Zo had ik het ook wel begrepen. Sorry Ernst, is dat niet een beetje misplaatste nederigheid?Je kunt toch niemand verantwoordelijk stellen omdat iemands dromen en verwachtingen niet zijn ingelost. Zelfs niet als die iemand, je partner, lief of wie dan ook is. De levensweg is nu eenmaal niet door GPS uit te stippelen. Gelukkig maar!
B
Bo17 december 2008 om 14:48
..
'k heb eindelijk begrepen waarom men gedichten schrijft:
...Poëzie laat je toe om eerlijk en oprecht te zijn, maar alles moet niet helemaal waarzijn en net daarom kan je schrijven wat je werkelijk denkt....
T
thea17 december 2008 om 13:59
...
Wellicht is het voor haar het fijnst om lekker in haar droomwereld te zijn. In de slaap kunnen immers onvervulde dromen waar lijken te worden.
Ook ik maak manlief niet eerder wakker dan dat hij er zelf aan toe is.
E
Ernst17 december 2008 om 10:26
Ik denk dat...
Venus heel dicht bij de oorspronkelijke betekenis zit ! Maar in een gedicht staat het natuurlijk aan iedereen vrij het te interpreteren naar zijn /haar zin.
V
venus16 december 2008 om 22:44
Zou het kunnen?
Vergiffenis omdat haar dromen niet allemaal vervuld werden, en waarvoor hij de schuld op zich neemt.
L
Lore16 december 2008 om 21:33
Interpretatie 2
Het lot, het toeval bracht hen bij elkaar. ‘Waarom niet voor het leven verder gaan?’ En zo geschiedde, in een impulsieve roes van verliefdheid, eigen aan de jeugdige onwetendheid. Om dag na dag te ontwaken en vast te stellen dat het verdomd moeilijk is om hart, lichaam, en geest op elkaar af te stemmen. Geen zachte leerschool! Met een lach, een traan en jaren van geduld, leren dat liefde een werkwoord is en romantiek iets voor de boekjes.
Mijn nuchtere visie : de universiteit van het leven, schitterend verwoord Ernst! Alleen kan ik ‘de vergiffenis’ niet goed plaatsen. Maar het bruidsboeket zal wel van beter weten…
Laat ze slapen en vergeten dat wat was er voor. Ik vertel het haar wel als ze ontwaakt. Zoals ik al zo dikwijls heb gedaan, en ze mij telkens weer vergiffenis schenkt. Tedere liefdevolle woorden voor de koningin van je hart.
U
Uilenspiegel.14 december 2008 om 16:59
Eén interpretatie...
De gedroomde prins, gezeten op een vurig ros, vertrappelde haar verwachting. De liefkozing, gescheiden door een maliënkolder van egoïsme leek een verkrachting.
Ik zie je graag klonk hol en leeg achter een metalen gelaat.
Toen ze uit de droom ontwaakte was het veel, veel te laat.
Een tijd en ruimte overstijgend beklijvend gedicht.
Prachtig!
de wijsheid heeft hij achter zich verbrand loopt trots de kleindochter aan de hand naar een paardenmolen de kleine vingers houdt hij stevig vast als luttele band naar de eeuwigheid
thuis diept hij een stoffig dagboek uit de kast verstrijkt weemoedig een enkel ezelsoor leest het dan onbewogen van achter naar voor
mijn hand staart als een berg in september naar het hiernamaals van je dijen met heiligschennend gebaar open ik je schoot verse melk welt op uit gulzige borsten sterren staan rechtop en zingen in ritmes waar je gek van wordt
in grijs schilderde ik het heden verzweeg het zwart van mijn verleden maar met het wit dat in de toekomst lacht heb jij nu kleur in mijn leven gebracht
Muziek:Romance uit de Gadfly (Reilly , meesterspion) van Shostakovitch
Je as wervelt vergezeld van herfstbladeren in hun narrenpakjes weg van het hazelaarsbosje Bladveegsel en bladvulsel als refrein voor de nalatenschap van de vreemde vogels die achterblijven met de vastgeklonken kennis van je verleden De hatelijke natte wind waarvoor je eens zo huiverde neemt je spottend mee in zijn nietszeggende boezem Een wolkenschaduw werpt zich op de nietszeggende woorden Heldere intimiteit van de dagen met een vrouw mengt zich met de vochtige ochtend van het nietszeggende gras Het water stroomt als in een koppig delirium nietszeggend naar het laagste punt van de weide en een straaltje bittere as door de wind op onze lippen achtergelaten wordt met de achterzijde van de hand achteloos afgeveegd
Het vierde verdiep waar ik woonde een vloot voer met vlaggenschip voorbij onder mijn naam "Student" armlastig geformuleerd het adagio " Pas twintig" en nog ongeschreven tijd
Beloften
Ik onderkende noch geloof noch gebod
maar was wel bachelor in het flexibele steunen van genot
haar kreunen
als onmiskenbaar geluid in slonzig beddengoed verpakt tast nog steeds uitermate mijn geheugen aan
verliest aan cadans
terwijl de herinnering stolt binnen de omheining van de eerste broekkoussen zwart nylon, plukjes schaamhaar en onze groen wortelende kerninstap
We waren ocharme gelukkig in een markt van recessie, vergrijzing en ontgroening
De zon staat krom van te heivig stralen en zaait nog meer armoe dan er al was Zij laat met water voor licht betalen zolang de voorraad strekt
Dat was lang geleden wordt er getoond in donkere zalen goed gekoeld Hier draait men de gang van zaken van ellende die men zijn gang laat gaan Maar goed bedoeld Het schopt een geweten maar schept geen eten Daarom hebben WIJ gegeten en gedronken voor slechts 25 euro die straks bijna zeker integraal in het noodfonds wordt gestort
De zon kraakt vliegenvleugels in een babyoog dat hongerig oogt maar niet meer ziet
Maar met deze povere aarde moeit een stralende zon zich toch niet
Naar aanleiding van een reis naar Egypte. Eigen foto
' t is heerlijk ' s morgens pas ontwaakt nog even zich te draaien de geur van koffie vers gemaakt komt uit de keuken waaien op de trap hoor ik haar stap en veins te slapen ze weet het wel maar speelt het spel vlijt zich zacht naast me fluistert-schat haast je maar niet het regent buiten- zacht zoen ik haar inderdaad ' t is waar de regen tikt tegen de ruiten
Muziek: L'Orage -Johann Friedrich F.Burgmüller 1806-1874 Piano: Neleke
Jij die de dood niet kent zelfs nooit lieflijk slaapt niet eens ooit gaapt Jij die jouw energieke engelen zendt Om de waarheid te verkondigen Aan wriemelende profeten Jij die jouw energieke engelen zendt om kinderen te doden met clusterbommen en spartelende spirocheten Jij o hemelse vader die eeuwig de weg der deugd bewandelt die zijn kinderen en hun moeders met bloedarmoede en incest mishandelt Jij bent één grote leugen Amen
Als vermist onder een deken van bemoste klanken Bemest door de tonen van een waterspreeuw en een leeuwerik Word ik geboren Met een lijdzame tepel links in de gelukzalige mond Een vrijpostige mond maar met een spraakgebrek als een speer in de lenden De poortwachter van de taal staat met leren schort achter de toog vergezeld van een tagrijn die sissende medeklinkers uit mijn gehemelte vangt en ze doorverkoopt aan de slangen die in de schort verdwijnen met de verhitte dukaten en de pointe van het verhaal
te laat of te vroeg
De spetterende rust van het ideale verhaal Sterft een massale dood En wordt ten grave gedragen in de kloostertuin een driesterrenrestaurant van helende tuinkruiden. De gevangenis van de logopedie is nog niet hotelwaardig dus worden er brandnetels en mosterd op de tong gestreken Zij laten de schreeuw exploderen als een supernova maar diafaan en één octaaf
te laag of te hoog
Niets helpt Geen carillon, geen oleanders De deur blijft klappen in de hengels En scheurt het voorhang van de tempel waar dictie aanbeden wordt en toneel gespeeld om te overleven
te veel of te weinig
Ik wil nogmaals en dan weer en nog een volgende maal een groeizame dood sterven Telkens herboren worden als een zwijgzame monnik in Tibet met een lijdzame speen links in de vrijpostige mond als een kei om te kauwen
In de herhaling vindt men zijn meester en de taal van gedragen poëzie
Muziek: Je vais me recroqueviller sans toi e. a. - Alain Barrière
Aan de neus hevig transpireren Maar ritmisch inspirerend werken aan een bureel in vleeskleurige perelaar
Totaal verstelbaar doch geraffineerd koken met rietsuiker en zichzelf stijlvol opbergen in een voldragen steengrijze keuken
In een rationeel geplande badkamer Van streng ivoor de rouwnagels van de plattelandsbewoner in jou uit het optisch accent van je " cognition "onderuithalen
Zich uitgekiend inpamperen In de warme en trendy frontkleur van een pyjama met het ruimteaanbod van een behaaglijk slobberende winterslaap
Ultieme fietstochten in Mekongdelta organiseren Waarbij de ellende zich weerspiegelt in de hoogglans van mariengrijs gefumeerde glazen maar niet doordringt tot het nadeloos gelakt geweten
kortom een inschikkelijk interieur
Muziek: Galloping Comedians van Kabalersky /Murad door Jerry Murads' Harmonicats
het groot wit scherm van de dood toont achter glas diafane velden en schuin geworpen in één schoot ons uit droomlicht samengestelden
geheel bevrijd van die onmacht binnen met een mond die niet meer spreekt schrijf ik de laatste woorden op het linnen voor het gelaten oog geruisloos breekt
in duisternis die minder stoort omdat het licht niet hoeft te breken hoort men geen kloppend hart of woord
geeft leven spoor noch teken maar plant zich geduldig voort in 't gonzend bloed teruggeweken
Muziek: Dans van de Uren (La Gioconda van Poncelli) door Mantovani
Sonetterie !
8 reacties op dit bericht
@ Venus
..
...Poëzie laat je toe om eerlijk en oprecht te zijn, maar alles moet niet helemaal waarzijn en net daarom kan je schrijven wat je werkelijk denkt....
...
Ook ik maak manlief niet eerder wakker dan dat hij er zelf aan toe is.
Ik denk dat...
Zou het kunnen?
Interpretatie 2
Mijn nuchtere visie : de universiteit van het leven, schitterend verwoord Ernst! Alleen kan ik ‘de vergiffenis’ niet goed plaatsen. Maar het bruidsboeket zal wel van beter weten…
..
Eén interpretatie...
Ik zie je graag klonk hol en leeg achter een metalen gelaat.
Toen ze uit de droom ontwaakte was het veel, veel te laat.
Een tijd en ruimte overstijgend beklijvend gedicht.
Prachtig!
Uilenspiegel