Archief

Ons madam ocharme, ze ligt hier compleet strijk in de zetel, bibberend als een espeblad, haar zenuwen hebben het begeven vrees ik.

Drie dagen lang vechten met een computer die niet wou meewerken, het was teveel van ’t goede.

Op een gegeven moment liep ze hier rond met een ijzige, verwilderde blik in haar ogen, ongewassen, nog steeds in haar PJ’s en voortdurend in zichzelf mompelend… “ik zwier hem sebiet door het raam”.

Ik schrok me rot want ik dacht dat ze mij bedoelde en zo van’t elfde verdiep naar beneden is geen lolleke hé?

“Wat is er mijn lief schattebolleke?” vroeg ik van op een voorzichtige afstand,  terwijl ik haar een stevige borrel en twee Valium's gaf. “ Vertel het eens aan ’t ventje!”.

Ze keek me met dikke,  rood-betraande ogen aan en zei: “hij doet het écht niet meer, ik heb alles geprobeerd, maar hij wil niet!”.

Even dacht ik dat ze het over een andere man had,  maar toen besefte ik dat ze het over haar computer bezig was.

Ze vertoonde serieuze ontwenningsverschijnselen.  
Elke dag hangt ze aan dat klavier gekluisterd en zit ze voor dat scherm en meestal is ze dan vrij rustig en zoet, daarom protesteer ik meestal maar weinig.

Enfin, ons madam heeft heel veel rare en bizarre kantjes, maar toch blijf ik bij haar. 
Weet ge,  ze spreekt niet veel tegen, zorgt goed voor mij en de klein mannen en kookt niet slecht, dus ik voelde dat er nu van mijnentwege iets verwacht werd.

A man’s gotta do what a man’s gotta do.

Ik zette me schrap, wreef eens met spijt over mijn Visa kaart, zette mijn beste macho zware stem op en zei : “ euh…wat denkt ge .. willen we eens naar die grote computer winkel op de grote baan hier wat verder gaan en eens rondneuzen, of wilt ge zoals altijd de derde wereld helpen en naar Oxfam winkel gaan?”

Plots vulden  haar ogen zich weer met sprankelende lichtvonkjes.

Ze vloog naar boven en ik zweer het u, vijf minuten later stond ze gewassen, gekamd en aangekleed aan de voordeur.

“Let’s go!” zei ze met een ongelooflijk vastberaden stem en in haar handen hield ze de reklame van de week van de Lidl vast.

In een mum van tijd waren we in de enorme nieuwe extra-large multi media winkel.  

Ons madam is geen gewoon, ze stevende zonder pardon op een jonge verkoper af, duwde hem de reklame van de Lidl onder zijne neus en zei: “dat staat vanaf 3 maart in reklame maar ik wil het NU !”.

De jongen herkende een Hyacinth Bucket wanneer hij er een zag en trok ons zonder dralen mee naar een afdeling vol computers.

Samen met mijn eega liepen ze het lijstje door en ze kwamen binnen een kwartier tot een besluit.   Het heeft een kwartier geduurd omdat ons madam het nooit kan laten van af te pingelen en te bedelen.  Altijd wilt ze nog ietske meer voor haar/mijn centen.

De jongen had echter lessen assertiviteit gevolgd want hij gaf geen krimp, ze kreeg enkel de computer en niets meer.

Ik volgde, net zo gedwee als de man van Hyacinth tot aan de kassa en haalde trillend mijn Visa kaart boven.

Mijn madam was gelukkig.

Efkes dan toch.

Ik volgde thuis de instructies om het hele gedoe in elkaar te krijgen en het stopcontact in te steken, maar dan haak ik af.  Ik ben de man van de hardware en ons madam zorgt voor de software.

Ze zette zich achter het klavier precies of ze was een piano virtuose en begon vervolgens alles te ‘installeren’.

Blijkbaar was dat ook niet zo evident want toen ik daarstraks thuiskwam lag ze weer in de zetel met een even verwarde blik en een groot glas whisky in haar hand  net zoals de dag ervoor.

‘Maar allez toch shoeke, wat is er nu weer?” vroeg ik bezorgd.

“Laat me gerust, ik ben aan’t bekomen, gij weet zeker niet hoe moeilijk dat is om alle oude programma’s geschreven voor Windows 2000 en XP nu op Vista te krijgen zeker?”

Ik had geen flauw idee waar ze het over had,  dus ik heb mij maar zoals gewoonlijk stillekes teruggetrokken.

Ik kan enkel typen en zo te zien werkt dat stukske hier al, dus ik ben al dik tevreden.

Als ze morgen wat bedaard is zal ik haar vragen of ze Google Earth en Immo Web voor mij kan vinden, want dat zijn de enige twee sites waar ik graag  kom, of nee: vakantie websites vind ik ook heel plezant, maar ik durf het nu eventjes niet vragen.

Morgen nog eens proberen!

Ik had anders nog een goei mop voor jullie klaarliggen, ik ga het er toch maar opzetten want ons madam zal wel niets meer schrijven op haar blogske vandaag denk ik.

Mop:

Bomma komt in het rusthuis terecht en iedereen staat klaar om haar te helpen. De verpleegsters wassen haar, geven haar een lekker ontbijt en zetten haar in de zetel voor het venster met zicht op de prachtige tuin. Alles lijkt perfect tot ineens bomma lichtjes naar rechts begint over te hellen. Onmiddellijk storten twee verpleegsters zich op haar en zetten haar terug goed recht in haar zetel. Alles lijkt zich terug te normaliseren tot bomma begint naar links over te hellen. Weerom snellen de verpleegsters toe om haar terug in de correcte houding te hijsen.
Enkele dagen later komt de familie op bezoek om te zien hoe bomma het maakt. - Is alles goed verlopen tot hier toe, zijn ze vriendelijk?  
Het is zo slecht nog niet hier, behalve dat je geen kans krijgt om scheten te laten!

Groetjes van

De zilveren.

.

Voilà zie, da’s nu mijne zilveren, nee niet dat kindje op een potje, dat is maar een prentje
Nee, mijne zilveren is ne lepe, eerst doen wat hij graag doet en dan pas beseft hij dat het niet helemaal correct was en dan doet hij zoveel om het goed te maken dat ik niet boos kan blijven. Maar ondertussen heeft hij zijn plezierke toch weeral gehad hé?  Zo gaat dat hier altijd.

Woensdag avond was zijn avond om te helpen bij de technische ploeg van het Dion Theater waar ons Pazke zoveel mooie rollen speelt (de andere spelers ook trouwens hoor)
Wel, waarschijnlijk tengevolge van mijn allesoverheersende ijzige stilte die dag heeft hij die avond afgebeld omdat onze twee kleinzoontjes kwamen slapen. Hoe kan ik dan boos blijven op hem?   De man die zich zijn plezierkes ontzegt?!

De volgende ochtend werden onze kleinzoontjes door hun mama opgehaald die ze naar school voerde.
Ik werkte ’s morgens verder aan de verjaardags biscuit voor schoondochter en overwoog om na de middag even snel te gaan winkelen voor een verjaardagsgeschenk, ik had dit eigenlijk al in het begin van de week gepland maar mijn planning liep in’t honderd.
Shit! (dit woord lijkt me hier heel toepasselijk)
Terwijl ik me klaarmaakte om te gaan winkelen ging de telefoon :
de kribbe!
“Mevrouw, Seppe heeft weer lopende diarree en we kunnen zijn mama of papa niet bereiken.”
Geen nood: nana en bompa zijn voorzien op alle mogelijke noodoproepen en bompa haastte zich met onze kleine reserve-buggy naar de kribbe om Seppe het Schijterke op te halen.
Hij leek zo gezond als een visje maar zijn pampers bleven zich bij elk protje vullen met een onwelriekende waterachtige substantie.
Natuurlijk werd zijn papa zo snel mogelijk verwittigd en die moest een vergadering afzeggen om met hem naar Meneer Doktoor te gaan.
Het winkelen kon ik nu wel vergeten.
Ik voelde mezelf ook met de minuut mottiger ( 'misselijk' Thea) worden. In mijn hoofd zat precies een ventje met een voorhamer tegen mijn schedel te boenken en mijn ingewanden leken een eigen leven te leiden.

Vermits we die avond uitgenodigd waren op het verjaardagsfeest van schoondochter en omdat ik een heel flauw bees ben die niet tegen pijn kan nam ik een flinke dosis medicatie.
Eén pilleke tegen de hoofdpijn, eentje tegen de misselijkheid en eentje tegen diarree.

“Let the feast begin !” zou Jean-Luc gezegd hebben.

Nu maar hopen dat ik daar niemand aangestoken heb, maar ik heb de indruk dat het beestje zowat overal in huis zit.
’t Komt overgewaaid van West Vlaanderen wist Venus de Milo mij onlangs te vertellen.

Bedankt hoor lieve Venus, maar de volgende keer moet je het echt niet doorzenden.

“Wie van jullie kan mij de naam van een tor geven?”              

"Héél goed," zegt de juf, "en weet je ook wat die eet?"

"Ja juf, waterplantjes en watervlooien!"

"Inderdaad," zegt de juf, "en weet je ook wat die eet?"

"Ja juf, boomschors en blaadjes!"

"De vibrator?" zegt de juf, "ik denk niet dat dat goed is.

“Weet je soms wat die eet?"

"Nou," zegt Jantje,

"Volgens mijn zus vreet ie ongelooflijk veel batterijen!!!!!!!!!"

 



(Groetjes van 'de zilveren surfer')

Gisteren heeft mijne papa naar mijne nana gebeld om te zeggen dat onze Seppe ziek was.  Mijne papa zei tegen ons nana dat onze Seppe “het vliegend schijt had” da’s nie beleefd hé zo spreken.  Als ik prot zeg dan moet ik al sorrie zeggen.

Papa vroeg aan ons nana en bompa of ze iets te doen hadden, maar die zeiden van nee en toen vroeg onze papa of onze Seppe naar hen mocht komen want met diaree mooge ze niet in de kribbe.   Mijn nana zei tegen mijne papa dat ze dan maar wat vroeger zou gaan slapen.

Daarna toen mijn nana sliep belde mijne papa toch nog terug naar nana. 

Nana werd trug wakker.

Mijne papa zei dat ik ook ziek was en dat ik alles al vier keer ondergekotst had.  Da’s ook geen mooi woord hé kotsen, als ik dat zeg moet ik sorrie zeggen.

Mijne papa heeft het drie keer tegen nana moeten zeggen want haar oren waren nog niet wakker maar toen begreep ze het en zei ze dat hij ons dan maar alletwee moest brengen.

Vanmorgen stonden ons nana en onze bompa toch te wachten.  Ze hadden hunne pyama nog aan. ’s Middags hadden ze die nog aan, dat mag niet hé? Da’s lui!

Onze Seppe heeft voor hij ging slapen ’s middags toch vijf pampers volgekakt.  Dat is ook geen mooi woord hé, sorrie!

Voor mij hadden ze overal lege haring pottekes klaargezet.  Bompa zei dat ik daar in moest kotsen (sorrie) liever dan op de grond of op de zetel maar ik moest niet meer kotsen (sorrie), alles was er al uit gekomen denk ik.

Na het slapen was onze Seppe ook uitgekakt (sorrie) want daarna waren zijn pampers  alleen nog maar nat, maar zijn poep zag nog wel een beetje rood maar daar smeerde ons nana héél dikke zalf aan. 

Ik help ons nana, ik ben al groot, ik knijp de zalf uit de tube gelijk tandpasta.

Seppe is een jongen en ikke niet.  Ik zie dat, want ik heb geen piemeltje en Seppe wel.  Nana heeft ook geen piemel dat is ook een meisje maar die heeft wel dikke borshjes.  Bompa is ne jongen gelijk onze papa en onze Seppe.  Papa’s en bompa’s hebben piemels.

Ik wil ook een piemel, maar nana zegt dat dat niet zal lukken.

We hebben met alle speelgoed gespeeld bij nana en bompa.  Het was héél leuk.  We hebben alle dozen uitgekapt en overal lagen er autookes en blokskes en poppekes en boekskes en kleurkes en koekskes en drinken.  Heel plezant.

Toen we naar huis gingen zagen nana en bompa er moe uit.

Die zijn wel oud hé nana’s en bompa’s.   Mijn mama en mijn papa zien  er nooit zo moe uit ‘s avonds.  Mijn mama gaat ’s avonds zelfs nog sjotten.

Ik denk dat nana en bompa bijna dood gaan.  Toen Seppe op de tafel kroop en danste zei ons nana toch:  amaai sebiet ga ik nog dood van’t verschieten en ze werd heel bleek en moest efkes gaan zitten.

Ons bompa heeft ze nog een pilleke gegeven. Toen was’t beter.

Dada!

Ik beken!
Dit is weer gepikt van het blog van ons allerliefste
HOTLIPS

Vorige week donderdag was het Valentijn, maar dat wisten jullie al zeker?
Sinds jaar en dag gaan we op Valentijn samen met onze goede vrienden uit eten, maar omdat vriendin nu door de chemo kaal is, wou ze liever thuisblijven.
Met haar pruik op ziet ze er nog steeds even mooi uit, maar ze krijgt het vreselijk benauwd wanneer ze de pruik lange tijd binnen moet dragen. Ik kan het me best voorstellen, net alsof je thuis rondloopt met een dikke muts op.
Vermits ze zelf beter kan koken dan Gordon Ramsey vroeg ze ons bij haar te eten.
Ik kook zelf niet slecht, maar de feesten die ik geef zijn eerder Breugeliaans.
Ik mis haar fijne, elegante stijl.
Ik protesteerde wel omdat ze deze keer lange tijd misselijk was geweest van de chemokuur, maar ze zei dat ze zich alweer wat beter voelde en graag een verzetje wou.   Voor haar is koken een hobby.

Wij aanvaarden dan ook de uitnodiging dankbaar en omdat ik net de uitlslag van de MRI scan van Henrietta gekregen had sloeg ik weer aan het multitasking.
Meestal kan ik het dokterstaaltje op de protocol zelf wel ontcijferen, maar deze keer ging de ‘gobbledygook’ boven mijn petje.
Ik was verplicht om via de huisarts te passeren voor vertaling.

Nu woont onze huisdokter slechts op drie stappen van onze vrienden, dus we vertrokken een uurtje vroeger en besloten om eerst even bij Meneer Doktoor binnen te springen. Ik was er van overtuigd dat er niemand in de wachtzaal zou zitten.
Donderdag avond is het er meestal rustig en omdat het Valentijn was zou er vast en zeker niemand zijn. Had je gedacht!
Er zaten al drie wachtende voor ons en na ons liep de wachtzaal bomvol. Iedereen had hetzelfde gedacht.

Onze dokter, zoals de meeste dokters, trekt ongeveer een kwartierke per persoon uit, dus met drie voor ons zat het nog snor.
Maar toen kwam er een dame binnen met een dochtertje van ongeveer zes jaar oud en die nam een vrije stoel en zette zich met haar kind in de gang. Heel mysterieus!
Even later was het mysterie opgelost. Het arm kind kon niet snel genoeg op de WC zitten en braakte zo verschikkelijk hevig in de meegebrachte kom, dat we in de wachtzaal allemaal wit om de neus werden.  Ik heb nog nooit iemand zo luid en langdurig horen braken.  Ik dacht dat er een piano ging uitkomen.
In de wachtzaal besloten alle aanwezigen unaniem om het arm kind eerst bij de dokter binnen te laten.
Mijn goede planning begon al in’t honderd te lopen.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ventje is op tijd vertrokken om te zeggen dat ik wat later zou zijn.

Nu eventjes op de knop 'Fast Forward': veel later op de avond, klaarwakker van de straffe koffie,  zette ik de PC aan om nog een hersendodend spelletje te spelen om slaperig te worden.  
Eerst prutste ik wat aan mijn nog steeds niet werkende Messenger en ja hoor, voor één keer lukte het.
Ik kon zelfs chatten met een vriendin die ook niet kon slapen. Rond vier uur ’s morgens besloten we een eind te maken aan ons babbeltje want zij moest er de volgende dag vroeg uit. "Ach...voor mij was het geen probleem" zei ik, want ik kon de volgende dag lekker uitslapen.

Had je gedacht!

Om zeven uur 's morgens : ring..ring...ring.....telefoon...zoon 2: “euh...mama we hebben een probleempje!”
Je kan het al raden zeker? Met een wreed voze kop, een mond dat aanvoelde als een beerput en ogen die aanvoelden als plaskes water in't midden van de Sahara,  na slechts drie uurkes slaap mijn bed uit om een zéér uitbundige, uitgeslapen kleindochter te ontvangen.

Vrijdag avond ben ik héééél vroeg gaan slapen, want zaterdag waren we samen met schoonma uitgenodigd bij schoonbroer en schoonzus aan zee voor ons laatste nieuwjaars-etentje.
Toen we thuiskwamen en schoonma afgezet hadden zijn we onmiddellijk doorgereden om te gaan babysitten. Zoon 2 en zijn vrouwke gingen met vrienden Valentijn-met-uitstel vieren.

Vandaag schijnt de zon, ventje is zoon 1 gaan helpen met de verbouwingen en ik ga nu eindelijk rustig wat verder rommelen in mijn kasten.   Ongelooflijk hoeveel tijd daar in kruipt.

Vandaag begin ik ook weer ‘vol overtuiging’ aan mijn dieet van water en brood : ik heb nog tijd tot de 21^ste want dan verjaart schoondochter.