vannacht.

Groetjes, Uilenspiegel.

***Alle wegen leiden naar de kroeg ***