NIEUWE FASE

 Een man komt laat thuis van zijn werk, moe en geïrriteerd,  en ziet zijn vijfjarig zoontje,  die op hem staat te wachten bij de deur…

“papa, mag ik iets vragen?”

“natuurlijk, wat is er jongen?”  vraagt de vader.

“papa, hoeveel verdient je per uur?”

“dat zijn jou zaken niet,  waarom vraag je zulke dingen?” vroeg de vader heel boos.

“ik wil het heel graag weten, papa, wil  je het me alsjeblieft vertellen,  hoeveel je verdient per uur?” smeekte de kleine jongen.

“als je het zo nodig wilt weten, ik verdien 20 euro per uur.”

“oh “ zei  de kleine jongen verlegen met zijn hoofdje naar beneden gebogen.

Hij keek op en zei : “papa mag ik 10 euro lenen?”

De vader was verbaasd.  “is de enige reden waarom je geld vraagt,  zodat je iets onbenulligs kunt kopen,  of een stuk dom speelgoed,  je maakt jezelf belachelijk !  ga naar je kamer en je bed in,  en denk na waarom je zo hebzuchtig bent.”

“ik werk hard,  en maak vele uren iedere dag en heb geen tijd voor dit soort onbenullige kinderachtig gedoe.”

De kleine jongen ging stil naar boven naar zijn kamer en sloot zachtjes en verdrietig zijn slaapkamerdeur.

De vader zat beneden en staarde voor zich uit,  en dacht boos na over  de domme vraag van zijn zoontje : hoe haalde hij het in zijn hoofd om zulke vragen te stellen,  en dat alleen om geld te krijgen voor iets onbenulligs?

Na ongeveer een uur,  werd de man weer rustiger en begon zich af te vragen of hij niet te hard voor zijn zoontje was geweest.  Misschien was er toch iets wat zijn zoontje dringend nodig had om van die 10 euro te kopen, anders zou hij wel meer geld vragen,  dacht de man.

De man ging naar de kamer van zijn kleine zoon en opende de deur.

“slaap je,  zoon?”  vroeg hij.

“nee,  ik ben wakker,”  zei het zoontje.

“ik heb zitten nadenken en misschien ben ik te hard voor je geweest en was ik niet eerlijk” zei de vader.

“het was een lange dag en ik liet me gaan,  dit is niet eerlijk tegenover jou.  Hier heb je de 10 euro waar je om vroeg”.

De kleine jongen ging rechtop zitten,  en gaf zijn vader een grote brede glimlach…

“dank je lieve papa !”  schreeuwde de kleine jongen van blijdschap.

Toen tilde de jongen zijn kussen op en haalde er geld onder uit…

De vader zei :”je had al geld? “en begon opnieuw boos te worden.

Waarop de kleine jongen zijn geld begon te tellen,  en opkeek naar zijn vader.

“omdat ik echt niet genoeg had,  en nu wel”, legde de kleine jongen uit aan zijn vader.

“papa, nu heb ik 20 euro.  Kan ik nu een uurtje van je tijd kopen?  Alsjeblieft,  kom morgen een uurtje vroeger naar huis,  ik zou zo graag samen met je willen eten. 

als je denkt :
"ik ben verslagen"
is de nederlaag een feit.
als je denkt
"k  zal niet versagen"
win je op den duur de strijd.
moedelozen gaan ten onder,
door hun twijfel,   door hun vrees
vechters winnen als door wonder,
telkens weer de zwaarste race.

gisteren was ik gans de tijd bij fien.
ze leek me een beetje aan het eind van haar latijn,
en dat deed me zo'n pijn.
weer hadden ze een infuus moeten steken en enkele keren moeten prikken.
uiteindelijk was het gelukt, maar ze had veel pijn, naargelang ze haar handje bewoog.
en ondanks alles kan ze niet stil zitten : kleuren, tekenen, schrijven, lezen....ze valt niet stil.
ze kijkt nauwelijks op,  ze is voortdurend bezig.
in de namiddag kwam de dokter die zei dat ze vroeger naar huis mocht dan voorzien.  haar gezichtje klaarde op....
naar huis!   daar voelt ze zich goed,  kan ze in haar eigen bedje slapen,  kan ze tom zien  en samen tv kijken of wat spelen.  
ik was zo gelukkig voor haar, toen we samen met tom het uz in gent buitenkwamen  en ze in mama's auto mocht stappen. 
t zijn die dingen,  die weer moed geven,  die dingen die vechters van ons maken... 

zaterdag mocht ik eindelijk weer naar fientje,  ook zondagnamiddag heb ik bij haar doorgebracht.  ik was heel blij te zien dat het zo goed ging.  als alles goed ging mocht ze deze avond naar huis en moest in het vervolg tweemaal in de week binnen voor een dagopname.  spijtiggenoeg deze morgen kreeg ze plots koorts,  en mag ze voorlopig niet naar huis.  het is  wel een zware opdoffer,  maar we leven in hoop.   vandaag kreeg ik ook telefoon uit meulebeke.  angèle belde me dat ze weeral één en ander klaarstaan heeft.   dus van zodra ik wat tijd heb,  gaat het richting meulebeke.  

maandag was ik al weer blij dat ik bij  fien kon zijn,  dinsdag was ik ook paraat.  maar 'savonds laat voelde ik al dat er iets mis was.  woensdagmorgen mocht ik naar de dokter gaan : een lichte keelontsteking,  verkoudheid,  en een hoge bloeddruk.     verdict :  rusten en medicatie.  dus niet naar het uz.  fien begreep het allemaal niet :  ik ben toch ook ziek zei ze,  dus kon ik zowel bij haar komen....  inge legde haar uit dat ik haar wel erg ziek zou maken.  dus noodgedwongen zit ik hier een paar dagen thuis.   maar ik moet toegeven,  het is echt wel nodig,  ik voel me zo slapjes  en dan nog eens die vervelende verstopte neus.   nu ja,  dan kan ik even op mijn blogje schrijven.  
gisteren belden ze uit    evergem,  dat ze weer een viertal zakken lapjes staan hebben.  ze gaan nu proberen deze aan elkaar te zetten.   dat zou al veel werk gespaard zijn. 
dan wou ik ook nog zeggen dat ik maandagavond een goed gesprek had met de nieuwe burgemeester van eeklo : koen loete.  hij heeft mijn actie in de coulissen gevolgd en sprak zijn waardering uit.  ik vroeg hem een plaats om de lapjes en dekens op te slaan en waar we één keer in de week een namiddag zouden kunnen komen naaien.  morgen ziet hij de heer van hauwenhuyse ,  directeur van de psychiatrie,  waar ik nu een plaatsje heb,  doch binnenkort wordt dit gebouw gesloopt en dan zou ik graag een nieuwe lokatie hebben.  de burgemeester zal het er samen met de heer van hauwenhuyse over hebben.  ik hoop spoedig nieuws te krijgen.  misschien dat er dan nog wat mensen zijn die zin hebben om  ook eens een namiddagje te komen lapjes aan elkaar zetten.
zo heeft iedere week zijn goeie en minder goeie momenten.   zo is het ook in het leven.

vrijdag en zaterdag bracht ik bij fien door in het ziekenhuis.  we spelen paardjesspel,  ze leest  of tekent.  ze is altijd heel actief geweest.
deze week wordt het zwaarder,  wordt medicatie aangepast en zullen de gevolgen merkbaar worden.  ik kijk al uit om deze namiddag weer naar mijn kleine schat te gaan. 
maar gisteren ben ik er even  "uit" geweest .  er was in kortemark,  een jaarlijkse grote biljartprijskamp waar we  naartoe gaan,  waar patriek al eens derde werd.    er waren meer dan tweehonderd biljarters op post.  maar met negen biljarts ,  viel alles nog wel mee.  ik had me alvast voorzien en lapjes meegenomen om truitjes te maken.   af en toe vroeg wel eens iemand wat ik aan het maken was.   tegen de avond kwamen de kinderen,  die mee waren met hun ouders binnen  en die  kwamen kijken naar de truitjes die ik al gemaakt had ,  die namiddag.  ze vroegen ook voor wie  ze waren?  ik vertelde hen over de actie van pakistan  en   haalde  een deken,  en andere truitjes,  die  altijd in de wagen liggen  (als voorbeeld) .    ze vonden het heel mooi.  ik vond het echt wel geweldig dat die jonge kinderen  zoveel interesse vertoonden.   k gaf hen dan  een tekst mee over de aktie en het adres van mijn blog,  zo kunnen ze er  eens op bezoek komen,  en wie weet is er weer een klas die beslist om te breien  voor het goede doel.  
patriek werd derde,  dus   we waren allebei tevreden.
vandaag is weer een nieuwe dag en zoals ik al zei : we nemen dag per dag  en hopen dat alles voor ons fientje in orde komt.
ik wil ook  langs deze weg   iedereen bedanken die een mailke stuurde  of even langs kwam   voor fien.

morgen is een bijzondere dag voor ons.   en met ons bedoel ik  mijn broer en zussen  en partners, en mijn ouders.
30 jaar geleden is mijn pa naar de AA gestapt,  omdat hij besefte dat het zo niet verder kon.   hij dronk altijd thuis,  maar méér dan goed voor hem was.
het heeft zijn  leven ,  maar dat van zijn gezin veranderd in de goede zin.
daarom gaan we morgen met ons gezin eens lekker gaan eten.
30 jaar  tis een hele tijd,  en nog elke week gaat hij twee keer trouw naar de bijeenkomsten van AA. 
ik bewonder mijn pa enorm.  hij betekent héél véél voor mij,  hij is mijn grote voorbeeld.  daarom ook dat ik zo blij ben dat we hem morgen eens kunnen vieren.

ik wens iedereen in blogland een fijn weekend.  misschien zijn er onder jullie ook die iets te vieren hebben...  dan feliciteer ik jullie bij deze.  groetjes,  dino