UITZICHT BLOG

deze  week kreeg ik een mail van een journalist met de vraag of hij eens langs mocht komen voor wat informatie ,  om een artikel over de actie te schrijven,  nu we reeds een jaar bezig zijn met de dekens.     ik was daar heel zeker voor te vinden,  maar ik vond dat antoinette er ook bij moest zijn.    zonder haar had ik dit nooit allemaal kunnen doen.    en ze was er  ook hoor!
normaal gezien komt het artikel morgen in het laatste nieuws ,   verzekerde de journalist ons.    wij kijken er naar uit!  het doet altijd plezier wanneer mensen geïnteresseerd zijn in wat je doet. 
vandaag kreeg ik ook enkele fotos toegestuurd door rosette.    dat is de dame die in watervliet de breiclub  "de vierkantjes "  voorzit.  zij had contact met mensen van de krabbendijk   in nederland.  daar had ze de dekens en truitjes voorgesteld,  en ze zijn heel enthousiast en willen er ook maken.  zo gaat de actie buiten de grenzen. 
alleen  maar goed nieuws dus....
ik wens jullie allemaal een héél fijn weekend !

dinsdag was ik op de receptie van patriek zijn werk.  vele medewerkers (zo noemen ze in nederland hun personeelsleden)  waren er met hun gezin.  daardoor waren heel wat kleine kinderen,  sommige nog in een buggy of reiswieg,  andere al wat groter.  toen ik daar gezellig aan een tafeltje zat om een stukje taart te eten,  en een koffietje te drinken,  viel me een kleine kleuter op die rondkroop   tussen al dat volk.  het was een heel mooi meisje,  maar wat er precies aan de hand was,  ik weet het niet,  maar  het kon niet lopen en zelfs kruipen ging niet zo vanzelf.  ze kwam tot aan mijn stoel gekropen en keek zo lief naar mij.  ik nam haar handjes vast en ze trok zich heel moeizaam recht.  ze was hoegenaamd niet bang of vreemd.  ik probeerde met haar een eindje te wandelen.  en aan mijn beide handen hield ze me stevig vast en heel traag ging ze vooruit.   ze was zo blij en fier.  ik deed haar bij haar mama en vroeg hoe oud ze was : 16 maand.  ik ging terug naar mijn plaats en weer kwam de kleine terug naar mij.  dus ging ik opnieuw wandelen met haar,  tot ik verder moest met pat, want we moesten nog een vracht halen en lossen.  ik bracht het kleintje opnieuw naar de mama,  maar ze weende en wilde met me mee.  dat kon natuurlijk niet en met verdriet in mijn hart vertrok ik.  s'avonds bleef het beeld van het meisje me bij.  ik voelde me echt triest,  en besloot iets op papier te zetten.
met de weinige capaciteiten die ik heb om een gedichtje te maken,  probeerde ik toch het volgende :

je mooie oogjes keken me vragend aan
je handjes tasten omhoog om ze rond mijn vinger te slaan.
ik neem je beide handjes en trek je recht
...hoe je met gans je kleine lijfje vecht !
daar sta je dan plots rechtop
mijn kleine schat,  jij kleine levende pop.
plots krijg ik zo'n warm gevoel over mij
wou dat je mijn kindje was
zo hulpeloos en toch blij
ik zou graag je mama zijn.
'k zou je graag verzorgen
en koesteren, mijn leven lang
dan hoef je nooit meer bang te zijn.
ik leer je flink recht te staan,
te lopen....maar eerst te gaan.
ik leer je praten, ik leer je knuffelen.
je warme blik maakt mijn hartje week
ik wou dat je altijd zo naar me keek,
mijn kleine lieve engel....

de twee laatste dagen ben ik eigenlijk te laat gaan slapen.   maar ja, patriek heeft verlof,  en dan gaat hij naar elke biljartprijskamp  die er is in de buurt.    als je laat thuiskomt ,  is dat dan meestal,  omda je  het ver gebracht hebt.     gisteren was dat desondanks toch niet de reden.    we zijn blijven plakken!!!!!    ik ontmoette enkele mensen   met wie ik een aangenaam gesprek had.   soms ken je mensen al jaren van zien,  en dan plots heb je er een gesprek mee,    en ontdek je   dat je eigenlijk echt goed kan praten met mekaar,   en over veel dingen dezelfde mening hebt.   dat doet deugd!   
ik had ook een gesprek met iemand,   die in een rouwperiode is   en héél blij was er eens te kunnen over praten.    dat zijn zo allemaal van die gesprekken die  zich plots voordoen,  en waar je  er achteraf een goed gevoel bij hebt.

maar vanavond is het feest!   over enkele uren beginnen we een nieuw jaar.   
het voorbije jaar was weer gekruid  met van alles en nog wat,   maar wat mijn werk voor Pakistan betreft,  groei  ik.    nog heel veel mensen die van in het begin breiden,  doen dat nu nog.     vriendschappen zijn verder uitgebouwd.      ik mag me gelukkig prijzen,  met een paar hele goeie "vriendinnen voor het leven " :   antoinette,  zuster cécile en zuster noëlla,  annie van drongen....
allemaal leerde ik hen dit jaar kennen  en zij zijn van onschatbare waarde voor mij.      bij  hen voel ik me goed,     en  er is   een  bijzondere  band  die ons   bindt :  de mensen in Pakistan.

ik wil   HEN   héél  in het  bijzonder,  en ook ALLE  andere mensen die wat dan ook gedaan  hebben  voor de actie,    EEN   HEEL    GELUKKIG  EN   GEZOND   NIEUW    JAAR .     hopelijk  kunnen we nog vele mensen helpen  die armoede en koude kennen,    en die niet het geluk hadden om hier geboren te worden.    mijn gedachten gaan nu vooral uit naar al die mensen in Pakistan die nog in tentenkampen leven,  of in een schamele woonst.      hopelijk zijn daar velen bij,   die zich kunnen warmen aan één van onze dekentjes......

graag zou ik ook iedereen die mijn blog bezoekt,  en alle andere bloggers,   een gelukkig nieuwjaar wensen,  en hopelijk  blijven we contact houden in 2007,   dat is mijn grootste wens voor jullie.

als ik kon toveren
gaf ik de hele wereld
gezondheid en geluk
zinloos geweld kwam niet meer voor
geen relatie liep nog stuk

maar ik kan helaas niet toveren
alleen sommige dingen wensen
daarom veel gezondheid en geluk
voor U en alle mensen

*******


kies een spar
omdat je houdt van het leven
stop in de kerstballen
je mooiste herinneringen
van het hele jaar
hang aan de slingers,
je vurigste verlangens
schik de lichtjes
vol goede gedachten
en hef het glas
op het feest met elkaar

*********

geen grote woorden
niets wat je in de winkel kan kopen
maar alles wat je stilletjes hoopt
dat wens ik jullie voor 2007

ik heb al héél wat verteld over de dekentjes,  en over mezelf en andere mensen waar ik mee omga, mee bevriend ben. 
vandaag wil ik het even hebben over mijn vader.  toen ik héél klein was,  reed ik veel mee met mijn pa die varkenshandelaar was.  hij reed van boer tot boer om varkens,  die slachtrijp waren, te kopen.  het was de tijd dat je nog één bank had voorraan, dus zat ik naast mijn pa.   hij leerde me alle auto's kennen, gelukkig waren er toen nog niet zoveel verschillende merken.
vandaar komt ook mijn liefde voor de dieren op de boerderij,  en voor het plattelandsleven,  en ook de bijzondere band met mijn vader.
maar daar wil ik nu niet verder over uitwijden.  mijn vader heeft een leven van hard werken achter de rug en geniet nu op 78-jarige leeftijd van zijn hobby's : postzegels verzamelen en biljarten... én AA.
het klinkt misschien raar : eerst en vooral AA zijn dus de Anonieme Alcoholisten.  volgend jaar is mijn vader 30 jaar bij de AA.
vroegere jaren dronk hij veel, maar altijd thuis.  terwijl hij 's avonds klanten opbelde, en zijn werk regelde genoot hij (soms al te veel)  van een lekker glaasje wisky.
hij was niet agressief en zo, maar voor mijn moeder was dat echt niet leuk.  op een bepaald moment heeft hij dat ook ingezien en ging naar de vergadering van AA.  en nu, dertig jaar later,  doet hij dat nog elke week tweemaal.  hij heeft ook al voordrachten gegeven in scholen en verenigingen, en begeleid ook mensen met een drankprobleem.  dit vind ik echt fantastisch!  hij lééft er echt voor, en het neemt een belangrijk deel van zijn tijd in beslag.
laatst gaf hij mij een gedicht,  die richard van de AA schreef,  en ik vind het zo mooi dat ik het hier wil neerschrijven, zodat jullie er ook kunnen van genieten :

wat ik leerde op school

ik heb leren lezen, eerst het alfabet
en dan de tien geboden,  en jantje zag eens pruimen hangen
maar nooit heb ik geleerd te lezen
in het dagblad van het leven

ik heb leren schrijven, eerst het abc
den dan wat de anderen voorschreven
en over de herfst, de blaadjes vallen van de bomen
nooit heb ik mogen schrijven wat als zuurkool op mijn maag ligt,
over de hypocrisie en over de ellende in de wereld

ik heb leren tellen,  één en één is twee
ik heb vraagstukken opgelost, zoals,
deze trein vertrekt op dat uur, die op dat uur
hoe laat zullen ze elkaar kruisen.
levensvraagstukken bleven onaangeroerd

en in de geschiedenis heb ik geleerd dat de mensen
sinds lang wachten, over de oorlog,  haar oorzaak
haar aanleiding en verloop
maar nooit heb ik geleerd
hoe de oorlog kon vermeden worden

en ik heb aardrijkskunde geleerd, over de ardennen
dat de belangrijkste stad spa is
dat wist ik allang, meneer de schoolmeester
maar nooit, nee nooit heb ik geleerd
waar in deze wereld mijn dorst
naar rechtvaardigheid te lessen

ik ben ..jaar nuchter in AA
in de AA-vergaderingen heb ik veel meer geleerd,
over het werkelijke leven
ik ben niet van plan om de AA te verlaten
daar kan ik nog bij leren, en eventueel
doorgeven aan andere mensen.
ik ben niet perfect en zal het nooit worden.

ik hoop jullie het mooi vinden,  het is in ieder geval geschreven door iemand,  die nog elke dag zijn leven op het goede pad houd door AA. proficiat, richard,  met je mooie gedicht.

Een geslaagde zakenman gaat op zoek naar een leuke vrijstaande boerderij om zijn verdiende kapitaal te kunnen investeren.

Als hij een leuke boerderij gevonden heeft komt hij erachter dat de boer tevens imker is en dat er allemaal bijenkorven achter de boerderij staan.

"De koop gaat niet door !" roept hij tegen de boer, "die bijen zijn tamelijk gevaarlijk !"

"Ach, welnee zegt de boer. Ik zal het je bewijzen. Ik bind je compleet naakt aan een boom vast tussen de korven en kom na een dag terug. Als 1 bij je steekt, mag je mijn boerderij gratis hebben !"

Wel, de zakenman denkt natuurlijk deze kans moet ik nemen. De man laat zich vastbinden en de boer vertrekt.

Na een dag komt de boer terug en ziet de zakenman ineengestort aan de boom hangen, jammerend en uitgeput.

"Amai !" zegt de boer, "ze hebben je toch niet gestoken?"

"Nee, dat niet" zegt de zakenman "maar de kalfjes zijn al zes keer komen drinken"

In de luxe schoenenzaak waar ik werkte kregen we een nieuwe collega. Een klant kwam op de eerste werkdag binnen voor een paar herenschoenen. Op zijn vraag van wat soort leer de schoenen gemaakt waren, hoorde ik haar antwoorden : "deze schoenen zijn van ganzenleer, meneer."

be klant kocht de schoenen en vertrok. Toen ik haar vroeg waarom ze tegen de klant vertelde dat de schoenen van ganzeleer waren, zei ze "dat staat toch op het kaartje dat er aanhangt? Kijk maar : "ganzes leder."

Op het moment dat je je werk mee naar huis gaat nemen, weet je dat je onder te veel druk staat.

Na een zeer hectische dag achter de kassa in de supermarkt waar ik werk, ging ik naar huis en kroop vroeg onder de wol. Midden in de nacht werd ik wakker. Slaapdronken keek ik op de wekker en dacht: "oh, l euro 50"

Ik was politie agent in leuven, toen ik eens een jonge collega mee op pad kreeg. Oe commandant gaf me de opdracht ervoor te zorgen dat deze collega minstens tien verkeersboetes zou uitschrijven. Vanwege zijn meelevendheid was dat hem nog nooit gelukt. Ik liet het eerste het beste voertuig stoppen, en constateerde dat de jonge bestuurster geen gordel droeg. Terwijl ik de rest van de wagen controleerde, vroeg ik mijn collega of hij de dame wilde vragen of ze de boekte ter plekke wilde afrekenen of dat ze het later wilde doen. Even later kwam hij terug en zei:" de juffrouw zou het liefst helemaal niet betalen.

Een beer, een leeuw en een kip zijn aan het redetwisten over wie van

hen mensen het meest angst aanjaagt.

"ik hoef maar te grommen en mensen worden al bang" zegt de beer.

"wel ik hoe maar te brullen en mensen rennen doodsbang weg" zegt

de leeuw.

"dat is nog  niks" zegt de kip. "ik hoef maar te niezen en heel de

wereld is in paniek.