Archief

Eerst en vooral ga ik zeggen wat ik vorige keer wou zeggen, maar nog niet mocht zeggen omdat ik niet wist of ik dat van hen wel mocht  zeggen…

Awel ...
Broer 2 en mijn allerliefste schoonzusje gaan deelnemen aan de beroemde witte vlucht … weg, foetsjie, ze verhuizen binnenkort van Antwerpen naar ’t zeetje.  

Voor hen is het goed, zij zijn gelukkig, maar wij zien ze met lede ogen vertrekken.

Broer 1 vertrok een vijftal jaren geleden ook van Antwerpen om in de Ardennen te gaan wonen en zus woont far away in Engeland.

En ik ben nu helemaal alleen, ouders allebei dood, alle broers en zussen ver weg, ik voel me verweesd …..  maar kom:  godzijdank hebben we onze kinderen en kleinkinderen dicht bij ons om de pil te verzachten.

And now for something completely different …

Elk jaar plannen we een lang weekend met onze kinderen en kleinkinderen in de Ardennen en elk jaar vinden we het heerlijk en genieten we ervan.

Dit jaar hing het aan een zijden draadje of zoon 2 en familie zouden meekunnen, want kleinzoon 3 had zijn elfendertigste virusinfectie.   Hoge koorts, snottebellen en een hoestje.

Gelukkig zorgde zijn engelbewaarder voor een spoedige genezing en zijn ze iets later toch kunnen komen.   Zonder hen had het niet hetzelfde geweest.

Maarrrrrrr (rollende franse rrrrrr)   ….
Ons (b)engeltje had deze keer zijn vies virusje doorgegeven aan zijn *doeshka (*opa).  

Gelukkig waren we net terug thuis.

Ik kan me niet herinneren wanneer Mr. Silver nog eens ziek is geweest, maar deze virus was er eentje van acht op de schaal van richter.

Hij kreeg koorts, keelpijn, hoofdpijn, ‘het snot’ – zijn bloeddruk ging op en neer als een jojo … mijn arme rots in de branding was veranderd in een zielig hoopje blubber.

Niets, maar dan ook niets is te vergelijken met een man die ziek is, (zeg dat ik het u gezegd heb. )  

Maar ik was niet vergeten hoe goed hij mij verzorgd had toen ik ernstig ziek was en ik trok mijn Florence Nightingale schoenen en schortje aan en zorgde ervoor dat hij niets tekort kwam.

Ik trotseerde ijs en sneeuw en baande me een weg naar de apotheker op de hoek van de straat voor zijn medicamenten. 

Vandaag voelt hij zich eindelijk een beetje beter.   
Hij is nu met Molly naar de hondenwei, maar ik zal pas volledig overtuigd zijn van zijn genezing indien hij straks een Duveltje drinkt, want hij heeft sinds hij ziek werd nog geen druppel alcohol over zijn lippen laten glijden, zelfs geen glaasje wijn bij het eten.

Ik eindig dus weer op een Cliffhanger …. Zal hij straks wanneer hij thuiskomt een Duveltje drinken of niet?   

Ik hou jullie op de hoogte!

Toedeloekes!

Het einde van de maand nadert weer met rasse schreden.    

De sneeuw is gesmolten maar toch voelt het binnen nog koud aan.   Nochtans spreken ze op het nieuws van een overgang van -10°C tot + 10° C - :  een typisch Belgische winter, maar gelukkig schijnt er een stralend zonnetje en zien we buiten blauwe lucht…meer moet het voor mij niet zijn.

In Brisbane Australia zijn er nu hevige overstromingen en dit na een helse hittegolf – zopas vernomen via het nieuws en via mijn nichtjes op facebook.

Voilà tot daar het weerbericht.  

Vorige week was kleindochtertje nog eens ziekjes en kleinzoon 4 vond dat hij van de gelegenheid ook moest gebruik maken… hij toog ’s ochtens héél vroeg naar het bed van zijn ouders en zei : “ikke ben ook ziek” – hij kuchte een paar keer voor de goede orde en zei: “ en ikke moet ook naar nana”.  

Ik zond dan maar een derde SMS naar zoon 2 waarin ik zei : “breng Bobby de hond dan ook maar mee, zo heeft ons Molly ook nog iemand om mee te spelen.”

’s Middags na een onverwacht middagdutje zat kleinzoontje nog met kleine oogjes op mijn schoot, zijn hartje sliep nog – zo zeggen we dat hier in Antwerpen.

Hij lag rustig met z’n hoofdje tegen de heuveltjes van nana genesteld en plots keek hij omhoog en zei : “nana ruik goe.”  

“Ruikt nana goed schatje” vroeg ik vertederd.

“Ja…da’s paffuim eh?” knikte hij alwetend terwijl hij met z’n neusje nog eens goed aan mijn trui snoof.

“Ja zoeteke, dat is parfum” zei ik en ik gaf hem nog een extra kus op zijn blond bolleke.  

Meer heeft een mens toch niet nodig hé? 

Gisteren hebben we het laatste nieuwjaarsfeestje gevierd.  

Met schoonbroer en schoonzus zee hadden we nog niet gevierd dit jaar en ze brachten Schwiegermutti mee, die mocht ook nog eens mee feesten.   Negentig wordt ze in maart en ze is nog kloeker en in beter gezondheid dan ik en veel van onze vrienden.   Zo hebben ze er maar ééntje gemaakt en nadien de matrijs weggegooid denk ik.

Mr. Silver is nu weg om onze spiksplinternieuwe ottomobiel te halen.   Ik zag dat hij zenuwachtig was.  Een duur stuk nieuw speelgoed dat hopelijk even lang en even zorgeloos zal rijden als zijn voorganger….ik ben benieuwd!

Toedeloekes !   

• wegens ....
  
  
  familie bezoek
  tandarts bezoek
  ziekenhuis bezoek/diëtiste
  vrienden bezoek
  aankoop  nieuwe auto
  voor- voorlaatste nieuwjaarsreceptie
  drie kleinkinderen bezoek
  2de drie kleinkinderen bezoek
  vrienden helpen verhuis bezoek
  honden bezoek-baby(honden)sit
  andere kleinkinderen bezoek/oppas
  
  en nog openstaande vraag voor morgen kleinkind oppas / ziekte
  ...dit onder voorwaarde ...
  want nu hebben Mr. Silver en ikzelf 'het snot' en keelpijn ....
  
  zodra mogelijk terug op blog!
  
  
  Toedeloekes! ;-)
  
  
  
  

Kerstdag is weer voorbij maar nog lang niet vergeten.

Mr. Silver – mijne sous-chef - had op kerstdag zelf en de dag ervoor fantastisch meegeholpen met alle voorbereidingen voor het kerst diner.  Traditioneel natuurlijk zoals ik al schreef.  Kalkoen met ‘all the trimmings’ tot en met de Christmas crackers en de onnozele hoedjes….het hoort bij een Engelse kerst.  J

Tussendoor eindeloos veel pakjes gegeven en gekregen, waarvoor dank lieve schoon en andere kinderen.

Wat mijne sous-chef nog niet geleerd heeft is.... dat het diner niet eindigt voor de chef en hemzelf wanneer het etenstijd is.

Voor hem was op dàt ogenblik zijn taak volbracht en met een voldane glimlach nestelde hij zich met de anderen aan tafel en nuttigde hij zijn eerste glas rode wijn…de apertiefjes had hij al binnen.

Godzijdank heb ik nog zonen en schoondochters die me helpen.

De volgende dag liet ik als straf de volledige opruim voor hem - jaja ik kan wreed zijn, ik weet het - en er was vééééél opruim…het leek alsof er een bom in huis ontploft was.

Ik nestelde me – ook met een voldane glimlach – in de zetel en zag dat alles goed was.

Ondanks het feit dat het gisteren nog altijd oude wijven regende besloten we toch om na de middag naar de koekenstad te trekken.   We dachten dat er niemand zo gek zou zijn om dit ook te doen…. Mis poes !  We konden op de koppen lopen…heel Holland liep er rond.

We hebben nieuwe kerstlichtjes voor buiten kunnen kopen aan -50% en we hebben ook mijn boetiek bezocht,  die me per mail had laten weten dat er voor trouwe klanten ‘speciale’ prijzen waren.   Zoiets kan men niet zomaar laten gaan nietwaar?   

Weer met een héél voldane blik èn pijnlijke knoken zijn we thuisgeraakt, maar wel met enkele mooie koopjes! J

En nu aftellen naar de nieuwjaarsfeestjes….

Toedeloekes! 

thalig kerthsfeeth lieffe friende en friendinne .... hik ... pardon ...