Indien zij meester was
over haar gedachten
zij zou je doden
met haar kleffe tong
Een waterval van weinig woorden
werpt je in haar netten
die zij geduldig weeft
omheen de cathedraal
Een louter theatraal
maar efficiënt gebaar
Indien ik de weg vond
in haar gedachten
dit al te snel verouderende testament
met een beate bewondering
voor groene vuilniszakken
ik zou haar doden
Maar
voor drie seconden eeuwigheid
keer ik niet terug in de tijd
Kind zijn
deed toen al
te veel
pijn
Zeebrugge, Erpe-Mere of Lede, ’t doet er waarschijnlijk niet toe. Het beeld spreekt voor zich, de krachtige woorden maken het onzichtbare zichtbaar. Mijn invulling: de kathedraal van ooit is de berustende groene jongen geworden, die ‘minder’ te vangen is voor types met ‘gespleten’ tongen, zoals Titipoes het ooit verwoordde. Eros en Thanatos horen nu eenmaal tot het spel van de 3 seconden eeuwigheid... Heel mooi!
E
Ernst19 januari 2009 om 22:14
Momenteel...
zit Ludovikus het dichtste bij de oorspronkelijke bedoeling van het gedicht maar zoals ik al zei iedere andere interpretatie is even waardevol. Wat dachten jullie van " de verweving van oude glorie (cathedraal) en de niet altijd door mij gesmaakte moderniteit(groene vuilniszakken) in deze stad".
C
camille19 januari 2009 om 18:30
Idem als Bojako
Ik dacht aan iemand die bij het rondwandelen in Brugge tegen een oude bekende bitch aan liep.
Waarom wachten tot morgen wat je vandaag kan doen. "Kill the damn bich". Of heeft de stad zich als een virus in je hersenen gewurmd en heb je er een haat/ liefde verhouding aan overgehouden. Groetjes.
B
bojako19 januari 2009 om 14:38
..
zo zie je maar hoe kunst door iedereen anders geïnterpreteerd wordt. Alles wordt ook bepaald door de stemming van de lezer op dat ogenblik. Ik voel in het gedicht een manipulatieve kreng die nu nog steeds, net zoals vroeger, zelfs misschien nog erger dan vroeger, anderen vreselijk kwetst. ik voel me nochtans vandaag goed in mijn vel, dus daar zal het niet aan liggen xx
M
Manuitlede19 januari 2009 om 10:16
Aha wie had dàt kunnen denken?
Links onderaan in beeld die zakken sluikstort he!
Ik zag er wat anders in: een slapende vrouw!
Maar ik zie nog altijd het verband niet tussen de titel en de stad Brugge.
Mooi gedicht dus over shit.
Ik zal hier nog eens de stok in het hoenderhok gooien, of olifant in de porseleinwinkel spelen. Man uit Lede, het gaat hier over het sluikstorten in die schone stad brugge en de oversaagde en onvermoeide, maar tevergeefse strijd ertegen van de propere huisvrouw. Sorry lieve Ernst, ik kon het niet laten, het was sterker dan mezelf. Je weet ondertussen wel dat ik jouw gedichten, zowel als die van Uilenspiegel, heel graag lees en dat ik het niet nodig vind ze te analyseren .
M
manuitlede18 januari 2009 om 23:09
Nu snap ik het zeker nog minder.
Onderstaande verklaring maakt het niet gemakkelijker de zin te ontwaren van wat bedoeld wordt. Ik begin te vermoeden dat het om een bittere ervaring van de dichter zou kunnen gaan die hij in Brugge in het verleden heeft opgedaan en nog niet echt heeft verwerkt.
Er worden wederzijdse dodelijke intenties in de voorwaardelijke wijs voorondersteld die in die richting zouden kunnen wijzen.
Zonder meer duidelijkheid van de steller zullen we wel in het duister blijven tasten.
Het samengesteld beeldmateriaal waar met de palette is aan gewerkt / geprutst is al even raadselachtig als de tekst die eerder provocante tegenstrijdigheden bevat.
Er is overigens weinig enthoesiasme te bespeuren in de schaarse reacties.
De dichter maakt het ons niet gemakkelijk.
Zou dit misschien de bedoeling zijn?
U
Uilenspiegel18 januari 2009 om 22:21
Vastgeklonken
in haar gevoelens vangt ze het slachtoffer in haar spinsels. Beklijvende verweving die geweldige schaduwen legt op gekleurde ervaringen die neigen naar verzinsels. De doolhof in het vastgelegde wijst naar de af te leggen weg. Waar de eerste kinderstappen zinderend natrappen tot ver voorbij de volgroeide heg. Eeuwig geurt de groenblijver, de ondoordringbare muur rond de levensvijver.
Prachtig gedicht Ernst.
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel
T
thea18 januari 2009 om 14:23
...
Eerlijk gezegd snap ik er ook niet veel van. Is dit geschreven op de stad? Dan is het logisch dat ik er niet veel van begrijp, want ik ken de stad eigenlijk niet. Ik ben er ooit wel geweest, maar dan is dat toch veel te weinig om de stad te kennen.
M
manuitlede18 januari 2009 om 10:33
Ik snap het weeral niet
Ik ben eens kurieus naar de reacties.
Ingewikkeldgeval: ik kan er geen touw aan vastknopen.
Wie wel?
noch mens
noch draak
noch plant
noch dier
maar pure monsters
voor eigen plezier
die god de schepper
vol afgrijzen
nog op vrijdagavond
diende af te wijzen
weet Bosch ons
echter aan te prijzen
onder het motto
Zalig zijn zij
die de hongerige hersens spijzen
en met hun kont omhoog
naar d’ engelen wijzen
Muziek: "Dans van de uren" uit "La Gioconda" van Ponchielli.
haar blik valt in mijn ogen
klikt
zich achter in het hoofd vast
door tederheid verteerd
MOET
ik haar aanraken
een streling
vinger- handpalm
neusrug-wang
een lip die een voorhoofd raakt
om dan bang
te voelen
hoe de begeerte
weer ontwaakt
Muziek: Concierto para Oboe: The Royal Philharmonic Orchestra- Louis Cobos
Zijn ondoordringbare brillenglazen
schitteren als knipperoogjes
van een zonverbrand modepopje
Hij voert dit als machtig label
Naast zijn gewatteerd pompadourhaar
Met de onbuigzaamheid van een dieetboek
buigt hij zich over het kwetsbare lot
van microkredieten en familieversterkende programma’s
uiteraard voor Afrika
Hierbij brengt hij zichzelf even tot staan
in zijn onderdukte hyperactiviteit
Uit respect voor deze oneerbiedigheid
Zal men voor hem de onbevestigde geruchten
bevestigen en met klem ontkennen
dat hij vroeg in bed duikt met een boek
Als de nacht georchestreerd valt over zijn catwalk
Slentert volkomen onopvallend een model
Met een stekelige reputatie langs zijn creatieve geest
Die netjes georganiseerd volgens militair model
De dealinestress opzij schuift
Met een snuifje ijskoude champagne
Muziek: Tzigane van Ravel (duur ca. 10 minuten)
Tzigane is een rapsodie van de Franse componist Maurice Ravel voor viool met begeleiding. In de oorspronkelijke versie uit 1924 bestaat de begeleiding uit een luthéal, een voorloper van de geprepareerde piano. In latere versies wordt de solist begeleid door piano of orkest. Het stuk is opgedragen aan de Hongaarse violist Jelly d'Aranyi.
De naam van het stuk verwijst naar een algemene Europese aanduiding voor de Roma,(gitan, tsigane, tzigane) en niet naar het hongaarse cygany. Het stuk bevat veel materiaal losjes gebaseerd op zigeunermuziek.
Tzigane wordt tegenwoordig vaak uitgevoerd in Ravels eigen arrangement voor viool en orkest. Het stuk begint onbegeleid en iets voor de helft zet de harp in, gevolgd door de rest van het orkest, om uiteindelijk na een krachtig accelererend crescendo af te sluiten met een slotcadens van drie akkoorden. De vioolpartij is gemodelleerd naar de laatromantische stijl van de componist virtuozen als Paganini en Pablo Sarasate.
de wijsheid heeft hij achter zich verbrand loopt trots de kleindochter aan de hand naar een paardenmolen de kleine vingers houdt hij stevig vast als luttele band naar de eeuwigheid
thuis diept hij een stoffig dagboek uit de kast verstrijkt weemoedig een enkel ezelsoor leest het dan onbewogen van achter naar voor
mijn hand staart als een berg in september naar het hiernamaals van je dijen met heiligschennend gebaar open ik je schoot verse melk welt op uit gulzige borsten sterren staan rechtop en zingen in ritmes waar je gek van wordt
in grijs schilderde ik het heden verzweeg het zwart van mijn verleden maar met het wit dat in de toekomst lacht heb jij nu kleur in mijn leven gebracht
Muziek:Romance uit de Gadfly (Reilly , meesterspion) van Shostakovitch
Je as wervelt vergezeld van herfstbladeren in hun narrenpakjes weg van het hazelaarsbosje Bladveegsel en bladvulsel als refrein voor de nalatenschap van de vreemde vogels die achterblijven met de vastgeklonken kennis van je verleden De hatelijke natte wind waarvoor je eens zo huiverde neemt je spottend mee in zijn nietszeggende boezem Een wolkenschaduw werpt zich op de nietszeggende woorden Heldere intimiteit van de dagen met een vrouw mengt zich met de vochtige ochtend van het nietszeggende gras Het water stroomt als in een koppig delirium nietszeggend naar het laagste punt van de weide en een straaltje bittere as door de wind op onze lippen achtergelaten wordt met de achterzijde van de hand achteloos afgeveegd
Het vierde verdiep waar ik woonde een vloot voer met vlaggenschip voorbij onder mijn naam "Student" armlastig geformuleerd het adagio " Pas twintig" en nog ongeschreven tijd
Beloften
Ik onderkende noch geloof noch gebod
maar was wel bachelor in het flexibele steunen van genot
haar kreunen
als onmiskenbaar geluid in slonzig beddengoed verpakt tast nog steeds uitermate mijn geheugen aan
verliest aan cadans
terwijl de herinnering stolt binnen de omheining van de eerste broekkoussen zwart nylon, plukjes schaamhaar en onze groen wortelende kerninstap
We waren ocharme gelukkig in een markt van recessie, vergrijzing en ontgroening
De zon staat krom van te heivig stralen en zaait nog meer armoe dan er al was Zij laat met water voor licht betalen zolang de voorraad strekt
Dat was lang geleden wordt er getoond in donkere zalen goed gekoeld Hier draait men de gang van zaken van ellende die men zijn gang laat gaan Maar goed bedoeld Het schopt een geweten maar schept geen eten Daarom hebben WIJ gegeten en gedronken voor slechts 25 euro die straks bijna zeker integraal in het noodfonds wordt gestort
De zon kraakt vliegenvleugels in een babyoog dat hongerig oogt maar niet meer ziet
Maar met deze povere aarde moeit een stralende zon zich toch niet
Naar aanleiding van een reis naar Egypte. Eigen foto
11 reacties op dit bericht
Brugge,
Momenteel...
Idem als Bojako
..
..
Alles wordt ook bepaald door de stemming van de lezer op dat ogenblik.
Ik voel in het gedicht een manipulatieve kreng die nu nog steeds, net zoals vroeger, zelfs misschien nog erger dan vroeger, anderen vreselijk kwetst.
ik voel me nochtans vandaag goed in mijn vel, dus daar zal het niet aan liggen
Aha wie had dàt kunnen denken?
Ik zag er wat anders in: een slapende vrouw!
Maar ik zie nog altijd het verband niet tussen de titel en de stad Brugge.
Mooi gedicht dus over shit.
*
Nu snap ik het zeker nog minder.
Er worden wederzijdse dodelijke intenties in de voorwaardelijke wijs voorondersteld die in die richting zouden kunnen wijzen.
Zonder meer duidelijkheid van de steller zullen we wel in het duister blijven tasten.
Het samengesteld beeldmateriaal waar met de palette is aan gewerkt / geprutst is al even raadselachtig als de tekst die eerder provocante tegenstrijdigheden bevat.
Er is overigens weinig enthoesiasme te bespeuren in de schaarse reacties.
De dichter maakt het ons niet gemakkelijk.
Zou dit misschien de bedoeling zijn?
Vastgeklonken
Prachtig gedicht Ernst.
Vriendelijke groeten, Uilenspiegel
...
Ik snap het weeral niet
Ingewikkeldgeval: ik kan er geen touw aan vastknopen.
Wie wel?