Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

veiligheidscode...

sorry lieve lezers, ik heb de veiligheidscode er terug moeten inzetten want ik kon zelf niet meer in mijn gastenboek om de reakties te lezen.  Alles werd geblokkeerd door een grote reklame voor geneesmiddelen! :roll: :evil:
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 16:50 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Ik zeg - jij denkt!

Jullie weten hoe het gaat...niet nadenken, gewoon kopiëren, dan het eerste wat in je opkomt ernaast schrijven en dan terug plakken!

  • Vrede:
  • Jaloersheid:
  • Gulheid:
  • Diamant:
  • Gezondheid:
  • Rijkdom:
  • Afgunst:
  • Agressie:
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 11:37 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

een niet zo onfeilbare Tomtommeke....








Enkele dagen geleden waren we uitgenodigd op de koffie bij nichtje, petekind van ventje.  

Zij en haar vriend wonen nu samen op een prachtig nieuw appartement in Gent. 

Zo te zien gaan ze daar allebei heel gelukkig worden, de liefde straalde uit hun ogen.

Nu kennen we al vrij goed de weg naar Gent, niet moeilijk trouwens, ge rijdt gewoon richting kust en gaat halverwege van de snelweg.

Om het nieuwe adres te vinden had ventje zijn Tom-Tommeke ingesteld.   Gewoon voor de lol, want nichtje was achter de hoek verhuisd waar ze vroeger woonde en ventje had de verhuis mee gedaan.  Hij wist het dus zijn.

Een beetje voor Gent zei de vriendelijke, lieve vrouwelijke stem van Tommeke op haar gewone assertieve manier: “neem de volgende afslag, neem de volgende afslag...” 

Ik heb voordien jaren als navigator naast ventje gezeten maar indien ik deze zelfde woorden  zei dan vroeg hij elke keer weer: “zijt ge wel zeker?”  Bij Tommeke niet.... geen enkel argument, zij zegt dat hij eraf moet en hij doet het braaf zonder tegenpruttelen.

Hij zei wel terwijl hij van de autosnelweg reed : “ hm,  da’s raar, want volgens mij was het de afrit na Gent en niet die ervoor, maar ja, ze zal een andere, kortere weg weten zeker?”

Ik zwijg braaf,  want ik ben al lang blij dat ik niet meer bij elke trip met een landkaart op mijn schoot zit.

Enfin, we zien een heel nieuwe kant van Gent en omstreken maar na een tijdje begin ik toch nattigheid te voelen.

Jarenlang heb ik route planning gedaan voor onze chauffeurs in België en de namen van de dorpen waar we voorbij rijden geven me visuele kaart flashbacks.

Als bijrijder in een auto moet je echter lang kunnen zwijgen anders is het : “rij jij of rij ik?” 

Toen we Aalst voorbijreden zei ik toch heel voorzichtig tegen mijn chauffeur, “ahem...Aalst ligt niet bepaald vlak bij Gent hoor shoeke, en nichtje woont in Gent....”

Maar Tommeke bleef aanduiden om verder te rijden en Tommeke is bijna zo heilig als de vorige paus.

Ik deed nog een ultieme poging: “ euh... shoeke...als ge nog veel langer blijft in deze richting rijden denk ik dat we seffens Oudenaarde gaan tegenkomen en da’s al serieus ver van Gent hoor! “

Met een zucht zette ventje eindelijk de auto wat verder aan de kant en zei : “kijk eens op de kaart”.   Ik vond het gehucht waar we uiteindelijk beland waren  en duidde hem dit zwijgend met mijn wijsvinger aan. 

Een man geeft niet graag zijn vergissing toe, maar nu kon hij niet anders.

“Euh...ja, ge hebt gelijk denk ik, we gaan de verkeerde kant op, ik dacht het nog....hoe kan dat nu? ”  sputterde hij met tegenzin.

“Hoe zou dat nu komen, ik heb toch het juiste adres ingetikt!”.  

Ik antwoordde braafkes : “’t ja, ik ken niets van de technische kant van zaken, maar misschien moeten we een computer update doen, ik weet het niet hoor” en om hem te troosten zei ik: “ ze is tenslotte maar een machientje hé shoeke, ze kan het niet altijd bij het juiste eind hebben”.

Enfin, uiteindelijk snorden we in de tegenovergestelde mooi terug op Gent af. 

We waren gelukkig op tijd vertrokken omdat er meestal file is op de snelweg richting Kust.  We waren uiteindelijk maar vijf minuutjes te laat.

Toch misschien een goed idee om altijd een kaart bij de hand te hebben want Tommeke is blijkbaar ook niet onfeilbaar.

Bij nazicht bleek wel dat het nieuw adres: “.............steenweg”, dus één woord was,  en ventje had het er met twee woorden ingetikt “..............-steenweg” en dat was blijkbaar al voldoende om zijn Tommeke tilt te doen slaan.

Al goed dat hij zijn oude vertrouwde navigator nog naast hem had zitten.

Ik vraag me wel af wanneer hij zelf uiteindelijk zou besloten hebben om te stoppen. 

Tenslotte kan je ook over Parijs naar Gent rijden als je het echt wilt nietwaar?

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 15:48 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Jerome Murat - heel mooi!













..heel mooi - gewoon even op het prentje klikken en dan genieten! Wel even de blogmuziek afzetten.
Rechtzetting:
Gelieve te noteren dat deze link me vandaag toegezonden werd door mijn goede vriendin Judith....de eer gaat naar haar!   Bedankt hoor Judith.  Judith heeft geen blog anders had ik naar daar doorverwezen.










Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:00 13 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de helper van sinterklaas...












Pas drie jaar oud en kleinzoon 2 heeft al een diploma! Knappe prestatie!

Hij kwam zo fier als een gieter en zo zwart als roet bij ons thuis binnen. Twee zwarte wangen en pekzwart neusje.

Toen ik hem vroeg hoe het kwam dat hij zo zwart zag vertelde hij met schitterende ogen dat ze in de klas allemaal een “zwarte Piet” parcours hadden moeten afleggen.

Ze hadden allemaal door buizen moeten kruipen, onder de banken doorkruipen, kruipen op- en kruipen onder de tafeltjes door.

Bij het succesvol beëindigen van dit parcours kregen ze van de juf een diploma:

“Helper van zwarte Piet”.

Stralend vertelde hij me dat hij hier later zijn echt beroep van gaat maken. Hij gaat later voltijds werken voor sinterklaas.

Kleinzoon 1 stond erbij en vond dat hij ook een beetje meer aandacht verdiende en hij vertelde me even plechtig dat hij iets formidabel moeilijk had geleerd: namelijk de “ SCH “ waarna hij alle woorden die hij zich nog herinnerde met een ‘SCH’ begon op te noemen, school, schoen, schommel... en hij vervolgde en zei: “ nana...ik kan dit al lezen en broer kan het nog niet zeggen, kom broer zeg eens ‘schoen’ “ en hij stond met een heel serieus gezicht te wachten tot zijn broertje antwoordde.

Kleinzoon 2 praat heel goed maar hij spreekt net zoals kleinzoon 1 met de franse “R” en hij heeft ook nog steeds een superlief ‘floshke’ aan zijn tong hangen.
De franse “R” wordt blijkbaar niet langer afgeleerd op school zoals bij ons vroeger.
De ‘flosh’ nog wel indien het niet vanzelf overgaat.

Met een grote smile voldeed hij met plezier aan de vraag van zijn grote broer en zei heel flink: “SHoen” waarop kleinzoon 1 als een volleerde leraar plechtig zei: “nee broer, niet SHoen maar SCHoen”.
Na ettelijke pogingen van ‘SHoen’ lukte het op de lange duur toch om ‘SCHoen’ te zeggen.
Kleinzoon 1 keek even triomfantelijk in het rond als zijn broertje.

Ongelooflijk, pas sinds september in de eerste klas en in de eerste kleuterklas en nu al één leraar in spé en één toekomstige helper van sinterklaas.

Wat kan een grootmoeder nog meer wensen?

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 23:58 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de goede oude tijd....










kinderwagen anno 1976

Oef....eindelijk terug een beetje licht aan het einde van mijn ziekte-tunnel. Enkel nog een beetje keelpijn en voor de rest wat foezie woezie in mijn hoofd, maar ik denk dat mijn witte bloedcellekes het gehaald hebben tegen de jaarlijkse aanval van het venijnig virus dat in het najaar altijd de ronde doet.

Het was wel te verwachten als je regelmatig zieke kindjes opvangt.

Maar, versterkt door de nodige medicatie en op tijd en stond vroeg onder de wol, heb ik toch netjes mijn agenda kunnen afwerken deze week.

Seppe moest ocharme donderdag voor de eerste keer naar de kribbe en we hadden samen met zijn mama en papa besloten dat we met halve dagen gingen beginnen om het niet àl te traumatisch te maken.

Gelukkig maar, want toen we hem de eerste dag gingen afhalen was hij compleet van zijn melk het arm dutske. Hij viel onmiddellijk als een blok in slaap in de kinderwagen en ventje en ik zijn dan maar een lange wandeling gaan maken tot het tijd werd voor zijn volgend papje.

Over kinderwagens gesproken. Ben ik nu alleen of vinden jullie ook dat onze kinderwagens vroeger veel beter waren?

Ik heb zoveel zaken bijgehouden, maar de kinderwagen niet omdat die teveel ruimte innam. Ge kunt niet geloven hoeveel spijt ik heb.

Ik kan de kilometers niet tellen dat ik met die wagen heb afgelegd, volgeladen met zoon 2 erin, zoon 1 erop, boodschappen vanonder, boodschappen achter zoon 2, boodschappen in de zak vooraan, en nog wandelde het gemakkelijk. De grote ruime kap was tenminste waterdicht en bij regen of wind spande je de kap flink aan opzij. De bache was waterdicht met vooraan een doorzichtig flapje zodat jij het kind zag zitten en omgekeerd.

De moderne kinderwagens zijn misschien ontworpen door dure designers, maar ik denk nooit dat ze er echt een testrit mee hebben uitgevoerd.

Zwenkwielen vooraan.... laat me niet lachen! Ze zwenken ja, maar altijd in de richting die je net niet wil uitgaan. Als je onderaan in het bakje iets legt, dan weigeren ze helemaal om te zwenken. De kap kan je niet opspannen, de bache is niet waterdicht, dus als het regent moet er nog een groot plastiek geval over het geheel om alles droog te houden.

Het slaapwagentje is zo klein dat Seppe er nu al niet meer in kan en hij moet nog zes maanden worden.

Goed, ik geef toe dat hij een heel grote baby is, maar toch. Zoon 2 heeft er nu al het ander bakje moeten opzetten, de ‘charette’ zoals we het hier in Antwerpen op z’n mooi vlaams noemen.

Als je dan nog zusje wil meenemen, dan kan dit niet langer zoals vroeger, ofwel mee in de wagen, ofwel erop op een zitje, nee...die moet dan op een plankje staan met twee wielekes dat tussen de kinderwagen en je benen bengelt.

Doe zo maar een lange wandeling. Gelukkig is ventje thuis en kan die kleindochter in een buggy duwen terwijl ik met de grote kinderwagen rijd. Hoe je het moet doen als je alleen bent is me een raadsel.

Misschien heeft de ontwerper gedacht dat dit allemaal gemakkelijker is om het in de auto te plaatsen, maar onze kinderwagen plooide vroeger ook met één beweging toe en kon ook gemakkelijk in de koffer van de auto.

Nee hoor, geef mij wat kinderwagens betreft die goede, oude, stevige van vroeger, spijtig dat ze niet langer zo gemaakt worden!

En vermits ik dan toch aan het klagen en zagen ben: de buggy’s....industrieel ingenieur moet ge zijn om die gevouwen te krijgen.

Wij hadden één van de eerste buggy’s in 1976 en die waren niet groter dan een paraplu met serieuze afmetingen. Opendoen en sluiten ging gewoon door even te schudden en dan met je voet vastzetten.

Ik heb er al twee verschillende op baby beurzen gekocht om achter in de auto te hebben om de kinderen van school te halen. De parking ligt vrij ver van de school. Beide heb ik bijna in de bosjes gezwierd omdat ik ze ofwel niet open ofwel niet terug dicht kreeg.

Uiteindelijk vond ik op een rommelmarkt een ouderwets, gemakkelijk modelletje van vroeger dat nu altijd in de koffer ligt.

De zaken heten ook allemaal anders nu. Na vier kinderen begin ik het door te hebben.Een babysit is nu een relax en is iets helemaal anders dan een maxi-cosi dat dan weer een soort baby-autostoel is. Een box is een park.

Verder zag ik deze week bij de dochter van een goede vriendin dat de baby nu in een grote emmer gebaad wordt. Gewone babybadjes zijn nu een no-no. Nu moeten ze in een emmer!? Kwestie van zich geborgen te voelen – terug naar de baarmoeder gevoel...

Dan is er nog iets nieuws: een rubberen kruising tussen een stoel en een potje waar je een baby al vanaf vijf maanden in kan zetten om eten te geven. Het ding heeft een naam, maar dat ben ik alweer vergeten.

Leuke zaken zijn dan wel de lepeltjes die verkleuren als het eten te warm is, héél handig. En niet te vergeten de papflessen met vitessen. Krachtig zuigen – vitesse één, iets minder krachtig draaien naar vitesse twee, en voor moeilijke zuigers op vitesse drie. Heel praktisch.

Kleding daarentegen gaat dan weer de moeilijke kant op. Het is blijkbaar in om de baby te kleden als een mini volwassene.

Vroeger was alles spons en stretch wat de klok sloeg maar nu moet de kleine een jeans broek en jeans vestje aan.

Ge moet eens proberen zo’n beweeglijk baby’tje in een jeans jasje te wringen. Het zweet staat op je neus na vijf minuten. Ventje en ik zijn nu een samenwerkende vennootschap geworden bij het aankleden.

Toen ik dit onlangs zei tegen zoon 2 vroeg hij me wat wij baby’s dan aantrokken als jas. Ik zei dat ze als baby in een lekkere warme trappelzak gestoken werden. Super gemakkelijk!

Maar om op een positieve noot te eindigen: de uitvinder van de pampers verdient een reuzegroot standbeeld!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 21:20 13 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

weer een doorsnee dag...












De vieze microben van zieke kleinzoontjes zijn dan toch door mijn ijzersterke verdediging binnengeraakt.

Ik voel me vandaag al even rot als de kleinkindjes zelf. Gisteren was er dan nog helemaal verwarring toen de mama van Seppe ook ziek werd.

Vorige week was me gevraagd om Seppe en zijn zus bij te houden van drie tot vier uur, hun papa kwam hen dan afhalen. OK. No problem.

De volgende dag vroeg zoon 2 of het zou gaan om ze tot zes uur bij te houden omdat ook hij vergaderingen had. OK. No problem.

De dag erna werd er gevraagd of Seppe de ganse dag mocht komen en zus vanaf drie uur. OK. No problem.

De dag zelf (gisteren dus) wordt nana zelf ziek wakker, enfin de dag ervoor voelde ik het al aankomen dus ik had alvast iets ingenomen.

Maar door het leven gehard tegen kleine ziektes, en ook omdat ik de kinderen niet in de steek wil laten, stond ik op tijd op zodat mijn Dafalgan ‘forte’ al in werking was tegen de tijd dat Seppe aankwam.

Ik lees graag nog de krant in stilte bij een lekker tasje koffie voor ze aankomen.

Aldus geschiedde tot de telefoon ging om 7.30 uur.

Zoon 2: “mama ’t is maar om te zeggen dat vrouwtje ziek is en niet zal komen!”. Mijn Dafalgan was nog niet in werking en ik zei: “dat komt goed uit vent want ik voel me ook ziek, dan kruip ik terug in mijnen tram”, waarop zoon zei : “neenee mama, vrouwtje komt niet, maar ik ben nu onderweg naar u met Seppe in de auto”.

Ahaaaa....dacht ik en ging zitten en las rustig de krant verder en nipte aan mijn koffie.

Ik weet niet hoe het bij jullie gaat als de kinderen ’s morgens worden afgezet, maar alles moet vliegensvlug gebeuren. Het is tenslotte bij baby’s een hele verhuis.
Vijf minuten later stond zoon 2 aan de deur met Seppe in zijn arm, de kinderwagen naast hem, gevuld met de nodige bagage voor één dag. In de auto zat kleindochtertje te zwaaien en te roepen want die ging naar de kribbe tot drie uur.
Zoon 2 gaf me in morse-code de uitleg van de dag: vrouw ziek, Seppe niet meer ziek, geen medicatie meer, terug proberen groentjes geven, zus naar de kribbe, hij dringend naar zijn werk, was al te laat, dag mama, kus mama...en weg!

Ik antwoordde even snel: OK, komt in orde, straks wordt zus om drie uur gebracht, en dan verder babysit tot zes uur ongeveer...dààààààg..... en Seppe en ik zwaaiden zusje en zoon 2 uit.

Gelukkig is Seppe een model baby.
Ik kreeg weer een fantastische tandeloze smile die mijn hart voor zoveelste keer liet smelten. Ik bewonderde zijn snel groeiende,  heel lichtblonde lokken,  die naar mijn mening krullen gaan worden binnen afzienbare tijd.
Hij viel even later nog steeds glimlachend in mijn arm in slaap en ik legde hem in zijn bedje.
Zelf ging ik ook nog wat in de zetel liggen uitzieken.

Tegen de middag dan nog maar een pilletje genomen,  want nadat Seppe had gegeten moesten er dringend nog enkele boodschappen gedaan worden.
Het was rond één uur ’s middag, de zon scheen nog, dus ventje en ik besloten om de boodschappen tevoet te doen met Seppe in de kinderwagen, maar dan wel in ijltempo want om drie uur kwam zusje, want haar zieke mama moest ook naar een vergadering.
Puffend speelden we het toch klaar om alle boodschappen te doen in een tempo die kon dienen als opwarming voor een marathon .... om kwart voor drie waren we thuis.

Om drie uur, ...geen kleindochter, halfvier nog niet, om vier uur begon ik écht ongerust te worden.
Ik begon te twijfelen. Had zoon gezegd dat ze kleindochter gingen brengen of had hij gezegd dat wij ze moesten afhalen in de kribbe.
Het koud zweet brak me uit.
Ik belde zoon : zijn GSM stond af.
Ik belde schoondochter : geen antwoord.
Ik belde haar moeder : geen antwoord.
Ik belde dan maar haar papa op zijn werk en die wist me te vertellen dat hij zeker was dat kleindochter afgehaald was van de kribbe, en naar zijn weten bij de broer van schoondochter was. Heu?????
Ik snapte er niets meer van.

Om kwart voor zes kwamen broer 1 en zijn vrouw op bezoek, tegelijkertijd ging mijn GSM en ik had schoondochter aan de lijn die net gehoord had van haar papa dat ik op zoek was naar kleindochter. Terwijl zij me uitlegde wat er fout was gelopen belde zoon 2 op de GSM van zijn papa om zijn versie te geven van de feiten.

Zoon 2 verontschuldigde zich bij aankomst thuis om zijn onduidelijke, verwarde uitleg van ’s morgens en vertrok om half zeven met Seppe huiswaarts.

Nu kon nana steil achterover vallen in haar relax.

Ik heb gevraagd om in de toekomst, indien er nog zo’n ingewikkelde situaties zich voordoen, dit eventueel op een mailtje te willen zetten de avond ervoor om alle verwarring te vermijden,  en voor mijn gemoedsrust.

Wie zei er ooit dat ik me ging vervelen als ik stopte met werken? Heidi.....???? Dijan?......Vera?.......

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 11:23 16 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

vraag het aan Dokter Phil......









Als je op de neus van Dokter Phil (zie prentje hierboven) drukt dan krijg je daarna een persoonlijkheids test te zien.  Omdat de vragen in het Engels zijn zet ik even hierna de vertaling: 
Je moet dus gewoon drukken op de letter voor het antwoord in de Engelse tekst dat het best bij je past en daarna krijg je de uitslag.
 

 1. Wanneer ben je op je best?

a)                  ’s morgens

b)                  na de middag of in de vroege vooravond

c)                  ’s nachts laat

(denk er aan - nu gewoon drukken op de letter in de Engelse tekst die je het beste past en  dan verder gaan naar de volgende vraag)

 
2.      Je wandelt:

a)                  vrij snel met grote stappen

b)                  vrij snel met kleine stappen

c)                  minder snel, hoofd omhoog, je kijkt naar de wereld rondom je

d)                  minder snel, hoofd gebogen

e)                  heel traag

 
3.      wanneer je praat met mensen;

a)                  sta je met je armen gekruist

b)                  met je handen in elkaar

c)                  je hebt één of beide handen op je heupen

d)                  je raakt of port de mensen waar je mee praat

e)                  je speelt met je oor, raakt je kin aan, strijkt over je haren

 
4.      wanneer je relax bent

a)                  zit je netjes met je gevouwen benen mooi naast elkaar

b)                  met je benen gekruist

c)                  met je benen gestrekt of ver vooruit

d)                  met één been onder je geplooid

 
5.      wanneer je iets heel amusant vindt

a)                  lach je luidop

b)                  lach je,  maar niet heel luid

c)                  lach je stilletjes

d)                  glimlach je

 
6.      Op een feestje of receptie

 

a)                  kom je luid sprekend binnen zodat iedereen je opmerkt

b)                  kom je stil binnen en kijkt rond of er iemand is die je kent

c)                  kom je héél stil binnen en tracht onopgemerkt te blijven

 
7.      je bent hard aan’t werken en er komt iemand je storen

 

a)                  je bent blij dat je iemand ziet

b)                  je bent heel geïrriteerd

c)                  je voelt iets tussen de twee voorgaande

 
8.      welke kleur vind je het mooist

a)                  rood of oranje

b)                  zwart

c)                  geel of lichtblauw

d)                  groen

e)                  donker blauw of paars

f)                    wit

g)                  bruin of grijs

 
9.      Wanneer je gaat slapen, die laatste ogenblikken voor je in slaap valt

a)                  lig je uitgestrekt op je rug

b)                  lig je op je buik

c)                  in elkaar gekruld,  op je zij

d)                  je hoofd rust op een arm

e)                  je ligt met je hoofd onder je deken

 
10.  je droomt vaak dat je

 

a)                  valt

b)                  vecht of tracht los te komen

c)                  je zoekt iets of iemand

d)                  je vliegt of drijft

e)                  je droomt meestal niet

f)                    je dromen zijn meestal prettig

 

Na de tiende vraag  krijg je uiteindelijk een som.   Bij deze som staat dan de uitleg over je persoonlijkheid.

Indien je de Engelse uitleg niet begrijpt, zet dan even het aantal punten bij de reakties en ik zet de vertaalde uitleg van Dokter Phil erbij.  Hou je het liever voor jezelf, doe het dan per mail en dan zend ik het antwoord.

 

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 10:44 16 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

boek van de maand!









Spookkinderen

Sue Townsend
Baarn, 1999
Uitgeverij:
De Prom

 

Een gruwelijke vondst brengt een eenzelvige man ertoe zijn vroegere vriendin op te sporen; hun pad wordt echter gekruist door een junkie, zijn zwangere vriendin en hun ernstig verwaarloosde en mishandelde dochtertje.


Zoals mijn trouwe bloglezers weten ben ik een echte boekenwurm.   Mijn leestempo is sinds het bloggen wel al flink gedaald, maar dit wordt vervangen door op interessante blogs te gaan lezen.  Het komt in feite dus op hetzelfde neer .   Verbazend hoeveel miskend talent er op de blogs schrijft.

Maar toch...ik moet minstens een boek of vier in de ‘wiggeling’ hebben of ik voel me niet gelukkig.   Meestal ook boeken die allemaal over iets helemaal anders handelen.  Een roman, een nieuw kookboek, een boek over computers en ga zo maar door.

Wanneer ik mijn toerke doe in de bibliotheek ga ik meestal op de schrijver af ... deze keer was het Sue Townsend, bekend van “de Dagboeken van Adrian Mole”, “De Koninging en ik” enz.  altijd goed voor een lach, soms zit ik echt hardop te lachen met haar boeken. 

Ventje,  die enkel de reklame bladjes leest,  kan me dan heel verwonderd zitten aankijken.   Als ik als passagier in de auto zit, dan lees ik hem soms stukken voor, maar we hebben niet hetzelfde gevoel voor humor. 
Om mij een plezier te doen doet hij meestal alsof hij het ook plezant vindt, maar ik ken hem na al die jaren goed genoeg om te weten dat hij er niks van snapt.

Enfin, om terug te komen op Sue Townsend.  
Ik zag haar naam op de cover en ik was zoals gewoonlijk heel gehaast, maar toen ik later thuis het boek begon te lezen besefte ik met verbazing dat het geen humoristisch boek was, integendeel.

Ik keek nog even snel naar de omslag om te kijken of ik wel de juiste schrijfster vast had en dan naar de korte inhoud.  

Het boek heet ‘Spookkinderen’...en, eens begonnen kon ik het weer moeilijk neerleggen.

Koude rillingen kreeg ik ervan en toch waren sommige stukken heel vertederend.  

Het handelt over een abortus in een heel laat stadium, de invloed dat dit heeft later op het leven van de vader van dit vruchtje en de moeder.   Verder over een jong marginaal koppeltje met drugsproblemen,  en over een wrede, maar toch ook zielige vorm (de moeder) van kinderverwaarlozing en kindermishandeling.

Niet onmiddellijk wat je van Sue Townsend verwacht,  maar heel aangrijpend geschreven.  

Ik heb het boek in één keer ruk uitgelezen.  
Toeval of niet,  maar ik doe deze morgend de krant open en lees over de vreselijke mishandeling van een driejarige kleuter door een vriend van de moeder. 
Net zoals bij het boek liepen de koude rillingen me over het lijf.  
Ik heb zelf een kleinzoontje van drie en de gedachte dat iemand zo’n bloeike één haar zou kunnen krenken doet me steigeren.

Ik denk dat er geen erger misdaad bestaat dan kindermishandeling.   De daders, vaders of moeders, het is me gelijk,  zouden ze allemaal in een vergeetput moeten steken en de sleutel weggooien.

 

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:27 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten