Archief

Lap, woensdag vandaag, de week is weeral half, niet te geloven.

't Is gelukkig niet meer zo nat als gisteren, maar het kan nog keren. Ik heb niet naar de weerberichten geluisterd.

Bij Broer Ardennen blijkt het nog erger, die zit bedolven onder een pak sneeuw en kan daar enkel nog met een 4x4 rijden.

Vorige zondag zijn wij, als afsluiter van de feestmaanden, met schoondochter, de twee oudste kleinzoontjes en neef en zijn familie, naar de pantomime Sleeping Beauty gaan kijken in de Arenberg schouwburg, opgevoerd door BATS (The  British American Theatrical Society).

Een Pantomime moet je tenminste één keer in je leven gezien hebben als kind en onze twee oudste kleinzonen zijn nu op de leeftijd dat ze een gekend sprookje in een andere taal wel kunnen volgen.

Pantomimes dateren van de middeleeuwen, een soort Comedia dell Arte en Pantomimes zijn in Engeland zo traditioneel als Buckingham Palace, darts, cricket en Roast Beef en Yorkshire pudding.   Ze worden altijd opgevoerd rond de kerstperiode en zijn steeds gebaseerd op bekende sprookjes.

Het spel is heel simpel : een meisje verkleed als jongen, die de zoon is van een man verkleed als vrouw, wint het hart van een meisje, hou je vast : verkleed als meisje en bijgestaan door één of meerdere personen verkleed als dieren.   Bovendien is er altijd een 'Dame' van de partij.

De jongen die de hoofdrol speelt is dus een meisje en hij is'de held'. Deze persoon zal verliefd worden op de prinses, haar redden en lang en gelukkig zullen ze verder leven, zoals in bijna alle sprookjes.

Het meisje dat de hoofdrol speelt is dus wèl een meisje, een ècht meisje en meestal het mooiste meisje van de groep. Ze is jong en onschuldig.

The Dame : is een caricatuur van een vrouw gespeeld door een man, gekleed als een soort Drag Queen en ze loopt als een rode draad door heel het stuk.

Verder heb je ook altijd een chorus.  Een pantomime is geen echte pantomime zonder chorus, zij zorgen voor zang en dans en hier komen de jongste acteurs van de groep aan bod.

Een flinke dosis Slapstick is ook nodig als ingrediënt voor een goede pantomime.

Verder wordt ook verwacht dat het publiek actief deelneemt aan het hele gebeuren.

Men verwacht bv. dat heel de zaal luid BOE roept elke keer de boze heks op het toneel verschijnt, verder moeten de kinderen de acteurs verwittigen van gevaar door bv. "Behind you!" te gillen wanneer een slechterik zich achter de goede bevindt.

Op het einde van de pantomime is er dan nog samenzang met de hele zaal.    Zondag werd uit volle borst de Hokey Cokey door allen meegezongen.

Vervolgens worden alle kinderen verzocht om mee op het podium te komen en natuurlijk mogen de in de zaal gesmeten snoepjes niet ontbreken.

We hebben er allemaal van genoten. Proficiat BATS !

De volgende dagen van de week bracht ik vooral door in wachtzalen van dokters.

Mijn huisarts had de uitslag van mijn botscan gekregen en zei me : "Sleet hé madam, sleet en artrose, niks aan te doen, ik zal u wat straffere pijnstillers voorschrijven en ge zoudt toch best vermageren hoor, misschien een hometrainer overwegen?" Duh....

Ik ben dus nu van Dafalgan Codeïne ge-upgrade naar drie maal tien druppeltjes Contramal, maar ik kan me niet verzoenen met het idee dat ik dit voor de rest van mijn leven moet doen.

Ik heb mijn huisarts dan ook gezegd dat ik om een tweede opinie ga vragen aan een andere rugspecialist.

Gisteren was het dan de beurt aan mijn nog steeds lustig fluitende oren.

Ik moest nu bij THE BIG MAN himself komen, de neurochirug.

HIJ was wel een dik anderhalf uur te laat op onze afspraak.

Ik krijg daar behoorlijk het Sch...t van.

Wij moeten altijd op tijd zijn, maar artsen verontschuldigen zich zelfs niet als ze anderhalf uur te laat zijn, het lijkt de normaalste zaak van de wereld te zijn.

Enfin, alle testen waren achter de rug en ook hij knikte bedenkelijk toen hij me het uiteindelijk resultaat meedeelde:

"Mevrouw, op de scan en op de EEG is activiteit te zien die er niet zou mogen zijn, maar er wel degelijk is.   U hoort een geluid, maar het is er in feite niet."

Chinees ??? Ja, voor mij ook hoor.

Om nu te proberen van dit geluid 'dat er niet is maar dat ik wel hoor' af te komen, moet ik nu experimenteren met geneesmiddelen. Ik moet wel zeggen dat ik dit ook écht niet prettig vind, maar ja, voortdurend fluitende oren zijn ook niet bepaald prettig.

Ik kreeg verder een dikke bundel vragen mee, die ik bij het volgend bezoek degelijk ingevuld terug moet meebrengen.  Ik denk dat ik nu deel uitmaak van een research programma naar oorsuizen.

Enfin, 't kan ooit misschien in de verre toekomst iemand helpen nietwaar.

Waarschijnlijk door de Contramal en de andere nieuwe pillen zit ik er niets mee in

't Is zo'n beetje zoals de man die per ongeluk Valium kreeg van de apotheker voor zijn buikloop ... hij had nog steeds buikloop maar zat er ook niet meer mee in.

Voilà, mijn dagboekje is bijgeschreven.

Nu mezelf toonbaar maken voor de rest van de wereld, want straks komen de twee oudste kleinzoontjes tot hun mama uitgeslapen is na haar nachtshift.

Donderdag was het op de school van kleindochter en Seppe een pedagogische studiedag, opvang was nodig.

Zoon 2 vroeg ons of wij het zagen zitten om die dag op beide kindjes te passen en of hij Tibo naar de kribbe moest doen.

Ach..waar er twee zijn kunnen er drie zijn nietwaar?

Ik sprong 's morgens gezwind uit mijn bed - bij manier van spreken dan wel - om onze kleinkroost te ontvangen om 8,30 uur.

Mr. Silver bleef lekker doorsnurken.

Toen de bende arriveerde gaf ik de tweede oudste de toelating om hun grootvader uit zijn bed te trekken, waarop Seppe meteen de trap opstoof.

Seppe is nu wat je kan noemen op:  'orkaan' leeftijd.

Volgens mij geven mijn kinderen hem Duracell batterijtjes als ontbijt, maar hij doet alles met zo'n brede, guitige lach dat je ongewild moet meelachen.

Ik had 's morgens snel een gemakkelijke jogging broek aangetrokken met een gemakkelijke pull, dat ook bestand is tegen de onverwachte bloepjes van Tibo en gemakkelijk kan uitgewassen worden.

Kleindochter bekeek me van top tot teen en zei met smekende ogen :  "nana ik wil ook graag zo'n zachte broek", waarop ik in mijn kinder-reserve-kleding-kast dook en voor haar een rode jogging broek en dito T shirt vond.

Zij heeft er de hele dag zo fier als een gieter mee rondgelopen en was heel teleurgesteld toen ik haar zei dat de reserve kleedjes hier moesten blijven.

Seppe daarentegen vroeg me na de middag waarom ik nog steeds in mijn pyama rondliep.

Nu moet ik zeggen, indien ik iets later was opgestaan, dan had ik waarschijnlijk na de middag nog steeds in mijn pyama rondgelopen, want ik had nog geen moment tijd gehad om van kleding te wisselen.

Verbazend hoe zo'n drie kleine kindjes twee volwassen mensen een hele dag in de weer kunnen houden.

Toen hun papa hen rond vier uur kwam ophalen zakten mijne zilveren en ik uitgeput in de zetel.

Ik zei : " Nu begrijp ik waarom men best zo vroeg mogelijk met kinderen moet beginnen, hoe heb ik het vroeger ooit klaargespeeld?"

Mr. Silver kon amper pap zeggen en knikte gewoon ja met z'n hoofd.

Ik moest plots terugdenken aan de blog van Fons van Keukenweetjes waar ik onlangs een interessante item over de huisvrouw van vroeger had gelezen.

Ik zocht het even terug op en liet het aan Mr. Silver lezen.

Ik ben ervan overtuigd dat Fons het me niet kwalijk zal nemen wanneer ik het hier nog eens op mijn blog plaats.

Nu kan je ermee lachen, maar onze vaders - en echtgenoot -verwachtten inderdaad vroeger die behandeling toen ze van hun werk naar huis kwamen. Jaja... ook mijne zilveren.

Hij moest nu, zoveel jaar nadien, met schroom toegeven,  dat kindjes verzorgen bijzonder zwaar werk is en indien hij het toen beseft had, hij zich anders zou gedragen hebben.

Ik gaf hem de heilige absolutie.

Hier dan een:

Echt uittreksel uit een Katholiek schoolboek voor de afdeling "Huishoudkunde" voor meisjes uitgegeven in 1960.

Maak dat het eten klaar is

Maak de zaken op voorhand klaar, de avond voordien als het moet, zodat een heerlijke maaltijd hem opwacht als hij terug keert van zijn werk. Het is een vorm van duidelijk maken dat je aan hem hebt gedacht en je bezorgd bent over zijn noden. De meeste mannen hebben honger als ze thuis komen en het vooruitzicht op een stevige maaltijd (vooral als het hun lievelingskostje is) maakt deel uit van de noodzakelijke warme verwelkoming.

Wees op tijd klaar

Neem voor jezelf een kwartier rust voor hij thuis komt om te ontspannen.

Werk uw opmaak een beetje bij, doe een band in je haren en wees fris en bevallig.

Hij heeft een zware dag achter de rug samen met mensen die hem overladen met werk en zorgen.

Wees dus opgewekt en een beetje interessanter dan laatstgenoemden. Zijn zware dagtaak moet opgevrolijkt worden en daar ligt ergens jouw taak dat het zo wordt.

Breng orde op zaken

Maak nog een laatste ronde door de voornaamste kamers van het huis juist voor je man thuis komt.

Verzamel de schoolboeken, speelgoed, papieren enz. en neem nog vlug het stof af op de tafels.

Gedurende de koudste maanden van het jaar

Je moet een gezellig vuurtje aanmaken waarnaast hij zich kan koesteren en ontspannen. Uw man zal het gevoel krijgen van in een ordelijke en rustige haven te zijn aangekomen en dat maakt jou ook gelukkig.

Voor zijn comfort zorgen bezorgt jou een enorme persoonlijke voldoening.

Breng het geluid op een minimaal niveau

Bij zijn aankomst zet je best al het geluid af van wasmachine, droogkast of stofzuiger.

Probeer de kinderen kalm te krijgen. Wees blij hem te zien. Verwelkom hem met een warme glimlach en toon de oprechtheid van uw wil om hem te bevallen.

Luister naar hem

Het zou kunnen dat je een dozijn belangrijke zaakjes aan hem wilt vertellen, maar daarvoor is zijn thuiskomst niet het geschikte moment. Laat hem eerst spreken, herinner je dat zijn onderwerpen belangrijker zijn dan de uwe. Maak ongeveer dat het zijn avond wordt.

Maak nooit je beklag als hij laat thuis komt

Klaag nooit als hij laat thuis komt voor de maaltijd of zelfs als hij de hele nacht wegblijft.

Bekijk het als kleinschalig in vergelijking met wat hij heeft moeten doorstaan gedurende de dag. Instaleer hem comfortabel. Vraag hem zich te ontspannen in de zetel of te gaan rusten in bed. Maak een warme of frisdrank klaar.

Schud de kussens op en stel voor zijn schoenen uit te trekken. Spreek hem aan met een zachte, vredelievende en plezante stem. Stel hem geen vragen wat hij heeft gedaan en twijfel nooit aan zijn oordeel of zijn rechtschapenheid. Denk er aan dat hij de meester is in huis en uit deze functie zal hij steeds zijn wil uitoefenen met eerlijkheid en waarheid.

Wanneer hij klaar is met eten, ruim de tafel af en doe vlug de afwas

Als je man vraagt om te helpen wijs zijn voorstel af want hij zou zich kunnen verplicht voelen om het steeds weer te doen en na een zware dagtaak heeft hij geen nood aan extra werk.

Zet hem aan om zich aan zijn favoriete bezigheden te wijden. Toon je interesse hiervoor zonder hem het gevoel te geven dat je op gelijke voet komt op zijn gebied. Als je zelf kleine bezigheden hebt, doe ze zonder praten en storen, want zijn interesse punten zijn meestal belangrijker dan die van de vrouw.

Uiteindelijk de avond

Breng het huis in orde zodat het klaar is voor de volgende morgen. Denk er aan eventueel een ontbijt op voorhand klaar te maken. Het ontbijt van je man is uiterst belangrijk als hij op een positieve manier zijn zware dagtaak moet aanvatten.

Eenmaal dat jullie in de slaapkamer zijn aangekomen maak je je klaar om zo vlug mogelijk in bed te komen.

Niettegenstaande de vrouwelijke hygiëne

Een grote rol speelt, mag het niet de bedoeling zijn dat uw man de rij moet doen om in de badkamer te komen, zoals hij moet doen om zijn trein te halen. Zorg er echter wel voor dat je het beste voorkomen hebt als je gaat slapen. Tracht een voorkomen te hebben dat innemend is zonder uitdagend te zijn. Als je een nachtcrème moet aanbrengen of krulspelden, wacht tot hij slaapt want het zou hem kunnen ergeren bij het zien van een dergelijk schouwspel net voor hij slaapt.

Wat de intieme relaties betreft met je man

Het is heel belangrijk je te herinneren wat jullie elkaar beloofden bij het huwelijk en voornamelijk de belofte van gehoorzaamheid. Als hij van oordeel is onmiddellijk te willen slapen dan zal het zo zijn. Te allen tijde word je geleid door de wil van je man en oefen je op geen enkel moment druk op hem uit om hem tot een intieme relatie te stimuleren.

Als je man voorstelt te paren

Aanvaardt met nederigheid maar houdt steeds in het achterhoofd dat het plezier aan de man is besteed  en veel belangrijker is dan dat van een vrouw. Als hij zijn orgasme bereikt is een beetje gekreun van jou kant niet misplaatst, integendeel het zal hem overtuigen dat jij er ook plezier aan hebt beleefd.

Als je man minder normale handelingen voorstelt

Gedraag je gehoorzamend en lijdzaam maar geef je eventueel ongenoegen aan door een stilzwijgen. Het is waarschijnlijk dat je man onmiddellijk zal inslapen. Breng je kledij weer in orde, breng je schoonheidsproducten aan alsook je haarverzorging.

Nu mag je de wekker zetten

Om zeker even voor je man op te zijn in de morgen. Zo kan je hem een kop thee maken tegen dat hij wakker wordt.

lol foto

Ongelooflijk, weeral  een week voorbij!

Zo blijft mijn dagboek niet op punt hé.

Vandaag heb ik wat tijd over - tot nu toch - dus snel even alles up to date brengen.

Maandag en dinsdag was het baby-opvang-dag.

Dat was weer even wennen, zo'n kleine baby vraagt meer aandacht dan de wat oudere kleinkindjes.

Papke erin, boerke eruit, protjes vanonder, eten van gisteren vervolgens eruit in de pamper, verversen en puf ... ge zijt twee uur verder vooraleer ge het beseft.

Daarna een flinke wandeling om het schatje terug in slaap te wiegen.

Bij een broodnodige rustpauze omwille van Herniaretta, die ik sus met een glaasje lekker warme gluhwein, ontmoetten we tot onze grote verbazing Lea, de halve trouwboek van ons aller Ludovicus.

De twee glunderende grootmoeders bewonderen samen de dik ingeduffelde slapende baby en we oooeee'n en aaaa'en er duchtig op los.

Woensdag moest ik babysit forfait geven, want mijn hersenen moesten weer gezapt worden omdat mijn oren niet meer zouden fluiten.

Jaja...als ze niet met naalden in mijn knoesels steken voor mijn rug, dan zappen ze mijn hersenen voor mijn fluitoren.

De ziekenkas zal lachen, maar ik lach ook maar groentjes hoor, 'k ben nog nooit van mijn leven zo dikwijls in ziekenhuizen geweest.

De lieve jongen, diep in de koude kelders van het UZA, zei dat de EEG 'iets' had aangewezen vooraan in het midden van wat nog rest van mijn hersenen.

De vorige keer werd er gezapt op het hersendeel waar het gehoor zich situeert, maar nu ging hij zappen waar er 'iets' was vastgesteld.

Ik zette me schrap en incasseerde verbeten de kleine, venijnige tikjes van de electronische voorhamer tegen mijn hersenpan, ik voelde het daveren en trillen tot in mijn sinussen en mijn tanden.

Ik hoop echt dat die dokters weten wat ze daar doen, want indien ik voordien geen hersenbeschadiging had, dan zal ik dit nu beslist wel hebben vrees ik.

Trouwens ik vraag me af welk 'bruikbaar' deel van de hersenen zich bevindt in mijn voorste hersenkwab, dat ze nu aan het be-stroomstoten zijn.

Seffens verander ik, zoals Jack Nicholson in 'One flew over the cuckoo's nest', in een soort zombie na een lobotomie.

Enfin, de toekomst zal het uitwijzen.

Mr. Silver zegt dat ik altijd al een raar madam ben geweest en dat het zeker niet zal opvallen wanneer ik nog raarder begin te doen.

Van uwen snurk-slaapgenoot zult ge het maar krijgen. (diepe zucht)

Gisteren was het dan weer de bijeenkomst van mijn blogvrienden en ik spreek zeker niet voor mezelf wanneer ik schrijf dat we daar allemaal ongelooflijk van genieten en er naar uitkijken elke maand. 

Nu moet ik me heel dringend wat gaan fatsoeneren, want ons voorlaatste nieuwsjaarsfeestje is vanavond en zoals ik er nu uitzie kan ik echt niet onder de mensen komen.

Spijtig, want met dit weer zijn mijn dikke wollen sokken, de dikke warme oma sjaal rond mijn schouders en mijn thermisch ondergoed nog steeds heerlijk om te dragen, in huis dan wel.

Ik heb ook al ongelooflijk geniet gehad van mijn hoge Australische UGG boots, die ik bij grote kou zoals nu zelfs in huis durf dragen.

Ik vraag me wel af wanneer ze zo'n warme botten ooit nodig hebben in Australië ???

Zelfs in de winter is het daar nog redelijk warm!

D-day

Dieet - Day!

Gedaan met feesten, enfin bijna toch.   Nog één receptie en één feestje en dan zijn we er door. 

2010 begint met wreed spannende kleding!  Trop is teveel zei VDB altijd,  en de man had gelijk, zeg dat ik het gezegd heb.

Er zijn op deze aardkloot bijzonder sterke vrouwen,  die bikkelhard zijn en die kunnen weerstaan aan al het lekkers dat hun voorgeschoteld wordt, maar spijtig genoeg behoor ik niet tot die categorie. 

Ik behoor tot de categorie die bij het vertrek thuis altijd denkt : ‘ik ga vandaag enkel water of Cola light drinken en ik zoek tussen al het lekkers een tomaatje en een blad sla' - da's mijn WW training (al drie keer gedaan).

Ik zei dus : ik vertrek thuis met die intentie, maar ‘maain fleish is zoe swak', zou schwiegermutti zeggen, want zodra mij het eerste glaasje bubbels wordt aangereikt, neem ik die met een grote smile aan en zoeven al mijn goede voornemens met warp snelheid uit het raam.

's Avonds in bed lig ik me dan vreselijk schuldig te voelen, maar vandaag meen ik het:   enkel water en brood zal het worden!     

Vandaag is het niet enkel D-day, maar ook T-day.

Tibo-day.

De mama van Tibo begint vandaag, na vier maanden zwangerschapsverlof,  terug te werken en om de stap naar de kribbe (voor beiden) wat gemakkelijker te maken,  had ik voorgesteld om hem een tijdje slechts halve dagen naar de kribbe te doen.  Mr. Silver en ik zouden hem dan 's middags in de kribbe ophalen en hem na de middag rotverwennen,  zodat het kind er ocharme geen trauma aan overhoudt.

Zo'n schattig klein, mollig baby dropke ineens in het diep gooien, dat kan toch gewoon niet hé, zeg nu zelf?!

Maar wat denkt ge ?   ..... juist !

Gisteren belde de mama van Tibo :

"euh... nana, ik heb slecht nieuws,  Tibo  hoest nog altijd en nu maakt hij ook koorts.   Hij kan zo toch niet naar de kribbe hé, ziet ge dat misschien zitten om hem een hele dag bij te houden, morgen na het werk gaan we onmiddellijk naar de dokter, want dat hoesten blijft maar duren en nu hij ook wat koorts maakt worden we ongerust."

Mijn grootmoederhart bloedde meteen emmers vol en ik zei : "maar natuurlijk kind, ge kunt dat schatje toch niet ziek naar de kribbe doen, wat is een halve dag meer?"

 't zal tenslotte ons laatste 'boeleke' zijn ( eventuele latere ongelukjes buiten beschouwing latend, ne mens moet altijd voorzichtig zijn met wat hij zegt/schrijft nietwaar? )

Voilà en hier zit ik nu,  klaar en paraat  : 't is  zeven uur vijfendertig 's ochtens, buiten ligt er nog een pak sneeuw, 't vriest dat het kraakt en de verwarming moet nog aanslaan, gelukkig heb ik mijn ultra dikke sokken aan en mijn dikke, warme oma sjaal rond mijn schouders hangen. 

Knap!  Echt een foto om in Vogue te zetten.

Gelukkig ben ik niet beroemd en zijn er geen paparazi die 's morgens vroeg met een camera rondlopen.