je woelt en weent verzinkte tranen zoekt in de holte van dit bed de liefde of haar silhouet. je verblindt met je omwenteling mijn tastorganen zoekt de verbogen kern van een heet kompas in het pulp van mijn orgasme je huilt alsof je bezeten was door het kadastreren van mijn spasme je patineert de klachten op mijn lippen met de vastgeroeste nagels van je hoekig lijf beheert mijn zilte frescos als xantippe tot ik als smeulend blad in uw blakend bekken achter- blijf
Als je Ernst niet mag, wat kom je hier dan doen? Ontvang je een goddelijk genot als je iemand kan uitschelden?
Ga bij rode Lola je frustraties afkoelen, zij zal tevreden zijn en wij ook .
T
Titi9 september 2008 om 09:36
Verzuurde vossen, ze bestaan!
Ronald, man toch, stop je precieuze tijd niet in zo’n boertige zielepoot. Deleten gewoon dat bekrompen gedachtegoed. Opgeruimd staat altijd netjes, zeker op zo’n blog als jet jouwe. Onlangs betitelde hij me hier als een ouwe dikke del met niets dan smerige praat. So what, dat heb je als je de besjes in je omgeving als standaard neemt. .Zet hij hier ooit nog prentjes op van verklede onnozelheid, laat ze gerust enkele uurtjes staan, soms moet een mens kinderen hun speeltje gunnen, nietwaar.
E
Ernst9 september 2008 om 00:12
Beste Cyberfox,
Ben je weer eens van IP-adres veranderd ? Aangezien ik je dus niet buiten kan houden dan maar een antwoord.
1.Opnieuw moet ik vaststellen dat je andere lezers beledigt door hun verstandelijke vermogens in vraag te stellen. Gedenk o, superieure geest " over kleuren en smaken wordt niet geredetwist". Persoonlijk kan ik met uw kritiek best leven maar bedenk eens het volgende.: "Als andere mensen snappen waarover het gaat en jij niet " zou het dan eventueel toch niet per ongeluk misschien aan jou kunnen liggen". Ik weet het niet hoor ...het is maar en suggestie.
2. In plaats van geestelijke gezondheid van mijn lezers in vraag te stellen probeer mij eens de logica van uw volgende stelling uit te leggen : "OK ik moet je niet maar NIETTEMIN vind ik het toch weeral niets. " Niettemin of des te meer ?
3. Jij die zo een uitgesproken fan van orthografie bent : weerral ( met een r ) en nonsense (zonder eind e) liefst . Het zijn waarschijnlijk verschrijvingen ( door ingehouden woede ?) waar ik normaal niet over val maar voor jou maak ik met plezier (ja zelfs wat leedvermaak) een uitzondering.
4.Iedereen is hier welkom al kan ik een beetje bescheidenheid wel appreciëren (cfr uw grote affiches die nog veel groter waren dan wat hier getoond wordt, en wat jij vervuiling noemt en wat dus a fortiori ook op uw uithangborden van toepassing was.
5. Voor de allerlaatste maal: Zoals ik nooit het vuurpeloton geweest ben , ben ik evenmin Uilenspiegel. Deze associatie bestaat alleen in jouw voor jouw leeftijd nog kleurrijke verbeelding. Laat die man toch met rust wat heeft hij jou misdaan? Nijd en jaloezie zijn slechte raadgevers, mijn beste Fox. Voor je eigen bestwil stop met anderen te beledigen. Schrijf gerust dit is rotzooi, ik moet dit niet maar oordeel niet over een ander opdat men niet over jou oordele. Verder alle goeds toegewenst
E
Ernst8 september 2008 om 19:17
Uilenspiegel
Inderdaad musje wanneer je al de reacties van Uilenspiegel achter elkaar zet bekom je een heel mooi poëtisch werk. Doen !
H
huismusje8 september 2008 om 19:10
*
Hoewel al die grote buttons hier een beetje het nest bevuilen, vind ik de slogan van Lana toch iets hebben. En bij onze trucker zit je in zijn hart, toch veel beter dan onder zijn wielen he. Dat ik je gedichten hemels mooi vind hoef ik niet meer te zeggen want dat weet je onderhand nu al wel. En het is hier altijd dubbel genieten wanneer Uilenspiegel langskomt.
T
Titipoes8 september 2008 om 13:02
Precies, Uiltje...
Een enige plek waar Liefde aanschouwelijk wordt gemaakt door zinnen. Dat zeldzame wegeltje, geplaveid met parels van woorden, jij en ik doorkruisen het uiterst behoedzaam met dankbare bewondering, op elk plaveitje staan we stil, houden de adem in, laten we ons bekoren, in vervoering brengen. Anderen racen erover met de kracht van een twintigtonner . Barbaren? Echt niet. Ook zij hebben het wegeltje gevonden en op termijn zal het goddelijke talent van Ronald ook hen overtuigen dat alle noodzakelijkheden eigen aan een hectische en dol geïnformatiseerde maatschappij op dit plekje evenwel echt niet nodig zijn.
U
Uilenspiegel.8 september 2008 om 12:08
Versmelting
van zuivere kernen als lava uit de diepste krater.
Zij als vurige vlam, hij als verkoelend water.
Stomend, stromend tot het einde komend.
Stuiptrekkend de verstrengeling rekkend.
Zelfs de witte as, restant van het liefdesvuur
kan als honing gegeten worden, zoet en puur.
Liefde in een paar zinnen aanschouwelijk gemaakt.
Bedankt voor dit prachtige gedicht.
Groetjes, Uilenspiegel.
L
Lana & Pip8 september 2008 om 00:08
*Lieve groetjes Van Lana & Pip*
*** Door vriendschap wordt vreugde verdubbeld en verdriet gedeeld ***
Het gesmolten azuur van de lucht schrijft een kortverhaal in de enige wolk die als reactie in een bliksemschicht patroon uitrafelt als een langdradige hangbrug over het ravijn van een droom waarbij de draad van het verhaal volledig in de stilte verloren gaat
Die oorverdovende stilte werpt een steelse blik op de gesteven modderkorsten van de wadi en besluit na enig overleg met de hobbelige, rode straatstenen en de gracieus wervelende kalachnikovs zichzelf nog even stil in stand te houden
Het gebarsten smeedijzer van de oprijlaan druppelt zijn weggesleten schaduw op een verstaald bedaard ijskoud bebaard gelaat in de laadbak van een rode truck De gestolde halal grijnslach van een al te onzekere zekerheid dunnetjes in de achterzak geplooid naast de maagzweer van zijn geweten
De boeddha, vastgespijkerd aan de sponningen van zijn nis onverschillig voor de gaten en kraters in zijn borst neuriet in afwachting zacht mee met de benevelde stijgwind om zijn geschonden hoofd Iets over een geur van mest en zweet
Dan schieten drie broodmagere jonge talibs twee stofwolken van een zonlichtreflecterende materie in zijn richting
Toen ik heel klein was at ik eens te veel zure pruimen en mijn darmen zwolgen en kreunden toen maar minder erg dan nu
Muziek: On a Persian Market; van Ketelby door J.Last
L ' accord du participe passé1 (of een troebel gesprek aan de kassa van de Aldi in Affligem (BHV- Vlaams Brabant)
.
Ze was de trotse bezitster van een flashy kapsel, dito BMW en het onstoffelijke vooroordeel dat zo boosaardig onverstaanbaar is dat het verplicht in één trek dient uitgesproken
Zij deed alsof ze geen Vlaams verstond !
De hordeur van de persoonlijke materie door de kassierster met een vriendelijk goedenmorgen mevrouw (neen geen goedendag of andere verwijzing naar 1302) reeds half op een kier gezet werd meedogenloos gesloten
Je ne comprends pas le Flamand 2
En in mijn subjectiefste subjonctif heb ik haar persoonlijk vriendelijk maar onweerstaanbaar boosaardig uitgelegd dat haar onwillige houding mij niet alleen weinig participerend maar wel helemaal passé3 très passé4om niet te zeggen trépassé5 leek
Mais je crois qu ' elle ne comprennait pas non plus le français 6
1.de overeenkomst (in geslacht en getal) van het voltooid deelwoord 2. Ik versta geen Vlaams 3.voorbijgestreefd, verouderd. 4. erg voorbijgestreefd, verouderd 5.overleden 6.Maar ik geloof dat ze ook geen Frans verstond
Ik houd op dit vroege uur niet zo van natuur Links de lage zon uitgerafeld over de velden Rechts het vage bos met hoog bebladerde kopspelden als galgen van onterecht terecht gestelden
Mijn gedachten die nog kleven als pieren aaneengeklit in het gras aangedreven door een dol gedraaide wind door wat ooit een konijnenpijp was Altijd, ook al als kind heb ik een ochtend-boswandeling een gruwel gevonden
Vroeg opstaan en absoluut onopgewonden die vreemde omgeving loom verkennen bomen aan de vorm van hun nog vochtig blad herkennen
Later een opstel erover schrijven Romantiek Over waaiende bomen Over wortels in aanslag Over dun door gebladerte geschilderd zonlicht neergestreken op een schilderachtig rottend blad
Om niet na te moeten blijven Gauw nog enkele bloemen plukken Om gedroogd en opgedeeld in correct benoemde stukken In het dunne schriftje te plakken Vervolgens snel, heel snel via het riet langs de vijverkant de biezen pakken
muziek:Chaplin Main Theme/Smile uit de film "Chaplin"
De nacht verschuilt zich in het licht wanneer zij als een dunbesnaarde harp haar vochtige en nog warme noten voor mijn bedauwde voeten veegt met de ontslagbrief van mijn jeugd opnieuw in haar linkerhand
De zuiderstormen reeds jaren zorgvuldig op zolder opgeborgen hullen zich in de ochtend en gloren met hun handschrift van smaragd over haar boezem
Het gordijn sluimert heel even geheel geheven in een delicaat raamakkoord
De gordel strategisch licht schuingezakt lijkt zij een wolk ontvlamd in satijn en ik buk mij bekwaam in prikkelen en klappen van de zweep verzwijg ik nu de ware reden niet en verzeng de lavendel van haar navel in het zonlicht van deze nieuwe nacht zo slapeloos doorgebracht
Men telt de eenzaamheid als uren in een dag Men tilt zichzelf op de schouders Koraaltanden bijten in het hart en iedere kleur zelfs het onwillig wit wordt zwart
Men telt de sterren aan het tuig van elk firmament Men tilt zichzelf met verbrijzelde vingers uit het bad van onoverwinnelijk wachten Gedichten worden slangentanden gifspuitend in hongerig bloed
De liefde begraaft zich als een mijnschacht in de nacht De piano is uitgepraat Mijn mensenhuid drenkt zich in wijn omdat de lentekleuren van je ogen voorgoed uit mijn leven verdwenen zijn
Voor mij liggen de scherven van het grote feest Op iedere hoek van de tent de bodemloze eeuwigheid Maar ik zoek niet verder. Het is genoeg geweest Voetzolen knarsen in pijnlijke droogte van een eenzame eenzaamheid Het vooruitzicht op de dood geeft onvoldoende steun aan dit voortbestaan Ze ruist vermolmd in compost als gekwelde vogelzang bedaard en ongevaarlijk, dwingend maar zonder aandrang Achter mij liggen de scherven van het grote feest
Het regent
water dat nochtans wind en ontij moet ondergaan Is eerlijker dan de herinnering aan deze pas ontloken traan in één nacht uit mijn bloed zoals water uit sneeuw ontstaan
Ik sleep mijn kielzog voor de lendenen uit Omklem verloren liefdes met een plagiaat van hartstocht als een boei van vlees een statig maar geducht gedrocht De grammofoon van het grenzeloos verdriet schreeuwt het luid Het waren de verkeerde papavers die ik in de buik der aarde zocht verontschuldig mij mijn lied is uit
Het bezit van het afscheid kan men mij niet ontzeggen Al tracht de waarheid mij haar wetten op te leggen Het afscheid is gekomen het zal ook weer gaan Mij resten nog enkel dromen en de morfine van het voortbestaan
In het holst van de nacht op hetzelfde moment wakker
De gedachte ontbrandt Hersenen kwalijk tuig ! Meteen alle spiegels in vuur en vlam ! Doch dicht slaat de deur Een mens verdwijnt in een god als engel vermomd
Een kus snerpt in gedachten over een aambeeld en krast runen in deze overvolle voelruimte vol achter- gebleven schaduwen met maskers van dwaze drogredenen
Zij licht even op. Ik lig verdomd als geblust nog voor de vlam het aanrecht bereikt
Kijk !
Ik hoor haar plassen zoals regen tikt tegen de ruiten
Langzaam richt zij het hoofd naar rechts en de vlinders glijden uit haar hand naar de grond waar ze sterven langzaam als rotsen die eeuwig leven en zichzelf begraven in hun eigen stof
Langzaam richt zij het hoofd en het water zingt het lied van de aarde de maan keurt dit goed knikt instemmend en dooft voor de intimiteit de sterren in haar nabijheid met licht
Langzaam richt zij en treft het hart met de zon van haar realistische dromen maar weet instinctief nooit gaan ze komen
Langzaam belooft ze zich het eeuwige leven als een rots in het water als een zon en haar maan die zonder elkaar niet kunnen bestaan
Langzaam berooft ze zich van haar korte leven wegens te lang gewacht wegens te veel verwacht
Het water, de maan en een goede vriend hebben haar schamele resten voor dit vreemde gebed langzaam naar mij gebracht
mijn zonnetje ik zie door jouw nachtjaponnetje twee tepeltjes en wat pubishaar kom hier mijn bonbonnetje jij bent voorwaar geen nonnetje en ik geen onnozelaar
Ik heb voor waar gehoord dat er in de hemel oorlog is ontstaan De zoon heeft al het geld verkwist dat aan de vader toebehoorde daarom heeft de geest zijn tenten tussen het gepeupel opgezet en preekt de revolutie Om de erfenis De centen !! Hier kraait de rode haan De mens ? Naar uw beeltenis geschapen of heb ik het misverstaan ?
Commentaar bij de aantrekkelijkheid van de chaos van je haren
Als ik soms ' s nachts ontwaak uit een welverdiende rust bekruipt mij soms de lust naar ' t ritme van je ademhaling te luisteren Als het zachte fluisteren van een zwoele wind zo zonder woorden scherend door de toppen van jouw dromen volgens de wetten die 't water en de lucht doen stromen Ik kijk vertederd naar je verwarde haren die lichte lokken rond dat slapend brein Ik laat mijn adem met de jouwe paren tot een enkel hoofdmotief en een leuk refrein Bedenk dan bij ' t horen van dat licht en overheerlijk gesnurk jij onzalig gelukzakkige schurk, die liefde van ons wordt beslist een zaak van jaren
In een kort hemdje met blote poep met mijn piemeltje nog in quarantaine Aan de hand van een zuster die ik nu "meesteres" zou noemen
Wij gaan eens naar Jesuuke kijken
Dan vanuit een duistere gang de plotse overgang naar het schitterend wit licht waar een groen-gemaskerd Jesuuke mij met een walmende wolk verstikkende stank bedwelmde
"Vluchten kon niet"
Bij het ontwaken het aanstekelijk gejammer van lotgenoten
Levenslange argwaan
Het ras sterft nu langzaam uit rechtvaardigheid is geschied maar zachte handen had ze wel
* Het betrof een amygdalectomie=wegnemen van de amandelen. Ik was ongeveer drie jaar maar alle details staan me nu zestig jaar later nog levendig voor de geest. Nooit in mijn leven heb ik me nog zo bedrogen gevoeld als toen.
** Men gebruikte toen nog cloroform dat via een masker werd toegediend
een kind op een paardje draait in de molen rond je kan op het gezichtje zien dit kind is niet gezond de lachjes zijn benepen zijn oogjes staan wat dof het heeft waarschijnlijk al begrepen dat in deze vreemde wereld alles terugkeert naar het stof
***
Timide chevauchée en rond L'Enfant aux cheveux blonds la mime triste , les yeux fanés expriment déjâ la maladie Peut-être a-t'il déjâ compris que 'cest dans la poussière terrestre que ce termine cette étrange randonnée de vie
11 reacties op dit bericht
Om lezers tijd te besparen
..
@Cyberfox
Ga bij rode Lola je frustraties afkoelen, zij zal tevreden zijn en wij ook .
Verzuurde vossen, ze bestaan!
Beste Cyberfox,
1.Opnieuw moet ik vaststellen dat je andere lezers beledigt door hun verstandelijke vermogens in vraag te stellen. Gedenk o, superieure geest " over kleuren en smaken wordt niet geredetwist". Persoonlijk kan ik met uw kritiek best leven maar bedenk eens het volgende.: "Als andere mensen snappen waarover het gaat en jij niet " zou het dan eventueel toch niet per ongeluk misschien aan jou kunnen liggen". Ik weet het niet hoor ...het is maar en suggestie.
2. In plaats van geestelijke gezondheid van mijn lezers in vraag te stellen probeer mij eens de logica van uw volgende stelling uit te leggen : "OK ik moet je niet maar NIETTEMIN vind ik het toch weeral niets. " Niettemin of des te meer ?
3. Jij die zo een uitgesproken fan van orthografie bent : weerral ( met een r ) en nonsense (zonder eind e) liefst . Het zijn waarschijnlijk verschrijvingen ( door ingehouden woede ?) waar ik normaal niet over val maar voor jou maak ik met plezier (ja zelfs wat leedvermaak) een uitzondering.
4.Iedereen is hier welkom al kan ik een beetje bescheidenheid wel appreciëren (cfr uw grote affiches die nog veel groter waren dan wat hier getoond wordt, en wat jij vervuiling noemt en wat dus a fortiori ook op uw uithangborden van toepassing was.
5. Voor de allerlaatste maal: Zoals ik nooit het vuurpeloton geweest ben , ben ik evenmin Uilenspiegel. Deze associatie bestaat alleen in jouw voor jouw leeftijd nog kleurrijke verbeelding. Laat die man toch met rust wat heeft hij jou misdaan? Nijd en jaloezie zijn slechte raadgevers, mijn beste Fox. Voor je eigen bestwil stop met anderen te beledigen. Schrijf gerust dit is rotzooi, ik moet dit niet maar oordeel niet over een ander opdat men niet over jou oordele. Verder alle goeds toegewenst
Uilenspiegel
*
Precies, Uiltje...
Versmelting
Zij als vurige vlam, hij als verkoelend water.
Stomend, stromend tot het einde komend.
Stuiptrekkend de verstrengeling rekkend.
Zelfs de witte as, restant van het liefdesvuur
kan als honing gegeten worden, zoet en puur.
Liefde in een paar zinnen aanschouwelijk gemaakt.
Bedankt voor dit prachtige gedicht.
Groetjes, Uilenspiegel.
*Lieve groetjes Van Lana & Pip*
Vriendelijke groetjes van Trucker_John