de wijsheid heeft hij achter zich verbrand loopt trots de kleindochter aan de hand naar een paardenmolen de kleine vingers houdt hij stevig vast als luttele band naar de eeuwigheid
thuis diept hij een stoffig dagboek uit de kast verstrijkt weemoedig een enkel ezelsoor leest het dan onbewogen van achter naar voor
van het chocoladesnoetje en van 'de toekomst'. Een teder moment van een tevreden opa. Ooit zal ze er trots op zijn, dat haar doen en laten zo tastbaar zijn vastgelegd. Misschien wel in een boekje met ezelsoren... De appel ...
Ze zijn het levend bewijs van je aanwezig geweest zijn. Zoals zij het later worden van hun kleinkinderen. Je liefde druppelt zo, van je woorden, als dauwdruppels van de grashalm. Groetjes.
Had ik maar......al was het slechts voor één keer.....mijn hand in opa's hand......Maar ach, sommige boeken leest men best niet van achter naar voor. Sommige boeken kun je beter met een klap toeslaan om dan op de plank te laten opvreten door de muizen.
U
Uilenspiegel.11 december 2008 om 21:17
Een echte lachebek…
In ieder kleinkind zitten van allebei de kanten genen.
Soms is de gelijkenis frappant.
Zowel fysisch als het verstand.
Van ‘hen’ komt het lachen van de anderen het wenen.
Wéér een prachtig gedicht Ernst!
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 7 december 2008
Ik wou je niet op mijn geweten
mijn blik verdampt onbewogen terwijl jouw adem nog in mijn voegen barst
zelfs aan de bescheiden achterkant der goden onvoldoende aangepast vernevel ik zienderogen door een obscene kilte aangetast
als vluchtlijn omgebogen naar de horizon zonder contrast word ik door de draaikolk aangezogen
waarin Pilatus zich de handen wast
Muziek: Beautiful that Way (la Vita é bella) door Lanterna Magica
mijn hand staart als een berg in september naar het hiernamaals van je dijen met heiligschennend gebaar open ik je schoot verse melk welt op uit gulzige borsten sterren staan rechtop en zingen in ritmes waar je gek van wordt
in grijs schilderde ik het heden verzweeg het zwart van mijn verleden maar met het wit dat in de toekomst lacht heb jij nu kleur in mijn leven gebracht
Muziek:Romance uit de Gadfly (Reilly , meesterspion) van Shostakovitch
Je as wervelt vergezeld van herfstbladeren in hun narrenpakjes weg van het hazelaarsbosje Bladveegsel en bladvulsel als refrein voor de nalatenschap van de vreemde vogels die achterblijven met de vastgeklonken kennis van je verleden De hatelijke natte wind waarvoor je eens zo huiverde neemt je spottend mee in zijn nietszeggende boezem Een wolkenschaduw werpt zich op de nietszeggende woorden Heldere intimiteit van de dagen met een vrouw mengt zich met de vochtige ochtend van het nietszeggende gras Het water stroomt als in een koppig delirium nietszeggend naar het laagste punt van de weide en een straaltje bittere as door de wind op onze lippen achtergelaten wordt met de achterzijde van de hand achteloos afgeveegd
Het vierde verdiep waar ik woonde een vloot voer met vlaggenschip voorbij onder mijn naam "Student" armlastig geformuleerd het adagio " Pas twintig" en nog ongeschreven tijd
Beloften
Ik onderkende noch geloof noch gebod
maar was wel bachelor in het flexibele steunen van genot
haar kreunen
als onmiskenbaar geluid in slonzig beddengoed verpakt tast nog steeds uitermate mijn geheugen aan
verliest aan cadans
terwijl de herinnering stolt binnen de omheining van de eerste broekkoussen zwart nylon, plukjes schaamhaar en onze groen wortelende kerninstap
We waren ocharme gelukkig in een markt van recessie, vergrijzing en ontgroening
De zon staat krom van te heivig stralen en zaait nog meer armoe dan er al was Zij laat met water voor licht betalen zolang de voorraad strekt
Dat was lang geleden wordt er getoond in donkere zalen goed gekoeld Hier draait men de gang van zaken van ellende die men zijn gang laat gaan Maar goed bedoeld Het schopt een geweten maar schept geen eten Daarom hebben WIJ gegeten en gedronken voor slechts 25 euro die straks bijna zeker integraal in het noodfonds wordt gestort
De zon kraakt vliegenvleugels in een babyoog dat hongerig oogt maar niet meer ziet
Maar met deze povere aarde moeit een stralende zon zich toch niet
Naar aanleiding van een reis naar Egypte. Eigen foto
' t is heerlijk ' s morgens pas ontwaakt nog even zich te draaien de geur van koffie vers gemaakt komt uit de keuken waaien op de trap hoor ik haar stap en veins te slapen ze weet het wel maar speelt het spel vlijt zich zacht naast me fluistert-schat haast je maar niet het regent buiten- zacht zoen ik haar inderdaad ' t is waar de regen tikt tegen de ruiten
Muziek: L'Orage -Johann Friedrich F.Burgmüller 1806-1874 Piano: Neleke
Jij die de dood niet kent zelfs nooit lieflijk slaapt niet eens ooit gaapt Jij die jouw energieke engelen zendt Om de waarheid te verkondigen Aan wriemelende profeten Jij die jouw energieke engelen zendt om kinderen te doden met clusterbommen en spartelende spirocheten Jij o hemelse vader die eeuwig de weg der deugd bewandelt die zijn kinderen en hun moeders met bloedarmoede en incest mishandelt Jij bent één grote leugen Amen
Als vermist onder een deken van bemoste klanken Bemest door de tonen van een waterspreeuw en een leeuwerik Word ik geboren Met een lijdzame tepel links in de gelukzalige mond Een vrijpostige mond maar met een spraakgebrek als een speer in de lenden De poortwachter van de taal staat met leren schort achter de toog vergezeld van een tagrijn die sissende medeklinkers uit mijn gehemelte vangt en ze doorverkoopt aan de slangen die in de schort verdwijnen met de verhitte dukaten en de pointe van het verhaal
te laat of te vroeg
De spetterende rust van het ideale verhaal Sterft een massale dood En wordt ten grave gedragen in de kloostertuin een driesterrenrestaurant van helende tuinkruiden. De gevangenis van de logopedie is nog niet hotelwaardig dus worden er brandnetels en mosterd op de tong gestreken Zij laten de schreeuw exploderen als een supernova maar diafaan en één octaaf
te laag of te hoog
Niets helpt Geen carillon, geen oleanders De deur blijft klappen in de hengels En scheurt het voorhang van de tempel waar dictie aanbeden wordt en toneel gespeeld om te overleven
te veel of te weinig
Ik wil nogmaals en dan weer en nog een volgende maal een groeizame dood sterven Telkens herboren worden als een zwijgzame monnik in Tibet met een lijdzame speen links in de vrijpostige mond als een kei om te kauwen
In de herhaling vindt men zijn meester en de taal van gedragen poëzie
Muziek: Je vais me recroqueviller sans toi e. a. - Alain Barrière
Aan de neus hevig transpireren Maar ritmisch inspirerend werken aan een bureel in vleeskleurige perelaar
Totaal verstelbaar doch geraffineerd koken met rietsuiker en zichzelf stijlvol opbergen in een voldragen steengrijze keuken
In een rationeel geplande badkamer Van streng ivoor de rouwnagels van de plattelandsbewoner in jou uit het optisch accent van je " cognition "onderuithalen
Zich uitgekiend inpamperen In de warme en trendy frontkleur van een pyjama met het ruimteaanbod van een behaaglijk slobberende winterslaap
Ultieme fietstochten in Mekongdelta organiseren Waarbij de ellende zich weerspiegelt in de hoogglans van mariengrijs gefumeerde glazen maar niet doordringt tot het nadeloos gelakt geweten
kortom een inschikkelijk interieur
Muziek: Galloping Comedians van Kabalersky /Murad door Jerry Murads' Harmonicats
het groot wit scherm van de dood toont achter glas diafane velden en schuin geworpen in één schoot ons uit droomlicht samengestelden
geheel bevrijd van die onmacht binnen met een mond die niet meer spreekt schrijf ik de laatste woorden op het linnen voor het gelaten oog geruisloos breekt
in duisternis die minder stoort omdat het licht niet hoeft te breken hoort men geen kloppend hart of woord
geeft leven spoor noch teken maar plant zich geduldig voort in 't gonzend bloed teruggeweken
Muziek: Dans van de Uren (La Gioconda van Poncelli) door Mantovani
Onze vos, die op het SN zijt gekend zijn mijn naam & professie mijn boekske doe je open uw wil geschiedde op het SN en omstreken geef u heden het verstand om humor en poëzie te appreciëren en vergeef ons onze vrijpostigheid Gelijk ook wij u vergeven en leid ons niet in bekoring om u te verlossen uit uw lijden maar verlos ons van uwe aanwezigheid tot in der eeuwigheid amen
Grootvader
6 reacties op dit bericht
*
om van te snoepen...
..
Nog eens komen bijlezen. Avondgroetjes.
*
Een echte lachebek…
In ieder kleinkind zitten van allebei de kanten genen.
Soms is de gelijkenis frappant.
Zowel fysisch als het verstand.
Van ‘hen’ komt het lachen van de anderen het wenen.
Wéér een prachtig gedicht Ernst!
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel