ZIEK

vrijdag en zaterdag bracht ik bij fien door in het ziekenhuis.  we spelen paardjesspel,  ze leest  of tekent.  ze is altijd heel actief geweest.
deze week wordt het zwaarder,  wordt medicatie aangepast en zullen de gevolgen merkbaar worden.  ik kijk al uit om deze namiddag weer naar mijn kleine schat te gaan. 
maar gisteren ben ik er even  "uit" geweest .  er was in kortemark,  een jaarlijkse grote biljartprijskamp waar we  naartoe gaan,  waar patriek al eens derde werd.    er waren meer dan tweehonderd biljarters op post.  maar met negen biljarts ,  viel alles nog wel mee.  ik had me alvast voorzien en lapjes meegenomen om truitjes te maken.   af en toe vroeg wel eens iemand wat ik aan het maken was.   tegen de avond kwamen de kinderen,  die mee waren met hun ouders binnen  en die  kwamen kijken naar de truitjes die ik al gemaakt had ,  die namiddag.  ze vroegen ook voor wie  ze waren?  ik vertelde hen over de actie van pakistan  en   haalde  een deken,  en andere truitjes,  die  altijd in de wagen liggen  (als voorbeeld) .    ze vonden het heel mooi.  ik vond het echt wel geweldig dat die jonge kinderen  zoveel interesse vertoonden.   k gaf hen dan  een tekst mee over de aktie en het adres van mijn blog,  zo kunnen ze er  eens op bezoek komen,  en wie weet is er weer een klas die beslist om te breien  voor het goede doel.  
patriek werd derde,  dus   we waren allebei tevreden.
vandaag is weer een nieuwe dag en zoals ik al zei : we nemen dag per dag  en hopen dat alles voor ons fientje in orde komt.
ik wil ook  langs deze weg   iedereen bedanken die een mailke stuurde  of even langs kwam   voor fien.

morgen is een bijzondere dag voor ons.   en met ons bedoel ik  mijn broer en zussen  en partners, en mijn ouders.
30 jaar geleden is mijn pa naar de AA gestapt,  omdat hij besefte dat het zo niet verder kon.   hij dronk altijd thuis,  maar méér dan goed voor hem was.
het heeft zijn  leven ,  maar dat van zijn gezin veranderd in de goede zin.
daarom gaan we morgen met ons gezin eens lekker gaan eten.
30 jaar  tis een hele tijd,  en nog elke week gaat hij twee keer trouw naar de bijeenkomsten van AA. 
ik bewonder mijn pa enorm.  hij betekent héél véél voor mij,  hij is mijn grote voorbeeld.  daarom ook dat ik zo blij ben dat we hem morgen eens kunnen vieren.

ik wens iedereen in blogland een fijn weekend.  misschien zijn er onder jullie ook die iets te vieren hebben...  dan feliciteer ik jullie bij deze.  groetjes,  dino

de eerste week van het nieuwe jaar zit er bijna op.  het was voor mij een week om eens ons appartementje grondig te kuisen,  nog wat kaartjes te versturen... kortom een nuttige week. 
één dag was voor mij bijzonder : donderdag.
eerst en vooral wil ik vertellen dat ik sinds jaren... steeds naar dezelfde krantenwinkel ga en daar ook trouw met een groep op de lotto speel.  françois en rita zijn heel toffe mensen,  en zo heb ik gedurende de vele jaren een goede band met hen gekregen.  veel geluk hebben ze met hun winkel nog niet gehad,  want thans zijn ze voor de derde keer van locatie moeten veranderen.  telkens kwamen wegenwerken voor hun deur,  of werden ze uit hun winkel gezet omdat de dochter van de eigenaar erin kwam.... je zou er alle moed bij verliezen. 
nu hebben ze eindelijk een onderkomen gevonden in een voormalig restaurantje.  omdat ze daar nogal wat ruimte hebben,  kan je er ook terecht voor een morgen ontbijt en voor belegde broodjes,  vanaf 's morgens 5.30u  en dit alles in een rustiek kader.  echt gezellig!  het is  nog langs de grote baan eeklo - gent gelegen, naast de  welgekende eeklose fabriek Buyck.       ik heb het over OKIDO.
dat is zowat de voorhistorie om beter te begrijpen hoe ik daar donderdag terechtkwam.  
door de hevige regen voerde ik patriek naar zijn vrachtwagen die geparkeerd staat aan het station.  het was zeven uur,  en normaal gezien ga ik de donderdag om een lekkere wafel naar de markt in eeklo.  nu bedacht ik van eens te gaan ontbijten bij rita en françois in okido.
de lekker verse ontbijtkoeken en de warme thee  smaakten enorm.   rita en ik raakten aan de praat en tussendoor kwam françois ook een kijkje nemen.  we begonnen te praten over de dekens en de truitjes die we maken voor pakistan.  ik heb er altijd bij me in de wagen, dus ging ik ze halen en toonde ze met trots.   beiden waren aangenaam verrast van het resultaat van de lapjes.
françois had in het begin van de actie reeds in zijn programma op donderdag heel vroeg,  op de radio  melding gemaakt van wat ik hier in eeklo opstartte.  hij wist echter niet dat ik daar nog volop mee bezig was,  en nu zelfs truitjes maakte voor groot en klein. 
op de grote trui wil ik nog "I love Pakistan" borduren.  françois zegt  je zou er beter "dino" opzetten.  dit is veel korter en verwijst toch ook naar de actie.
hoe meer ik erover nadenk,  hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het inderdaad korter en makkelijker is dan een zin.
daarom ook noem ik vanaf vandaag mijn truitjes : dino's.  klinkt toch leuk hé : ik heb een dino.
 gisteravond was ik de dino eens aan het omschrijven :
hij is  lekker warm,  hij is gelijk van model voor groot en klein, man en vrouw.
hij is ruim,  dus kan gerust een tijdje mee,  dus ook niet duur!
met enkele bolletjes wol kan iedereen zo'n handige trui maken. 
het kan in alle kleuren,  je kan er al je creativiteit in kwijt.
je maakt het gewoon tussendoor, terwijl je tv kijkt.
in de zomer draag je hem zonder mouwen en in de winter brei je gewoon vier lapjes bij en je hebt mouwen!
hij is gemakkelijk te dragen,  zit niet strak
ook gemakkelijk aan te doen voor babies en oudere mensen.
hij maakt ook geen onderscheid tussen arm en rijk.
indien alle kinderen er dragen  op school,  zou geen sprake meer zijn van
merkkledij en pesten op school,   iedereen zou gelijk zijn!
autochtonen,  allochtonen,  iedereen  dezelfde gemakkelijke kledij. 
je kan er in de winter ook een kap aanzetten,  en vooraan een extra stuk waar je je handen kan in warmen....noem maar op....alleen voordelen.
het is een utopie hoor,  want velen willen gewoon opvallen en anders zijn dan anderen.    maar het zou wel eenvoudiger zijn en allemaal minder duur.
dus vandaag is  "de dino" geboren.
we gaan dus verder dekens en dino's maken voor pakistan.
het is ook  niet zo maar een truitje,  hé. 
en voor wie eens naar eeklo komt en je hebt zin in een koffietje of frisdrank,  spring gerust binnen bij okido.   je kan er  rustig verpozen.  heb je ook nog  restjes wol mag je ze daar gerust voor mij achterlaten.  of... misschien zien we er mekaar eens  !!!!!!!

het geschenk van de glimlach
***********************************
hij kost niets en verwezenlijkt veel,
hij verrijkt diegene die hem ontvangt
zonder de schenker te ontgrieven.
hij duurt slechts één ogenblik,
maar de herinnering eraan kan eeuwig zijn.
een glimlach is een verpozing voor 't vermoeide wezen,
moed voor de moedeloze ziel,
troost voor het rouwend hart.
hij is een kostbaar tegengif
dat de natuur in voorraad houd
voor elke vorm van leed.
en,  zo men de glimlach weigert
die u naar u meent,  niet verdient,
wees dan grootmoedig
en...schenk de uwe
want niemand heeft aan een glimlach groter nood
dan hij,  die hem niet schenken kan.

1  januari  2007   is het vandaag.  
eind vorig jaar had ik zo allerhande dingen in mijn hoofd die ik in 2007 wil uitwerken  op persoonlijk vlak.    nu moet ik dus beginnen met stillaan die plannen vorm te geven.     let op het zijn geen wereldschokkende dingen hoor,  gewoon  mijn tijd op een andere manier  indelen,  meer  georganiseerd.      maar vandaag komen mijn kinderen en kleinkinderen   nieuwjaren,  en ga ik zelf met patriek naar mijn ouders. 
ik ben altijd zo gelukkig als mijn ganse gezinnetje hier samen is.     tom en fien   waren blij verrast met hun pakjes,   mooie kleren van mij   en toffe spellen van tante tamara en nonkel sven.    de ganse namiddag probeerden ze de spellen uit.     ik had ze  nog  elk een leesboek gegeven op hun niveau,  en dat hebben ze ook al voor een groot stuk gelezen.
vanavond   ging het dan richting zomergem  waar mijn ouders wonen.     daar was het al gans de namiddag een komen  en  gaan van kinderen en kleinkinderen.
wij sloten het rijtje  af.
en nu wil ik dit alles nog eens aan jullie meedelen,   want morgen nog eens "zondigen" :  receptie bij Houbraken   (patriek zijn werk) .    en we gaan het nuttige aan het aangename koppelen  :   's morgens een lading meenemen naar Breda,  vandaar naar Bergeyck,   eventjes   een stukje taart en een glaasje drinken,   dan opnieuw laden en nog gaan lossen.  ' t  zal dus wel wat laat zijn als we thuiskomen. 
woensdag begint dan het serieuze  werk,   want die feestdagen kunnen niet blijven duren,   en 't is maar best ook.  je komt rap een paar kilootjes aan .....
dus zeg ik  2007...ik ga er het beste van maken !!!

de laatste dag van 2006 nadert.  op kerstmis in de namiddag kwamen we allen samen voor kerst bij mijn broer.   er is daar voldoende ruimte voor onze grote familie,  die elk jaar nog uitbreid.  het is altijd een gezellig samenzijn !
papa en mama zijn altijd zo fier als ze al hun kinderen en kleinkinderen samen hebben.   ik hoop dat ze dit nog vele jaren kunnen beleven.
de rest van de week heb ik van de rust gebruik gemaakt om af en toe een flinke wandeling te maken,  en ondertussen cadeautjes te kopen voor tom en fien en voor mijn beide dochters en hun partner. 
patriek en ik kopen geen pakjes voor elkaar,  voor ons is ieder dag samen een geschenk, zeg ik altijd.  straks op 25 mei,  zijn we 20 jaar samen.  ik ben nog altijd even gelukkig dat ik met hem mijn leven mag delen. 

gisteren is verleden tijd
morgen is een mysterie
vandaag is een geschenk,
daarom heet het ook "the present"
ik denk dat dit leven bijzonder is...
leef en geniet van elk moment.

zo hebben  we  samen op kersavond ons diner klaargemaakt,  en daarna smakelijk gegeten  en genoten van heel wat moois op teevee.  en met oudejaarsavond zal dat niet anders zijn.  we genieten echt van een avondje thuis,  zeker in de winter.