Lentezang

Daar komt de Lente:
Ze spreidt algauw
Haar hoge tente
Van licht en blauw!

De velden laaien
In zonnegloei;
De weiden waaien
Vol bloemenbloei!

Het beekje huppelt
Zo vlug en fris;
En zilver druppelt
Van bies en lis.

De bomen strekken
Hun armen uit.
De wilgen lekken,
De berk loopt uit.

Al! takken, twijgen,
Al wierookwerk!
De leeuweriks stijgen
Op vlammenvlerk!

En liefde en hopen
Het al doordringt:
Het hart gaat open,
De ziele zingt.

O zonnedagen!
O geur en fleur!
Een hemelwagen
Staat vóór de deur.

René de Clercq

ppsx....spring

Voorjaar

Het spruit aan de boomen,
Het groent in de wei
En vogeltjes zingen
Een liedje er bij.
Zij keerden naar hier weer,
Van 't zonnige Zuid,
En vieren de Lente
Met vroolijk geluid.

Wat vriend'lijke klanken!
Wat schitt'ring van kleur!
Wat zonnegetoover
En lieflijke geur!
En klanken en kleuren
En geuren en zon,
Ze zeggen ons blijde:
"Het voorjaar begon!"

Tekst en Muziek: C.J.C. Geerlings

ppsx...de lente

er zat een klein kaboutertje...

Er zat een klein kaboutertje te huilen op een steen.
         Huilen huilen, de hele dag alleen.
Sta op kaboutertje en droog je traantjes af.
         Kies een kindje uit de kring
         met wie je dansen mag.

ppsx...kabouterland

Op een grote paddestoel

Op een grote paddestoel,
Rood met witte stippen,
Zat kabouter Spillebeen,
Heen en weer te wippen.
Krak, zei toen de paddestoel,
Met een diepe zucht,
Allebei de beentjes,
Hoepla in de lucht!

Maar kabouter Spillebeen
Ging toch door met wippen.
Op die grote paddestoel,
Rood met witte stippen.
Daar kwam Vader Langbaard aan
En die zei toen luid:
"Moet dat stoeltje ook kapot?
Spillebeen, schei uit!"

ppsx....elfen ... kinderen van....

ppsx...elfen .... zo wonen wij

Lentekind

Het is een herinnering zo als zovele,
Maar deze ene laat mij niet los.
Wanneer in 't voorjaar de vlinders spelen,
Dan denk ik weer aan die dag in 't bos.

Daar bij een huisje als van Hans en Grietje,
Zag ik een kind zitten heel alleen.
Haar zachte stem zong een lenteliedje,
Voor duizend vlindertjes om haar heen.

En duizend vogels zijn toen gekomen,
En zongen vrolijk haar liedje voort.
Het schalde juichend door alle bomen,
En heel de wereld heeft dat gehoord.

En overal bleef men even luist'ren,
En een moment was 't rumoer verstomd.
Want zelfs de mensheid moet even fluist'ren,
Wanneer voor 't eerst iets van 't voorjaar komt.

Maar ik alleen heb dat kind zien zingen
Daar in het woud op die zonnedag.
Ik zag haar aan en mijn ogen vingen,
Uit blijde ogen een lichte lach.

En dat is al wat mij is gebleven,
Die lichte lach als een snelle groet.
Maar ik heb nooit van mijn hele leven,
De lente weer van dichtbij ontmoet.

Wat is m'n leven waard....

Wat is mijn leven waard? Aan ’t eind (welk eind?)
Zegt iemand: ik heb driehonderd pop verdiend,
Een ander zegt: ik heb drieduizend dagen roem gekend,
Een ander zegt: ik ben met mijn geweten in het reine en dat is genoeg…
En ik, wanneer ze voor mijn neus staan en mij vragen wat ik heb gedaan,
Zal zeggen: ik heb gekeken naar de dingen en meer niet.
En daarom heb ik  hier het universum in mijn broekzak.
En wanneer God mij vraagt: en wat heb jij dan wel gezien in de dingen?
Dan zal ik zeggen: niet meer dan de dingen… Gij hebt er niet meer in gelegd.
En God, die het daarmee eens is, zal van mij een nieuw soort heilige maken

Alberto Caiero

ppsx...muziekje...speciaal

ppsx...fijne Fado muziek

ppsx...fijne Fado muziek

ppsx...scharensliep

De lente

Reeds is het statig eiber-paar gekomen,
‘t geduldig rijs wringt stil de knoppen los,
de zoele lente luwt door ‘t zonnig bosch
en wiegt mijn geest in weemoeds-zoete droomen.

Violengeur stijgt op uit vochtig mos,
een bronzen gloed veerjongt de dorre boomen,
en primula’s en dotterbloemen zoomen
de groene wei met gouden voorjaarsdos.

Wat heb ik, milde! naar uw komst gesmacht!
wat scheen uw toeven lang! — is ‘t niet mijn leven
dat door uw donzen adem wordt gewekt?

Eens zult ge niet meer keeren, als ge trekt,
des weerziens zaligheid mij niet meer geven
en grimmig grijnst dan d’eindelooze nacht.

Frederik van Eden 1860-1932

ppsx...primula

Klompertje

Klompertje en zijn wijfje
Die gingen vroeg opstaan,
Om met hun boter en eiertjes
Al naar de markt te gaan.

Ze waren halverwege,
Halverwege den dijk,
Toen braken al de eiertjes
En 't botertje viel in 't slijk.

Het speet 'r niet om d'r eiertjes,
Maar om d'r mooien doek,
Dien ze gister pas gemaakt had
Van Klompertje's beste broek.

Uit: Nederlandsche Baker- en Kinderrijmen
verzameld door J. van Vloten

ppsx...klompenkapper