Veel na één graait ze de vlinders uit mijn buik
	en last – not least- met bout en geconfijte woorden
het warse denken van mijn voorhoofd weg en littekens uit mijn verleden dicht
	Met “blijf nog even" stolt ze op mijn huid als uitbaatster
Een uitverkochte sporthal nooit eerder van de grond gekomen juicht. Gezien gewijzigde verhoudingen cruciaal
	Een deadline nadert de hoop en mijn ontslag daarna gegeven

muziek : variatie op "quand les roses" van Adamo
-

Als kleppen van een schelp sluiten ze. Een.
Randend rakend - centrum discreet uiteen
Vingertop die handpalm streelt
torso’s die zich even raken
Woord dat reeds met de gedachte speelt
gevoelens waar te maken
wang die even in de hals vertoeft
een hoofd dat schoudersteun behoeft
ogen grijpen neergeslagen
blikken
in druk
van sober samenknijpen
gaan borsten zich wat hoger schikken
hand die langs de rugnaad glijdt
in tergend langzaam dalen
verhit van eenzaamheid
heimwee uit gaat stralen
tot het kruis het kruis aantrekt
eerst nauwelijks te voelen
dan koorts in de dijen wekt
die het voorhoofd zacht laat hellen
zodat een kus bereikbaar wordt
in enkele tellen








-

ophelia 4*

ophelia gij ziet zo geel
is't van chinees te eten
maar neen ophelia gij drinkt te veel
uw lever is versleten





-

ophelia 1*

ophelia gij staat mij aan te gapen
je knieën smal
je heupen vol
je borsten scheer onder de zuivere wol
ophelia ‘t is nacht
ik wil gaan slapen

ophelia 2

ophelia ik zag je staan
naakt en half bevroren
met warme handen raakte ik je koude borstjes aan
en kreeg een draai om de oren

ophelia 3

ophelia ik zag je komen
de wind vanachter , o zo machtig
sloeg je rok geheel omhoog
en wat ik zag was prachtig






-

Communicatie stoornis

Door twee venster gelijk
dit kerkhof binnendringen
om met de doden rijk
de net gebroken vaas
weer tot geheel te dwingen

Met abrikozen sleuren
tot het sap zich breekt in bijten
Treurige deuren sluiten
de beste huishoudkwaliteiten

Jampotten vullen zich
met lekker vruchtverdriet
Niemand, niemand is er
die van de vaas de scherven ziet






-

Licht bewerkt schilderij van Kees Thijn

Valencia , in het oude casino

De deur waakt hier al een eeuw
rechthoekig maar bekoorlijk onverschillig
over boeken die nooit meer worden gelezen
over beelden die nooit meer worden bekeken
over een dansvloer waar nooit meer wordt gedanst.
Ik las het boek langogig en met begeerte
De taal verstond ik niet maar ik las met
de overtuiging van een kleurenblinde tuinman
die kleur herkent en bekent aan haar reuk
Ik genoot van jouw koude koffie
en verende bogen
nauwelijks verhuld in een voetnoot
van een met literaire prijzen
bekroonde bloes
Ik bekeek het beeld tweemaal
met dezelfde ijver waarmee ik als adolescent
nutteloze telefoongesprekken voerde
terwijl ik je lief had omdat mijn moeder weende
daar ik niet langer bij haar wou blijven
Het verdiende loon voor haar plots piaferende zorgen
en haar eindeloos wachten op mijn laatste bus
Wij dansten verterend woest
in de benauwende hitte van een koele fontein
tot de muziek buiten het gezicht verdween
Naakt in het duister mompelde je
God ziet alles
Maar zelfs de initialen van dit christelijk spook
konden het smeltend ijs niet beroeren
Want ik was er van overtuigd .
In Valencia ziet god alleen als de blinden
en ik als god





-voor BO-
uit de bundel "Ideale omgeving voor doorschijnende kleurlagen "

Puntgaaf

Of ik ooit een borst gekust heb die naar oregano rook ?
Letters rolden over mijn lippen
woorden waren niet te stelpen
Verwondering vermond als tederheid
Wakkerde de begeerte aan
De liefde is pas achteraf gekomen

Maar die borst bracht je onheil
brak het weefgetouw van een menigte
zeldzame dromen
De onrust is pas nadien gekomen

Ik heb een litteken gekust dat nog naar oregano ruikt
Eerst nog met dieptevrees
voor het verdwenen vlees
Rust is pas daarna gekomen

Al verscheen hier plots een breukgetal
werd het aantal plots oneven
de liefde is toch steeds
bij de noemer van de breuk gebleven




(gedicht geschreven voor een vriend wiens vrouw een borstamputatie diende te ondergaan


-

Plengoffer

ik jaag op verschroeide monden
gedroogde vlammen
van nimfen
week
als oesterzwammen

en kleur mijn hart
in hun vrouwenbloed

al spreken bloemen
duizend talen
toch komt de dood
hun kelken halen

ivoor spat
uit zijn trotse voegen
aan de lichtschuwe
sterren
schrijdt schrijlings
duisternis voorbij

geslacht

zijn al mijn wilde schapen
in een offerfeest van witte wolken
overvloed
overmoed

dood

die daar ligt op apegapen
pas nu
wil ik
voor uw venster slapen



-