vervolg Cliffhanger ...

Eerst en vooral ga ik zeggen wat ik vorige keer wou zeggen, maar nog niet mocht zeggen omdat ik niet wist of ik dat van hen wel mocht  zeggen…

Awel ...
Broer 2 en mijn allerliefste schoonzusje gaan deelnemen aan de beroemde witte vlucht … weg, foetsjie, ze verhuizen binnenkort van Antwerpen naar ’t zeetje.  

Voor hen is het goed, zij zijn gelukkig, maar wij zien ze met lede ogen vertrekken.

Broer 1 vertrok een vijftal jaren geleden ook van Antwerpen om in de Ardennen te gaan wonen en zus woont far away in Engeland.

En ik ben nu helemaal alleen, ouders allebei dood, alle broers en zussen ver weg, ik voel me verweesd …..  maar kom:  godzijdank hebben we onze kinderen en kleinkinderen dicht bij ons om de pil te verzachten.

And now for something completely different …

Elk jaar plannen we een lang weekend met onze kinderen en kleinkinderen in de Ardennen en elk jaar vinden we het heerlijk en genieten we ervan.

Dit jaar hing het aan een zijden draadje of zoon 2 en familie zouden meekunnen, want kleinzoon 3 had zijn elfendertigste virusinfectie.   Hoge koorts, snottebellen en een hoestje.

Gelukkig zorgde zijn engelbewaarder voor een spoedige genezing en zijn ze iets later toch kunnen komen.   Zonder hen had het niet hetzelfde geweest.

Maarrrrrrr (rollende franse rrrrrr)   ….
Ons (b)engeltje had deze keer zijn vies virusje doorgegeven aan zijn *doeshka (*opa).  

Gelukkig waren we net terug thuis.

Ik kan me niet herinneren wanneer Mr. Silver nog eens ziek is geweest, maar deze virus was er eentje van acht op de schaal van richter.

Hij kreeg koorts, keelpijn, hoofdpijn, ‘het snot’ – zijn bloeddruk ging op en neer als een jojo … mijn arme rots in de branding was veranderd in een zielig hoopje blubber.

Niets, maar dan ook niets is te vergelijken met een man die ziek is, (zeg dat ik het u gezegd heb. )  

Maar ik was niet vergeten hoe goed hij mij verzorgd had toen ik ernstig ziek was en ik trok mijn Florence Nightingale schoenen en schortje aan en zorgde ervoor dat hij niets tekort kwam.

Ik trotseerde ijs en sneeuw en baande me een weg naar de apotheker op de hoek van de straat voor zijn medicamenten. 

Vandaag voelt hij zich eindelijk een beetje beter.   
Hij is nu met Molly naar de hondenwei, maar ik zal pas volledig overtuigd zijn van zijn genezing indien hij straks een Duveltje drinkt, want hij heeft sinds hij ziek werd nog geen druppel alcohol over zijn lippen laten glijden, zelfs geen glaasje wijn bij het eten.

Ik eindig dus weer op een Cliffhanger …. Zal hij straks wanneer hij thuiskomt een Duveltje drinken of niet?   

Ik hou jullie op de hoogte!

Toedeloekes!

Het einde van de maand nadert weer met rasse schreden.    

De sneeuw is gesmolten maar toch voelt het binnen nog koud aan.   Nochtans spreken ze op het nieuws van een overgang van -10°C tot + 10° C - :  een typisch Belgische winter, maar gelukkig schijnt er een stralend zonnetje en zien we buiten blauwe lucht…meer moet het voor mij niet zijn.

In Brisbane Australia zijn er nu hevige overstromingen en dit na een helse hittegolf – zopas vernomen via het nieuws en via mijn nichtjes op facebook.

Voilà tot daar het weerbericht.  

Vorige week was kleindochtertje nog eens ziekjes en kleinzoon 4 vond dat hij van de gelegenheid ook moest gebruik maken… hij toog ’s ochtens héél vroeg naar het bed van zijn ouders en zei : “ikke ben ook ziek” – hij kuchte een paar keer voor de goede orde en zei: “ en ikke moet ook naar nana”.  

Ik zond dan maar een derde SMS naar zoon 2 waarin ik zei : “breng Bobby de hond dan ook maar mee, zo heeft ons Molly ook nog iemand om mee te spelen.”

’s Middags na een onverwacht middagdutje zat kleinzoontje nog met kleine oogjes op mijn schoot, zijn hartje sliep nog – zo zeggen we dat hier in Antwerpen.

Hij lag rustig met z’n hoofdje tegen de heuveltjes van nana genesteld en plots keek hij omhoog en zei : “nana ruik goe.”  

“Ruikt nana goed schatje” vroeg ik vertederd.

“Ja…da’s paffuim eh?” knikte hij alwetend terwijl hij met z’n neusje nog eens goed aan mijn trui snoof.

“Ja zoeteke, dat is parfum” zei ik en ik gaf hem nog een extra kus op zijn blond bolleke.  

Meer heeft een mens toch niet nodig hé? 

Gisteren hebben we het laatste nieuwjaarsfeestje gevierd.  

Met schoonbroer en schoonzus zee hadden we nog niet gevierd dit jaar en ze brachten Schwiegermutti mee, die mocht ook nog eens mee feesten.   Negentig wordt ze in maart en ze is nog kloeker en in beter gezondheid dan ik en veel van onze vrienden.   Zo hebben ze er maar ééntje gemaakt en nadien de matrijs weggegooid denk ik.

Mr. Silver is nu weg om onze spiksplinternieuwe ottomobiel te halen.   Ik zag dat hij zenuwachtig was.  Een duur stuk nieuw speelgoed dat hopelijk even lang en even zorgeloos zal rijden als zijn voorganger….ik ben benieuwd!

Toedeloekes !   

• wegens ....
  
  
  familie bezoek
  tandarts bezoek
  ziekenhuis bezoek/diëtiste
  vrienden bezoek
  aankoop  nieuwe auto
  voor- voorlaatste nieuwjaarsreceptie
  drie kleinkinderen bezoek
  2de drie kleinkinderen bezoek
  vrienden helpen verhuis bezoek
  honden bezoek-baby(honden)sit
  andere kleinkinderen bezoek/oppas
  
  en nog openstaande vraag voor morgen kleinkind oppas / ziekte
  ...dit onder voorwaarde ...
  want nu hebben Mr. Silver en ikzelf 'het snot' en keelpijn ....
  
  zodra mogelijk terug op blog!
  
  
  Toedeloekes! ;-)
  
  
  
  

Kerstdag is weer voorbij maar nog lang niet vergeten.

Mr. Silver – mijne sous-chef - had op kerstdag zelf en de dag ervoor fantastisch meegeholpen met alle voorbereidingen voor het kerst diner.  Traditioneel natuurlijk zoals ik al schreef.  Kalkoen met ‘all the trimmings’ tot en met de Christmas crackers en de onnozele hoedjes….het hoort bij een Engelse kerst.  J

Tussendoor eindeloos veel pakjes gegeven en gekregen, waarvoor dank lieve schoon en andere kinderen.

Wat mijne sous-chef nog niet geleerd heeft is.... dat het diner niet eindigt voor de chef en hemzelf wanneer het etenstijd is.

Voor hem was op dàt ogenblik zijn taak volbracht en met een voldane glimlach nestelde hij zich met de anderen aan tafel en nuttigde hij zijn eerste glas rode wijn…de apertiefjes had hij al binnen.

Godzijdank heb ik nog zonen en schoondochters die me helpen.

De volgende dag liet ik als straf de volledige opruim voor hem - jaja ik kan wreed zijn, ik weet het - en er was vééééél opruim…het leek alsof er een bom in huis ontploft was.

Ik nestelde me – ook met een voldane glimlach – in de zetel en zag dat alles goed was.

Ondanks het feit dat het gisteren nog altijd oude wijven regende besloten we toch om na de middag naar de koekenstad te trekken.   We dachten dat er niemand zo gek zou zijn om dit ook te doen…. Mis poes !  We konden op de koppen lopen…heel Holland liep er rond.

We hebben nieuwe kerstlichtjes voor buiten kunnen kopen aan -50% en we hebben ook mijn boetiek bezocht,  die me per mail had laten weten dat er voor trouwe klanten ‘speciale’ prijzen waren.   Zoiets kan men niet zomaar laten gaan nietwaar?   

Weer met een héél voldane blik èn pijnlijke knoken zijn we thuisgeraakt, maar wel met enkele mooie koopjes! J

En nu aftellen naar de nieuwjaarsfeestjes….

Toedeloekes! 

thalig kerthsfeeth lieffe friende en friendinne .... hik ... pardon ...

Eindelijk weer wat beter.

Vorige week ziek kleinzoontje 3 opgepast, maar ik denk niet dat het zijn virus was dat ik overgenomen had.  

Hij had wat wij ‘het snot en een hoest’ noemen en ik bracht mijn tijd door op “de pot” – helemaal iets anders dus en niet dezelfde maag- en buikpijn die ik voel wanneer ik per abuis lactose heb binnengekregen, dus naar mijn bescheiding mening : een of ander virus.

Die stomme virus deed me wel mijn maandelijkse blogmeeting missen en ik kijk er altijd zo naar uit.   Het doet zo’n deugd om m’n blogmaatjes allemaal weer te zien.

Enfin, ’t zal voor volgend jaar zijn en dan maar hopen dat iedereen weer present is.

Nu sta ik ook hopeloos achter wat de kerstvoorbereidingen betreft.   Ik had al gelukkig wel al een deel cadeautjes gekocht, maar voor enkele moeten we nog naar de winkel.

Kerstdag wordt bij ons gevierd en onze kinderen hebben allen gekozen voor de traditonele Engelse kerstdiner, dat maakt het gemakkelijk voor mij … ik hoef er niet over na te denken.

Kalkoen, groentjes, geroosterde aardappeltjes en pastinaak, Yorshire puddings en ‘the trimmings’ ….

De kerstversiering hangt, de boom staat en Molly heeft iets tegen de onderste balletjes aan de boom, ze wil ze persé te pakken krijgen.   We barricaderen daarom de boom nu, want één van de dagen ligt ze omver.

Deze namiddag gaan we proberen onze lieve kennis:  Mevrouw Maat te bezoeken in het ziekenhuis, de operatie is achter de rug.   We hopen maar dat alles goed komt met haar.

Zo, nu weten jullie allen dat ik nog leef en terug gezond en wel ben en langs deze weg bedankt voor al jullie lieve, bezorgde berichtjes en telefoontjes.

Toedeloekes …. 

Jakkes ...‘t is weer koud, grijs en miezerig weer, maar ik ga mijn best doen om het niet aan mijn hart te laten komen.   

Ik kan eindelijk terug lachen, want maag en darmen zijn na twee jaar afzien nog altijd pijnvrij en dit, denk ik, dankzij  het suiker- en lactosevrije dieet dat ik nu volg.   Ik feliciteerde gisteren mijn huisarts omdat zij aan lactose had gedacht, daar waar twee specialisten dit zelfs niet ter sprake hadden gebracht.      Het is wel moeilijk om nu een menu samen te stellen, maar er zijn heel veel lactose-vrije producten op de markt en dat went allemaal…   Wat niet zo goed went is het glas melk met maïzena ’s avonds voor ik ga slapen, dàt is nog elke keer doorbijten om het binnen te krijgen.

Morgen is het sinterklaas en dan verjaart mijn jongste broerke.   Ook hij stapt op tram zes en dit gaan we morgen met hem vieren.

Bij onze kleinkindjes komt sinterklaas enkel bij hen thuis en niet bij ons.   Ik vind dat de kinderen tegenwoordig al veel te veel hebben.  

Kerstmis daarentegen wordt bij ons altijd uitbundig gevierd en dan liggen er wel veel pakjes onder de boom en dit zolang den bruine het nog kan trekken.     Aftredende parlementsleden die ongelooflijk hoge uitstap premies krijgen!!!  't Is schrijnend, zeker wanneer je dan bij Huismusje leest dat men daar komt kijken of ze wel écht blind genoeg is om de broodnodige hulp te krijgen die ze nodig heeft. Nee ...de toekomst ziet er echt niet rooskleurig uit – indien er na 21 december nog een toekomst is natuurlijk. 

Hoewel niemand gelooft dat de wereld zal vergaan is het toch opmerkelijk hoeveel mensen erover spreken.   Blame it on the media.

Van media gesproken : onze nieuwe burgermeester- in- spe krijgt al serieus op zijn donder en hij moet ocharme nog beginnen te burgermeesteren, wat gaat dat zijn wanneer hij echt van wal steekt?

Verder las ik over jonge voetballers die een lijnrechter dood kloppen … je gelooft je ogen en je oren niet meer.   Oude dames die nu ook in onze buurt tegen de grond worden gesmeten om hun handtas, waar waarschijnlijk slechts tien of twintig euro in zit en een hoop rommel, enfin bij mij is dat toch zo.

Mensenlief, waar gaan we naartoe?    Hopelijk doet onze burgermeester-in-spé daar wat aan, want al dat zinloos geweld moet super dringend aangepakt worden.

Neem nu gisteren:  Mr. Silver ging naar de dichtstbijzijnde kleine hondenwei in onze buurt en hij werd de toegang tot de wei geweigerd door een agressieve heerschap met een even onappetijtelijke en agressieve vechthond die met z'n tanden de omheining probeerde te vernielen.

“Ge moogt hier niet binnen, want mijnen hond bijt ! ” riep de man boos.  

Ten eerste is die hondenwei voor de gemeenschap en niet het privé eigendom van meneerke agressie  en zijn woeste hond en ten tweede moet meneer dringend stappen ondernemen om de agressiviteit van zijn hond onder controle te krijgen… iets wat niet mogelijk is, want een hond is maar wat zijn baasje ervan maakt.    Agressieve man  staat gelijk aan agressieve hond.

Al die agressie …. Is het iets in de lucht … in het eten ….in het drinkwater?    Ik weet het echt niet, maar hopelijk komt er snel verandering in.

“Allemaal terug naar den troep, terug discipline leren…” zou mijn vader zaliger gezegd hebben…. Soms denk ik dat dit wijze woorden waren. 

Zij die dringend moet vertrekken naar de koekenstad groet u … ;-)

Toedeloekes !

Mijn nieuwe ‘oude’ hobby slorpt tegenwoordig het meeste van mijn vrije tijd op.   

Met een heel dikke, heel oude, handwerk boek voor me op de salontafel probeer ik opnieuw de kunst van het breien onder de knie te krijgen.

Zoals de meeste vrouwen van mijn leeftijd werd deze nijvere bezigheid ons aangeleerd in de lagere school omdat men toen nog dacht dat wij vrouwen allemaal thuiswerkende moeders gingen worden en omdat de moeders van toen al onze truien, sokken, borstverwarmerkes, debardeurkes, badpakken etc.etc. zelf breiden.   

Ik zie het nog zo voor me : alle vrouwen in de familie zaten ’s avonds te breien, het ijverig geklik van de breinaalden stoorde de TV niet, want er was geen TV.

Bovendien werden alle gebreide truien die te klein geworden waren uitgetrokken, de wol werd gewassen en terug opgerold en terug gebruikt.  Op al mijn jeugdfoto’s sta ik met een gestreepte, gebreide trui.

Enfin, met allemaal restjes wol van moeder zaliger – een verwoede breister – brei ik nu vierkante lapjes om al de destijds aangeleerde steken terug uit te proberen.

Omdat het crisis is ga ik deze al of niet foutloos gebreide lapjes aan elkaar haken om er een TV dekentje van te maken.   Tenhuize Bo wordt er zelden iets weggegooid, dat werd me ook door m'n moeder zaliger aangeleerd ... recyclage avant la lettre!

De simpele steken gingen vanzelf:   het is zoals fietsen, blijkbaar verleer je de basisbegrippen nooit,  maar bij een ingewikkeld maneuver durft er al eens iets misgaan.

Mijn eerste kabel motief leek wel op een kabel, maar het leek helemaal niet op de prent in mijn boek, net zoals veel van mijn vorige lapjes wel mooi waren, maar niet leken op de prenten in mijn boek.

Soit … ik geef niet snel iets op en begon aan een volgende kabel patroon en toen zag ik het :

Voor de kenners onder u …

Er stond : 1^ste rij - brei  *3st av en 6 st av.* huh ??????

Ik zette m’n bril goed en keek nog eens en vroeg aan Mr. Silver die in de zetel naast me zat te dommelen: “Shoeke ... gij kunt goed tellen hé, drie steken averechts en zes steken averechts, dat zijn toch negen steken averechts hé?” 

Hij keek me aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen en vroeg op die bijzonder intelligente manier van hem  : “ huh ...watte? “

Nadat ik het hem nog eens had uitgelegd, maar dan wat gemakkelijker zei hij : “jaja  drie en zes is negen ja”.

“HUH .....Ik dacht het al, nie moeilijk dat mijn lapjes op niets trekken! ” antwoordde ik terwijl er een Eureka lampje boven mijn hoofd begon te branden en ik mompelde verder : “ hetgeen tussen de asterix staat moet je steeds weer opnieuw herhalen, maar als ik voortdurend negen steken averechts moet breien, waarom staat er dan niet : brei de eerste rij averechts. ???  dedju dedju mijn boek staat vol fouten.”

Ik voelde me opgetogen, blij, uforisch, uitzinnig van geluk, want ik was op school nooit een uitblinker bij handwerk geweest, o contreere … ik breide ooit sokken en die leken meer op slaapmutsen al zeg ik het zelf, bij de hiel liep er altijd iets mis en ik weet nog steeds niet wat. 

Vol moed begon ik op eigen houtje en delvend in de diepe spelonken van mijn geheugen,  kabels te breien zoals ik dacht dat ze moesten gebreid worden en voorwaar …. ik heb nog nooit zo’n mooi lapje gezien, het gaat een pronkstuk worden in mijn lappendeken, het enige lapje zonder fouten (tenzij er nog iets misloopt natuurlijk) J

 Zij die verder gaat breien groet u ... toedeloekes! 

Mensenlief toch, het stopt maar niet … is het omdat we een dagje ouder worden?    ’t Ja dat zal wel de oorzaak zijn zeker, maar het lijkt alsof we elke dag slecht nieuws horen.

Gisteren was het een prachtige herfstdag en Mr. Silver en ik gingen wandelen met Molly.  Nog even genieten van het herftszonnetje, want voor de volgende dagen werd regen voorspeld.

Mr. Silver gaat ondanks weer en wind bijna elke dag met Molly naar de hondenwei en heeft daar nu zijn trouwe vrouwenclubje + hondjes.  

Eén van die dames was zo lief om af en toe op Molly te passen indien we eens een nachtje weg waren, zoals bv. onze laatste weekend naar Engeland.   We noemen ze  mevrouw Maat (Maat is de naam van haar hondje) en ze kloeg enkele weken terug over een blijvende, zeurende oorpijn en ging naar een NKO specialist.

Gisteren zagen we haar, ze heeft niet lang moeten wachten op de uitslag van de scan, ze werd opgebeld door het ziekenhuis  … op zes december moet ze geopereerd worden wegens kwaadaardige mondkanker.

Mannekes toch …ik kan me niets erger indenken maar zij hield zich ongelooflijk flink.

Bovendien is ze een alleenstaande vrouw zonder kinderen.   ’s Nachts lag ik in bed me af te vragen bij wie zij terecht zal kunnen na haar operatie.   Wie zal haar bezoeken, verzorgen en troosten zoals mijne zilveren dat bij mij gedaan heeft twee jaar geleden…

Wij zullen in elk geval ons best doen om er te zijn voor haar indien nodig en ik merkte dat ze veel vriendinnen had gemaakt door daar elke dag op de hondenwei op de bank te zitten met haar hondje Maat.

Haar grootste zorg was : wie zorgt er voor mijn Maat, maar er waren al drie dames bereid om hem op te vangen en ik heb haar gezegd dat in geval van nood hij ook altijd nog bij ons terecht kan tot ze weer thuis is…

Even een korte blogvakantie genomen en hier ben ik weer.

Na het onverwacht overlijden van onze lieve, jonge vriend Peter was ik geruime tijd van mijn melk, maar ach…we moeten nu eenmaal verder en we moeten van elke dag proberen te genieten alsof het onze laatste is, dat besef ik hoe langer hoe meer.

Vanmorgen ben ik terug op controle bij de diëtiste geweest.  

Ik heb het door haar voorgeschreven dieet héél braaf gevolgd, een voedings-dagboek bijgehouden en het resultaat is bijna verbijsterend.

Na twee jaar hevige buik krampen en misselijkheid ben ik nu tenminste al verlost van de krampen.   Ik kan zelfs mijn medicatie ervoor volledig laten.   Minstens zes pillen per dag minder!  

Het  is een medisch dieet, geen afslank dieet, ik val dan tot mijn grote spijt ook geen microgram af. Suiker en lactose zijn taboe,  maar ik moet vaker eten dan voordien.  Heb ik bv. zin in een banaan, dan is dat goed, maar ik moet er wel een sneetje bruin brood bij eten of een parovita.  Bovendien moet ik ook nog iets eten rond 21 uur en nèt voor ik ga slapen (dat berucht slecht koud maïzena papje met soyamelk ) en zo hopen de diëtiste en ik dat de ochtendmisselijkheid mettertijd ook zal verdwijnen.

Volgende afspraak met haar na de feestdagen.

Vorige week verjaarde zoon 1 en vandaag verjaart  kleinzoon 1.  Hoera ....de feestdagen zijn begonnen…enfin, bij ons is het precies het hele jaar door feest.   Beter zo dan anders hé! J

Ring ring … de deurbel … tiens tiens ... wie zou dat zijn?

Een Ierse bouwvakker stond daarnet aan de deur met de vraag of hij een werkje bij ons kon opknappen.

Huh ….Hij had best aan een andere deur gebeld.   Ik verwittigde hem beleefd doch assertief dat men bijna elke dag op TV en in de krant waarschuwde voor Ierse en Britse werkmannen die heel goedkoop hun diensten aanboden.

Flegmatiek en met uitgestreken gezicht zei hij me geen Brit of Ier was, maar een Schot …‘van Edinburgh’.  

Nu moet je weten dat ik op amper een uurtje rijden van Edinburgh geboren ben, dus in mijn beste ‘Geordie’ ( noord-oost-engels dialect dat heel hard lijkt op het Schots)  zei ik dat hij geen Schots accent had maar wel degelijk een Iers.  (mijn schoonbroer is een Ier,  dus ik kan het weten).

Met een vriendelijke:  ‘Have a nice day’ vertrok hij snel.

Twee nanoseconden later belde hij terug aan.

Verwonderd deed ik terug de deur open en hij stond er met z’n paspoort in zijn handen om me te bewijzen dat hij wel degelijk  in Edinburgh was geboren maar van een Ierse vader en daarna in Ierland had gewoond.

Hoopte hij nu dat ik me zou laten vermurwen en hem toch zou binnenlaten, dan had hij zich nog altijd serieus vergist.    Ik hm’de en ha’de, zei dat het plezant was om een landgenoot te ontmoeten,  maar dat ik een Handige Harry in huis had die de nodige werkjes zelf nog aan kon.

Oeps...Handige Harry hoor ik net binnenkomen, dan is het tijd om voor de innerlijke mens te zorgen.  Zou hij Parovita’s met gerookt vlees een geschikte maaltijd vinden?   J

Ik denk het niet….

Toedeloekes !  

vandaag namen we diepbedroefd afscheid van onze lieve vriend Peter.  Hij werd slechts 50 jaar.  

Niet enkel wij maar ook de wetenschap verliest een geniaal man.   

Dank je lieve Peter voor al wat je voor ons betekend hebt.

Schrijversblok

Inspiratieloos

Tijdsgebrek

Teveel andere hooby’s

…

ik was er even niet, de reden ?   kies zelf maar hierboven...!

Vannacht werd ik weer rond drie uur wakker, geplaagd door hevige krampen en misselijkheid.  Het was enkele dagen te goed geweest om waar te zijn. 

Het was zelfs zoooo goed dat ik mijn medicatie niet genomen had om eens te kijken hoe het zou zijn zonder.

Braafjes volg ik ook zo goed mogelijk het voorlopig dieet dat me werd voorgeschreven door de dietiste van het UZA.

Voorlopig proberen we ‘het dumping syndroom’ onder de knoet te krijgen en moet ik suiker en lactose vermijden.   Suiker vermeed ik al lang maar lactose is nieuw.

Binnen drie weken ga ik naar haar terug en dan gaan we verder kijken hoe we mijn vorm van ‘het prikkelbare darm syndroom ofte PDS’ kunnen bestrijden via dieet.

Ik hou nu een voedingsdagboek bij om te kijken of ik daar baat bij kan hebben.

Nochtans vond de eerste UZA specialist dit niet nodig.  Hij zei me dat het zoeken naar een naald in een hooiberg was, maar de tweede UZA specialist raadde me wel een dietiste aan en verwees me door.

Pfft… baat het niet, dan schaadt het niet hé.

’t Is wel een duur grapje, want zelfs indien je door een arts naar een dietiste verwezen wordt, dan nog komt de ziekenkas niet tussen.

Hola Pola ...ik merk dat het tijd is voor mijn verplicht tussendoortje … enkele droge parovita koekjes opknabbelen ...

…Krak krak crumble crumble … voilà die stukken karton zitten er weer in….

’s Avonds voor het slapen gaan is het nog erger, dan moet ik een glas –ofwel water ofwel sojamelk – met twee eetlepels maïzena nuttigen.  Lekkerrrrrr….. !!!

Aangezien Mr. Silver regelmatig boodschappen doet moest hij op zoek naar al deze (voor hem) nieuwe voedingsmiddelen. 
Ik heb hem het doosje Maïzena getoond en toch kwam hij weer thuis met Maïzena roux … die staat nu bij de vier vorig miskoop dozen.

Die bewuste maïzena smurrie was ik gisteren vergeten te drinken en dàt was waarschijnlijk de reden van die verdomde darmkrampen.

Soit … ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om vanuit mijn bed de overwinning van Obama mee te kunnen vieren.  Spannend jongens ....whoehaa.....!!!

Eens ik wist dat hij gewonnen had kon ik eindelijk terug inslapen.  ’t Zal stress geweest zijn denk ik.   
Stel je voor dat Romney had gewonnen. 
Hadden ze mij om raad gevraagd, dan had ik hun daar in Amerika gezegd dat het nu tijd was voor een ‘serieuze’ vrouw à la Hilary Clinton inplaats van weer een schatrijke man die geen flauw idee heeft hoe de rest van de bevolking leeft, maar ja … ze vragen mij nooit om raad hé en nu is het voor hen om zeep.

Ach …nu onze Antwerpse overwinnaar Bartje  -hij is tenslotte nog maar de helft van de vroegere BART-  nog aan het werk krijgen en dan zijn we hier in Antwerpen ook vertrokken.  

Momenteel is er in Antwerpen nog steeds een haantjesgevecht aan de gang.  

Tch tch tch … die mannelijke testosteron toch. 
Patrickske  wil niet weg van het stadhuis en ik dacht dat hij in de privé zoveel meer kon verdienen… maar ja .... macht geeft je zoveel meer status nietwaar?

Voilà, mijn dagboekje is bijgewerkt en mijn nieuwe (oude) hobby roept me … ik hoor de priemen klikken.   

Na een onderbreking van meer dan twintig jaar heb ik het plezier van breien terug ontdekt en ik ben nu volop vierkantjes aan het breien om al de verschillende steken uit te proberen.

Nadien ga ik misschien terug een trui breien,  zo’n Ierse met veel kabels.  Prachtig toch?

Zij die nu een verplicht suikervrij yoghurtje gaat eten en een pot verse munt en gember thee gaat zetten groet u …

Toedeloekes !

De zon schijnt maar ik weet niet of het buiten warmer is dan gisteren, want gisteren was het bitter koud.  

Op één week tijd van 25°C naar 5°C – zo iets kan je enkel in België meemaken denk ik.

Zoals altijd is het tenhuize Bojako en hare zilveren weer druk geweest.

Vorig weekend kwam achterneefje even logeren.  Het was even piekeren voor ons, want we hadden geen flauw benul meer wat dertienjarige jongens graag doen.   Bleek dat hij zich best vermaakte met spelen op de I-Pad en de PC en naar TV kijken.   Ondanks het mooie weer sprak een wandeling hem niet aan.
Gelukkig was het maar voor één nacht en dag, want ik kan me niet voorstellen dat zijn ouders happy zouden zijn indien hij meerdere dagen enkel aan schermen gekluisterd zou zitten.  We gaven hem aan hen terug met vierkante ogen en zeiden dat hij heel braaf was geweest, wat zeker waar was, we hadden hem amper gehoord.
 

Maandag ben ik op koffieklatch geweest met mijn lieve school/werk-vriendinnen: dwz…we zijn allemaal vroeger naar dezelfde school geweest en daarna hebben we allemaal lange tijd op dezelfde firma samengewerkt. 
Spijtig genoeg hebben we al twee lieve vriendinnen van ons groepje heel jong moeten afgeven, vorig jaar was het ons lieve Mieke, maar toch proberen we om die hechte vriendschap in stand te houden.

Dinsdag kwam kleindochter…ze was een beetje ziekjes zei haar papa 's ochtens héél vroeg aan de telefoon.  
(ik denk dat ze gewoon eens een nana verwendag nodig had).

Woensdag kwamen kleinzoon 1 en 2 na de middag en ’s avonds kwam lieve vriendin Paz even op bezoek.  Ze verhuist na lange tijd terug naar hier in de buurt en ik ben daar ongelooflijk blij om.  Toen ze jaren geleden naar de boerenbuiten verhuisde heb ik haar wreed gemist.

Donderdag had ik weer enorm last van maag en darmen en ben ik een dagje van de kaart geweest.  (Dit is het restprobleem waar ik mee zit, dat na uitsluiting en na alle onderzoeken door de specialist PDS èn dumping syndroom werd genoemd).   Ik leg me neer bij haar vonnis en slik braafjes de vele voorgeschreven medicatie.   Mijn apotheker straalt elke keer ik binnenkom.  
Niet moeilijk : ik ben zijn villa aan 't afbetalen.

Ik heb dan van mijn dagje rusten in de zetel gebruik gemaakt om mijn nieuwe GSM weer in orde te krijgen.   De SMS berichten kwamen niet door.  
Na het boekje nog maar eens volledig doorlezen te hebben besloot ik om een volledige reset te doen naar de fabrieksinstellingen en hopsakee … de verloren geraakte berichten kwamen netjes allemaal aan.

Ik ben totaal niet technisch aangelegd maar mijne Handige Harry is op electronisch gebied ook geen held en hij schuift die dingen allemaal naar mij door.

Iets later constateerden we nondepippel dat onze printer het ook begeven had.

“It never rains but it pours” is onze familie motto.

De printer had de antieke leeftijd voor electronica van bijna vijf jaar bereikt,  dus we besloten vrijdag een nieuwe aan te schaffen.  

Ik wou natuurlijk weer iets nieuws en kocht er een die op WiFi werkt…stomme geit dat ik ben.  
Bij andere printers steek je gewoon de kabel in de printer en je bent vertrokken.   Om deze printer aan de praat te krijgen moest ik weer de bijgeleverde encyclopie doorploeteren.

IK HAAT ELECTRONICA (maar ik speel toch zo graag met al die nieuwe apparaatjes  ….) 
 

Zaterdag zou een kalme weekdag moeten worden, maar er kwam weer a hair in the butter.

Zoon 1 en familie hadden eerst een vakantie naar Turkije geboekt en betaald, maar dat was in’t water gevallen wegens te weinig belangstelling.  
Vervolgens hadden ze dan maar een appartementje aan zee gehuurd en net voor ze gingen vertrekken begaf hun auto het.

Onze telefoon rinkelde …. wat volgde kan je al raden zeker?  

De zilveren papa heeft hen met plezier naar ’t zeetje gevoerd en gaat hen volgende week terughalen.

En vandaag is ’t feest … kleindochter werd op 20 oktober 8 jaar en vandaag wordt het gevierd.

Joepie ...lekker met de beentjes onder tafel aanschuiven en genieten …

Toedeloekes !