Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

uw naam even anders bekeken...



















Mijn lieve blogvriendin Hotlips °°°°  °°°° had dit ook op haar blog gezet, ik vond het grappig en met haar toestemming zet ik het hier vandaag ook voor diegenen onder u die het gemist hebben.

Kijk zelf maar eens wat de letters van je naam van je zeggen en laat het ons weten via de reakties! Wij lachen ook al eens graag. Ik zal beginnen met mijn naam:


B Brutal
O Orderly
J Joyful
A Accurate
K Keen
O Old


Probeer maar... ik ben benieuwd!



Name / Username:

Name Acronym Generator
From Go-Quiz.com
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 11:15 21 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

herfstdipje...










Ik voel me vandaag herfstachtig, net zoals het weer, grijs, somber....

Het triest gevoel begon gisteren toen we naar het dierencrematorium reden om de as van ons Florreke uit te strooien.

Ik zag er precies een pieteklein stukje rib tussen en kreeg meteen een enorme krop in mijn keel en dat is sindsdien niet meer weggegaan.

De leegte die hij nalaat in huis weegt ook heel zwaar.

’s Morgens niemand die je tegemoet komt, tongetje uit zijn muil, en die dan je met vragende ogen naar de koelkast doet uitwijken zodat je hem zijn stukje worst kan geven en daarna eens achter zijn oren kriebelen.

Ik betrap me erop dat ik nog steeds eerst door het glas van de keukendeur kijk om te zien of hij er niet tegen ligt, want anders moest ik langs de livingdeur naar binnen.

Vanaf de eerste dag was zijn lievelingsplekje aan mijn voeten, eender waar, als ik de afwas deed, kookte, TV keek, buiten in de tuin zat...altijd moest ik eerst heel voorzichtig zien waar ik mijn voeten neerzette, want daar lag hij.

Een onverwachtse stap opzij of achteruit en gegarandeerd ik trapte op hem.

In mijn achterhoofd ben ik in het asiel al een andere vriend aan het kiezen, maar we hebben samen besloten om dat niet te doen. We zeggen niet nooit, maar niet nu.

Ventje wil absoluut eerst wat lange reizen maken, Australië, Canada.... het kon nooit omdat hij Flor niet naar een kennel wou doen.

Gelukkig voor mij heb ik momenteel mijn handen vol met Seppe ... en dan bedoel ik dat vandaag ook letterlijk, mijn handen hingen daarnet vol.

Wij kloegen soms omdat we zoveel strontjes moesten rapen van Flor in de tuin, maar Seppe zorgt er voor dat we nog ruimschoots op gebied van strontjes gecompenseerd worden.

Ach....het zal wel slijten zegt iedereen en als iedereen dat zegt dan zal dat wel zijn zeker...

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 12:13 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de zoektocht naar 8 oktober toe.....










Net zoals Titipoes weet ik begot niet op wie ik moet stemmen volgende zondag.  Ik ben het volmondig eens met al wat zij schrijft, als je wil weten met wat ik het eens ben, dan moet je bij haar maar eens gaan lezen.


Met bewondering heb ik ooit het boek en de film over Pastoor Daens gelezen en gezien. 
Een mens, priester, politieker naar mijn hart, in de film toch.   Misschien lag het ook aan de formidabele acteerkunst van Jan Decleir.   Priester Daens was iemand die zich inzette voor de onderdrukten en van niemand bang was. 

Ik dacht bij mijn eigen zichzelve, als er nu één man is die me wat over politiek kan leren dan is het  Daens wel, dus ik begon daarnet een korte zoektocht  via Google.

Ik heb hoogstens een kwartiertje gelezen en er natuurlijk geen ellenlange studie van gemaakt, het was niet de bedoeling dat ik een thesis ging schrijven, ik ben gewoon even kort  - met stijgende verbazing - van het één woord naar het ander gesprongen,  en ik zet het gelezene voor u op een rijtje.
 

... Bron:
http://users.pandora.be/VNJ-Mere/adolf_daens.htm


In 1893 stelde Adolf Daens het programma op van de nieuw op te richten Christene Volkspartij. Hij zocht naar samenwerking met de conservatieve Katholieke Partij, die op dat ogenblik het bewind in handen had, maar dit bleek onmogelijk, vooral door de halsstarrigheid van haar voorzitter Charles Woeste. De Christene Volkspartij nam aan de verkiezingen van oktober 1894 deel, met Adolf Daens als eerste kandidaat op de lijst. Wegens 'vergissingen' werd hij niet verkozen, maar de Kamer gelastte een nieuwe verkiezing voor het arrondissement Aalst, waardoor hij op 9 december 1894 kamerlid werd (tot 1898).

....

Reeds jaren lijdend aan een hartkwaal, overleed Daens op 14 juni 1907, na zich te hebben onderworpen aan de beschikkingen van zijn bisschop. De Christene Volkspartij zette de strijd voort tot aan de Eerste Wereldoorlog. Nadien versmolt ze met 'Het Vlaamsche Front'.

°°°°°°°°

dat “VLAAMSCHE FRONT” intrigeerde me,  dus ik tikte het woord in Google  en kreeg de volgende site:

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Frontpartij

Frontpartij is de officieuze benaming, voor de in 1919 gestichte, Vlaams-nationalistische partij Het Vlaamsche Front. Deze partij ontstond enerzijds uit de Vlaamse Frontbeweging en anderzijds uit activisten uit de Eerste Wereldoorlog. Zij kan beschouwd worden als de eerste echte Vlaams-nationalistische partij in Vlaanderen en ijverde onder andere voor amnestie van de activisten. Hoewel het Vlaams-nationalisme even oud is als België, zouden de eerste flaminganten tot 1919 onderdak zoeken bij bestaande partijen. Vooral in de Katholieke Partij waren zij sterk vertegenwoordigd. In 1937 zou de Frontpartij overgaan in het Vlaams Nationaal Verbond. Deze overgang werd o.a. tot stand gebracht door de tussenkomst van de Groot-Nederlandse historicus Pieter Geyl, die een vereniging wou van alle vlaams-nationalistische partijen. Geyl was echter blind voor de nationaal-socialistische banden die het VNV op dat moment vertoonde. Herman Vos, boegbeeld van de Frontpartij stapte bij die beslissing over naar de BWP.

 °°°°

Oef, wablieft er u, voor een Britse even een schok....de Christelijke volkspartij was ooit versmolten met ‘Het Vlaamsche Front’ een  Vlaamse Frontbeweging, Vlaams-nationalisme, allemaal woorden waar ik meer over wou weten, ik zocht verder op Google en ik kreeg de volgende uitleg:

 

Vlaams-nationalisme is een nationalistische stroming die een onafhankelijk Vlaanderen beoogt.

°°°°

Efkes wat dieper graven om goed te begrijpen wat nationalistisch is ( ik ben maar tot mijn zestien jaar naar school geweest) en ik lees:

Nationalisme is een vorm van groepsbewustzijn die zich uit in een sterke voorkeur voor eigen volk en land - "Blut und Boden" - en kan zich uiten in miskenning van andere naties (xenofobie) en een streven naar machtsuitbreiding ten koste van andere groepen en benadrukt dat mensen zich met elkaar verbonden voelen door godsdienst, cultuur, taal, landsgrenzen of gemeenschappelijke voorouders. Het komt zowel voor bij democratische staten, als bij dictaturen en andere autoritaire staten.

Het verschijnsel nationalisme kwam op met de opkomst van de natie (afgeleid van nasci, natum = geboren worden). Vaak wordt dit ook gebruikt door een kleinere groep om zelfstandigheid te vragen en zich af te scheiden van een grotere natie.

Er bestaan grofweg drie vormen van nationalisme. Het staatsnationalisme, het volksnationalisme en het politiek nationalisme

 Na de Eerste Wereldoorlog verscheen de Frontpartij op het Belgische politieke toneel en vormde de eerste Vlaams-Nationalistische fractie in het parlement. Na het uiteengroeien van deze partij, onder andere om ideologische redenen, nam een deel zijn toevlucht tot het Verbond van Dietse Nationaal Solidaristen van Joris van Severen. Anderen zochten hun heil in het Vlaams Nationaal Verbond van Staf de Clercq. De collaboratie tijdens de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende repressie zetten het Vlaams-Nationalisme voor jaren buitenspel.

Pogingen, zoals de Vlaamse Concentratie en de Christelijke Vlaamse Volksunie, om met een nieuwe partijpolitieke formatie van wal te steken hadden weinig succes. De in 1954 opgerichte Volksunie had meer bijval en werd een factor waarmee rekening diende gehouden te worden in de Belgische politiek. Ze groeide uit van een zweeppartij tot een beleidspartij.

De rechtse en radicaal anti-Belgische vleugel van de formatie scheurde zich af na de goedkeuring van het Egmontpact. Twee partijtjes, de VNP en de VVP, respectievelijk onder leiding van Karel Dillen en Lode Claes, vormden de basis van wat later het Vlaams Blok zou worden.

De populariteit van de Volksunie bleef in dalende lijn en kon zich niet meer herstellen. In 1992 stapte een deel van de mandatarissen onder leiding van voorziter Jaak Gabriels over naar de VLD. In 2001, na hoogoplaaidende spanningen viel de partij uit elkaar. De Nationalistische vleugel onder leiding van Geert Bourgeois richtte de Nieuw-Vlaamse Alliantie op.

°°°°°

Wablief..... ik ben tien minuten op het internet en ik leg een verband tussen Daens, het ontstaan van de Christelijke Volkspartij en  het ontstaan van het Vlaams belang  .... honderd jaar later moet ik dus tot de vaststelling komen dat het Vlaams Belang er niet zou geweest zijn zonder Priester Daens en de Christelijke Volkspartij.

Ik geef het op, ik zie het niet meer zitten, ik ga proberen te stemmen op een partij waarvan ik hoop dat ze niet enkel en alleen uit eigenbelang handelen, een partij waar er mensen zijn die willen  luisteren naar wat hun kiezers zeggen en vragen en niet enkel zichzelf mooie woorden willen horen uiten en daarvoor een dikke pree binnenrijven.

Ik moet en wil ook absoluut stemmen,  uit respect voor alle vrouwen voor mij,  die heel hard gestreden hebben om ons dat stemrecht te geven.

Maar om te eindigen met de woorden van Titipoes:

Wij hebben te weinig echt grote morele leiders. Het zijn conflict vermijders, ijdeltuiten die steekvlammen oplaten omdat ze weten dat juist die goed liggen.

Spijtig hé?

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 13:00 14 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

moeilijke keuze...

Free Image Hosting at www.ImageShack.us



Toen God je schiep
Toen zag hij

Dat slechts één hartje

Hem restte

Hij gaf het rechterdeel aan jou

De linkerhelft aan ons

Wistte de herinnering

Aan dit ontstaan

En liet ons vreemde wegen gaan

Maar het hart leeft

en bij elke klop
Roept het de ander

tot vereniging op

Zo zijn we gescheiden

Ver van elkaar

En toch verbonden

Want bij de laatste slag

de laatste wonde
Wordt de eenheid

Toch teruggevonden

 

Voor het doopsel van Seppe
op 1 oktober 2006


 Gedicht van Ronald Milo

 




Van Ronald Milo °°°° °°°° - de woordvirtuoos van seniorennet - had ik twee gedichten gekregen bij de geboorte van Seppe. 
Vandaag wordt Seppe gedoopt en moest ik een keuze maken, wreed moeilijk, maar ik heb uiteindelijk toch voor het tweede gekozen, alhoewel het eerste ook al ingekaderd is. 
Misschien moet ik de kinderen zelf laten kiezen welk ze het mooist vinden.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 21:50 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

nee Kamiel geen haringen, 't zijn paddestoelen vandaag!












’t Is herfst dus we eten:

Paddestoelen in een zakje

Nodig:

Paddestoelen - alle soorten, en veel, tel de mensen die eten, denk eraan : ze krimpen veel, de paddestoelen natuurlijk, niet de mensen.

Flink wat halfvoorgekookte patatjes in stukjes – nen hele grote in bv. acht stukjes, ne middelmatige in vier en ne kleine in twee of op z’n eentje, ook genoeg zodat iedereen een portie in zijn zakje heeft.

Een kippenborstje per persoon, waar je inkervingen in maakt zodat de smaken er goed kunnen in dringen,
en goei glas goei witte wijn
een slokje mandarin likeur
een slokje pernod
een heel fijn gesnipperde ui
een heel fijn gesnipperde teen look
Tijm
Peper en zout
Een losgeklopt tikkeneike en een patisserie borstel
(een bijeen gefrommeld proper stukje keukenrol kan ook als je geen borsteltje hebt)
Genoeg Aluminium folie om een zakje te maken voor elke persoon aan tafel.

In een grote kom doe je de paddestoelen, daarbij de halfgaargekookte aardappeltjes, ui en look, de tijm, peper en zout, het glas wijn en andere drankjes, de kip filetjes en dan,  
netjes en zachtjes alles voorzichtig onderscheppen met je proper gewassen pollekes.

Het aluminium papier dient om een zakje te maken.
Dat zakje moet ruim genoeg zijn want dat gaat nog wat opblazen in de oven.
Ge neemt een groot rechthoekig stuk en vouwt dit al dubbel, da’s een beetje sterker, dan smeert ge langs de kanten uw losgeklopt tikkeneike met een borstel – dan plakken de kanten wat beter.
Ge vouwt uw alu-papier tot een vierkant zakje, let goed op dat de kanten plakken, en plooit de kanten dan ook nog eens een paar keer om, het zakje mag niet lekken – hou er rekening mee dat ge één kant moet openlaten, want uw paddestoelmengsel moet er nog in met het stuk kip.

Als ge een mooi zakje gemaakt hebt, schept ge een mooie portie paddestoelen en aardappel mengsel in uw zakje, en zorg ervoor dat er in elk zakje natuurlijk een kippenborstje zit.

Dan vouwt ge de bovenkant nu ook goed toe nadat ge de randen ook met het eimengsel bestreken hebt, nog een paar keer de rand goed omvouwen zodat het niet gaat lekken, hou er rekening mee dat het zakje door de stoom wat gaat uitzetten, dus een beetje plaats laten!

Uw oven is inmiddels hoop ik al voorverwarmd tot 200°C en daar legt ge nu de gevulde aluminium zakjes in op een bakplaat of in een ovenschaal (ze moesten eens lekken) en laat ze lekker stoven voor een 25 à 30 minuten.

De zakjes worden nog altijd gesloten op een groot bord opgediend en pas aan tafel met veel flan-flan opengeknipt.

Mmmmmmm.......ruikt ge de heerlijke herfstgeur die uit de zakjes opstijgt?

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 22:39 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Ik zeg - jij denkt : Chia, we miss you!












 
  • Elf :
  • Troll :
  • Duivel :
  • God :
  • Fee :
  • Geest :
  • Hobbit :

 

Jullie weten hoe het gaat nietwaar, gewoon de woordjes kopiëren en daarna terug plakken bij de reakties. 


PS.   Staan er bij jullie ook nu zo van die onnozele, grijnzende smileys wanneer je een bericht toevoegt?  Ze staan bij mij bij 'Inhoud van uw bericht' en ik probeer al een hele avond om ze uit mijn bericht te houden, net als die vervelende prefix.... ik geef het op, doe maar alsof je het niet ziet!

 

 

 



Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:08 24 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

afscheid van ons Florreke...










Ge moet eigenlijk een hondenmens zijn om te begrijpen hoe ik me nu voel.

Verleden week zaten ventje en ik ons nog heel boos te maken op dat dat madammeke van Blankenberge met haar dik Jack Russeltje in het nieuw TV programma ‘de hondenfluisteraar’.

Voor haar was haar hondje een kind, maar wel een heel stout kind, want het plaste overal in huis en beet iedereen, tot de dierenpsycholoog (jaja, die bestaan blijkbaar ook) uiteindelijk zo moedig was om haar te zeggen dat het beter zou zijn voor het hondje indien ze het wegdeed naar een andere familie, of gewoon liet inslapen.

De dierenpyscholoog voorspelde dat in de nabije toekomst het hondje hoogstwaarschijnlijk iemand zou bijten en dan zou moeten afgemaakt worden.

Maar enfin, ik dwaal zoals gewoonlijk weer af.

Ventje en ik zijn dus van een heel ander slag hondenliefhebbers.

Onze hond kende zijn plaats, helemaal onderaan in de rangorde van onze familie en dat is altijd zo geweest, met als gevolg dat we hem ook altijd en overal konden meenemen. Op reis, op restaurant, of op bezoek. Je hoorde of zag hem niet.

Zo lang hij mijn knoesels ( ‘enkels’ for ze dutch and ze westvlamingen) in de buurt van zijn snuitje voelde was het goed.

Ik heb altijd voor zover ik me kan herinneren een hond gehad als kind, mijn zus had een kat, zij was een kattenmens, dan waren er verder nog kippen en konijnen, maar die waren er voor de eieren en het vlees, dus we probeerden ons daar niet te erg aan te hechten.

Verder hadden we nog een paar peruchkes (parkieten), waarvan ene zo tam dat die vrij thuis mocht rondvliegen.

Dat alles én vier kinderen, ge begrijpt, het was bij ons een heel drukke menagerie.

Maar om terug op onze hond te komen.

Mijn ouders waren niet rijk, enfin om een kat een kat te noemen, ze waren straatarm en op een bepaald moment zijn we verhuisd naar een sociale woning, een prachtig appartement in’t midden van een park, met een echte badkamer. Pure luxe .... ge kunt u voorstellen hoe we voordien woonden als we een sociale woning pure luxe vonden.

Het enige verschrikkelijke aan die verhuizing was dat we onze toenmalige hond moesten wegdoen. Honden niet toegelaten!

Weken aan een stuk heb ik geweend, maar hij kreeg een goede thuis en we mochten hem zelfs komen bezoeken.

Toen nam ik me voor om nooit meer dieren te houden.

Maar ja, zoals ik zei: eens een hondenmens, altijd een hondenmens. Engelsen zijn er voor bekend, of zijn dat nu paardenmensen, ik wil het kwijt zijn. Milo zal het wel weten.

Zo lang we in een appartement woonden hadden we dus geen hond, maar toen kochten ventje en ik ons huisje met een tuin en ja, .... wat dacht ge? Bibieke wou terug een hond.

Bij een huis met tuin hoort een hond. Hondenliefhebbers logica.

Toevallig bracht een kennis rond die tijd een puppy mee dat hij gered had van een verdrinkingsdood op een boerderij in Frankrijk, de puppy was maar enkele weken oud, eigenlijk te jong om al van zijn moeder weg te zijn, en zijn lijfke krioelde van de parasieten.

Mijn hart smolt en ik kreeg van hem het hondje. Zelfs de dierenarts had nog nooit zoveel parasieten op één hondje gezien, normaal mag het niet, maar deze moesten we stante pede een bad geven met een shampoo tegen parasieten.

Ik wou het beestje – geloof het of geloof het niet – Kamiel noemen, maar onze jongste zoon vond dat geen hondennaam en koos de naam Flor.

Als ik eerlijk moet zijn, Flor was een ongelooflijke schat, maar hij was een volslagen neuroot. Op onze voordeur hangt wel een grote sticker: BEWARE OF DOG, maar als de bel ging kroop hij onmiddellijk ver weg onder de zetel, moed was niet zijn sterkste karaktertrek.

Als er iemand hard riep of er was plots lawaai dan moest hij van’t verschieten braken. Tijdens een onweer zat hij altijd in mijn nek te bibberen en alhoewel hij beneden sliep, waren we verplicht om hem dan boven te halen, waar hij zo ver mogelijk onder ons bed kroop en we voelden hem nog trillen door ons matras.

Hij was puur vuilbak-ras. Inteelt in zijn ergste vorm. Maar toch was hij een knap ventje geworden.

Iedereen sprak ons aan om te vragen welk ras het was en toen we antwoordden: “vuilbak want zijn moeder hing in de vuilbak en heeft nooit de vader gezien” waren er velen die zeiden dat ze zeker waren dat hij een Tibetaanse Terriër was.

Voilà, dat was onze Flor. Zo zot als een achterdeur, volslagen neurotisch maar ongelooflijk knap.

Ik nam hem vroeger mee naar mijn werk in een kartonnen doos tot hij die ontgroeid was, van toen af lag hij aan mijn voeten onder mijn bureau en hij is blijven meegaan tot ik stopte met werken.

Mijn bazin werkte beneden en aan haar voeten lag haar grote hond, een kruising Briard/Labrador en boven lag mijn pseudo Tibetaanse Terriër.

Dikwijls lagen ze naar elkaar te kijken, de ene onderaan de trap, de andere boven, precies Romeo en Julia.

Ik wil jullie bedanken voor de reakties en mailtjes, ze waren hartverwarmend en ik heb hier gisterenavond aan de computer gelijk een klein kind zitten wenen, enfin ventje en ik hebben de hele dag zitten wenen en we hebben het nog steeds heel moeilijk.

De nuchterheid van kleinzoon 1 deed ons daarnet dan echter toch weer in de lach schieten.

“Nu gaat het hier tenminste niet meer zo hard stinken hé nana” was zijn allereerste, troostende opmerking. Flor had de laatste paar jaar de bijnaam Stinkywinky gekregen omdat hij de meest afgrijselijke winden kon laten.

Nadien zei kleinzoon 1 weer even nuchter “ en ge gaat veel geld sparen ook nana, want nu moet ge die speciale worst niet meer kopen voor Flor, en weet ge nu moeten we niet meer oppassen in de tuin want er zullen geen strontjes meer liggen die ge vergeten op te rapen zijt“.

Toch zijn al zijn vragen nog niet beantwoord, die gaan nog komen, ik voel het in mijn knoken....ik ken mijn kleinzoon!

Zoon 2 heeft Flor naar de dierenarts gedaan en is erbij gebleven, ventje en ik konden het niet opbrengen. Zoon 1 wou ook meegaan, maar de dierenarts wou het liever tijdens de dag doen als er geen mensen in de spreekkamer waren.

Ik wou Flor in onze tuin begraven maar ventje zag dat niet zitten, dus we hebben besloten om hem in het dierencrematorium van Boom te laten cremeren en zijn as daar te verstrooien.

Toen zoon 1 gisterenavond afscheid nam van ons, drukte hij me iets klein in mijn hand en fluisterde in mijn oor: “dit moest ik u van de dierenarts geven”.

Toen hij weegreed keek ik naar mijn hand, in een heel klein plastic zakje had ze een plukje haar van Flor gestoken.

Lap....daar komen de waterlanders weer.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 17:35 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Ons Florreke,

met ongelooflijke droefheid
hebben we vandaag
afscheid genomen
van onze lieve hond

Flor

Free Image Hosting at www.ImageShack.us 


we kregen hem
in augustus 1991
en namen afscheid
vandaag
26 september 2006
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 22:50 16 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Mannen en de X-factor....










Al heel lang vraag ik me af waarom sommige mannen ‘HET’ of m.a.w. de X-factor hebben en anderen niet.
Terzelfdertijd vraag ik mezelf dan ook af wat “HET” eigenlijk is.
Je kan er niet zo onmiddellijk je vinger op leggen.
Het is geen duidelijk iets, het is ondefinieerbaar.
Menig uur is hier al met vriendinnen en vroegere collega’s over gepraat.
Kwam er een man binnen op ’t werk,  dan bekeken wij elkaar en knikten ofwel met grote ogen “JA” en we stuurden telepatisch het signaal naar elkaar : “Hij heeft duidelijk HET”...of met onze neus opgetrokken zonden we even duidelijk signaal: “NEE”.

We hebben dikwijls gepraat en geprobeerd om uit te zoeken wat die X-factor ‘HET’ nu wel was, want het waren niet altijd grote, knappe, rijke, succesvolle mannen die de stempel van hij heeft “HET” van ons kregen.

Ik herinner me bv. dat toen ik de allereerste keer Koen Wouters ‘Anne’ zag zingen op TV, zei tegen mijn ventje, dat manneke heeft “HET,  die gaat het nog ver brengen, en mijn woorden zijn waarheid geworden.
Op dat moment was hij nog helemaal niet beroemd, hij was heel jong en zelfs ik als oudere vrouw voelde het onmiddellijk aan.

Ik geloof ook niet dat “HET” iets is dat je kan aanleren, je hebt het of je hebt het niet. Je wordt ermee geboren.

Ik voel “Het’ aan als een emotionele ervaring. Het overstijgt het knap of succesvol zijn.
Ik spreek nu natuurlijk hoe ik ‘Het’ of de X-factor als vrouw ervaar bij mannen.
Voor mannen kan ik niet spreken, zij zullen zelf hun definitie van de vrouwelijke X-factor moeten geven.

Indien de man die ‘HET’ heeft ook nog knap is, dan is dit gewoon mooi meegenomen maar niet van enorm groot belang.
Naar een knappe man kan je kijken en bij jezelf denken, hm.... heel appetijtelijk,  maar er roert niets in je, maar als je een man ontmoet die ‘HET’ heeft, dan kijk je nog eens extra naar hem om, en hij blijft lang in je gedachten hangen zonder dat je in feite weet waarom.

Ik denk dat zulke mannen een heel magnetische persoonlijkheid hebben, een combinatie van persoonlijke karaktertrekken zoals zelfvertrouwen, ze zijn sociaal, charmant, ze stralen een innerlijke vrede uit, voelen zich goed in hun vel, zijn meestal intellectueel en soms wat rebels, ze bekijken de wereld vanuit een ander perspectief dat soms heel uniek is.
Ze kunnen heel intens zijn en stralen een vorm van autoriteit uit, ze hebben meestal ook een goed gevoel voor humor.

In feite is het dus heel moeilijk in één woord samen te vatten.
Maar als ze ‘HET’ hebben, dan wordt het door de meeste vrouwen ook onmiddellijk aangevoeld.
Nog een kwaliteit van mannen met ‘HET’ is dat ze heel goed weten hoe ze vrouwen psychologisch kunnen bespelen.
Ze weten precies hoe of wat ze moeten zeggen of doen zodat we onszelf goed in ons vel voelen, ze kennen al onze knopjes, ze weten ook zeer goed hoe ze ons kwaad kunnen krijgen. Maar zelfs als ze ons kwaad krijgen beroert hun ‘X-factor’ toch nog altijd iets in ons.

Diezelfde X-factor zorgt er ook voor dat mannen die ‘HET’ hebben meestal ook succesvol zijn, wat hen enkel nog boeiender maakt.
Volgens mij heb je het ‘HET’ van jongsaf aan, heb je het niet, dan geloof ik niet dat het iets is dat je later kan verwerven.
Het magnetisch element van een man met de X-factor komt of verdwijnt ook niet later door de maturiteit. Het is iets voor het leven. Mannen die het geluk hebben om over de X-factor te beschikken, dragen het met zich mee tot het graf.
Zelfs indien ze geen grote carriere maken, een slecht huwelijk hebben, niet beroemd worden, weinig geld hebben, niets van dit alles kan ‘HET’ van hen wegnemen. ‘HET’ is geen houding, het is geen kracht, het is niet tijdelijk, het is wel iets heel subtiel en steeds aanwezig.

“HET” of de X-factor, is naar mijn mening een ondefinieerbaar iets dat wel door bijna alle vrouwen aangevoeld wordt, het is een enorme voordeel factor waar maar weinig mannen over beschikken. Zij die “HET” hebben mogen zich gelukkig prijzen.



Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 11:41 14 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten