Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

verslagje van Seppe zelf.

Image Hosted by ImageShack.us


’t Is vandaag mijn laaste full-time dag bij nana.  Papa zette me zoals gewoonlijk in mijn maxi-cosi op de dorpel en belde aan om dan snel uit de auto de rest van mijn bagage te halen. 

Een buurvrouw van nana liep net voorbij en vroeg wie ik was.  Nana zei dat ze een vondeling aan haar voordeur hadden neergezet.
Mijn nana probeert soms grappig te zijn.

Ik probeer dat ook. 
Ik liet nog in de maxi-cosi een ferm protje en een dikke boer want ons nana en bompa moeten daar altijd mee lachen.  Ik doe die mensen graag een plezier.

Nana en bompa hebben me veel op de arm gedragen vandaag, waarschijnlijk omdat ik niet meer zoveel ga komen.   Ik ben nog nooit zoveel gekust en gekieteld geweest als vandaag.  Ik lach en giechel dan luidop want ik heb dat graag en dan doen ze verder.

Mama had besloten dat het tijd was om te beginnen met eten in een potteke inplaats van in een fles.  Het was rood.

Nana deed me een reuze bavet aan en zelf knoopte ze een grote keukenhanddoek rond haar nek.  Dat was pas een raar zicht.

Toen nam ze me in een worstelgreep en ik kon mijn beide armen niet meer bewegen. 

Wat toen gebeurde was verschrikkelijk.   Ik had reuzehonger en verlangde naar mijn fles pap maar ik kreeg een raar voorwerp in mijn mond geduwd met daarop een vreselijk smakende rode brij.

Er restte me maar één mogelijkheid.   Slikken of spuwen, ik opteerde voor spuwen.

Dat was ook heel grappig.   Nana had ineens allemaal rode sproeten op haar gezicht en op die handdoek en het regende ook rode druppels op mijn hoofd.

Maar om te winnen tegen mijn nana moet ge wat vroeger opstaan denk ik,  want toen ze de volgende schep van dat vreselijk goedje in mijn mond deed, duwde ze onmiddellijk daarna mijn tutter in mijn mond en toen moest ik wel slikken.

Bwaaaa..... vreselijk, dat had ik nooit verwacht van mijn lieve nana.   Lepel na lepel en tut na tut, het spul bleef komen.

Eindelijk, toen we allebei Halloween oranje waren stopte ze en liet ze me eindelijk rechtzitten om een goei boer te laten.

Om me te troosten denk ik kreeg ik daarna nog een beetje pap uit mijn trouwe fles. 

Ik moet zeggen dat ik me wel heerlijk voldaan voelde, dus ik nestelde me lekker achterover in haar arm, keek haar diep aan, gaf haar weer een van mijn grote grijnzende, tandeloze glimlachen omdat ik weet dat ze dat graag heeft,  maar omdat ik ook wat van haar genen heb besloot ik dan ook nog steeds  grijnzend een ferme hoop in mijn pamper te doen.

Nana moest er mee lachen, die lacht nu met alles wat ik doe, ze is wel rap tevreden vind ik.

Ze moest wat later iets minder lachen omdat ze vond dat het nog nooit zo hard had gestonken.  
Ik heb nog getracht om er weer eens lekker met mijn voeten in te trappelen, maar dat truukje heeft ze al door want ze hield stevig mijn voeten omhoog.

Ik heb dan maar een beetje overgegeven om haar te plagen.

Nana en bompa zijn dan een lange wandeling met mij gaan doen.   Ik had de rust nodig en het zonnetje scheen lekker.

Wat is baby zijn toch een leuke tijd.  Voor mij zou het gerust wat langer mogen duren.

Voor nana ook denk ik, want toen ik die avond vertrok stonden er tranen in haar ogen en had ze maar een waterachtig lachje.

Ik kreeg ook een overdosis zoentjes.  

Ik heb dan maar beloofd dat ik dinsdag nog eens een hele dag naar haar zal komen en dan fleurde ze onmiddellijk weer op.

Dada

Seppe

ik moet van nana zeggen dat hieronder nog iets van haarzelf staat, twee dinges, het is altijd alles of niets bij haar.
seppe
X

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 16:03 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

update toestand nichtje


Eindelijk wat goed nieuws.
Ze heeft al een beetje kunnen eten. Ze kan terug vrij goed ademen en praten.
Haar arm is terug geopereerd om de doorgesneden pees te hechten. Ze heeft al een tiental minuten in een zetel moeten zitten, maar had nog veel pijn. 
Een MRI scan moet nu nog uitwijzen hoe het er vanbinnen nu uitziet. Zijzelf is nog ongerust omdat haar linkerbeen voos aanvoelt.

Ze ligt nog wel op intensieve zorgen maar haar man mag nu naar huis, hij is die hele tijd bij haar in het ziekenhuis gebleven.

De sensatiepers was om meer details komen vragen bij de naaste familie. Die wilden geen verdere informatie geven om de kinderen te beschermen.

Wat die sensatiepers toen gedaan heeft grenst aan het ongelooflijke. Ze hebben bij alle buren in de dichte omgeving een kaartje in de bus gestoken met de vraag om hen op te bellen met meer details over het verhaal.

Onvoorstelbaar!

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 15:18 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

voor Thea en andere geïnteresseerde lezers














Ja Thea, het boek werd vertaald in het Nederlands, hopelijk hebben ze het goed vertaald.  Ik merk al een verschil in de korte inhoud die ik op het net vond.   In de engelse versie is hij vernoemd naar een zwembad in Parijs en niet een zwembad  in India.
Hierna een woordje uitleg over de inhoud:

Het leven van Pi
Yann Martel
Bert Bakker, 2003, 317 p.


 Wie denkt dat Het leven van Pi over wiskunde gaat, heeft het mis. Pi is de afkorting van Piscine Patel – het hoofdpersonage van dit boek. Hij is naar een zwembad in India genoemd. Na een bootramp op de oceaan komt de zestienjarige Pi in een bootje terecht met als enige reisgenoot een hongerige tijger. Zo moet hij meer dan 200 dagen zien te overleven. Het eerste deel van dit boek is vooral spannend en tragikomisch, in het laatste hoofdstuk krijgt het hele verhaal dan weer een onverwachts filosofische wending. Pi gaat niet alleen over de overlevingstocht van een jongen op zee, het is ook een boek over de kracht van verhalen en fantasie. Terechte winnaar van de Booker Prize in 2002.


VOOR OLLIE: ISBN 1 84195 283 4 blz 49 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 15:14 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

kleuterjuffen....












Gisteren was het grootouder feest in de eerste kleuterklas van kleinzoon 2.

Om tien uur werden we verwacht en binnengelaten in een klasje vol  kleine heksen en tovenaars. Het feest stond in het teken van Halloween.

Grootva en grootmoe waren er ook. Grootva en ventje zaten samen aan de ene kant van de klas en grootmoe en ikzelf namen plaats op de piepkleine kleuterstoeltjes.
Grootmoe en ik hebben Rubensiaanse vormen en we keken allebei bedenkelijk naar het stoeltje.
“Denkt ge dat het zal houden?” vroeg grootmoe. “Laten we samen gaan zitten, als we er dan doorzakken is’t met twee en dan voelen we ons niet zo belachelijk” antwoordde ik.
Gelukkig voor ons waren het stevige stoeltjes en ze hielden stand.

De twee juffen (duo baan) vertelden aan de kleuters, die met open mond in een kring op de grond zaten te kijken en te luisteren, een heel spannend heksen verhaal.
Kleinzoon 2 kroop zachtjes achteruit tot hij veilig en wel tussen de benen van grootva zat.
Pas toen ze allemaal met hun toverstok in de hand hun heksen-bezem bij de juf mochten komen halen,  kwam kleinzoon ook ‘zijn’ bezem halen.
De lokroep om rond de klas te vliegen was té groot.

De als heks/tovenaar verkleedde kleutertjes zoevden en zwermden heen en weer door de klas op hun bezemsteeltjes en brachten terwijl een cadeautje naar hun respectievelijke bomma of bompa.
Een mooie foto, zelf gekleefd op een zelf geschilderd papieren bord.

De bezemtjes werden vrij snel terug veilig opgeborgen nadat er ongewild hier en daar kindjes gebotst of gestoken werd door de bezems van de nu over-enthousiaste Harry Potters in spé.
Nadien kregen we nog een lekkere traktatie aangeboden en dan mochten we kleinzoon mee naar huis nemen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik een grenzeloze bewondering heb voor kleuterjuffen en ik vind dit een zeer ondergewaardeerd beroep.

Je gelooft je ogen niet als je ziet wat die leerkrachten moeten doen ter voorbereiding van een schooldag.
Elke dag weer, twintig of meer kleutertjes opvangen en hen elke dag nog iets bijleren, tussendoor nog een troostend woordje voor eventuele traantjes, daarenboven nog even snel kindjes op de WC zetten en poepkes afkuisen....je moet het maar kunnen volhouden.

Ik hou vrij regelmatig onze kleinkindjes bij en dan pas besef je, alhoewel je ze doodgraag ziet, hoe vermoeiend het is om slechts enkele kleutertjes een tijd actief bezig te houden.
Natuurlijk zijn wij geen twintig meer, maar er zijn ook oudere kleuterjuffen.
Ik hoor regelmatig op het nieuws dat ze overwegen om ook kleuterjuffen langer dan 58 jaar te laten werken.

Ik moet eerlijk toegeven, ik ben nu 58 jaar oud en ik zou het écht niet meer aankunnen.
Met alle respect voor alle andere leerkrachten, ik weet het - als regent lesgeven aan opstandige pubers is ook heel zwaar, maar volgens mij is niets te vergelijken met het werk dat kleuterjuffen doen, en toch gaat men er dikwijls van uit dat die slechts toezicht houden op een groep spelende kindjes en heel veel vakantie hebben.

Mijn hoed af aan alle kleuterjuffen! Van mij krijgen jullie allemaal een gouden medaille en jullie zouden veel meer moeten verdienen dan een prof. aan de universiteit.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 20:58 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

herfst.....

 










Boek: Life of Pi

 schrijver: Yann Martel   

 

Ventje en ik hebben dan uiteindelijk toch besloten om onze caravan niet langer aan zee te laten staan,   we gingen er nog zelden naartoe en het kostte een bom geld om daar op een paar vierkante meter gras te staan.  Tenslotte heb ik thuis gras genoeg.

Gisteren hebben we onze woonwagen naar de Ardennen gereden en neergepoot achter in de grote tuin van broer 1.

Het staat er  mooi, veel mooier dan aan zee, zicht op de vijver en de paarden van de rijke buurvrouw en dan nog complètement gratuit, wat kunnen we nog meer willen.

Vandaag zagen we op het nieuws dat er een fameuze storm aan zee is geweest dus we waren net op tijd weg.

Zo’n paar dagen in de Ardennen vind ik heel plezant maar ik zou er echt niet kunnen wonen.  Broer 1 en zijn vrouw hebben drie jaar geleden hun huis hier verkocht en hebben er voor gekozen om naar daar te emigreren.  

Ok,  ik geef toe, ’t is een heel mooi huis en een mooie lap grond en heel landelijk, maar ik zou na een week doodgaan van eenzaamheid.  

Zij zijn ondertussen toch al heel goed geïntegreerd in de kleine gemeenschap. 

Met klein bedoel ik dat het dorp zo klein is dat er zelfs geen straatnamen zijn. 

Op een brief naar hen hoef ik enkel naast de naam van het dorp hun huisnummer te vermelden.

Leuke meegenomen is wel dat we nu alles vers van de boer hebben. 

Vlees van bij de biologische boer achter hen, wortels en prei van de boer over hen ... het heeft wel z’n voordelen.

Maar àl dat verhuizen, wat is dat toch voor een afwijking in  mijn familie,  ik ben de enige die honkvast is. 

Ik ben weken ziek geweest toen we van de ene kant van de straat naar de ander verhuisd zijn.

Het avontuurlijk gen zijn ze vergeten bij mij vrees ik.

 

Onze mooie nazomer is precies voorbij,  spijtig want we genoten er nog met volle teugen van.
Op het verjaardagsfeestje van kleindochter vorige zondag hebben de kindjes nog de hele middag lekker buiten kunnen spelen, dat maak je zelden mee eind oktober.

 

Op de terugweg naar huis hebben we vandaag alle mogelijke natuurelementen getrotseerd, zelfs een koe midden op de weg die wreed ambetant deed.  
Gingen wij naar links dan ging madam ook naar links, gingen we naar rechts, de koe van ’t zelfde...  het was dan nog op een heuvel zodat je niet zonder gevaar links kon rijden want je zag het aankomend verkeer niet.

Wij stadsmensen zijn dat zo niet gewoon hé die koeien op straat, alhoewel... een goede vriendin van me heeft op de weg naar het shopping center van Wijnegem toch ooit eens tegen een loslopend paard gereden. 
Wreed accident ! 
Haar auto en het paard waren allebei perte totale.

Met dat in ons geheugen waren we daarom extra voorzichtig met die koe daarstraks.

 

De laatste berichten over mijn nichtje zijn godzijdank redelijk optimistisch. 
In het ziekenhuis zeggen ze nu dat het ‘ernstig maar stabiel’ is.  
Ze ligt nog steeds op de  intensieve afdeling en moet morgen terug geopereerd worden,  ze is af en toe bij kennis maar heeft nog niet veel gesproken, waarschijnlijk omdat ze zoveel pijnstillende medicatie krijgt.   Er waren vier specialisten nodig om het mes uit haar ruggewervel te krijgen!

Mijn neef, haar broer, was naar de eerste hoorzitting geweest en vertelde dat de aangehouden man, vader van de probleemleerling,  meer dan twee meter groot is en heel fors gebouwd,  en die valt dan zo’n klein, teer poppemieke aan, ongelooflijk nietwaar?

 

Gelukkig kan ik mijn zinnen ook verzetten omdat ik een buitengewoon, ongelooflijk goed boek aan het lezen ben. 
Het is zo ontzettend goed dat ik het iedereen wil aanraden:
‘Life of Pi’ geschreven door Yann Martel.  
Ik weet niet of er een nederlandse vertaling is, indien wel dan hoop ik dat het goed vertaald werd zodat er niet teveel verloren is gegaan.


Spijtig dat ‘Milo’ er niet meer is want vandaag las ik een stukje in dat boek dat me écht, maar dan ook écht aan hem deed denken.

 

Dat doet me eraan denken dat ik nu dringend mijn blog moet bijwerken, de buttons van Milo en van Kamiel moeten spijtig genoeg weeral verwijderd worden en ik moet mijn loep er goed opkrijgen, bedankt trouwens lieve loepzender(s).  Ik heb van meerdere mensen goede raad gekregen hoe ik het er goed kan opzetten.  De eerste keer had ik er niet veel van gebakken.

 

De muziek die je nu hoort is ‘Autum leaves’ van Roger Williams

 

 

 

 

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:54 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

update toestand nichtje

Vanavond als de kindjes weg zijn kan ik het vertalen naar het nederlands.
Toch snel eventjes op mijn blog zetten.  Het gerecht werkt er blijkbaar sneller dan bij ons!  Ik hoop dat ze hem opsluiten en de sleutel weggooien.



School knife attack suspect in court

A MAN appeared before magistrates charged with the attempted murder of a social worker.

East Durham man Graham Burton appeared before Peterlee magistrates and was remanded in custody.
Mother-of-three Clare Sellwood suffered stab wounds to her chest, back and forearm during the alleged attack at Glendene School and Community Arts College, Easington Colliery, last Friday, the court heard.
She was taken to the University Hospital of Hartlepool and, following emergency surgery, was transferred to the James Cook University Hospital, in Middlesbrough, where her condition has been described as serious but improving.
Burton, of Hill Crescent, Murton, is yet to enter a plea to the charge and the case was adjourned until next Monday, October 30, for a preliminary hearing at Newcastle Crown Court.
The 40-year-old was remanded in custody until then.

23 October 2006

Man charged with attempted murder

A MAN was due in court today charged with attempting to kill a social worker.

The 40-year-old was due before Peterlee magistrates charged with the attempted murder of a social worker at Glendene School, in Easington Colliery.
The mother of three, who works for Durham County Council's social services, was due to attend a meeting with a pupil, family members and school staff, when she was stabbed several times.
The 36-year-old, from Chester-le-Street, was taken to the University Hospital of Hartlepool with the knife still embedded in her back.
Following emergency surgery she was transported to the James Cook University Hospital, in Middlesbrough, in a critical but stable condition.
The man, from Murton, was arrested and, after questioning at Peterlee Police Station, was charged.
A spokesman for Peterlee Police said: "The man arrested in connection with the incident at Glendene School, in Easington, on Friday has now been charged with attempted murder and will appear before North Durham Magistrates sitting in Peterlee."

23 October 2006

Bron:
http://www.hartlepooltoday.co.uk/ViewArticle2.aspx?SectionID=1109&ArticleID=1837570« Previous Page

 

 

 


Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:53 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

op een achtbaan...











De achtbaan van mijn leven zendt me vandaag weer met een roetjsh de hoogte in, vandaag vieren we het tweede verjaardagsfeest van kleindochtertje – zie prachtige foto rechts – even stoefen mag.

Haar papa had die dag haar vlechtjes gemaakt, daarom dat zij een punk kapseltje draagt voor de gelegenheid.

Mijn oogleden zijn vandaag nog wel wat gezwollen van al het gebleit van gisteren (geween for ze dutch) maar mijn neus heeft gelukkig weer haar gewone, ampele proporties aangenomen.

Ik begrijp niet hoe sommige mensen, meestal in films natuurlijk, kunnen wenen en er dan nog goed uit zien.
Ik kan normaal gezien niet meer onder de mensen komen.
Zelfs schmink helpt niet, integendeel, ik had me gisteren gelukkig niet geschminkt voor de begrafenis omdat ik al gewoon als ik aan Eric dacht spontaan begon te wenen.
Toen ’s morgens dat telefoontje dan nog kwam over Claire was het hek helemaal van de dam.
Ik kwam al wenend de kapel in en heb geweend tot ik terug thuis was en dan ’s avonds toen ik belde met mijn nicht begon het weer.
Ik begrijp niet dat mijn hoofd zoveel water kan produceren.

Gelukkig waren de berichten gisterenavond voorzichtig optimistisch. Claire moest niet meer beademend worden en is eventjes bij kennis geweest. Nu is het nog afwachten of er geen verlammingen zullen optreden want het mes stak diep in een wervel.

Wat de paramedics eerst niet gezien hadden, want ze werd op haar zijkant vervoerd omdat het mes in een wervel stak, was dat ze onder haar arm nog vier diepe messteken had gekregen die een long hadden doorboord en ze had veel inwendige bloedingen en dat werd pas veel later ontdekt.

Vijf messteken in de rug van een piepklein, frêle blond vrouwtje van zesendertig, hoe kan het vraag ik mezelf steeds weer af.

Mensen die dan nog een sociale functie uitoefenen, die mensen proberen te helpen. Werk maar in een school tegenwoordig!
De vader is wel gearresteerd en wordt onder beschuldiging van poging tot moord vastgehouden.
De naam van Claire werd in de kranten niet gepubliceerd omdat ze drie kleine kindjes heeft die eerst op een gepaste manier het nieuws moesten vernemen, en op verzoek van mijn nicht omdat onze familie zo verspreid woont. Mijn nicht wou niet dat we het via de pers zouden vernemen.

Ik kreeg het nieuws via Australië. Om zeven uur ’s morgens belde mijn nicht uit Brisbane, de mama van Claire had mij niet willen bellen omdat het hier nog nacht was en had toen de nichten in Australië opgebeld omdat die wel wakker waren, ze moest het aan iemand kunnen vertellen en haar zoon werkt en woont in Japan.
Toen ik haar dan nadien onmiddellijk zelf opbelde om zeven uur dertig, in Engeland is het dan nog maar zes uur dertig, dan zei ze me dat ze naast de telefoon zat te wachten om me te bellen, de lieve schat, ze wou ons niet wakker maken.

Nu wordt er natuurlijk duchtig heen en weer gemaild en ge-chat, wat zouden we toch doen zonder die moderne mogelijkheden.

Toen haar oudste dochter anno 1930 naar Australië vertrok, moest mijn grootmoeder erin berusten dat ze haar nooit meer zou terugzien en ze heeft haar ook nooit teruggezien. Toen er uiteindelijk per vliegtuig inplaats van per schip kon gereisd worden was ze te arm en te oud.

Brieven en foto’s waren hun enige communicatie mogelijkheden en het duurde weken vooraleer nieuws je bereikte.

Om mijn gedachten te verzetten heb ik weer een prachtig geslaagde biscuit gebakken en versierd en die staat nu klaar want seffens vertrekken we.

Na al die spanningen ga ik me straks lekker eens laten gaan op het feest, daarom schrijf ik nu snel mijn dagboekje want er zal later waarschijnlijk nog weinig zinnigs door mijn hersenen geproduceerd worden.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:37 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

ZINLOOS GEWELD - MIJN NICHTJE




















Forensic officers at the scene


Je denkt steeds: bij ons gaat het niet gebeuren, maar het is nu wel gebeurd. 
Vandaag net voor we naar de begrafenis van onze neef gingen kreeg ik telefoon uit Engeland, mijn nichtje, een maatschappelijk werkster 36 jaar oud vecht nu voor haar leven, ze is in de rug neergestoken door een vader van een leerling op de school waar ze werkt.
Kan iemand me uitleggen wat er fout gaat in deze wereld?
Ik begrijp het niet meer.




Man quizzed after social worker stabbed at school

A MAN was being quizzed by police today after a social worker was stabbed in the back in a school.

The 36-year-old was rushed to the University Hospital of Hartlepool for emergency surgery with the knife embedded in her back, as revealed on the Mail's website yesterday.
The Durham County Council employee was due to attend a meeting at Glendene School and Community Arts College, in Crawlaw Road, Easington Colliery, when the attack happened.
A 40-year-old man was arrested on suspicion of attempted murder and continues to be questioned at Peterlee Police Station today.
The social worker, from Chester-le-Street, was operated on yesterday and has since been transferred to the James Cook University Hospital, in Middlesbrough, where her condition was described as critical, but stable.
A spokesman for Durham Police said the woman had been due to take part in a pre-arranged meeting about a pupil at the school, along with staff and members of the pupil's family.
The spokesman added: "The exact sequence of events are still being established, but it would appear, prior to the meeting getting underway, she was attacked and stabbed, which left her with a knife embedded in her back."
The social worker was treated by paramedics at the scene, before being taken to hospital.
It is not thought any pupils witnessed the incident and a suspect was arrested in the school.
A major inquiry is now underway and the room in which the attack happened, shortly after 10.30am yesterday, was cordoned off for a full forensic examination.
An incident room has also been set up at Peterlee Police Station. Police were interviewing the suspect, a man from Murton, today.
The school, which is a day special school that caters for children with a broad range of special educational needs, remained open yesterday.
Detective Chief Inspector Alan Veitch, of Peterlee Police, said: "This was a very serious assault, but I must stress that this type of incident is, thankfully, very rare.
"Inquiries are at an early stage and we are working with the school, social services and health professionals to establish all the facts."
School headteacher, Eric Baker, said: "The incident took place well away from any areas occupied by our children and no children, or school staff, were involved.
"Our thoughts are with the social worker and her family."

Villagers tell of their shock
THE stabbing of a social worker at a special school in a former east Durham mining village has rocked the community.
The Glendene School and Community Arts College, which caters for 150 children, aged from just two to 19, is a focal point for many people in Easington Colliery.
And yesterday's events rocked the village to its very core.
Miriam Winthrop, 65, from nearby Londonderry Bungalows, said: "I'm really shocked, it's an awful shame.
"You never see any trouble at the school.
"You're not safe, are you? This is the third stabbing in the area in the last few months."
The mothers of two children at the school, who live nearby, said they couldn't believe what had happened.
One, who did not wish to be named, said: "We don't know whether our children were there when it happened.
"We haven't really been told what's gone on.
Another added: "You don't expect this sort of thing to happen round here.
"Glendene is an excellent school. For this kind of thing to happen in any school is shocking.
Charlotte Heckles, who accompanies some children to school with Murton-based taxi firm Bobby Dove Taxis, said: "I don't really know much. We were told to pick the children up early because there'd been an 'incident'.
"We usually pick them up at 3.20pm but had to come at 2.45pm instead."
Mary Wilson, 47, lives in nearby George Avenue and escorts some of the children to and from school.
She said: "All I know is there's been an incident and the children are coming out of the building one by one."

'Security taken seriously'
EDUCATION chiefs say they take security at schools "very seriously".
Neil Charlton, deputy director of education at Durham County Council said: "The county council is doing all it can to assist the school at this extremely distressing time.
"Education and social care specialists, including counsellors, are working with staff at the school, and social work colleagues, to give help where it is needed. "Our thoughts are particularly with the social worker, her family and her colleagues at this most distressing time.
"Schools and the county council take security very seriously and measures are in place to safeguard children.
"But we cannot turn our schools into virtual prisons, making it an uncomfortable learning environment for pupils and staff."
Glendene's headteacher, Eric Baker, said: "The incident took place well away from any areas occupied by our children and no children, or school staff, were involved.
"Immediate action was taken and emergency services were on the premises within minutes of our call.
"The safety of the children and staff is our major priority and will always remain so.
"Our thoughts are with the social worker and her family."

'A dangerous job'
SOCIETY does not realise the dangers social workers face, it was claimed today.
Stan Smith, chair of the North-East branch of the British Association of Social Workers, said attacks on social workers are on the increase.
Reacting to yesterday's attack he told the Mail: "First and foremost it is a terribly sad incident.
"Social workers do deal with difficult situations on a day-to-day basis. They attend to the best needs of a child and will be at odds with families from time -to-time.
"Society as a whole do not realise the dangers that social workers face. The work they carry out can be dangerous, but that is not made clear to the general public."
"I get the impression that attacks on social workers are on the increase."



21 October 2006

http://www.hartlepooltoday.co.uk/ViewArticle2.aspx?SectionID=1109&ArticleID=1835804

 

Bron Hartlepool Mail« Previous Page

Next »

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 18:25 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Voor Eric

 

afscheid nemen doet pijn

je nooit meer zien

 nooit zullen we je vergeten

ooit ontmoeten we elkaar weer

waar, wanneer, ik weet het niet

maar ik weet het wel heel zeker

eens de donkere wolken verdwenen zijn

en de lucht weer blauw wordt

dan herinneren we ons je lieve lach,

je unieke humor

dan horen we terug je stem

de regen zal verdwijnen

en dan zien we je glimlach

in de regenboog die volgt

maar we moeten even wachten

om afscheid te nemen van de pijn...


VOOR ONZE LIEVE NEEF DIE NA VELE JAREN MOEDIGE STRIJD ZICH GEWONNEN HEEFT GEGEVEN – HIJ WAS SLECHTS 51...

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 12:04 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

bescherm uw dialect!

Bezoek snel even : www.dialectendag.be/  (gelezen vandaag in de krant)

 

Doe mee aan de enquete en geef uw dialect woorden op voor allerlei kinderspelletjes die we ooit gespeeld hebben!

 

Bovendien wil ik van de gelegenheid gebruik maken om twee blogs in de kijker zetten die naar mijn mening veel te weinig gekend zijn en ze zijn echt een regelmatig bezoekje waard hoor!


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 13:56 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten