Archief

Ons madam heeft geen tijd om te schrijven vandaag. Ze is druk bezig.

“Oefent nog maar eens met de computer en schrijft gij nog eens” riep ze terwijl ze voorbij zoefde.
Ze is jaloers omdat ik zoveel succes heb. Ze dacht dat er niemand naar mijne zever zou luisteren omdat zij dat ook niet doet en ze schrok toch toen er reakties kwamen.
Ik kan momenteel niet verder werken in onze slaapkamer want onze kleine kan pas mee komen bezetten tijdens de kerstvakantie.
De jongen heeft al zoveel rond zijn oren, ik durf het hem bijna niet vragen, maar voor een leraar kan hij verdorie goed bezetten. Alleen zou ik het ook wel kunnen, maar met ons twee gaat het sneller.
Ik help hem natuurlijk binnenkort ook wel als hij voor de tweede keer een huis gaat verbouwen. Hun huis was net helemaal afgewerkt, alles tot in de puntjes en de twee ‘bompa’s’ hebben heel hard meegewerkt en nu besluiten ze om ergens anders te gaan wonen en hupsakee, we kunnen weer van voorafaan beginnen. Ik vind het wel plezant, het houdt me bezig en ik doe het graag. Zo ben ik weer eens buiten.
Maar ons madam zei dat het over haar dood lijk zou zijn, haar slaapkamer moet eerst terug bewoonbaar gemaakt worden.

Ze heeft de laatste tijd ook iets met tomaten. Er stonden op de ijskast al maanden drie tomaten. Ik dacht bij mezelf, die tomaten gaat ze nooit vanzeleven nog opeten, alles wat een dag over de vervaldatum is kiepert ze gewoonlijk in de vuilbak.
Ik vraag u, hoe kan iets dat één dag over tijd is nu rot zijn? Vroeger stonden er geen stempels op al die dingen. Maar dat was naast de kwestie zei ze. Nu ging het over haar tomaten.
Als een furie stoof ze naar buiten en ze hing tot aan haar omvangrijke derrière in de groenen bak en viste er twee terug uit, de derde was plat want ik had er iets anders op gegooid.
Ik kreeg naar mijn voeten, man man,  en ze zei dat ik haar blog wat meer moest lezen. Ik viel uit de lucht, wat had haar blog nu met tomaten te maken? Alsof ik nog niet genoeg naar haar moet luisteren, ik zal me eens gaan bezighouden met het dagelijks lezen van haar blog! Af en toe kom ik eens kijken als ze me roept of mijn advies nodig heeft.
Ik heb nu formeel verbod gekregen om nog met mijn vingers aan die onnozel tomaten te komen. Voor mijn part blijven ze daar staan op de ijskast tot ze snot zijn. Ik kom er niet meer aan, geen haar op mijn hoofd dat er nog aan denkt.

Ik had haar daarstraks gevraagd of ze geen zin had om vandaag mee naar de kerstmarkt te gaan in ’t stad. Ze zei van wel, maar ik zit hier al langer dan een uur te typen en ze is nog altijd niet klaar. Seffens is het de moeite niet meer om te vertrekken.
Wat is dat toch met vrouwen? Toen ik haar vroeg of ze zich een beetje wilde haasten zei ze dat ik eens naar het blog van Myette moest gaan kijken. Da’s één van haar blogvrienden waar ze maandelijks mee op stap gaat. De Ludovicus die ken ik nog van vroeger, nen toffe gast.
Ik ben dan, om haar dan gelukkig te maken,  eens gaan kijken en ik zag wat ze bedoelde. Bij Myette stond er een filmke op over het verschil tussen mannen en vrouwen. Het moet door mannen getekend zijn want het is heel juist.  Myette snapt tenminste hoe het moet.

Toen ik dat filmke bekeken had ben ik wat beginnen afzakken naar de vorige artikels op ons madam haar blog en ik schrok me rot, plots stond daar die kale vent weer van lang geleden, maar nu met een kilt. Schollie Braveheart stond eronder van het blog Ernst. Misschien moet ik toch best wat meer komen lezen!   Ik veronderstel dat ons madam die foto gemaakt heeft.
Als ze al begint te spelen met foto’s van vreemde mannen, wie weet waar het dan gaat eindigen? Als vrouwen zo in’t keren van de jaren zijn dan kunt ge ze niet helemaal meer vertrouwen want hun hormonen slaan dan op hol.

Aha, eindelijk, ze roept dat ze klaar is, wel ik ook. Ik ga nu stoppen met schrijven. Misschien krijg ik een goed punt vanavond als ze weer niet uit haar bed valt. Gelukkig is de telefoon vannacht niet gegaan. Gisterenavond werd ik wakker en ik dacht dat ze een nachtmerrie had, ze zat rechtop in bed met de telefoon aan haar oor en ze was in dat raar engels van haar aan’t vloeken gelijk nen dokwerker.

’t Zal de leeftijd zijn zeker?!

De feestdagen zijn volop begonnen ten huize Bojako.
Onze kerstversiering buiten verlicht nu de helft van de straat. Gemakkelijk, want iedereen die ons bezoekt vindt ons huis nu zonder problemen.  
De kerstboom binnen is ook versierd en de rest van ons huis ook. Kleinzonen 1 en 2 kwamen maandag na school even op bezoek.
Met mondjes wijd open van bewondering zeiden ze allebei heel gemeend: “waaaaaauw nana, wat een mooi versierde kerstboom!”
Ik meld u dus bij deze dat mijn boom door twee kerstboom experts werd verkozen tot de mooist versierde kerstboom aller tijden. De dag kon voor mij verder niet meer stuk.

’s Avonds hebben we vervolgens lekker gefeest bij broer 2 en schoonzus en gisteren vierden we hier bij ons thuis, samen met de schoonouders, de ondertekening van de compromis door de kopers van het huis van zoon 2. Nu nog wachten of de definitieve verkoop en aankoop vlot verloopt en dan kunnen we weer gerust ademhalen. Die aan- en verkoop historie is een verhaal op zichzelf en is heel slecht voor mijn zenuwen.

Maar enfin, ik dwaal weer af : het feesten is dus bij ons al vollen bak begonnen – in feite zijn we nog niet uitgefeest van 2007 maar ..ach, we leven maar één keer hé?  Als we zo blijven verder doen zal het kort maar hevig en plezant geweest zijn.

Deze morgend om vijf uur belde ‘onze chinees’ ons weer wakker en ik heb hem zoals beloofd deze keer in “’t Schots” beantwoord. Benieuwd of hij gaat volhouden en blijven bellen?

Nu nog snel wat blogjes lezen en dan klauter ik mijn trapleertje op naar mijn superhoog bed en ga ik rustig nog wat TV kijken.

Mijn lever moet nog een beetje bekomen van de feestjes .... hik....

PS: daarstraks liet ik een ijselijke gil:


IK: "waar zijn mijn tomatten?????!!!!!"
VENTJE: in de vuilbak!
IK: waarom?
VENTJE : ze lagen er al zoooo lang!
IK: dat was mijn experiment.
VENTJE: oei.
IK: verdoemme..

Ik heb er nog twee kunnen redden, maar toen ik de foto wou nemen waren de pillen van de camera leeg...er zijn zo van die dagen dat ge toch maar best vroeg in uw bed kruipt hé?
Morgen nog eens proberen.

Onze maandelijkse blogmeeting vrijdag namiddag was weer heel gezellig, ondanks het feit dat Hotlips, Myette en Paz zeer gemist werden.
Maar, waarschijnlijk omdat we elkaar nu beter en beter kennen, werden er door de aanwezigen onderwerpen aangesneden die normaal in een grote groep waarschijnlijk niet ter sprake zouden komen.
Na zo’n meer intieme gesprekken denk ik altijd : “oef..weer een psychiater uitgespaard” en ik voel me nadien altijd enorm opgelucht.

Maar nu over mijn bedden en matrassen en de Rik.

Omdat ik vannacht voor de elfendertigste keer weer rond drie uur klaarwakker werd, was ik zoals gewoonlijk opgestaan.
Klaarwakker liggen piekeren in je bed in’t midden van de nacht lost ook niets op.   Mijn ritueel is dan om de meest geestdodende spelletjes op de computer te spelen tot Klaas Vaak weer toeslaat, wat zo rond vijf uur dertig eindelijk gebeurde.
Ik kroop dan maar terug in ons warme nest naast mijne snurkende zilveren en kon dan toch nog een paar uurtjes slapen.

Dat ik nog slechter slaap dan gewoonlijk ligt natuurlijk aan het feit dat we nu in de logeerkamer slapen omdat onze slaapkamer helemaal opgebroken is.
Volledige vernieuwingswerken zijn aan de gang.
Ik wou enkel nieuw behang en gordijnen moet je weten,  maar we wonen in een heel oud huis en wanneer je daar het behang aftrekt dan komt de bezetting gewoon mee!   Er steekt ook een nieuw raam in en ventje zei : “zeg shoeke, nu we toch bezig zijn kunnen we evengoed de schouw wegkappen, die is voor niets nodig en dan winnen we die ruimte” en lap...we waren weer vertrokken.  Bouwwerf Bojako.

Eerst dacht ik dat mijn slecht slapen veroorzaakt werd door de matras van het logeerbed, maar toen heeft ventje er ons matras nog eens bovenop gelegd om te zien of dat niet zou helpen.  Ik voelde me net zoals de prinses in het sprookje die door alle matrassen heen het erwtje nog voelde.  Ik heb nu bijna een trapje nodig om in en uit bed te geraken.
Ach...tegen de tijd dat ik eindelijk de logeerkamer en het logeerbed gewend zal zijn, zal het weer tijd zijn om terug te verhuizen vrees ik,  en dan beginnen we weer van vooraf aan!
’t Is ook niet enkel de matras.
Ik weet het, ik weet het, ik ben een wreed moeilijk mens en ik heb veel kleine afwijkingen, maar dat weten trouwe lezers inmiddels al wel.
Mijn ander probleem is namelijk: ik moet altijd aan de kant van de deur liggen anders kan ik niet slapen, vraag me niet waarom,  want ik weet het ook niet.
Nu is die verdomde deur in de logeerkamer nèt de andere kant dan die van ons slaapkamer, met als gevolg dat mijn ventje nu aan mijn verkeerde kant ligt in bed!
Ach, en nu ik dan toch aan het klagen en zagen ben : mijn reuzewekker (zonder bril zie ik niets) staat niet op de juiste plaats, mijn TV’ke ook niet, mijn nachtkastje ook niet....(hoor hier nu dames en heren een héél diepe zucht)!
Een andere oplossing zou natuurlijk kunnen zijn om pas om drie uur te gaan slapen, maar ik val nu om van de vaak omdat ik de voorbije week zo slecht geslapen heb.  Ik zit gevangen in een vicieuze cirkel.

Al goed dat onze WC niet verplaatst of afgebroken is, want op reis heb ik bovendien ook verschrikkelijke aanpassingsmoeilijkheden met WC’s. 
Ik voel me daar nooit ‘op mijn gemak’ zoals men het hier in Antwerpen zegt, met als resultaat dat mijn regelmaat heel ONregelmatig wordt.

Maar ....vanavond ga ik inslapen met in mijn gedachte de guitige, schalkse grijns van Rikske Torfs.  Ik zag hem daarstraks op Canvas, Siegfried Bracke was zijn gast.
Die Rik is toch een ventje om in te bijten hé dames, hij heeft ‘HET’ met bakken, een echte teddybeer?
..geeuw, geeuw... - excuseer - slaap lekker mensen, ik kruip onder de wol en ga van Rikske en andere knappe mannen die ‘HET’ hebben dromen!