Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

een baaldag...






Af en toe zijn er zo van die dagen dat een mens moet bezinnen, alles eens goed op een rijtje zetten, een “Bonux” rijtje zoals de Kotmadam.

Gisteren was voor mij zo’n dag, mijn piekerdag, mijn baaldag zoals de Hollanders zeggen.
 

Ik baalde van het puntje van mijn kleinste teen tot het puntje van mijn langste haar.



Dus...

Mijn botten aan en een dikke jas en een flinke wandeling doen, dat helpt altijd om de muizenissen uit je hoofd te helpen.


Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Efkes nadenken over alles, ben ik goed bezig?  Denk ik genoeg aan anderen?  Doe ik voldoende voor anderen?

Doe ik genoeg voor mezelf?  Doe ik genoeg voor mijn ventje?

Is mijn tijd aan de computer wel zinvolle tijd?   Zou ik niet beter als vrijwilligster gaan helpen in een ziekenhuis?   Oude mensen helpen eten geven bv.

  • Piekeren of mijn kleinzoon zijn allereerste scoutskamp wel leuk vond.
  • Piekeren of mijn schoondochter niets al te erg heeft en dat het goed afloopt.
  • Piekeren of mijn schoonzus het goed stelt na haar operatie.
  • Piekeren of de tumor in de knie van mijn zus aan ’t terugkomen is of niet.
  • Piekeren of ik niet te weinig voor schoonma doe.
  • Piekeren of mijn hand ooit nog goed komt.
  • Piekeren of ik mijn vriendin niet gekwetst heb.


    Allemaal zaken die ik vroeger lekker in de zetel bij een tasje koffie bij mijn lieve moeder kon uitpraten.

Elke keer suste ze mij en voelde ik me een stuk beter nadien.

Zij wees me op de zaken die ik fout deed en de zaken die ik goed deed.

Nu weet ik het dikwijls pas als het te laat is.

Nu is er niemand meer om raad aan te vragen.

Echt een baaldag. 




 Free Image Hosting at www.ImageShack.us


Het zal aan’t weer liggen, ik heb dringend de zon nodig.

Enfin, ik heb tijdens die wandeling dan ook mijn nieuwe camera uitgetest en jullie mogen wat meegenieten van mijn wandeling terwijl je mijn gezeur leest.


’t Kan niet elke dag hemel op aarde zijn.

Morgen is de volgende dag van de rest van mijn leven en dan zal het wel beter zijn.


Dat hoop ik toch!




Free Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.us

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 16:41 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

computer frustraties ....









Ventje en ik zijn al sinds gisteren een verbeten strijd aan’t voeren met onze PC.

Jaja, mijn ventje eindelijk ook, hij kent er nog minder van dan ik maar hij doet zijn best.

Wat is nu het probleem? Ja vraag liever .... wat is geen probleem? ...ik heb een oude PC van Oxfam en aan die oude PC hangen zoveel andere draden en toestellen dat het niet om aan te zien is.

Een van die aanhangsels is een al even oude DVD writer, die gebruik ik om back-up’s te maken. De intentie was wel om prachtige foto reportages te maken en die op DVD te zetten maar daar heb ik te weinig tijd voor gehad en inmiddels zijn we al enkele jaren verder.

Een ander aanhangsel is een USB ding dat vol steekt met USB kabeltjes, ééntje voor de camera, eentje voor de printer die ook al twee weken niets meer doet, een leeg gatje om mijn USB stick in te steken en er hangt nog een vierde kabeltje voor ???? euh geen flauw idee...waarvoor.

Nu wou ik vandaag toch al mijn foto’s wegschrijven naar een DVD, branden heet dat geloof ik, zodat ik ze eindelijk dan toch op TV kon bekijken, niet enkel daarom, maar ook omdat er om de vijf botten een melding op mijn scherm komt dat “er onvoldoende virtueel geheugen beschikbaar is”.

Ventje had een tijdje terug een DVD recorder gekocht en aan de TV gekoppeld.

Ik was destijds zo in mijn gat gebeten dat Telenet ons eerst die digibox aangesmeerd had om dan twee maanden later met de recorder af te komen, dat ik weiger om nu via hen een recorder aan te kopen tot ik genoeg wear and tear uit mijn dure digibox heb gehad.

Ventje had de DVD recorder aangekoppeld en nu bleek dat ook een soort computer te zijn, hij sloeg bleek uit.

Gewoonlijk duwt hij deze zaken mijn richting uit, maar deze keer niet hoor, met alle chinezen maar niet met dedeze... ik zei hem dat hij dat ding maar aan de praat moest krijgen, wat tot zijn grote verbazing uiteindelijk lukte.

Hij kon iets opnemen van TV en zelfs terugspelen, hij kon zelfs oude video’s overzetten op DVD. Ik overlaadde hem met mijn bewondering.

Nu wou ik, om mijn overvolle PC een plezier te doen, eindelijk mijn foto’s op DVD zetten zodat we deze via de nieuwe DVD recorder kunnen bewonderen via de TV.

Gemakkelijk gezegd .....water en bloed hebben we al gezweet en het wil maar niet lukken.

Ik heb al DVD’s geformatteerd, ge-herformatteerd – ik krijg ze er via de oude DVD writer wel op want ik zie ze staan op mijn PC als ik naar drive E ga, maar wanneer we het dan beneden in de DVD recorder steken niks, nada, rien...PLEASE FORMAT DISK komt er op het scherm,..... neeje begot, ik wil niet terug formatteren, ik wil mijn foto’s op mijn TV zien en niet op mijn computer. Dat lukt bij iedereen waarom bij mij niet?

Ventje geeft niet snel op, deze namiddag vertrok hij richting computerwinkel, want mijn zus in Engeland had me na een telefoontje van meer dan een uur uitgelegd hoe ik het moest doen en zij gebruikte gewone CD’s – geen DVD’s. Ze schreef gewoon via Mijn afbeeldingen van Windows XP de foto’s naar een gewone CD en speelde deze af op haar TV.

Mijn zus is technisch een genie, enfin een all-round genie, had ik maar de helft van haar verstand dan was ik gelukkig.

Vanuit de winkel belde ventje me daarstraks op om te vragen welke nummers er op onze DVD writer stonden.

Even later was hij hier terug met het verdict: onze DVD writer is te oud, ze verkopen die maat van CD’s niet meer hadden ze hem in de winkel gezegd.

Maar ...de aanhouder wint denkt mijn witte ridder en nu is hij weg naar een andere winkel op zoek naar raad en bijstand.

Floep .... dat heb je die vervelende boodschap weer ....jaja ik weet het, ge hebt onvoldoende virtureel geheugen!!!!

Of dat hier ooit nog in orde komt weet ik niet, maar het zal zeker niet zijn omdat we niet geprobeerd hebben.

Twee computer dumbo’s samen moeten uiteindelijk de klus toch geklaard krijgen nietwaar?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door BOJAKO om 17:13 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de strijkende man....











Sinds mijnen halven trouwboek voltijds thuis blijft moet er altijd de broodnodige afleiding gevonden worden om zijn ongeremde energie kwijt te raken.

In de winter is het wreed moeilijk, zeg dat ik het u gezegd heb.

’s Zomers kan hij heel veel energie kwijt in de onderhoud van onze tuin, sinds het begin van de winter heeft hij al heel zijn kelder uitgemest, een rommelmarkt gedaan, hout gezaagd om de stoof twintig jaar lang te kunnen warm stoken en nu wordt het heel hoge tijd dat hij terug de tuin in kan. Hij weet geen blijf meer met zijn energie.

Ventje heeft zoals men het in Antwerpen zegt: geen zittend gat.

Hij moet altijd bezig zijn. Voor hem geen PC, amper TV, en het lezen beperkt zich tot de reklameblaadjes.

Nee...mijn ventje heeft geen dimmer, hij heeft slechts twee standen: aan – af.

Om al die energie in goede banen te leiden heb ik hem eindelijk zover gekregen dat hij nu de was doet, met lange tijd de nodige rampzalige kleurschakeringen tot gevolg.
Onze lakens hebben vervolgens de kleuren Saumon, Bois de Rose, grijs en grauw gehad, maar nu heeft hij via de reklame Vanish ontdekt en behoudt alles zo’n beetje zijn originele kleur.

Na de was heb ik hem leren strijken...de platte stukken.

A star was born, niemand buiten zijn bloedeigen moeder kan beter en netter platte stukken strijken dan mijn ventje.

Het was dus een beetje verschieten toen ik enkele dagen terug in de keuken kwam en hem daar zag staan aan zijn strijkplank, compleet van de kaart.

"Wat is er shoeke?" vroeg ik bezorgd.

"Mijn strijkijzer doet het niet meer" antwoordde hij verdrietig.

"Heddem al eens open gehad?" vroeg ik,  omdat ik weet dat ventje alles met het gemak van een ingenieur uit en terug in elkaar krijgt.

"Ja, ’t is helemaal verroest vanbinnen, verzekers door al dat water dat er ingaat zeker?" zei hij terwijl ik op mijn tong beet om niet te lachen.

"En wat nu?" vroeg hij terwijl hij me nog altijd triest aankeek.

Mijn vrouwelijk olifanten geheugen zette een heel grote stap terug in de tijd en ik zei: "Euh.....weet ge, in juni verjaart ge, dan krijgt ge er van mij eentje voor uw verjaardag, een superdeluxe, met een reuze waterreservoir, het beste is niet goed genoeg voor u".

Ventje heeft na veertig jaar nog altijd niet door of ik nu serieus ben of niet en hij keek me heel twijfelachtig aan. Vooral omdat in het begin van ons huwelijk dit zijn courante verjaardagsgeschenken waren voor mij.

Ik was goed op dreef en dus ging ik verder: " Positief is dan ook dat ge tegen dan een fameuze hoop strijk zult bijeengespaard hebben en dan helemaal uit de bol kunt gaan met uw nieuw strijkijzer!"

"Zijde gij nu aan’t zwanzen of watte?" vroeg hij.

"Maar nee ventje, in de kelder staan nog altijd die oude strijkijzers van ons bomma die ge op de stoof moet opwarmen en daar kunt ge toch mee verder tot in juni".

Ik begon hem toen in’t lang en in’t breed uit te leggen hoe hij met die oude strijkijzers moest werken. Ik stelde hem voor om een bakplat op het gasvuur te leggen, daarnaast een flink stuk bruin papier, want het strijkijzer moest eerst ingevet worden met een vetkaarsje om goed te glijden, en daarom was dat bruin papier nodig om het overtollig vet eraf te strijken zodat ge uw strijk niet vuilmaakt.

Hij was er bijna mee weg want hij vroeg toch: " maar tegen dan is dat ijzer toch niet meer warm". Ik legde hem uit dat dat net de reden was waarom ge minstens met drie van die oude strijkijzers moest werken. Ge moest ze een beetje op alle temperaturen hebben want die hadden geen thermostaat.

Nog steeds was hij niet helemaal zeker of ik nu serieus was of niet.
Ik denk dat ik een toneel carrière gemist heb.

Uiteindelijk zei ik, omdat hij zo beteuterd keek, "maak dat ge weg zijt en ga verdorie een goed nieuw strijkijzer kopen".

"Welke zijn de beste?" vroeg hij opgelucht en ik zei: "wel aangezien gij nu zo goed kunt strijken moogt ge dat vanaf nu altijd blijven doen, ge kunt het veel beter dan ik (deze zin heb ik van hem ooit geleerd) dus kies zelf maar eentje uit dat het best in uw hand ligt!".

Beneden hoor ik nu de stoom ontsnappen uit een splinternieuw strijkijzer. Ventje heeft gisterenavond nog speciaal een wasje opgezet om het vandaag te kunnen testen.

Toch schattig hé die mannen?

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 11:20 19 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

slot Valentijnverhaal








Het in Aruba pas getrouwd koppeltje gaf gisteren een feest hier in Antwerpen voor de andere familieleden, waaronder wij.

Bruid en bruidegom straalden van geluk. Hun ouders ook.

Tenslotte had mijn broer,  samen met de bruidegom, bijna een jaar in uiterste geheimhouding alles gepland om dit sprookjeshuwelijk tot een goed einde te brengen.

De door de bruidegom uitgekozen jurk was prachtig, de door hem gekozen ringen waren prachtig....nichtje leek op een sprookjesprinses.

In Curaçao had hij haar ten huwelijk gevraagd op Valentijnsdag.
Zij had natuurlijk ja gezegd en toen had hij zijn spel verder gespeeld en ze begonnen ‘zogezegd’ samen te plannen voor een huwelijk.

Zij wist natuurlijk niet wat haar te wachten stond.

Dolgelukkig waren ze in Aruba aangekomen, het hotel was prachtig, de zon, het strand,  de zee, een idyllische omgeving.

Op het einde van hun eerste vakantiedag in het hotel kwamen ze terug gewandeld van het strand en toen zag ze iemand op het terras van het hotel staan.

Tegen haar ‘verloofde’ zei nichtje: “ ik denk dat ik een zonneslag heb zoetje, want dat is precies mijn zus daar aan het hotel”.

Toen ze nog wat dichterbij kwamen zei ze : “verdorie die trekt nu écht als twee druppels water op mijn zus!” en toen zag ze pas haar ouders en de andere familieleden, die hen wat later met een ander vliegtuig naar Aruba waren gevolgd.

De verrassing was overweldigend. Zij was in de wolken en hij ook natuurlijk omdat zijn plan zo goed geslaagd was.

De trouw kreeg zelfs in Aruba de nodige belangstelling, een krant wijdde er bijna een hele pagina aan.

En gisteren was het dus weer feest.

Nu mochten ook wij hen bewonderen en mee delen in hun geluk.

Het mooiste vond ik de woorden van de zoon.
Ik zei hem bij het binnenkomen: “proficiat lieve schat met je nieuwe stiefmoeder” en hij antwoordde zonder een ogenblik na te denken : “neenee....da’s mijn stiefmoeder niet, da’s mijn moeder”.

Ik wens hen een heel lang en een heel gelukkig leven toe.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 12:19 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Sheperd's Pie - voor Affodil





Shepherds' pie

Voor 4 personen

Nodig:


25g boter of margarine-Olijfolie
1 grote ui, fijngesnipperd of in fijne ringen
1 doos met stukjes tomaten
1 eetlepel gewone bloem
225ml bouillon kip of runds

450gr gehakt, lam, runds,

(half om half...wat je het liefst lust of wat je in huis hebt)

10m Worcestershire sauce
2 laurier bladjes
thijm
zout en peper en kruidnoot

voor de puree
700g aardappelen
50 ml melk
75g boter
1 eigeel

Werkwijze:


1. In een aantikleef bakpan laat je de helft van de vetstof smelten, daar bak je de ui in voor ongeveer 5 minuten tot goud/amberkleurig

2. Ondertussen in andere grote bakpan doe je wat olijfolie en wat boter en je bakt het gehakt tot het bruin is. Je moet het gehakt wel fijnmaken met een vork of lepel terwijl het bakt zodat je geen klonters krijgt.

3. Bestrooi de inmiddels goudgebakken uien in de pan met 1 eetlepel bloem, dit helpt om de saus aan te dikken. Meng alles goed, doe er de laurierbladjes bij en de thijm en roer.

4. Bij de uien doe je nu de gehakte tomaten, de bouillon en de Worcestershire saus (hou een klein beetje bouillon over om de pan van het gebakken gehakt te deglaceren)

5. Voeg nu het gebakken gehakt bij het ui/tomaten mengsel, deglaceer de pan van het vlees met het laatste beetje bouillon en voeg dit bij het mengsel.

6. Breng alles aan de kook, doe er naar believen zout en peper bij en laat alles ongeveer 30 minuten sudderen op een zacht vuurtje.

7. Kook ondertussen de aardappelen, doe ze door een zeef of plet ze met een stamper, doe er vervolgens de boter en het eigeel bij en ook naar smaak peper en zout en kruidnoot.

8. Doe de vlees/uit/tomaat mix in een ovenschaal, stort daarboven op de aardappel puree, maak de bovenkant mooi glad.

9. Zet de ovenschaal in de oven (gas nr 6) tot het vlees pruttelt en de puree een gouden kleur heeft.

Ook hier kan je alles een beetje aanpassen naar smaak.

Heb je bv. graag champignons, erwtjes of worteltjes of alles onder de vleesmix, doe die er dan bij. 

...experimenteer, wees creatief.
Je kan met dit gerecht alle kanten uit.

Voilà Affodilleke.....simple comme bonjour zoals men in Engeland zegt.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door BOJAKO om 13:43 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

een laat maar prachtig Valentijn verhaal....










dit mooi prentje heb ik gepikt van het blog van Hotlips - ik ben zeker dat ze me dit niet kwalijk zal nemen, daar is ze gewoon te lief voor.


Ik denk dat het nu veilig is om mijn geheim Valentijn verhaal op mijn blog te zetten. 

Ik kon het met Valentijn nog niet op mijn blog zetten want ik had volledige geheimhouding moeten zweren op mijn eerste communiezieltje. 

 

Vorige week belde broer 2 me op en zei : “dag zusje, ’t is maar om u te verwittigen dat we een weekje niet bereikbaar zullen zijn”. 

Ik schrok me rot want de dag voordien had zijn vrouw mij net laten weten dat ze vrij dringend moet geopereerd worden.

“Toch niets met mijn beste vriendin hoop ik?” vroeg ik bezorgd.

Hij stelde me gerust en zei: “Neenee...we gaan voor een weekje op reis naar Aruba”.
 Nu ja, zo’n spectaculair nieuws is dat niet, broer en schoonzus gaan regelmatig op reis.

“N. (hun jongste dochter) en P. (waar ze al enkele jaren bij samenwoont) gaan ook naar Aruba”, vertelde broer verder.

“Ah...jullie gaan samen,  ge zoekt zeker iemand om op de honden te passen?” vroeg ik.

“Maar nee, zwijg nu toch efkes twee minuten en laat me uitspreken” sputterde broer.

Ik zweeg braaf... moeilijk, maar ik deed het.


“N. en P. gaan trouwen, maar N. weet het niet.”

Toen moest ik wel efkes gaan zitten.


Broer ging verder: “ P. is al een hele tijd dit huwelijk aan’t plannen.  

N. weet helemaal van niets.  Zover zij weet  vertrekken zij en P. morgen naar Aruba, het zoontje van P. gaat naar de andere grootouders, er komt iemand op de honden passen en wij vertrekken op reis naar Thailand.”


“Ik dacht dat jullie naar Aruba gingen!” zei ik verbaasd.


“Maar nee, dom kieken (een broer mag zich iets meer permitteren) wij hebben dat aan N. gezegd,  want ze mag niet weten dat wij naar de trouw in Aruba komen.   Iedereen komt, haar zus en echtgenoot, de zoon van P., haar biologische vader en zijn vrouw.  We gaan allemaal samen naar Aruba, maar later en in een ander vliegtuig.”


Hij ging verder:  “waarom ik u nu bel is lief zusje, jullie mogen niet telefoneren,  geen SMS, geen mailtje of eender wat zenden naar P. of N. , we hebben het nu al zo lang stil kunnen houden voor N., het zou erg zijn indien het ze het nu per ongeluk te weten zou komen.”


Ik had heel braaf gezwegen en vroeg: “en een trouwkleed en zo...hoe gaat dat dan?”

“P. heeft voor alles gezorgd, trouwkleed, ringen, alles....zij vertrekken eerst en wij vertrekken enkele dagen daarna met het trouwkleed, de ringen, hun kind etc....” antwoordde mijn broer.


Ik knikte en broer riep in mijn oor: “héla zijt ge er nog of watte?”

“Jaja, gewoon even aan’t bekomen broerke, ik vind het zo ongelooflijk romantisch!  Ik hoop alleen maar dat N. ‘ja’ zegt tegen P. of niet flauwvalt.”

 

Nadien dacht ik, verdorie...dit is een echt gebeurd ‘nog te gebeuren’ romantisch Valentijn verhaal, dat moet absoluut in mijn blogdagboek en nog liefst op Valentijn.

Maar... ik kon  het niet in mijn blog zetten,  want P. neemt overal zijn laptop mee.

Maar nu zijn ze getrouwd, denk ik toch, hoop ik toch, de 20ste had mijn
broer gezegd. 
Zaterdag komen ze allen terug naar huis, ik ben razend benieuwd hoe het allemaal verlopen is.


Toch zalig dat er nog romantiek in deze wereld is nietwaar?

 

 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door BOJAKO om 23:01 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

op aanvraag: Steak and Kidney Pie








Hierna op speciale aanvraag van een lezer geef ik het recept voor:

“Steak and kidney pie” – voor 4 personen

of vrij vertaald: ( Pastei met steak en niertjes)

Je hebt nodig:

Deeg:

300g bladerdeeg
(gekocht,  bereid bladerdeeg is het gemakkelijkst – maar voor liefhebbers staat hier onder het recept voor zelfgemaakte deeg)

om een mooie goudbruine korst te krijgen heb je ook nodig:

1 volledig ei + 1 extra eigeel, samen opgeklopt


Vulling:

Voor het bruin aanbraden: 2 eetlepels olie (arachide-soya- ....)


700gr runds vlees in blokjes (steak)

200 gr lams niertjes in blokjes

2 middelgrote uien, gesnipperd

thym, laurierblad

30 gr gewone bloem

850 ml runder bouillon

zout en peper naar smaak

een scheutje Worcestershire sauce

Werkwijze:


1. Braad het vlees langs alle kanten bruin aan in de olie in een goede braadpan, zet het vlees als het bruin is even apart in een schotel.
2. Braad de niertjes in dezelfde pan ook even bruin

3. Doe daar vervolgens de gesnipperde uien bij en bak vervolgens voor 3 à 4 minuten

4. Doe het rundsvlees ook terug in de pan, strooi de bloem over alle ingrediënten

5. Doe de bouillon erbij, alles mengen en aan de kook brengen

6. Zet het vuur zacht en laat sudderen voor ongeveer 1½ uur zonder deksel. Indien de vloeistof te snel wegkookt, doe er dan wat meer bouillon bij.

7. Neem van het vuur, doe er zout en peper, thym en laurier bij en de Worcestershire sauce en laat een beetje afkoelen.
8. Doe het vlees vervolgens in een diepe ‘pie’ schotel.
(vrij diepe taartvorm
- zie prentje hierboven)

9. Rol het bladerdeeg vervolgens uit op een licht bebloemde oppervlakte tot 5mm dik en 5 cm groter in diameter dan de pastei schotel.
(Ik heb het deeg ook al uitgerold tussen twee lagen plastic folie, werkt ook prima)

10. De rand van de pie-schotel vervolgens goed insmeren met wat van het eimengsel, vervolgens met de deegrol het deeg opnemen en het over het vlees in de schotel leggen, het deeg dan goed tegen de rand van de kom aandrukken met je vingers en duim, in het midden van het deegdeksel een gaatje maken.

11. Met een borstel het deeg bestrijken met het eimengsel voor de goudgele kleur

12. Bak de steak en kidney pie vervolgens in de oven voor 30 à 40 minuten op  220C°/Gas 7.
13. Serveer met erwtjes en worteltjes en lekker dikke Engelse frieten.

Ben je een fijnproever of masochist en wil je toch zelf deeg maken neem dan :

175g boter
225g gewone bloem
8-9 eetlepels water

Werkwijze:

Doe de boter in folie en steek ongeveer 45 minuten in de diepvries.

Mix ¼ koffielepel zout onder de bloem.

Neem de boter uit de vriezer.

Vouw de folie achteruit, dip de boter even in de bloem en rasp het grof in de bloem, plooi de folie steeds naar achter zodat je geen folie mee raspt! Vergeet niet de boter elke keer weer voor het raspen in de bloem te dippen.

Meng vervolgens met een mes de boter en de bloem goed door elkaar, doe er dan het water bij en dan kort kneden tot deeg.

Maak een bal van het deeg, doe het in plastic folie en leg in de frigo voor ongeveer 30 minuten.

Het deeg moet steeds zo koel mogelijk blijven.

Rol het deeg vervolgens uit op een bebloemde oppervlakte tot 5 mm dik en 5cm breder in diameter dan je pie schotel.

Doe vervolgens zoals boven.

Tip: als je zelf heel lekker stoofvlees kan bereiden, doe dit dan en doe er de lamsniertjes bij en werk verder af zoals hierboven.  Een goede kok is creatief.

Als de lezer Steak and Kidney “pudding” bedoelde en niet Steak and Kidney “pie”, dan moet hij nog een mailtje zenden want dit is dan een ander recept.

Smechklijk...vons gelechlijk....oooo....zijn jullie ook van Antwerpen?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door BOJAKO om 21:28 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Hoe bestaat het?.....










Ik was daarnet even op het blog van "Kommaneuker" en besefte plots dat het hier niet alleen de categorie dagboeken maar ook de categorie ‘bedenkingen’ is.

’t Is vrij lang geleden dat ik even bij de acutaliteit heb stilgestaan.

Ik heb deze week heel weinig naar het nieuws gekeken en ook zeer  summier de krant gelezen omdat iedereen hier thuis ‘de griep’ had, zoals ongeveer de helft van Vlaanderen.

Maar één ding had ik wel gehoord op het nieuws.
Schrijnend vond ik de rechtszaak waar een jong, onschuldig koppeltje terechtstaat omdat het kinderstoeltje waar hun baby inzat zogezegd ‘niet veilig genoeg’ in hun auto zou geplaatst zijn.

Wablief? U zegt !

Een gedrogeerde, dronken zot rijdt in op de auto van dat nietsvermoedend braaf stel, rijdt hun baby dood en nu moeten zij terechtstaan omdat het kinderstoeltje niet in de juiste richting stond?

Als ik zo iets hoor of lees dan krollen mijn tenen.

’t Is nog niet erg genoeg voor die arme mensen dat ze hun kindje verloren hebben, nee ze kunnen nu nog veroordeeld worden voor nalatigheid.

Nalatigheid is je baby los op je schoot vooraan.
Los op de bank vanachter, maar toch zeker niet als de baby in een speciaal stoeltje vastgeriemd is.

Ik rijd de laatste tijd ook veel rond met baby’s en kindjes van alle leeftijden.
Wij zijn grootouders en hebben zitjes in alle maten en modellen die vervangen worden al naargelang de leeftijd van onze kleinkinderen die meerijden.

Ik ben al blij dat ik die verdomde dingen elke keer weer in de auto krijg en de veiligheidsriemen vast, daar moet ge al bijna hogere studies voor gedaan hebben.

Ik snap natuurlijk dat het hier om een verzekeringskwestie gaat en niet om dat kinderzitje.
Als de verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij kan bewijzen dat het kindje niet goed zat, dan hoeven zij geen grote schadevergoeding uit te betalen.

Alhoewel de ouders van de baby volkomen onschuldig zijn wat het ongeval betreft, gaat men nu toch trachten om die arme mensen gerechtelijk te veroordelen tot een verder leven vol zelfverwijt, alsof zij zelf de dood van hun baby op hun geweten hebben.  Kan het nog erger?  Vreselijk gewoon.

Het broertje van mijn moeder werd,  toen hij vijf was,  ook doodgereden op zijn fietsje.
Het gehakketak nadien tussen de school, de verantwoordelijke die de kinderen op straat begeleidde, of het wel verantwoord was dat zijn ouders toelieten dat hij met een fietsje van en naar school reed...alles deed mijn grootmoeder toen besluiten om de zaak maar op te geven.
Ze wou gewoon kunnen rouwen om haar verlies, een verlies dat ze haar leven lang meegedragen heeft.

Ze vroeg en kreeg één frank morele schadevergoeding.
Haar zoontje kreeg ze nooit meer terug.

Soms vraag ik me toch echt af waar we mee bezig zijn.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:49 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten