Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

en nu efkes serieus...uitleg van een computeranalfabeet!


















Om te bewijzen dat het niet allemaal tuttefrut is tussen mijn oren probeer ik af en toe nog iets bij te leren; ondermeer door naar interessante programma’s op TV te kijken.

Van dit volgend programma ben ik wel even flink geschrokken en daarom vertel ik jullie er nu wat over.

Indien Canvas het ooit zou uitzenden dan moet je zeker kijken, je zou van minder schrik krijgen als computer analfabeet. We zijn tenslotte senioren nietwaar?  Slecht voor onzen tikker.

Goed, deze week op 14 augustus om 20.30 uur keek ik dus naar BBC1 - Real Story – van Fiona Bruce.

Het programma liet zien wat er met je oude, afgedankte computer gebeurde nadat je er een mooie, nieuwe gekocht had, toen je vond dat een upgrade nodig was.

Velen geven of gooien hun oude PC weg of verkopen ze verder aan een zacht prijsje.

We staan er echter niet bij stil dat er nog altijd heel veel persoonlijke informatie op de harde schijf staat, zelfs na het wissen.

Als we de kapotte PC naar het recyclagepark doen, dan zijn we er van overtuigd dat het zal vernietigd worden nietwaar?

De reportage liet echter het tegendeel zien. Vanuit het recyclagepark ( in Engeland) vertrokken de meeste PC’s per schip naar Nigeria.

Schrik niet,  maar uw bankrekening of die van duizenden andere personen wordt misschien momenteel verkocht in West Africa aan minder dan 20 pond per stuk.

Deze informatie,  met nog zeer veel ander vertrouwelijk materiaal,  staat namelijk nog altijd op de harde schijven van de afgedankte PC’s die naar Nigeria worden geëxporteerd. Deze harde schijven zijn daar heel gemakkelijk te bekomen op tweedehands computer markten.

Per jaar wordt ongeveer 23.000 ton electronische afval, dit zijn ongeveer 750.000 computers, geëxporteerd vanuit Groot Brittannië naar de derde wereldlanden.

Ze belanden daar op computer markten in steden zoals Lagos, Nigeria, waar je tweedehands materiaal uit PC’s vindt uit Engeland en de rest van de wereld.

Het probleem begint natuurlijk pas wanneer een crimineel toegang krijgt tot de informatie die nog op de harde schijf staat.

Eens je computer weg is, is je ‘personal’ computer helemaal niet zo ‘personal’ meer, maar wel toegangeklijk voor een heel ander publiek en dat publiek kan serieuze criminele neigingen hebben. Op één enkele harde schijf kunnen zich duizenden pagina’s heel persoonlijke informatie bevinden.

Om het te bewijzen gingen de reporters van het programma Real Story naar Nigeria en kochten daar op een tweedehands computer markt zeventien hard drives tegen de schappelijke prijs van 15 pond per stuk. Toen schakelden ze een computer deskundige in om de eerste eigenaars van de computers te traceren.

De deskundige vond op de harde schijven adressen, bankrekening nummers, codes, passwoorden, brieven en e-mails die soms heel vertrouwelijk waren en in één geval zelfs veel confidentiële informatie dat betrekking had op het bedrijf van de persoon in kwestie.

Je kan je dan wel voorstellen  dat; indien deze gegevens in de handen van een crimineel vallen, je heel wat narigheid kan krijgen. Bij een geïnterviewde waren er duizenden ponden van zijn bankrekening verdwenen.

Verder traceerde men via de in Nigeria aangekochte oude harde schijf, ene zekere Ted Roberts uit Essex. Hij vertelde aan de reporters dat hij zijn oude PC naar het recyclage park in zijn buurt had gedaan.

Hij was héél ontzet toen hij hoorde welke informatie de computerdeskundige nog van zijn harde schijf had kunnen plukken: ondermeer details over zijn hele familie, zijn auto en zelfs zijn bankrekening nummer en passwoord.
Vriend Ted was heel erg geschrokken toen hij hoorde dat de harddisk door de ploeg in Nigeria was aangekocht.
Ted had namelijk gedacht dat het via het recyclagepark vernietigd zou worden.
Met de teruggevonden gegevens kon de deskundige hem allerlei zaken vertellen over zijn privé leven. Dit stond allemaal op zijn harde schijf.

De gemeente Essex wenste om één of andere reden niet deel te nemen aan het programma via een interview, maar liet wel weten dat hen niets ten laste kon gelegd worden. Zij adviseerden in hun brief iedereen om alle data van hun harde schijf te verwijderen vooraleer ze hun PC weggaven of naar een recyclagepark deden.

Het is dus heel belangrijk dat je ofwel alles heel goed wist van je harde schijf, of hem uit je PC haalt vooraleer je naar het recyclageparkt trekt,  of je PC doorverkoopt of weggeeft.

Wat er hier in België met de afgedankte PC’s op het recyclage park gebeurt weet ik niet, want het programma handelde wel over recyclageparken in Engeland.

Maar toch: een verwittigd mens is er twee waard, dus men raadt aan om alles goed te verwijderen met goede software programma's  zoals ondermeer: McAfee QuickClean, Acronis Drive Cleanser of ISafeguard Freeware.
Je houdt het niet voor mogelijk; maar zelfs dàn is het nog mogelijk om de originele data terug te vinden, maar dan wel enkel door computer experts die werken met heel speciale recovery software programma’s.

Een andere manier om je hard drive leeg te maken is door je PC te her-formatteren en te her-installeren. Dit is al heel technisch en men raadt aan om het slechts te doen indien je echt weet wat je doet!

Maar holà Polà, zelfs indien je dàt doet en je hard drive her-formatteert via het ‘Format’ command, dan nog heb je niet alle data gewist. Neeje!

Enfin, indien je meer wil weten over het her-formatteren van je harde schijf dan vind je handige tips bij Cyberwalker. http://www.cyberwalker.net/faqs/how-tos/reinstall-faq.html

Als je dan nog ongerust bent dat de info op je PC in de verkeerde handen kan vallen, dan kan je nog altijd je hard drive helemaal vernietigen. Je maakt het helemaal Kaput! Je neemt het ding (als je het weet zitten toch ) uit je PC en ofwel verbrand je het snode ding ofwel boor je er zoveel mogelijk gaatjes in zodat het onbruikbaar wordt.

Dit is natuurlijk wel een extreme oplossing en het zou spijtig zijn om je hard drive volledig te vernietigen indien je iemand graag je tweedehands PC zou geven of verkopen.

Je kan nog meer informatie hierover vinden op de hieronder vermelde websites, maar het is wel allemaal in’t Engels.

BBC Webwise: deleting hard drives
http://www.bbc.co.uk/webwise/askbruce/articles/security/cleandrive_3.shtml

Oef....dat was zwaren toebak, maar het kan niet alle dagen feest zijn,  en mijn harde schijf gaat na het zien van dat programma hier niet buiten zonder flink toegetakeld te worden: dat kan ik jullie alvast verzekeren.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 02:58 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

moederdag in Antwerpen...












Life and Death
Gustav Klimt

Vol spanning zat hij op de dorpel op uitkijk, waar bleef die nana toch....kleinzoon 1 zag me niet aankomen van de andere kant van de straat.
Toen hij omkeek en me zag staan sprong hij met schitterende oogjes en een grote lach op zijn gezichtje recht, vloog op me af en trok me het huis binnen

“Kom nana, rap, ge moet komen kijken naar uw geschenk, het is héééél mooi en we gaan mosselen eten en er zijn lekkere hapjes met zwarte visseneitjes en nog veel andere en dan hebben we nog een hééééél lekker dessert maar dat ga ik niet verklappen maar lust ge koekjes die kattetongen heten en lust ge koffie en alcohol, maar ik ga niet verklappen wat het is...”

Hij ratelde aan één stuk door. Ik kreeg amper de tijd om schoondochter in de vlucht een kus en een bloemeke te geven, kleinzoon 2 op te pakken en op mijn heup mee binnen te dragen terwijl ik van hem ook een wurgende knuffel en een prachtige slobberkus in mijn nek kreeg.

Zoon 1 stond in de keuken te kokerellen, de tafel stond prachtig gedekt voor het feest dat ze me gaven voor moederdag.

Kleinzoon 1 wist niet wat hij eerst wou doen, me zijn geschenk geven of me zijn computerkunsten tonen.
Hij opteerde voor het geschenk.
Dansend van het ene beentje op het andere keek hij toe terwijl ik de zelfgemaakte doos opendeed.
Een prachtige gouden doos, stijl pralinedoos, artistiek her en der beplakt met glitterende stickers. Kleinzoon 1 houdt van goud en glitter en alles wat blinkt.
“Allez nana, doe open en kijk!”
Ik kon het niet snel genoeg openmaken. In de doos zaten, in goud en zilverpapier verpakte, zelfgemaakte chocolaatjes.
Ik denk dat mijn “ooohhhhs en aaaahhhs en wowwws” voldoende waren om hen allebei gelukkig te maken, want beide kleinzoontjes keken elkaar met voldoening aan.

“Emme zelluf gemaakt” zijn kleinzoon 2 terwijl hij zijn tongetje al verleidelijk liet glijden over één van de chocolade teddybeertjes.
“nana ook ééntje emme?” vroeg hij, maar ik zei dat ik ze voor later zou houden want er stonden nog veel andere lekkere dingetjes te wachten.
“Kom nana, kom kijken naar de computer want ik kan al tot 4 op Blokken!” zei kleinzoon 1 terwijl hij me richting computer trok.
Toen bedacht hij zich en drukte eerst op Google Earth en keek toen de aardbol op het scherm verscheen achterom, om te zien of ik wel voldoende geïmponeerd was.
Blokken zou ook nog even moeten wachten tot ik een filmpje had bekeken met dat vreselijk kikkertje met een helm op,  dat een tijdje geleden overal te horen was.
Bij de kleinzoontjes was de kikker dé grote hit van de dag.
Ze lagen allebei in een deuk van ’t lachen en speelden het filmpje keer op keer terug.

Zoon 1 riep vanuit de keuken dat hij nog gek ging worden van dat vreselijk muziekje, waarop ik antwoordde dat ik zijn punk periode met bijhorende muziek nog helemaal niet vergeten ben.

’t Was een prachtige dag, zo eentje dat je weer doet beseffen hoe gelukkig je bent als je zo’n schatten van kinderen en schoonkinderen hebt. Soms vraag ik me af waar ik het verdiend heb.

Zoon 2 en familie was aan zee en had getelefoneerd.
Hun moederdag was minder goed verlopen.
Vanuit het rusthuis hadden ze die ochtend bericht gekregen dat moeke, 93 jaar oud,  na het ontbijt gewoon plots, zachtjes uit het leven was geglipt....niet ziek....zonder pijn...

Voor moeke zelf een zoete dood, maar moederdag zal voor mijn schoondochter en haar mama vanaf nu wel spijtig genoeg bitterzoet zijn.

Hoe vind je dit bericht? 7 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 02:05 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

vervolg...

de steentjes één voor één een kusje, dan de voordeur, dan de mooie kast in mijn hall, mijn schilderijtjes, ik kuste mijn pompbakin de keuken, mijn nieuw groot vuur met wokbrander en reuzeoven, ik kuste dan de deur van de WC want ik moest dringend.
Ik kuste mijn nieuwe veranda die gelukkig niet lekte....
Ik kuste mijn relax zeteltje aan de TV en och allez ik geef toe....ik  kuste de flatscreen ook...
Toen naar boven, ik bekeek mijn badkamer en entresol (dressing pour les français), mijn caravan past in deze ruimte...jeuch ...verdringen, even niet meer aan denken...
Ik streek zachtjes over de gaatjes van de nieuw geplaatste regendouche....eigenlijk niet nodig nu, ik krijg hetzelfde effect als ik in mijn flikkie buiten ga staan, maar ach wie zeurt....lalalalalla. ...
ik huppel naar mijn slaapkamer, gooi me op mijn bed en grijp mijn hoofdkussen en plant er ook maar een stevige smakkerd op!
ik spreid mijn armen en benen wijd zoals de man op de beroemde afbeelding van Leonardo....ik raak nergens een wand: pure euforie!
Ik kijk in de logeerkamer....oei: ravage, da's van voor het vertrek, ik heb snel moeten pakken...da's voor later.   Ik wil de deur toedoen maar ik besef dat die nog beneden 'gestript' in de hall geduldig staat te wachten om terug geplaatst te worden.
En dan.....mijn heiligdom, mijn eigen kamertje, meer dan veertig jaar gewacht op een eigen kamertje;  mijn PC'ke....ik ben nu nog altijd mijn PC'ke aan 't kussen....
als ze doorkomen, pluk er dan allemaal maar ééntje af....voor ieder van jullie heb ik er een dikke opgezet....smak.....

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:52 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

TERUG THUIS....... I'M HOME.........HALLELUIA

Image Hosted by ImageShack.us 





en net zoals deze man stapte ik uit de auto, van pletsende, gietende regen in even erg pletsende, gietende regen, maar het kon me geen haar schelen....dit was mijn regen!
ik ging languit op mijn oprit liggen en kuste de aanbiddellijke steentjes van mijn oprit!


wordt vervolgd.....
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:37 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

CLAUSTROFOBIE EN HEIMWEE












Tegen wil en dank word ik hier vastgehouden in een caravan aan zee. Ik ben al dermate claustrofobisch dat ik er uitslag van krijg.

De afspraak was nochtans dat we terug naar huis zouden gaan bij slecht weer.

Ik zal bij Wikepedia eens de definitie van ‘slecht weer’ moeten opzoeken. Wat voor mij blijkbaar slecht is, geldt niet voor mijn ventje.

Toch verbaast het me, want meestal krijgt hij pas een gelukkige blik op zijn gezicht vanaf een temperatuur van om en bij de dertig graden celcius.

Ik vermoed dat zijn zuinige aard hier meespeelt. We tellen hier per jaar een aanzienlijk bedrag neer om onze caravan op dit kleine lapje aarde neer te poten en ventje vindt dat we dit bedrag tenvolle moeten benutten.

Vorig jaar was het zo’n slechte zomer dat we er dik onze broek aan gescheurd hebben. Dit jaar daarentegen was juli zo goed dat iedereen gelukkig was. Augustus doet nu flink haar best om al het goede van juli teniet te doen. Regen, stormwind, vannacht zelfs onweer. Het kan niet op.

Deze morgen stond ik op en dacht: foert, gedaan, seffens inpakken en wegwezen, met of zonder ventje. Toen trok ik de blaffetuurkes in de caravan omhoog en ons Laura (de zon) scheen in al haar glorie met enkel hier en daar een mooi wit wolkje dat voorbij dreef in de hemelsblauwe lucht.

Elk argument om ventje voor zijn voeten te gooien om huiswaarts te keren viel letterlijk naast het water. Ik had me vannacht anders goed voorbereid bij elke donderslag en de kletterende regen op het dak.

Het nadeel van slecht weer op een camping is ook dat iedereen in zijn slakkenhuisje kruipt en je haast niemand ziet. Ik heb volk nodig. Zet me niet in het midden van een bos want ik word gek. Een weekend in de ardennen gaat nog, maar een week en ze kunnen me afvoeren in een geel wagentje. Gisteren zijn we van pure verveling in Brugge gaan wandelen.

Ik heb er nooit om gelogen dat ik niet graag wegga. Zie maar boven links bij de beschrijving van mijn persoontje: ‘ik ga niet graag op reis maar….’ Enz.

Ik had het eigenlijk van in het begin moeten weten. Ventje was al naar Canada geëmigreerd toen hij vooraan in de twintig was. Ik heb hem ontmoet toen hij even terug in België zijn ouders bezocht. Toen al wou hij dat ik samen met hem naar Canada zou trekken.

De meeste mensen zijn ook tevreden met af en toe een tiental dagen vakantie, maar mijn ventje niet…..al sinds we getrouwd zijn wil hij minstens een maand aan een stuk weg. Hij beweert dat het een week duurt om het gevoel te krijgen dat je op vakantie bent, de rest is dan vakantie, min de periode die je nodig hebt om terug naar huis te gaan.

Wij passen op dat gebied totaal niet bij elkaar. Tien dagen en dan nog liefst in een luxe hotel lekker verwend worden, dat is voor mij pas vakantie.

Maanden rondtrekken met een rugzak en een tent of caravan daarentegen grenst aan foltering.

Ventje en ik zitten dus al van in het begin met een Catch 22 situatie, in feite zijn noch hij, noch ik, ooit volledig tevreden van een vakantie teruggekomen.

Dit jaar had het kunnen lukken na de prachtige julimaand, maar nu zijn we weer een brug te ver gegaan met augustus.

Trop is teveel zei Van den Boeynants en hij had groot gelijk.

Nu sta ik natuurlijk voor de keuze: ofwel zeg ik aan ventje: “genoeg, ik wil naar huis of ik ga gillen” en dan valt hij voor de volgende twee weken over zijn onderlip.

Ofwel zwijg ik en blijven we hier tot ik echt ontplof en loop ik de hele tijd op mijn tenen van de zenuwen.

Meestal gebeurt het laatste omdat ik een vreselijke hekel aan ruzie heb en altijd iedereen tevreden wil stellen.

Dit laatste begin ik hoe langer hoe meer een vreselijk hinderlijke eigenschap te vinden. Het heeft lang geduurd maar ik ben er nu van overtuigd dat ge nooit iedereen tevreden kunt stellen en dat iedereen gelukkiger is al je zelf gelukkig en tevreden bent.

Jullie weten dat ik mijn moeder ontzettend liefhad maar ze heeft me wel die verschrikkelijke eigenschap aangeleerd: het martelaarschap. Volgens haar hoorde dat nu éénmaal bij het vrouw zijn. Bullshit. (sorry mam).

Bon, ik bijt nog even door omdat ik blauwe lucht en zon zie. We zullen zien wat morgen brengt. Ik weet het natuurlijk: ventje zal zeggen: “maar shoeke ’t is de moeite niet dat we overhuis gaan, zondag moeten we naar mijn broer in Oostende, dan blijven we toch beter hier.” Hij bedoelt natuurlijk dat we van hieruit sneller in Oostende zijn, maar voor de GPS periode was ik altijd de navigator in de auto. Van Antwerpen naar Oostende of van hier naar Oostende duurt ongeveer even lang.

Gelukkig moeten we woensdag thuis zijn, dat staat vast. Als ik mijn schoondochter en zoon 1 zie ga ik hun een extra dikke kus geven omdat ze ons uitgenodigd hebben voor moederdag.

Een prachtig excuus om meteen een einde te maken aan deze eindeloze vakantie (sic)…..

Groetjes van Bojako met een zware aanval van heimwee en claustrofobie.

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 12:53 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

terug aan zee










Ik begin me stilaan meer en meer een zigeuner te voelen. Na een weekje thuis en een –bijna mislukt – weekendje Amsterdam, zijn we terug in de caravan aan de Hollandse Rivièra…alhoewel….van Rivièra is er momenteel niets te bespeuren. Een echt Hollandse zomer hebben we nu.

We kwamen vooral omdat de twee kleinzoontjes moesten opgevangen worden en omdat ze al heel lang vroegen om naar de zee en de caravan te komen.

De eerste dag was het koud en winderig maar we moesten en zouden naar de zee en het strand, leg maar even uit aan een drie en vijfjarige dat het geen ideaal strandweer is. Hun logica zegt: we zijn aan zee, daar is water, daar is zand, daar moeten we naartoe.

Warmpjes aangekleed trokken we de duinen over, regen en wind trotserend, allemaal voor die klein mannen. Kleinzoon van drie proberen we nog aan te leren dat hij niet mag weglopen en bij ons moet blijven en het lukte hem tot aan de eerste duin en toe schoot hij weg als een raket.

Wij de twee krakende oudjes er zo snel mogelijk achteraan, maar niet snel genoeg want daar zat hij, op het zand, helemaal uitgekleed tot op zijn onderbroek en dat bij regen en windkracht 6. Zijn gezichtje betrok helemaal toen we al zijn spulletjes terug aantrokken en hij besefte dat in zee zwemmen er voor vandaag niet inzat.

Verderop was een van de zeldzame strandcafé’s en we gingen daar naartoe. Daar konden ventje en ik nog tamelijk droog onder een grote parasol zitten en iets drinken en konden de kinderen zich een beetje vermaken op het strand.

De uitbater van dat bewust strandcafé is ons niet bekend om zijn vriendelijke, vrolijke gastvrijheid, maar om zijn excentrieke manier van handel drijven. We herinnerden ons nog vorig jaar toen hij ruzie had met iemand van zijn personeel en briesend en woedend iedereen buiten zette, ook de stamgasten.

Dit jaar hadden we meer geluk. We kregen iets te drinken, de kinderen hebben toch een tijdje kunnen spelen op het omliggend strand en een ijsje eten en toen was het voor de uitbater weer wel geweest. Zijn portie vriendelijkheid voor die dag was weer opgebruikt. Andere strandwandelaars wilden zich ook op het terras neerzetten om iets te bestellen maar voor hun achterwerk de stoel raakte stond hij daar en zei stuurs: “sorry, ik sluit de boel. Veel te rot weer en dat kost me meer aan personeel dan aan inkomen, ik sluit nu, jullie moeten weg…” het was ongeveer drie à vier uur ’s middags. Tegen ons was hij nog vrij vriendelijk, want hij stond ons nog even toe om ons drankje uit te drinken maar begon toch overal de parasols en de stoelen weg te nemen. Ook de parasol van onze tafel. Een duidelijker hint hadden we niet nodig.

“En ze voorspellen voor morgen en overmorgen nog veel slechter pokkenweer” mompelde hij kwaad, terwijl hij weer met een stoel smeet.

Ik vroeg me al ongerust af wat ik dan de volgende dag met twee kleine, avontuurlijke, levendige jongentjes zou moeten doen in de beperkte omgeving van een caravan. Het zijn geen rustige spelers. Ze willen buiten en ze willen bewegen.

Ik was mijn engelbewaarder vergeten: de volgende dag scheen de zon flink tussen de wolken door, de temperatuur was redelijk, we konden buiten, we konden zelfs naar het strand. Het was in feite een doorsnee Belgisch/Hollandse zomerdag. Normaal gezien sleur je dan zo’n enorm windzeil mee naar het strand en een paar dekens en je kan er een hele middag blijven zitten. Het nadeel is echter dat zo’n klein gastjes niet uit de wind blijven zitten om te spelen. Dus we beperkten ons tot het minimum om mee te zeulen en ze hebben toch in T shirt een fort kunnen bouwen, de zee in hun fort zien stromen, een beetje tegen de kleine aankomende golfjes kunnen springen, schelpen geraapt…..meer hadden ze niet nodig om gelukkig te zijn.

Bomma en Bompa zaten verkleumd maar gelukkig toe te kijken. Bomma zat te knikkebollen want kleinzoon van drie had die nacht bij haar geslapen. Hij sliep als een roosje, maar ’t is een wroeterke. Wroeterke is nog zacht uitgedrukt, hij gaat rond en rond als een kleine windmolen en…hij moet je in zijn nabijheid voelen. Zijn handje tast voortdurend naar mijn hand en dan eens hij die vindt en een vinger kan vasthouden, slaat hij weer een diepe, voldane zucht, sabbert nog eens flink aan zijn tutterke die hij nu enkel nog krijgt om te gaan slapen.

Kleinzoon van vijf sliep in het andere bed bij Bompa. Veiligheidshalve nog een pamperbroekje aan want hij heeft soms nog een nachtelijk ongelukje. Heel verontwaardigd want : “ik begrijp niet waarom ik die stomme pamper nog aan moet Bompa, ik ben al lang droog hoor, ik ben al vijf jaar.” De volgende ochtend was hij zo fier als een gieter toen hij heel macho zijn droge pamperbroekje uitdeed en onder onze neus duwde en zei: “zie je wel, helemaal droog, ik had toch gezegd dat ik het niet moest aandoen.”

Ik zei dat ik het aan zijn mama zou vertellen en dat het zeker honderd goei punten zou opleveren. Dat troostte hem toch een beetje.

Rond zes uur kwamen mama en papa hen halen. We hebben allemaal nog lekker samen buiten kunnen picknicken voor ze vertrokken. Pyjama’s aangedaan en klaargemaakt voor de nacht zodat mama en papa ze nog enkel moesten in bed leggen bij thuiskomt.

Vanmorgen werden we wakker en we hoorden de regen hevig tokkelen op de caravan, het ziet er naar uit dat het voor een hele dag zal zijn.

Gelukkig dat het gisteren goed was. Bedankt lieve Engelbewaarder.

Vandaag ga ik dan terug naar de hotspot pla ats met mijn laptopje om te zien of mijn abonnement nog loopt en dan kan ik eens lezen hoe het bij mijn blogvrienden is.

Dat zijn dan weer de leuke kanten van een regendag, je voelt je niet schuldig als je een paar uur achter je PC zit.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:38 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

speeskeek!





Het is lang geleden maar hier schrijft weer ventje. Sorry mensen maar af en toe moet ik ook iets kwijt.  Zij schrijft altijd over mij en mijn gebreken, maar nu is het efkes mijnen toer.

Ons madam heeft nog last van haar experiment met een Amsterdamse speeskeek.

Nu ben ik al meer dan veertig jaar bij dat vrouwmens en elke keer slaagt ze erin om  weer met iets nieuws op de proppen te komen.

Speeskeek nondedju,  en dat op haar leeftijd, alsof ze nog niet zot genoeg doet  !?

Ik zei nog, ‘blijft eraf, ge hebt al zo lelijk gedaan toen ge moest stoppen met sigaretten, wat gaat dat zijn als ge moet afkicken van drugs?’ maar denkt ge dat ze naar mij luisterde?
Dag Jan.... ik kon evengoed tegen mezelf praten.

En dit alles gewoon omdat haar nicht in Hongkong vast zat door een cyloon.

De nicht zat nog in Hongkong en wij op hotel in Amsterdam.

Wat doet een mens in Amsterdam als er geen nicht komt opdagen? Een normaal mens gaat bootje varen op de grachten. Een normaal mens gaat zien als het gay-parade is in Amsterdam op de grachten. Een normaal mens gaat kijken naar musea.
Maar nee....ons madam wou weer iets nieuws doen.
Water had ze al genoeg gezien deze zomer zei ze, veel zee, veel zwembad, nu wou ze eens wat anders. Koffieshops en speeskeeks.
Allemaal omdat ze dat in haar jongen tijd niet heeft mogen of kunnen doen.

Ik kreeg haar niet aan haar verstand dat deftige, serieuze vrouwen zo’n dingen niet deden en nu ook nog altijd niet doen.
Ze is nu tenslotte op een leeftijd gekomen dat ze moet koken en breien en rusten en den hof doen en nog van die vrouwendinges waar een man geen verstand van heeft.

Maar nee....mijn madam wil speeskeek:  en waarom? 
Omdat ze nog nooit van haar leven zwaarder drugs heeft genomen dan aspirine, alcohol, een sigaret en een sigaar,  en af en toe een valium als mijn moeder op bezoek komt wou ze nu eens weten wat echte drugs waren, dan kon ze meeklappen met de jeugd zei ze. Ha! en nog eens Ha!

Echte drugs, precies of al de rest geen drugs zijn. Ik zei haar nog:
“mens er gaat niets boven een goei Duvel of drie, vier...” maar wou ze luisteren naar mijn goede raad?
Nee, ons madam had van koffieshops gehoord in Amsterdam en van speeskeeks. 't Was precies een plaat dat zot draaide.

En zeggen dat ze indertijd zo hard tegen onze twee zonen gezaagd heeft toen die begonnen uit te gaan. Ik hoor ze nog altijd klagen:
“shoeke, shoeke toch.... ze zullen toch geen drugs gebruiken zeker!”
 en ikke ze maar troosten.

Nu zal ik er mijn hand niet voor in’t vuur steken dat die twee gasten van ons eens niet met een en ander geëxperimenteerd hebben, maar experimenteren moet ge doen als ge jong zijt, toch niet als ge bomma van vier kleinkinderen zijt, ik vraag u...wat volgt er nog?

Ze beweert dat ze alles wat ze nog niet gedaan heeft nog wil doen voor ze doodvalt.

Als ze nog veel van die speeskeeks eet zal het niet lang meer duren, er komt nog altijd geen zinnig woord uit en het is al van eergisteren geleden. 
Ge hadt ze gisteren moeten bezig zien in ons hotel, vreselijk, ik wist niet waar kruipen toen de dat juffrouwke van achter de receptie trok en begon op dat kind haar computer te tokkelen:  ze wou per sé de blogs lezen, zo stond ze daar de hele tijd te jengelen!
Twee garçons waren er nodig om me te helpen haar in de lift te krijgen.  In de lift stond een arabische mevrouw in vol ornaat en toen begon ze een buikendans te dansen en terwijl was ze aan't zingen:
"in de Sahara, in nen grote bak met zand, zat ne Maradjah met ne lolly in zijn hand ... en maar zuiiiiigggeeeennnn....."  beschaamd dat ik was, al goed dat die Arabische mevrouw er niets van verstond.


Ik heb ze daarstraks nog giechelend in ons bed gesmeten toen we thuiskwamen, want ik zou niet willen dat ons jongens ze zo te zien kregen. Hun bloedeigen moeder in zo'n toestand.

Zo’n vrouw in brandweerhouding over mijn schouder de trap op dragen, ik ben er dedju nog altijd kapot van. Wacht tot ik haar morgen mijn hoge bloeddruk resultaat van daarstraks laat zien als ze uit haar roes komt, ze zal nogal verschieten.
’t Is goed om een attack te krijgen. Wat ga ik nog allemaal meemaken?

Nu spreekt ze al van volgend jaar naar een naturistenkamp op vakantie te gaan. Maar enfin toch, en dat op onze leeftijd.
Bij mij zit en hangt alles nog een beetje respectabel op de juiste plaats, maar ik zie haar graag, dat is het niet, maar als ik eerlijk moet zijn:
ons madam is een beetje hier en daar uit haar voegen gegroeid.

Dertig jaar geleden, voor de kinderen, stond alles bij haar ook nog ongeveer op de juiste plaats, maar de zwaartekracht heeft hier en daar zijn tol geëist en alles zo’n beetje naar beneden getrokken, een beetje veel zelfs.

Zij kan er natuurlijk niets aan doen en ik ga mijn leven niet riskeren door haar te zeggen dat ze dan beter een volledig vleeskleurig korset zou moeten aantrekken.

Wat een man toch allemaal moet verbijten voor wat peis en vree in zijn huis.
Nu denkt ge toch dat die vrouwen tegen de zestig eindelijk een beetje normaal zullen beginnen doen, maar nu begint die van ons nog erger te flippen. Zou dat nu met al de vrouwen van die leeftijd zijn?  Ik zie ze altijd wel zitten konkelfoezen met haar vriendinnen en als ik eraan kom dan valt de conversatie altijd stil, da's toch verdacht hé?   Ik denk dat ze elkaar opsteken.

’t Is hetzelfde met deze computer. Ik kan nu eindelijk weer eens schrijven omdat zij uitgeteld ligt bellekes te blazen op bed, afgewisseld met piepsnurkskes.

Ik vraag me af wat ze hier altijd op die blogs van seniorennet zit te doen.
Moet ik nu ongerust worden of niet.

Ik hoorde een tijdje terug van een maat van mij op café vertellen dat zijn vrouw na 32 jaar huwelijk het was afgebold met ene van de chat. Ik weet nog niet wat de chat is, als ik het vind moet ik misschien daar eens gaan kijken wat ze aanvangt en met wie. 
Maar mijne maat zei: "pas op jongen....die chat da's voor niks goed!"
en die heeft me natuurlijk nu ongerust gemaakt.

Af en toe zoals nu kom ik eens op haar blog lezen en ik zie daar bij de reakties altijd dezelfde namen terugkomen....veel vrouwennamen, dat is o.k, maar ik zie ook veel mannen namen erop staan en altijd dezelfde! Miljaarde, miljaarde....

Speeskeeks....blog, chatten, en binnenkort wil ze gaan swingen.
Ze sprak vandaag al giechelen over swingen, ik hoop dat ze er dansen mee bedoelt en niet dat ander soort swingen.

De eerbare moeder van mijn zonen krijgt het oud zot!
Ik hoop dat er pillekes voor zijn.
Volgende week moet ik naar onzen doktoor voor een prostaat onderzoek, ik zal hem eens vragen of er iets is dat ik in haar koffie kan doen zodat ze terug gewoon, normaal zot doet, dat was al erg genoeg.

En nu ga ik ook slapen, tenminste als het mogelijk is want ze is nu al slapend aan’t zingen!

Vrouwen!....

geschreven door ventje van Bojako

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 01:40 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Amsterdamned....














Ventje wou vanmiddag absoluut naar de braderij in onze winkelstraat en ik...wie ben ik om hem tegen te spreken...ik ging dus maar mee. Ik heb er een prachtig paar schoenen aan overgehouden.

In feite had ik geen tijd om te gaan winkelen, want ik moest mij valieske nog pakken voor twee dagen verblijf in Amsterdam.

Mijn nicht uit Australië passeert daar even op doortocht van een Scandinavische reis.

Om haar nog even te zien besloten we om ook in hetzelfde hotel te boeken waar zij twee dagen logeerde, dan hadden we tenminste één ontbijt en één dagje tijd om bijgepraat te geraken.

Op de braderij plots telefoon: broer 1 die meeging naar Amsterdam – neef van diezelfde nicht natuurlijk! “ Zusterlief, ’t is naar de kloosterstraat, ik heb net een telefoontje gehad van nicht en ze zit vast in Hong Kong want er is een cycloon en ze kunnen niet vertrekken!”.

Akkerdjie... akkerdjie... , het leven loopt toch nooit zoals gepland.

Ik had net alles in orde gebracht met zoon 1 voor de verzorging van onze 16 jaar oude hond.

“t is betaald, dus we gaan, nicht of geen nicht” zei ventje kordaat, een man van weinig woorden maar heel doortastend als het er op aan komt.

“OK” , antwoordde ik, een heel volgzame, brave vrouw met nog minder woorden. "Dan gaan we in Amsterdam maar eens een ‘spacecake’ proeven, nog nooit gedaan en een mens moet alles één keer gedaan hebben in zijn leven nietwaar?!"

Zoon 1, die in de buurt was,  bekeek ons met een rare blik, hij weet nooit of ik iets meen of niet, en we kregen een korte maar duidelijke info over de schadelijke nadelen van druggebruik. Van een omgekeerde wereld gesproken!

Alsof ik, la mama, het ooit zou durven...hahaha....één drankje teveel en ik ben al tot alles in staat, laat staan met drugs, wie weet wat ik dan ooit zou aanvangen? Bloednuchter sta ik al op een tafel te zingen.

Enfin, twee Gordon’s, (we waren schoonma en haar vriendin tegengekomen in de parochiezaal) - een nieuw paar schoenen en een Tapa’s maaltijd later,  kregen we terug telefoon van broer 1.

“’t is OK, ze is met Virgin kunnen vertrekken en ze zal op tijd in Amsterdam zijn” zei hij en ik dacht – ‘verdorie, daar gaat mijn allereerste drugsexperiment....’

Nee hoor, grapje, ik ben heel blij dat ik nicht uit Australië nog eens ga ontmoeten, het is weer een paar jaartjes geleden en we hebben heel wat bij te praten alhoewel we elkaar regelmatig op de chat zien en spreken.

Mijn Tapa’s en Rioja en Caragillio – of hoe je het ook schrijft – beginnen zich nu wel zo’n beetje te wreken.

't is tijd om in mijn relax te gaan hangen/liggen en kijken of er iets op TV is dat me kan wakker houden.

Mijn valiesje inpakken zal voor morgenvroeg zijn want dat zie ik nu echt niet meer zitten hoor.

‘k zie jullie allen terug na Amsterdamned......bij leven en welzijn en spacecake.....

toedeloekes ..... hic....

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

in memory of my darling mother 15.12.1921 - 4.8.2002

..


Free Image Hosting at www.ImageShack.us 

"To Where You Are"

Who can say for certain
Maybe you're still here
I feel you all around me
Your memory's so clear

Deep in the stillness
I can hear you speak
You're still an inspiration
Can it be
That you are mine
Forever love
And you are watching over me from up above

Fly me up to where you are
Beyond the distant star
I wish upon tonight
To see you smile
If only for awhile to know you're there
A breath away's not far
To where you are

Are you gently sleeping
Here inside my dream
And isn't faith believing
All power can't be seen

As my heart holds you
Just one beat away
I cherish all you gave me everyday
'Cause you are my
Forever love
Watching me from up above

And I believe
That angels breathe
And that love will live on and never leave

Fly me up
To where you are
Beyond the distant star
I wish upon tonight
To see you smile
If only for awhile
To know you're there
A breath away's not far
To where you are

I know you're there
A breath away's not far
To where you are


zanger: Josh Groban

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

voor het jongentje met de 'cape'...










De zon is even weg, de temperatuur is wat gedaald, mijn hersenen werken terug op hun normaal vrij laag pitje.

Na een overdosis zon en hitte wordt het terug tijd om te beseffen dat het hier de categorie dagboek en bedenkingen is.

Na de frivole vorige stukjes hiervoor moet er nu even terug iets serieus geschreven worden zodat ik mezelf terug recht in de ogen kan kijken ’s morgens in de spiegel.

Als ik ’s nachts in mijn bed lig en niet kan slapen dan zet ik steeds mijn groot wit cinema scherm aan, nestel me in gedachten in een comfortabele relax stoel en zet mijn verstand op nul.

Verbazend wat je dan allemaal terug voor je ziet flitsen op je geheugenscherm.

Vannacht was het een heel klein jongentje, tweede kleuterklas in de parochiale school.

Ik bracht mijn zoontje tussen de middag terug naar school en zag het kind daar beteuterd staan,  zijn handje gekneld in die van een vrouw. De vrouw was aan het praten met juffrouw Maria, kleuterjuf van het tweede kleuterklasje, kindjes van drie, vier jaar oud, mijn zoontje zat ook in haar klas.

Waarom viel hij me onmiddellijk op tussen de massa andere spelende, joelende kindjes?

Omdat hij heel droevig naar de grond keek, de traantjes druppelden op zijn wangen en vooral omdat om zijn schouders, over zijn jasje heen een wit lakentje was gebonden.

Eerst dacht ik dat hij Zorro speelde of Batman en het lakentje daarom als een cape om zijn nekje had gebonden, mijn zoontjes deden dat ook.

Maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een wat oudere dame was die zijn handje vastklemde in de hare.

Ik wou ook iets vragen aan de juffrouw maar wachtte netjes mijn beurt af vanop een korte afstand daardoor hoorde ik hen duidelijk spreken.

“Hier juffra, hier is de stoute jongen, op zijn leeftijd nog in zijn bed pissen, foei....hij moet van mij als straf de rest van de dag dit lakentje om zijn rug houden!”.

Toen pas merkte ik de grote, ronde, inmiddels opgedroogde, urinevlek op het lakentje.

Mijn mond viel open van verbazing, we waren toen toch eind jaren zeventig, niet meer in de middeleeuwen.

De vrouw die het kindje bij de hand hield was duidelijk te oud om de moeder te zijn, ik veronderstel dus dat ze de grootmoeder was of een oudere familielid, wat voor mij de hele zaak nog erger maakte indien zo iets nog erger te maken is.

Ik wachtte gespannen af hoe juffrouw Maria zou reageren. Ik was ervan overtuigd dat zij als goed opgeleide kleuterjuf nu aan die boze heks zou uitleggen dat zo iets helemaal niet kon in een beschaafde wereld en dat dit het kind voor de rest van zijn leven een trauma zou opleveren.

Zelfs ik als leek wist dit en ik heb geen psychologie gestudeerd.

Maar nee, juffrouw Maria was niet bestand tegen de verbale bittere galspuwende grootmoeder en knikte enkel maar braafjes en mompelde tot mijn grote verbazing: “ goed mevrouw, ik zal ervoor zorgen dat hij het aanhoudt! “ en tegen het jongetje zei ze toen: “ flinke, grote jongens (tweede kleuterklas) doen niet meer in hun bed hé, vanaf nu zult ge het wel niet meer doen!”

Ik begreep op dat moment pas de uitdrukking : aan de grond genageld staan.... daar stond ik, gewoon aan de grond vastgenageld, mijn zoontje zat bij deze feeks in de klas. Ik voelde razernij en frustratie in me opwellen.

Maar weten jullie op wie ik nu na al die jaren nog het meest boos op ben?

Op mezelf !

Ik ben zonder in te grijpen gewoon volkomen over mijn toeren razend weggelopen, me ondertussen afvragend hoe iemand een kind zo iets kon aandoen. Hoe een kleuterjuf zo iets kon laten betijen.

Had ik toen maar de durf en het zelfvertrouwen gehad dat ik nu heb, elke keer ik eraan terugdenk overlaad ik mezelf met verwijten dat ik toen niet gereageerd en ingegrepen heb.

Met mijn levenswijsheid en zelfvertrouwen van nu en met ‘hindsight’ zou ik dat lakentje van de rug van het kind getrokken hebben.

Indien de grootmoeder zou getracht hebben om me tegen te houden, dan zou ik dreigen dat ik haar ging aangeven voor kindermishandeling, dreigen? Ik zou het doen, dat weet ik nu zeker.

Maar ik heb het niet gedaan en voor de rest van mijn leven zal ik mijn schuldig verzuim moeten meedragen.

Zoals je ziet, als ik me ’s nachts installeer voor mijn cinema scherm dan zijn het die zaken die weer voor mijn netvlies verschijnen.

De schaamte komt dan ook steeds weer terug opzetten. Elke keer weer vraag ik me af hoe het nu met dat jongentje is. Had ik maar iets gedaan, éénder wat.....

Juffrouw Maria heb ik daarna nooit meer recht in de ogen kunnen kijken.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ook zij nog regelmatig nachtmerries krijgt van haar nalatig gedrag, net zoals ik. Voor zo iets verdienen we een straf al is het maar een steeds weerkerende nachtmerrie en een levenslang schuldgevoel.

Soms vraag ik me af wat ik zou veranderen indien ik mijn leven zou kunnen overdoen:

Dit zou dan toch één ding zijn dat ik zeker zou rechtzetten.

Bij deze bied ik dat jongentje – hij moet nu een dertiger zijn – mijn oprechte excuses aan.

Ik had moeten ingrijpen ventje! Sorry.........duizendmaal sorry......

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 12:09 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten