foto rijkswacht

foto rijkswacht
het internet en onze kindjes ....
Gisterenavond ben ik met mijn schoondochter naar een informatieavond geweest in de school van kleinzoon 1, die nu in het eerste leerjaar zit.
Ze had me verteld dat het over Internetgebruik voor jonge kinderen ging.
Vermits kleinzoon bij mij ook regelmatig aan de computer zit te tokkelen en aangezien ik zelf een computer analfabeet ben, vond ik het wel interessant om weer wat bij te leren.
En of ik bijgeleerd heb.
De presentatie werd gedaan door een heer van Child Focus.
Hij begon te praten om acht uur en je kon een speld in de zaal horen vallen tot het einde van zijn betoog rond tien uur.
Er was nog mogelijkheid tot vragen maar niemand vroeg iets.
Ik denk dat we allemaal van de hand Gods geslagen waren.
Heel duidelijk liet hij ons de gevaren van het surfen op internet zien, en nu bedoel ik niet enkel het gevaar om een virus of een trojan horse binnen te krijgen, alhoewel hij dat ook heeft uitgelegd.
Hij sprak ook over de beslissing om al-of-niet gebruik te maken van de ‘parental control knop’ op je virus scanner.
Staat het op en je wil bv. iets weten over de stad Sussex in Engeland, dan geraak je op geen enkele site, de knop heeft dus ook nadelen.
Laat je daarentegen je kind informatie zoeken door middel van het intikken van het woord ‘poes’ dan val je achterover van wat er op het scherm tevoorschijn komt.
Probeer maar, bij de derde of vierde link heb je al prijs.
Krijg dat maar voor je ogen als jong kind.
De spreker gaf dus ook de raad aan de ouders om alles thuis eerst zelf eens uit te testen en te proberen.
Chatten, het opslaan van die chat gesprekken, het opslaan van een video gemaakt door je webcam.
Een jong kind staat er niet bij stil dat er foto’s of teksten door een ander kunnen opgeslagen en misbruikt worden, zelfs door medeleerlingen want ‘cyberpesten’ neemt alsmaar toe, zeker nu de meeste kinderen al van jongsaf aan chatten via de webcam.
Je moet zelf goed op de hoogte zijn van wat het internet te bieden heeft.
Hij was zeker niet tegen het gebruik van de computer voor jonge kinderen, maar wel voor een goede voorlichting.
Zeer belangrijk was het kind het verschil leren kennen tussen de reëele wereld en de wereld van het internet .
Je moet het kind leren begrijpen dat wat je op het internet zet niet altijd binnenskamers blijft.
Als je puber dochter in de privacy van haar slaapkamer, via de webcam haar borstjes toont aan haar vriendinnetje, nichtje of vriendje, die bij hen thuis ook op hun kamer aan de webcam zitten, dan moet het kind weten dat dit ooit misschien op het internet kan komen.
Hij gaf een voorbeeld aan om ze het uit te leggen en het verschil te tonen:
je neemt je pubertje mee naar een heel drukke winkelstraat en zegt daar tegen haar, "doe nu even je bloes uit en laat even iedereen naar je kijken." Je dochter verklaart je terplekke gek, maar met die uitleg kan je haar proberen duidelijk te maken wat het internet is, namelijk 'het internet is de hele wereld' waar iedereen je kan zien, het zijn niet de vier muren van je slaapkamertje.
Je moet je kinderen duidelijk maken dat ze heel goed zorg moeten dragen voor hun privacy en nooit hun echte naam mogen opgeven of leeftijd of adres of passwoorden.
De computer zet je ook best niet op de slaapkamer maar op een plaats waar je als ouder regelmatig passeert en ziet wat er op het scherm staat.
De spreker was zeker niet anti-chat of anti-surf, maar hij was wel van oordeel dat je je kind van kleinsaf moet leren wat er soms verbonden zit achter een link en hoe ze eventueel moeten reageren op negatieve zaken.
Hij was wel formeel anti webcam. Bij hem kwam het thuis niet binnen zei hij.
Goed om weten dus.
Hij liet trouwens een andere site zien: over Martin Luther King.
Stel dat een kind daar voor school meer over wil weten.
Hij liet het beeld vervolgens helemaal naar onder toe gaan en toen zag je dat de site van ‘Storm....’ was, helemaal geen vredelievende of anti-rascistische beweging, integendeel, net het tegenovergestelde, een beweging die zo een manier hadden gevonden om toch gelezen te worden.
Verder toonde hij een spelletjes link.
Stel je voor, je zesjarige tikt op Google het woord : ‘Spelletjes’
op de link die de spreker vervolgens liet zien stonden inderdaad spelletjes: ik geef er ééntje:
- cutje rijden....
begin dat maar even uit te leggen aan je kind.
Verder liet hij de weblogs van sommige kinderen zien.
Je moet wel 18 zijn om een weblog te kunnen aanmaken, maar toch wisten kinderen dit te omzeilen.
De spreker toonde verschillende weblogs van jongeren.
Bij hun profile stond al hun informatie, tot naam en voornaam toe, zelfs hun telefoonnummer en één slimmerik had er zelfs bijgeschreven: “ik ben wel maar 12 maar ik moest 19 invullen anders kreeg ik geen toelating om deze webblog aan te maken.” Alle gegevens waar pedofielen op zitten te wachten.
Nog een groot gevaar zijn de aankopen of het downloaden via internet, volgens een enquete gebruiken de kinderen liever de Visa kaart van de moeder van een vriend om te betalen, want dan komen mama en papa het niet te weten (ze zijn niet zo dom hoor !!) en nu is er ook het toenemend gevaar van het gokken via internet en het illegaal downloaden.
Indien je kind betrapt wordt op illegaal downloaden, dan krijgen de ouders de politie op hun dak en de boetes zijn niet mis.
Het is misschien geen slecht idee om eens zo’n informatie avonden voor senioren te organiseren, misschien kan Patrick Vyncke er nog een boek over schrijven.
“De gevaren van het internet voor senioren” – ( zonder dank Patrick
)
Je kan natuurlijk ook redeneren dat onwetendheid misschien de redding is.
Als je geen computer in huis hebt dan kunnen deze zaken niet gebeuren.
Maar....iedereen die dit nu leest heeft er toch al eentje in huis nietwaar?
Film: The Magdalena sisters...

Gisteren had Huismusje het op haar blog gemeld: kijken naar Canvas, naar de meesterlijke film : The Magdalena Sisters en daarna naar de documentaire erover.
Ik had de film al gezien op DVD maar ik wou het voor een tweede keer zien en wou zeker de documentaire erna niet missen.
Ik vertelde het gisteren ook tegen iedereen die thuis langskwam,
zoon 2 ’s middags – geen tijd mama, teveel werk met de kindjes,
neef – geen tijd ik vertrek vanavond naar Cyprus –
zoon 1: “bwaa zo’n bleitfilms dat zie ik niet graag, dat zal mijn vrouwtje wel opnemen en op een andere keer bekijken.”
Mijn ventje: “sorry shoeke...zo’n vrouwenfilms da’s niets voor mij, dat weet ge, ik ga naar Stallone kijken”.
Dat komt ervan als je in een mannenbastion woont.
Waarom willen ze niet naar dit soort film kijken vraag ik me dan af.
Voelen ze zich een beetje schuldig, denken ze dat er overdreven wordt? Worden ze er ongemakkelijk van?
Mannen...ik zal ze nooit begrijpen.
Enfin tegen de tijd dat de film ging beginnen ben ik me dan maar in mijn bed boven gaan installeren om daar naar de tv te kijken.
Ventje had aangeboden om boven naar Stallone te kijken, maar ik had het afgewimpeld.
Kussens alom, donsje tot aan mijn kin en een kopje koffie naast me en genoeg Kleenex bij de hand.
De film schroefde voor de tweede keer volledig mijn keel toe.
De documentaire na de film was zo mogelijk nog schrijnender.
Waarschijnlijk werd de film gemaakt aan de hand van de getuigenissen van deze vrouwen.
Wat zo vreselijk erg is, is de realiteit van de film.
Het is geen roman, geen verzinsel, het is niet over-gedramatiseerd, het is een verfilming van een schrijnende waarheid.
Uiteindelijk gaat het over de generatie voor ons.
Mijn moeder ... ook zij werd thuis buitengezet omwille van dezelfde schande.
Los het maar op, zoek het maar uit, zolang we meneer pastoor maar in recht de ogen kunnen kijken. Gelukkig voor haar was er mijn vader.
Mijn schoonbroer is een Iers weeskind. Geboren in 1947 in Dublin ... als je dan in de documentaire moeders van tachtig nog steeds ziet wenen om het gemis van hun gedwongen afgestane kindjes, dan moet je van staal gemaakt zijn om daar ongevoelig bij te blijven.
Ik kon na het zien van de documentaire niet onmiddellijk slapen.
Ik was voor de tweede keer helemaal ondersteboven.
Omdat ventje niet meegekeken had kon ik er methem ook niet over praten.
Als ik met iets zit moet ik het kwijt...gelukkig dat ik mijn blogje heb.
Wie de film en de documentaire heeft gemist, heeft een stuk vrij recente geschiedenis gemist.
Nog erger is dat deze toestanden zelfs vandaag nog bij sommige culturen bestaat.
De Maria-Magdalena’s van nu.
Laat ons daar ook even bij stilstaan.
onderzoek bij de gynaecoloog...Een beeldmooie, jonge vrouw ging naar de gynaecoloog voor een onderzoek.
De dokter bekeek de vrouw en zijn professionele, deontologische houding vloog op slag het raam uit.
Hij zei tegen de jonge dame dat ze zich volledig moest uitkleden.
Toen ze even later naakt op de onderzoekstafel lag begon de dokter zachtjes haar dij te strelen en vroeg: “weet ge wat ik nu doe?”
"Ja" antwoordde ze: “u onderzoekt mijn huid op dermatologische abnormaliteiten.”
“Correct” zei de dokter en begon toen haar borsten te betasten.
“Weet ge wat ik nu doe?” vroeg hij.
“Ja” zei ze: “u onderzoekt mijn borsten op eventuele gezwellen.”
“Weer correct” zei de gynaecoloog.
Hij kon zich echter niet langer bedwingen, kroop op de tafel en werd ‘heel’ intiem met de jonge dame.
“Weet ge wat ik nu doe”? pufte hij
“Jawel” antwoorde de beeldmooie vrouw: “u krijgt nu herpes” want daarvoor kwam ik naar hier.
verstand op nul en blik op oneindig...
Vandaag is het weer zover, 'k heb mijn moed uit mijn schoenen geplukt en seffens vertrek ik.
Op bezoek bij mijne maat, de gynaecoloog. De vriend van alle vrouwen.
Ik heb mijn jaarlijks bezoekje al twee jaar uitgesteld, maar nu heb ik mezelf verplicht om een afspraak te maken.
Als Huismusje zo kan afzien met vreselijke tandpijn, dan kan ik ook een beetje moed opbrengen.
Ik voel het in mijn knoken dat hij me weer naar de radioloog gaat sturen om een mammografie te laten nemen en trouwe lezers weten wat ik daar van denk.
Gelukkig kreeg ik daarnet een leuk mopje binnen via de mail, ik moest er toch mee lachen.
Ik zet het hieronder, misschien vinden jullie het ook een goei?
******
Een man wandelt in de bar met zijn huisdier, een aap.
Hij bestelt een pintje, en terwijl hij het opdrinkt, springt zijn aap
door heel het café, de aap neemt wat olijven van de bar, en eet ze op.
Dan neemt hij enkele schijfjes citroen, en eet ze op.
Dan springt hij op de pool tafel, neemt een van de biljard ballen, en
tot iedereens verbazing, slikt hij ze in een stuk door.
De barman schreeuwt naar de man: "Heb je gezien wat je aap net
deed??!?"
"Nee, wat?"
"Hij at net een biljardbal van m'n pool tafel, volledig!"
"Ja dat verbaast me niet," antwoord de man, "hij eet alles wat ie
ziet. Sorry, ik zal voor alles betalen" De man drinkt zijn pint uit,
betaalt alles, en vertrekt.
Twee weken later, komt de man terug in de bar, bestelt een pint, en
weer begint de aap rond te springen!
Terwijl de man zijn pint aan't leegdrinken is, vindt de aap een kers
op de bar, hij neemt het, duwt ze in zijn aars, haalt ze er terug
uit, en eet ze op.
Dan vindt de aap een nootje, en stopt ze opnieuw in zijn aars, haalt
ze er terug uit, en eet ze op.
De barman, al walgend: "Heb je gezien wat je aap nu weer deed?" "Nee,
wat?", antwoord de man.
"Wel, hij nam een kers en een nootje, duwde die in zijn aars, haalde
die er uit, en at ze op"
"Aja dat verbaast me niet," antwoord de man, "Hij eet nog steeds
alles wat ie ziet, maar sinds die biljartbal meet ie alles eerst"
bompa en de engeltjes....

Onze oudste kleinzoon is heel vroegrijp. Zijn mama heb ik niet gekend als klein kindje, maar als ik mijn kleinzoon hoor of bezig zie, dan zie ik in hem helemaal zijn papa terug.
Van hem zei ik altijd: hij is volwassen geboren. Ik zei dit niet alleen, iedereen zei het.
Niks baby of kleuterpraat, nee... ineens volzinnen om U tegen te zeggen en ook geen flauwe praat.
Direct en to the point was mijn zoontje. Zijn eerste woord was trouwens een heel duidelijke: “nee”.
Van zodra hij kon praten voerden we onderlinge gesprekken zoals twee volwassenen.
Voor hem geen gebrabbel, geen sprookjes, geen onnozel gedoe, nee: hij wou een verstandig antwoord op zijn verstandige vragen, want anders werd hij heel boos en gefrustreerd.
Ik vertelde dan ook geen sprookjes of fantasie verhaaltjes meer, maar kocht kijkboeken op kindermaat over het menselijk lichaam, de wetenschap, de ruimte enz.
Hij was net vier jaar oud toen zijn paternale grootvader stierf en ik probeerde dit op de meest zachte, kinderlijke wijze aan hem te vertellen.
Kinderlijk....niets van, dagenlang alsmaar vragen stellen.
“Wat is dat de hemel?” Waar is dat de hemel? Wat zijn engelen? Hoe geraken die daar? Vliegen engelen met een raket naar de hemel? Hoe zien engelen eruit? Als die engelen bompa naar de hemel hebben kunnen doen, dan kunnen ze hem toch ook terugbrengen. Als wij in een raket stappen dan kunnen wij toch ook naar de hemel vliegen en hem terughalen.
Die sterren die daarboven pinken, dat is dus de hemel? Zitten daar al die mensen op? In mijn boek staat dat een ster heel heet is dan gaat bompa toch verbranden! Als ik heel hard roep, kan bompa me dan horen ginder op die ster?”
Vervolgens ging zoontje aan het raam staan en riep heel luid: “BOMPAAAAAAAAAAAA”.....
“Kan hij me nu horen mama? “ waarop hij besloot om nog maar eens te gillen: “BOMPAAAAAAA.....”
Bobonne, mijn schoonmoeder, die bij ons logeerde omdat bompa zo plots was overleden, geraakte door het geroep van zoontje volledig overstuur, wat heel normaal was. Ik vroeg hem dan ook om niet meer op bompa te roepen.
Na lang beraad heb ik mijn zoontje dan bij me op de schoot genomen en gezegd: “lieveke, dat verhaal over de hemel en de engeltjes en de sterren, dat dient om doodgaan gemakkelijk uit te leggen en te vertellen aan de meeste kindjes, maar wilt ge echt weten wat er gebeurt als er iemand dood gaat?”
Hij antwoordde heel serieus: “Ja mama”, dus ik ging verder: "wel als iemand dood gaat, dan is die kapot, helemaal kapot, die kan nooit meer hersteld worden. Als ge nooit meer kunt genezen of hersteld worden dan is het gedaan, afgelopen en dan moeten ze uw lichaam ergens leggen. Dit leggen ze dan in een diepe put in een kerkhof, die put maken ze toe en na een heel lange tijd verdwijnt de kist en daarna dan de mens tot er helemaal niets meer overblijft.”
Mijn vierjarige keek me heel serieus aan en zei: “aha, nu begrijp ik het, ik vond het al zo raar dat er engelen met raketten naar de maan konden vliegen maar niet konden terugkomen, die engelen bestaan dan niet hé mama?”
En ik zei: “Nee ventje, dat is maar een sprookje. Maar raketten die bestaan wel.”
Hij knikte tevreden, sprong van mijn schoot en ging rustig verder spelen.
Mijn tweede zoon daarentegen was van een héél ander kaliber, net zoals mijn tweede kleinzoon, maar dat is een dan weer een ander verhaal.
even wegdromen...
helderziende kat....
bij de dokter.....
Om niet elke dag te zeuren over de gewone dagdagelijkse dingen die gebeuren, probeer ik om af en toe iets uit mijn oude dagboek boven te halen, iets dat indruk op me gemaakt heeft, enfin toch iets dat ik toen de moeite vond om te noteren.
Eén van die dingen was mijn eerste en hopelijk laatste bezoek aan de dermatoloog.
Ik wist eerst niet goed wat een dermatoloog was, al die geleerde termen, maar het bleek een specialist te zijn die huidziekten behandelde.
Mijn oudste broer had al een lange tijd, midden op zijn rug, tussen zijn schouderbladen een moedervlek dat er niet al te best uitzag, en af en toe eens bloedde, volgens mijn schoonzus. Ze was heel ongerust.
Nu heb ik twintig jaar lang, elke dag weer, de rug van mijn broer gezien toen hij voor mij uit onze badkamer kwam, maar sinds hij getrouwd is niet meer.
Hij weigerde ook steevast om zijn rug te laten bekijken en vond dat wij vrouwen allemaal flink overdreven.
Ten lange leste is zijn vrouw er dan toch in geslaagd om hem op een listige manier bij een dermatoloog te krijgen.
Na onderzoek bleek dat hij een melanoom had, één van de ergere soorten van huidkanker.
Stoere broer gaf dan uiteindelijk toch maar toe om het ding te laten verwijderen.
Na de operatie mocht ik zijn rug wel bekijken en ik viel bijna van mijne sus. Zo’n grote operatie voor een kleine moedervlek, ge zoudt van minder flauwvallen.
Later die dag keek ik in de spiegel en wat zag ik tot mijn grote ontzetting? Ik had ook hier en daar een moedervlek. Eentje naast mijn wenkbrauw, eentje op mijn arm en eentje op een niet nader te omschrijven plaats, een piepkleintje.
Paniek....ik maakte stante pede een afspraak bij de eerste beste dermatoloog in mijn buurt.
De dag van mijn onderzoek bleek de heetste dag ooit genoteerd.
Bij de dokter was er geen airco en ondanks mijn dagelijkse douche droop ik van’t zweet toen ik bij de dokter kwam.
Na onze prettige kennismaking en het noteren van mijn gegevens in een fardeke keek de lieve man me aan en vroeg: “en madammeke...vertel eens....” en ik vertelde van mijn broer, van mijn angst en van mijn drie peperkousen (antwerps voor moedervlekken).
Ik wees die aan op mijn wenkbrauw, trok daarna mijn mouw omhoog om die op mijn arm te laten zien en zweeg nog maar even over die andere piepkleine op een lager gelegen plaats.
“Ja maar, ja maar Madammeke, zo gaat het niet hoor, kom kleed je maar helemaal uit en ga daar maar op tafel liggen”.
‘Wablief...me volledig uitgekleed op een tafel leggen voor drie kleine moedervlekjes, niet overdrijven hé manneke’, ging er door mijn hoofd, maar ik deed toch maar braafjes wat er gevraagd werd.
Ik plukte mijn inmiddels druppende kleding van mijn lijf en verontschuldigde me tegen de dokter. Hij moest eens denken dat ik me niet gewassen had. “ ’t Is niks madammeke, ik drup ook, wreed warm vandaag hé?” antwoordde hij glimlachend.
“Bon, leg u maar languit op uw rug en ik ga beginnen bij uw tenen” zei hij.
“Bij mijn tenen? ! Ik had geen moedervlekken op mijn tenen!” protesteerde ik zwak.
“Nee, dat kan best, maar daar begint mijn onderzoek en zo ga ik heel je lichaam bekijken, stukje per stukje, zelfs tussen uw tenen” zei hij.
En inderdaad, teentje per teentje ging hij daarna stilletjes in opwaartse richting, benen, billen, lies, buik, borsten, hals, aangezicht, oren...enfin, hij sloeg geen enkel vreselijk zwetend lichaamsdeeltje over.
“Oef eindelijk gedaan” dacht ik toen hij mijn oorlel losliet.
Maar nee....’t was helemaal nog niet gedaan: ”draai u nu maar om en nu ga ik de achterkant doen” was zijn volgende zin.
Had ik nog moed en schoenen gehad dan was de moed nu helemaal in die schoenen gezakt.
Het papier van de tafel plakte vast aan mijn rug, wreed elegant ! Ik stapte van tafel, de lieve man legde er een fris nieuw papierke op en nu ging ik op mijn buik liggen en hij begon weer van onderaf aan naar boven, centimeter per centimeter – en dat zijn bij mij véél centimeters!
Maar toen, net toen ik dacht dat het niet erger kon worden kwam hij aan mijn haargrens.
“Nu ga ik even door uw haar woelen madammeke, want wat veel mensen niet weten is dat ge op uw hoofd ook melanomen kunt hebben”.
Wat hij echter niet wist en wat veel mensen niet weten is dat ik niet graag veel tijd besteed aan mijn kapsel.
Ik maak als ik wegga een staartje en ik heb een knijpertje met krulletjeshaar. Dat kunsthaar lijkt vrij echt en is schoon van ver maar ver van schoon.
Maar... het voordeel is, op vijf minuten tijd heb ik een kapsel om ‘u’ tegen te zeggen. Staartje, knijpertje met vals krulhaar en ik kan netjes verzorgd onder de mensen komen.
Nooit had ik gedacht dat de dermatoloog in mijn haar zou zitten.
Ik ging tenslotte maar om drie kleine petieterige moedervlekken te laten zien.
Ik smolt van de warmte en de gène, en werd bijna één met die tafel toen hij met zijn vingers aan mijn haargrens kwam. Ik voelde zijn vingers plots halt houden aan de speld, in het rond tasten, nog eens voelen, twijfelen, en toen, zonder woorden, voorzichtig een detour maken rond mijn haarspeld met krullen, om dan op mijn schedel met echt haar rustig een tijdje verder te woelen.
Maar goed dat ik zo rood zag van de warmte, want ik schaamde me te pletter.
De lieve man zei niets en ik natuurlijk ook niet.
Met een vriendelijk gezicht zei hij na een eeuwigheid: “ok...sta maar op en kleed u terug aan”, hij gaf me daarop groen licht – geen melanomen in zicht... en de rekening.
Ik gebruik nog regelmatig mijn speld met krulletjes, maar nooit als ik nog naar een dokter ga.
Ge weet tenslotte nooit wat een dokter met u van plan is.

de foto van Paz en Bojako werd onlangs genomen door Huismusje
Bojako draagt het haarspeld met krullen.
een tussendoortje...
