Archief

Oeshje…dringend tijd maken om blog bij te schrijven, foeikes Bojako… !!   

Vliegen bij jullie de weken ook zo snel voorbij of is dat alleen bij mij?

’t Zal vandaag ook een kort logje worden, want ik heb nog heel veel te doen.

Eerst en vooral seffens in mijne AhaaaBra geraken…’k heb een nieuwe methode ontdekt dankzij de hulp van vriendin H.

De AhaaaBra zit als gegoten en is bijzonder comfortabel, maar daar heb ik het al eens in een ander logje uitvoerig over gehad.

Het ding aankrijgen is echter niet simpel en dan druk ik het nog zacht uit.   Je moet de elastische BH over je hoofd trekken en dat rolt elke keer op in een worst en daarom had ik steeds assistentie nodig van Mr. Silver.   Hij vond dit niet zo erg …

Indien je de advertentie op TV kent,  dan merk je dat er twee verkoopsters nodig zijn om het ding aan te trekken op een buste die dan ook nog geen armen heeft, dàt alleen al had al een duidelijke aanwijzing moeten zijn.

Maar kom, ik dwaal weer af…

Dit euvel (het oprollen der Bééhàà) kwam ter sprake tijdens het eten bij vriendin H. waarop zij onmiddellijk antwoordde : “ Mijn zus draagt die ook en zij vindt die BH’s ook zo gemakkelijk, maar zij trekt die niet over haar hoofd aan, ze stapt erin!”

“Ahaaaa!”   zei ik

“Hahahahaha” lachtte Mr. Silver en toen ging hij verder en riskeerde hij zijn leven ...:   “Gij krijgt dat ding nooit over uw poep.”

Na mijn dodelijke blik switchte hij bijzonder snel van onderwerp.

De volgende ochtend geen Mr. Silver meer nodig bij het aankleden.

Ik stapte gemakkelijk in de AhaaBraa : dikke poep en al,

enfin poepsimpel dus. ;-)

Mieke vroeger ....

Toen Mr. Silver vanmorgen naar zijn wekelijkse vriendenbabbel vertrok zei ik nog : « ge zult buiten op terras kunnen zitten, want de zon schijnt ».  Nu ik naar buiten kijk vrees ik dat er van buiten zitten niet veel in huis zal komen, maar ach … dat zal hem niet weerhouden van Duveltjes te drinken.  ’t Is bijlange nog niet koud genoeg voor Gluhwein en dat lust hij bovendien toch niet.

Vorige week woensdag mocht ik bij Fons van blog ‘Keukenweetjes’ een Engels kookboek komen halen, enfin ’t werd een doos vol kookboeken.  Bedankt hoor Fons.

Na de middag kwam kleinzoon 2 op bezoek en zoon 2 kwam tussen de middag een boterhammetje mee eten.

Vrijdag heb ik mijn blogmaatjes nog eens ontmoet en dat doet altijd weer deugd.   Daarna waren we uitgenodigd bij vrienden voor een etentje en daar hebben we ook heel erg van genoten,  ondanks het feit dat mijn spijsverteringsstelsen nog altijd naar de vaantjes is.

De huisarts is er nu bijna van overtuigd dat mijn pijnen en smarten een gevolg zijn van mijn Pancreas operatie vorig jaar… jaja…’t is al een jaar geleden, ongelooflijk hé.   Ik heb nu andere pillen gekregen en die lijken wat beter te helpen.

Zondag heeft Mr. Silver me weer eens meegesleurd naar een zoveelste rommelmarkt en de wandelingen met Molly slorpen nu ook een groot deel van onze tijd op.

Toen kregen we het vreselijk nieuws van Mieke en toen ik op zoek ging naar foto’s van Mieke en onze vriendengroep van 45 jaar geleden werd ik echt nostalgisch.   Wat waren we toen allemaal jong, gezond  en mooi.  Hierboven zet ik er een foto van Mieke van toen.

We zijn vriendinnen geworden op ons eerste werk na school.  Achttien waren we zo ongeveer allemaal.   We kwamen trouwens allemaal uit dezelfde school.   Een non die daar les gaf was familie van onze toenmalige baas.

God wat hebben we daar plezier gemaakt.   Zes jonge vrouwen waarbij het ongelooflijk klikte.   Toen kwamen onze respectievelijke vrijers en die werden door de groep goedgekeurd en die werden nadien ook vrienden.  Je zal maar geluk hebben.

Het zal nooit meer hetzelfde zijn zonder Mieke,  net zoals het nooit meer hetzelfde was toen Rosette overleed. 

En ik maar zagen over mijn spijsvertering.  Ik zou me moeten schamen.

Ik moet nu echt beter mijn best doen om mijn blogdagboek bij te houden, voor je het weet sta je een week achter, maar ja, ik ben weer volop aan het lezen … schoondochter had me de Millenium trilogie van Stieg Larsson geleend en eens je daar in vertrokken bent, ben je een tijdje zoet.

’t Zijn goede, spannende boeken, maar naar mijn bescheiden mening staat er op z’n minst 25% teveel tekst in.  

veel te vroeg van ons heengegaan ...

op een zonnig terrasje in Canterbury

En toch heeft mijne zilveren me weer kunnen verrassen.

Goed,  ik wist dat we naar de Joekee gingen, ik wist dat we gingen shoppen, maar hij had de bestemming geheim gehouden tot we er bijna waren.

Molly hadden we de avond voor ons vertrek (met pijn in ons koekenhartje) afgezet in het dierenpension en klokslag 7.30u  de volgende ochtend zijn we vertrokken naar Calais.  Zonder enige fileprobleem,  wat in België tegenwoordig een uitzondering mag genoemd worden.

Met de auto in Calais ‘Le Shuttle’ op en een half uurke later reden we tussen de zonnige weiden en velden van mijn thuisland richting Canterbury.

Daar had Mr. Silver in het ABode hotel een kamer geboekt, pal  in het centrum van Canterbury,  zodat we onmiddellijk bij alle winkels waren.  ’s Avonds had hij een tafeltje gereserveerd in het Michael Caines restaurant in hetzelfde hotel.   Mnjam Mnjam … bijzonder lekker getafeld en we konden naar hartelust genieten van de wijn en de pousse café, want we moesten enkel de trap op naar onze kamer.

Vrij laat de volgende ochtend,  na een uitgebreid Engels ontbijt,  vertrokken we richting Ashford naar een enorm outlet center om daar nog wat verder te shoppen, voornamelijk eten,  omdat dat fris moest blijven tot thuis. 

Ashford ligt op de weg naar Folkestone waar we weer zonder probleem onmiddellijk op de Shuttle konden richting Casa Costaplenti (ons huisje).

De terugweg verliep echter niet zonder slag of stoot.  Op de radio hoorden we van files van Jabbeke tot Oostkamp en we besloten om de oude weg naar huis te nemen over Diksmuide, Tielt en Deinze en in Aalter weer de snelweg op. 

Een lange omweg, maar je staat tenminste geen uren in een file.   

Even later hoorden we dat de Kennedy tunnel ging afgesloten worden en alle verkeer door één koker moest, maar we waren net iets te dom of te moe om de snelweg te verlaten en via Temse naar huis te gaan, dus we hebben er véél langer over gedaan om door de korte Kennedy tunnel te geraken dan door de Kanaaltunnel naar Engeland.

Is er nog één plaats in België waar er geen wegenwerken zijn?   Pffft….

De volgende ochtend zijn we Molly gaan halen uit het pension en ze leek er gelukkig niet onder geleden te hebben.   Thuis was ze weer gewoon zichzelf. 

Volgens mijn goeroe Cesar Millan leeft een hond in het NU… wel ik moet het geloven.

NU is ze gelukkig en dat is wat belangrijk is en wij ook natuurlijk.

Voilà, ’t is nog altijd veel te mooi weer om lang aan de PC te zitten, dus ik ga dit snel even op mijn blogje zetten en na de middag hoop ik een mooie wandeling te kunnen doen met Molly.

Wie weet kom ik ons Myette daar weer tegen? J