bezoek ook eens onze website : www.debreimadammen.be

Maandag 5 februari 2007

KORTEMARK

vrijdag en zaterdag bracht ik bij fien door in het ziekenhuis. we spelen paardjesspel, ze leest of tekent. ze is altijd heel actief geweest.
deze week wordt het zwaarder, wordt medicatie aangepast en zullen de gevolgen merkbaar worden. ik kijk al uit om deze namiddag weer naar mijn kleine schat te gaan.
maar gisteren ben ik er even "uit" geweest .  er was in kortemark, een jaarlijkse grote biljartprijskamp waar we naartoe gaan,  waar patriek al eens derde werd. er waren meer dan tweehonderd biljarters op post. maar met negen biljarts , viel alles nog wel mee. ik had me alvast voorzien en lapjes meegenomen om truitjes te maken.   af en toe vroeg wel eens iemand wat ik aan het maken was.   tegen de avond kwamen de kinderen, die mee waren met hun ouders binnen en die kwamen kijken naar de truitjes die ik al gemaakt had , die namiddag. ze vroegen ook voor wie ze waren? ik vertelde hen over de actie van pakistan en haalde een deken, en andere truitjes, die altijd in de wagen liggen (als voorbeeld) . ze vonden het heel mooi. ik vond het echt wel geweldig dat die jonge kinderen zoveel interesse vertoonden.   k gaf hen dan een tekst mee over de aktie en het adres van mijn blog, zo kunnen ze er eens op bezoek komen, en wie weet is er weer een klas die beslist om te breien voor het goede doel.
patriek werd derde, dus   we waren allebei tevreden.
vandaag is weer een nieuwe dag en zoals ik al zei : we nemen dag per dag en hopen dat alles voor ons fientje in orde komt.
ik wil ook langs deze weg   iedereen bedanken die een mailke stuurde of even langs kwam   voor fien.

Geschreven door dino om 00:00

Zaterdag 3 februari 2007

DONDERDAG 1 FEBRUARI STOND DE WERELD EVEN STIL....

woendagavond belde mijn oudste dochter me op, om te vragen of ik donderdagvoormiddag met fien, mijn kleindochtertje van zes, even om 11 uur in het ziekenhuis van eeklo bij de kinderspecialiste kon gaan. ze was heel bleek en zag er echt niet goed uit.
ik ging haar donderdagmorgen halen en we gingen nog eens naar de dagbladwinkel . daarna gingen we naar de afspraak.
de dokteres vond ook dat ze héél bleek zag en vond anders niets speciaals dus besloot ze bloed te nemen en grondig te laten onderzoeken. nog geen uur later belde ze mijn dochter op, op haar werk, dat fien leukemie heeft... dan staat de wereld toch even stil...
we moesten onmiddellijk met haar naar het uz in gent en daar werden de onderzoeken gestart en medicatie toegediend.
het zal lang duren, maar als alles maar goed komt, dat is wat telt. ik ben nu heel veel in het ziekenhuis , daar ben ik nu eigenlijk liefst... dicht bij haar. ze zit in het eerste leerjaar, zou haar eerste communie doen...
vorige week zei ze nog tegen me dat ze dokter wilde worden, gisteren zei ze dat de dokter heel lief is en haar gaat genezen. de verpleegster vroeg haar toen als ze nog wil voor dokter leren , en ze knikte overtuigend.
hopelijk komt het allemaal goed. maar als ik zie met hoeveel liefde de dokters en het verplegend personeel daar hun werk doen, dan weet ik dat er echt alles aan gedaan wordt om het kind zich goed te doen voelen in de situatie dat ze zijn, en dit draagt zeker bij tot hun herstel. we moeten ons nu sterk houden voor ons kleine meisje en hopen dat alles goed komt.

Geschreven door dino om 07:14

Dinsdag 30 januari 2007

NIEUWJAARSVERGADERING

vandaag was ik uitgenodigd op de nieuwjaarsvergadering van de missiekring in ruiselede. mijn mama was er graag eens bijgeweest, dus nam ik haar mee.
zuster cécile en zuster noëlla, hadden me gevraagd een beetje te komen praten over de actie voor pakistan, en ook mijn plakboek mee te brengen. zo kunnen de mensen van de missiekring zich een beetje voorstellen waarvoor zij al dat prachtige en mooie breiwerk maken.
ik had voor iedereen een klein bundeltje tekst mee , zodat ze alles thuis nog eens konden nalezen.

er zijn misschien gemeenten waar geen missiewerking is, maar in ruiselede is het tegendeel waar. er zijn talrijke leden, die met hart en ziel elke keer naar de bijeenkomst komen en thuis nog verderwerken. elk jaar is er dan ook een missiefeest.
maar vandaag werd er eens niet gebreid of genaaid. zuster noëlla opende de vergadering met een gebed en een paar nieuwjaarswensen. dan mocht ik over mijn geliefd breiwerk voor pakistan praten .
we konden nog gezellig napraten bij een kop lekkere koffie met koeken.
ik zag dat mama zichtbaar genoot, ik weet dat ze daar heel veel plezier aan beleeft en altijd blij is eens met één van haar kinderen te kunnen meegaan.
het was dan ook behoorlijk laat als we huiswaarts reden. maar wel heel tevreden.

Geschreven door dino om 21:10

Maandag 29 januari 2007

GEDICHTEN

vandaag begint weer een nieuwe week. gisteren was een fijne dag voor mijn vader en ook voor ons natuurlijk. ik had een gedicht gemaakt voor zijn 30 jaar nuchter, en het ontroerde hem zichtbaar.   over gedichten gesproken wil ik toch enkele bijzondere blogs onder jullie aandacht brengen.
"begrijp het nietje"   is een blog van merel. zij maakt héél prachtige gedichten. ik hoop dat ze ooit een bundel uitgeeft met haar werk.
"met hart en ziel" van hartendame2 is ook zo'n mooie blog .
"poëzie toplijst", het woord zegt het zelf, daar vind je ook prachtige gedichten terug.
Lien heeft ook twee prachtige blogs :
"ogentroost" en "onder de regenboog"   zijn zeker het bezoeken waard.
het zijn gewone mensen die niet bekent zijn als gerenomeerde dichters, maar die voor mij zeker evenveel talent hebben.
ik geniet ervan eens bij hen langs te gaan om van hun gedichten te genieten. ik hoop dat jullie er ook eens op bezoek gaan.

deze week wordt een drukke week voor de dekens. het is weer serieus aan het worden hoor.   de twee dames uit Beke komen met hun werk (dekens en truitjes) naar hier. deze week ga ik ook bij zuster cécile en zuster noëlla   een grote hoeveelheid dekens ophalen. nog enkele mensen hebben gebeld om wol te brengen.   en zo gaat het maar verder. er staat weer al een 125 kilo klaar en tegen het eind van de week zal dat weer al heel wat meer zijn. sowieso zal deze winter niets meer naar pakistan gaan. maar via wereldmissiehulp zal ik misschien een ander goed doel kunnen helpen.   ik ga nu vlug aan de slag, want het werk thuis moet ook nog gebeuren, hé. het weekend is voorbij en nu eerst ons appartementje opkuisen. ik hoop dat het voor jullie allemaal een toffe week wordt, en hopelijk niet teveel nattigheid. we zien wel. tot later, dino

Geschreven door dino om 08:34

Zondag 28 januari 2007

bijzondere dag voor mijn pa

morgen is een bijzondere dag voor ons. en met ons bedoel ik mijn broer en zussen en partners, en mijn ouders.
30 jaar geleden is mijn pa naar de AA gestapt, omdat hij besefte dat het zo niet verder kon. hij dronk altijd thuis, maar méér dan goed voor hem was.
het heeft zijn leven , maar dat van zijn gezin veranderd in de goede zin.
daarom gaan we morgen met ons gezin eens lekker gaan eten.
30 jaar tis een hele tijd, en nog elke week gaat hij twee keer trouw naar de bijeenkomsten van AA.
ik bewonder mijn pa enorm. hij betekent héél véél voor mij, hij is mijn grote voorbeeld. daarom ook dat ik zo blij ben dat we hem morgen eens kunnen vieren.

ik wens iedereen in blogland een fijn weekend. misschien zijn er onder jullie ook die iets te vieren hebben... dan feliciteer ik jullie bij deze. groetjes, dino

Geschreven door dino om 00:30

Maandag 22 januari 2007

GEDICHT VAN TOON HERMANS

als je denkt : "ik ben verslagen"
is de nederlaag een feit.
als je denkt : "'k zal niet versagen"
win je op den duur de strijd.
moedelozen gaan ten onder,
door hun twijfel, door hun vrees.
vechters winnen als door wonder,
telkens weer de zwaarste race.

Geschreven door dino om 08:12

Donderdag 18 januari 2007

de week begon voor mij met een triestige dag : maandag, 22 jaar geleden overleed mijn man, danny, plots aan een hartafwijking. het is elk jaar een moeilijke dag voor mij. eigenlijk ben ik dan liefst van al alleen die dag.    maar... het leven gaat voort en woensdag ben ik een ganse dag op toer geweest om dekens en lapjes op te halen.
het begon al in de voormiddag.
de eerste stop was het dagcentrum Herdershove.   iemand van de info-balie leidde me mee. "ben je bang voor honden? " vroeg hij mij. natuurlijk niet, ik hou heel veel van alle dieren.
in het dagcentrum woont een golden retriever!!! wat een prachtige, lieve hond, die de mensen daar gezelschap houdt!   ik had daar wel al eens over gehoord op teevee, maar daar hebben ze dus wel degelijk zo'n toffe mensenvriend bij zich wonen.
een ganse lading lapjes stonden er voor mij klaar.  alles kon maar net in de koffer van mijn wagen.
vandaar reed ik naar régine in brugge.   zij is een echte engel : de mensen die breien in brugge kunnen bij haar terecht om de lapjes af te geven, ofwel gaat zij ze bij hen afhalen. ook zuster noëlla van integraal had er weer heel wat prachtige dekens en truitjes afgegeven.  zo zat mijn auto bijna helemaal vol.
na de middag ging het richting sint-michiels, je weet wel waar het boudewijnpark is.   daar moest ik twee adressen doen.
bij de eerste dame was ik al een paar keer.
voor de tweede lading lapjes moest ik bij lieve zijn.
ik had al af en toe contact met haar via de computer, en
had altijd het gevoel dat we op dezelfde golflengte zitten.  ik keek er enorm naar uit om haar te ontmoeten.
een héél charmante en lieve vrouw ( eigenlijk zoals ik ze mij had voorgesteld ) opende de deur . het was een fijne namiddag, het deed me echt deugd eens zo'n gezellige babbel bij een kopje koffie.
lieve was 33 jaar lang verpleegster, en is heel sociaal voelend. ze houdt er ook van te breien voor pakistan.
we hadden het ook over hoe de dekentjes nu verstuurd worden en over hoe het allemaal begonnen is.
dank je , lieve, voor de fijne namiddag !

Geschreven door dino om 20:15

Zondag 14 januari 2007

UITZICHT BLOG

lieve bloglezers en vrienden,
ik heb vandaag het uitzicht van mijn blog een beetje veranderd.
ik hoop dat het U bevalt. groetjes, dino

Geschreven door dino om 11:13

Zondag 14 januari 2007

Taaldoordenkertjes

Arafat was zijn sjaal kwijt, hij had zijn Yasser over gehangen

Amerikaanse buffels , hebben iets bijzonders.

Als hij niets anders te eten had, leefde Godfried van bouillon.

Kwaliteitslingerie is bijzondergoed

Mag je op zondag ook weekdieren eten?

Word bokser, dan heb je méér kans op slagen.

Drinken halveert je leven, maar je ziet dubbel zoveel.

Ik ging hem een trap verkopen, maar hij woonde op het gelijkvloers.

Roken blijft een teer onderwerp

De bultenaar besefte dat hij het ergste achter de rug had.

De ontevreden klant sleurde het restaurant voor het gerecht.

Die losse vijs kon hem geen moer schelen.

Om op schema te blijven, moest de tandarts een tandje bijsteken.

Reeds twee maanden na de amputatie van zijn been,

steekt deze man op eigen houtje de straat over.

Door zijn toedoen, stond haar bloes open.

Toen ik de prijs van de sla zag, kreeg ik een krop in de keel.

Van mensen die nooit wat geven, daar krijg ik wat van…

je moet op tijd weten hoe laat het is.

Geschreven door dino om 10:27

Vrijdag 12 januari 2007

DEKEN VOOR PAKISTAN...1JAAR LATER

deze week kreeg ik een mail van een journalist met de vraag of hij eens langs mocht komen voor wat informatie , om een artikel over de actie te schrijven, nu we reeds een jaar bezig zijn met de dekens.    ik was daar heel zeker voor te vinden, maar ik vond dat antoinette er ook bij moest zijn.    zonder haar had ik dit nooit allemaal kunnen doen.    en ze was er ook hoor!
normaal gezien komt het artikel morgen in het laatste nieuws , verzekerde de journalist ons.    wij kijken er naar uit! het doet altijd plezier wanneer mensen geïnteresseerd zijn in wat je doet.
vandaag kreeg ik ook enkele fotos toegestuurd door rosette.    dat is de dame die in watervliet de breiclub "de vierkantjes " voorzit. zij had contact met mensen van de krabbendijk   in nederland. daar had ze de dekens en truitjes voorgesteld, en ze zijn heel enthousiast en willen er ook maken. zo gaat de actie buiten de grenzen.
alleen maar goed nieuws dus....
ik wens jullie allemaal een héél fijn weekend !

Geschreven door dino om 19:29

Zondag 7 januari 2007

KLEINE ENGEL

dinsdag was ik op de receptie van patriek zijn werk. vele medewerkers (zo noemen ze in nederland hun personeelsleden) waren er met hun gezin. daardoor waren heel wat kleine kinderen, sommige nog in een buggy of reiswieg, andere al wat groter. toen ik daar gezellig aan een tafeltje zat om een stukje taart te eten, en een koffietje te drinken, viel me een kleine kleuter op die rondkroop tussen al dat volk. het was een heel mooi meisje, maar wat er precies aan de hand was, ik weet het niet, maar het kon niet lopen en zelfs kruipen ging niet zo vanzelf. ze kwam tot aan mijn stoel gekropen en keek zo lief naar mij. ik nam haar handjes vast en ze trok zich heel moeizaam recht. ze was hoegenaamd niet bang of vreemd. ik probeerde met haar een eindje te wandelen. en aan mijn beide handen hield ze me stevig vast en heel traag ging ze vooruit. ze was zo blij en fier. ik deed haar bij haar mama en vroeg hoe oud ze was : 16 maand. ik ging terug naar mijn plaats en weer kwam de kleine terug naar mij. dus ging ik opnieuw wandelen met haar, tot ik verder moest met pat, want we moesten nog een vracht halen en lossen. ik bracht het kleintje opnieuw naar de mama, maar ze weende en wilde met me mee. dat kon natuurlijk niet en met verdriet in mijn hart vertrok ik. s'avonds bleef het beeld van het meisje me bij. ik voelde me echt triest, en besloot iets op papier te zetten.
met de weinige capaciteiten die ik heb om een gedichtje te maken, probeerde ik toch het volgende :

je mooie oogjes keken me vragend aan
je handjes tasten omhoog om ze rond mijn vinger te slaan.
ik neem je beide handjes en trek je recht
...hoe je met gans je kleine lijfje vecht !
daar sta je dan plots rechtop
mijn kleine schat, jij kleine levende pop.
plots krijg ik zo'n warm gevoel over mij
wou dat je mijn kindje was
zo hulpeloos en toch blij
ik zou graag je mama zijn.
'k zou je graag verzorgen
en koesteren, mijn leven lang
dan hoef je nooit meer bang te zijn.
ik leer je flink recht te staan,
te lopen....maar eerst te gaan.
ik leer je praten, ik leer je knuffelen.
je warme blik maakt mijn hartje week
ik wou dat je altijd zo naar me keek,
mijn kleine lieve engel....

Geschreven door dino om 23:05

Zaterdag 6 januari 2007

OKIDO

de eerste week van het nieuwe jaar zit er bijna op. het was voor mij een week om eens ons appartementje grondig te kuisen, nog wat kaartjes te versturen... kortom een nuttige week.
één dag was voor mij bijzonder : donderdag.
eerst en vooral wil ik vertellen dat ik sinds jaren... steeds naar dezelfde krantenwinkel ga en daar ook trouw met een groep op de lotto speel. françois en rita zijn heel toffe mensen, en zo heb ik gedurende de vele jaren een goede band met hen gekregen. veel geluk hebben ze met hun winkel nog niet gehad, want thans zijn ze voor de derde keer van locatie moeten veranderen. telkens kwamen wegenwerken voor hun deur, of werden ze uit hun winkel gezet omdat de dochter van de eigenaar erin kwam.... je zou er alle moed bij verliezen.
nu hebben ze eindelijk een onderkomen gevonden in een voormalig restaurantje. omdat ze daar nogal wat ruimte hebben, kan je er ook terecht voor een morgen ontbijt en voor belegde broodjes, vanaf 's morgens 5.30u en dit alles in een rustiek kader. echt gezellig! het is nog langs de grote baan eeklo - gent gelegen, naast de welgekende eeklose fabriek Buyck.       ik heb het over OKIDO.
dat is zowat de voorhistorie om beter te begrijpen hoe ik daar donderdag terechtkwam.
door de hevige regen voerde ik patriek naar zijn vrachtwagen die geparkeerd staat aan het station. het was zeven uur, en normaal gezien ga ik de donderdag om een lekkere wafel naar de markt in eeklo. nu bedacht ik van eens te gaan ontbijten bij rita en françois in okido.
de lekker verse ontbijtkoeken en de warme thee smaakten enorm.   rita en ik raakten aan de praat en tussendoor kwam françois ook een kijkje nemen. we begonnen te praten over de dekens en de truitjes die we maken voor pakistan. ik heb er altijd bij me in de wagen, dus ging ik ze halen en toonde ze met trots.   beiden waren aangenaam verrast van het resultaat van de lapjes.
françois had in het begin van de actie reeds in zijn programma op donderdag heel vroeg, op de radio melding gemaakt van wat ik hier in eeklo opstartte. hij wist echter niet dat ik daar nog volop mee bezig was, en nu zelfs truitjes maakte voor groot en klein.
op de grote trui wil ik nog "I love Pakistan" borduren. françois zegt je zou er beter "dino" opzetten. dit is veel korter en verwijst toch ook naar de actie.
hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het inderdaad korter en makkelijker is dan een zin.
daarom ook noem ik vanaf vandaag mijn truitjes : dino's. klinkt toch leuk hé : ik heb een dino.
gisteravond was ik de dino eens aan het omschrijven :
hij is lekker warm, hij is gelijk van model voor groot en klein, man en vrouw.
hij is ruim, dus kan gerust een tijdje mee, dus ook niet duur!
met enkele bolletjes wol kan iedereen zo'n handige trui maken.
het kan in alle kleuren, je kan er al je creativiteit in kwijt.
je maakt het gewoon tussendoor, terwijl je tv kijkt.
in de zomer draag je hem zonder mouwen en in de winter brei je gewoon vier lapjes bij en je hebt mouwen!
hij is gemakkelijk te dragen, zit niet strak
ook gemakkelijk aan te doen voor babies en oudere mensen.
hij maakt ook geen onderscheid tussen arm en rijk.
indien alle kinderen er dragen op school, zou geen sprake meer zijn van
merkkledij en pesten op school,   iedereen zou gelijk zijn!
autochtonen, allochtonen, iedereen dezelfde gemakkelijke kledij.
je kan er in de winter ook een kap aanzetten, en vooraan een extra stuk waar je je handen kan in warmen....noem maar op....alleen voordelen.
het is een utopie hoor, want velen willen gewoon opvallen en anders zijn dan anderen.    maar het zou wel eenvoudiger zijn en allemaal minder duur.
dus vandaag is "de dino" geboren.
we gaan dus verder dekens en dino's maken voor pakistan.
het is ook niet zo maar een truitje, hé.
en voor wie eens naar eeklo komt en je hebt zin in een koffietje of frisdrank, spring gerust binnen bij okido.   je kan er rustig verpozen. heb je ook nog restjes wol mag je ze daar gerust voor mij achterlaten. of... misschien zien we er mekaar eens !!!!!!!

Geschreven door dino om 08:29

Zaterdag 6 januari 2007

HET GESCHENK VAN DE GLIMLACH

het geschenk van de glimlach
***********************************
hij kost niets en verwezenlijkt veel,
hij verrijkt diegene die hem ontvangt
zonder de schenker te ontgrieven.
hij duurt slechts één ogenblik,
maar de herinnering eraan kan eeuwig zijn.
een glimlach is een verpozing voor 't vermoeide wezen,
moed voor de moedeloze ziel,
troost voor het rouwend hart.
hij is een kostbaar tegengif
dat de natuur in voorraad houd
voor elke vorm van leed.
en, zo men de glimlach weigert
die u naar u meent, niet verdient,
wees dan grootmoedig
en...schenk de uwe
want niemand heeft aan een glimlach groter nood
dan hij, die hem niet schenken kan.

Geschreven door dino om 07:50

Maandag 1 januari 2007

EEN NIEUW BEGIN

1 januari 2007   is het vandaag.
eind vorig jaar had ik zo allerhande dingen in mijn hoofd die ik in 2007 wil uitwerken op persoonlijk vlak.   nu moet ik dus beginnen met stillaan die plannen vorm te geven.    let op het zijn geen wereldschokkende dingen hoor, gewoon mijn tijd op een andere manier indelen, meer georganiseerd.      maar vandaag komen mijn kinderen en kleinkinderen   nieuwjaren, en ga ik zelf met patriek naar mijn ouders.
ik ben altijd zo gelukkig als mijn ganse gezinnetje hier samen is.     tom en fien   waren blij verrast met hun pakjes,   mooie kleren van mij en toffe spellen van tante tamara en nonkel sven.   de ganse namiddag probeerden ze de spellen uit.    ik had ze nog elk een leesboek gegeven op hun niveau, en dat hebben ze ook al voor een groot stuk gelezen.
vanavond   ging het dan richting zomergem waar mijn ouders wonen.     daar was het al gans de namiddag een komen en gaan van kinderen en kleinkinderen.
wij sloten het rijtje af.
en nu wil ik dit alles nog eens aan jullie meedelen,   want morgen nog eens "zondigen" : receptie bij Houbraken (patriek zijn werk) .    en we gaan het nuttige aan het aangename koppelen : 's morgens een lading meenemen naar Breda, vandaar naar Bergeyck,   eventjes   een stukje taart en een glaasje drinken,   dan opnieuw laden en nog gaan lossen. ' t zal dus wel wat laat zijn als we thuiskomen.
woensdag begint dan het serieuze werk,   want die feestdagen kunnen niet blijven duren,   en 't is maar best ook. je komt rap een paar kilootjes aan .....
dus zeg ik 2007...ik ga er het beste van maken !!!

Geschreven door dino om 23:34

Zondag 31 december 2006

GELUKKIG NIEUWJAAR

de twee laatste dagen ben ik eigenlijk te laat gaan slapen.   maar ja, patriek heeft verlof, en dan gaat hij naar elke biljartprijskamp die er is in de buurt.    als je laat thuiskomt , is dat dan meestal, omda je het ver gebracht hebt.     gisteren was dat desondanks toch niet de reden.    we zijn blijven plakken!!!!!    ik ontmoette enkele mensen   met wie ik een aangenaam gesprek had.   soms ken je mensen al jaren van zien, en dan plots heb je er een gesprek mee,    en ontdek je   dat je eigenlijk echt goed kan praten met mekaar,   en over veel dingen dezelfde mening hebt.   dat doet deugd!
ik had ook een gesprek met iemand, die in een rouwperiode is en héél blij was er eens te kunnen over praten.    dat zijn zo allemaal van die gesprekken die zich plots voordoen, en waar je er achteraf een goed gevoel bij hebt.

maar vanavond is het feest!   over enkele uren beginnen we een nieuw jaar.
het voorbije jaar was weer gekruid met van alles en nog wat, maar wat mijn werk voor Pakistan betreft, groei ik.    nog heel veel mensen die van in het begin breiden, doen dat nu nog.     vriendschappen zijn verder uitgebouwd.      ik mag me gelukkig prijzen, met een paar hele goeie "vriendinnen voor het leven " :   antoinette, zuster cécile en zuster noëlla, annie van drongen....
allemaal leerde ik hen dit jaar kennen en zij zijn van onschatbare waarde voor mij.     bij hen voel ik me goed,     en er is   een bijzondere band die ons   bindt : de mensen in Pakistan.

ik wil HEN   héél in het bijzonder, en ook ALLE andere mensen die wat dan ook gedaan hebben voor de actie,    EEN   HEEL    GELUKKIG EN   GEZOND   NIEUW    JAAR .     hopelijk kunnen we nog vele mensen helpen die armoede en koude kennen,    en die niet het geluk hadden om hier geboren te worden.    mijn gedachten gaan nu vooral uit naar al die mensen in Pakistan die nog in tentenkampen leven, of in een schamele woonst.     hopelijk zijn daar velen bij,   die zich kunnen warmen aan één van onze dekentjes......

graag zou ik ook iedereen die mijn blog bezoekt, en alle andere bloggers,   een gelukkig nieuwjaar wensen, en hopelijk blijven we contact houden in 2007,   dat is mijn grootste wens voor jullie.

Geschreven door dino om 19:28

Vrijdag 29 december 2006

vrijdag 29 december

de laatste dag van 2006 nadert. op kerstmis in de namiddag kwamen we allen samen voor kerst bij mijn broer. er is daar voldoende ruimte voor onze grote familie, die elk jaar nog uitbreid. het is altijd een gezellig samenzijn !
papa en mama zijn altijd zo fier als ze al hun kinderen en kleinkinderen samen hebben. ik hoop dat ze dit nog vele jaren kunnen beleven.
de rest van de week heb ik van de rust gebruik gemaakt om af en toe een flinke wandeling te maken, en ondertussen cadeautjes te kopen voor tom en fien en voor mijn beide dochters en hun partner.
patriek en ik kopen geen pakjes voor elkaar, voor ons is ieder dag samen een geschenk, zeg ik altijd. straks op 25 mei, zijn we 20 jaar samen. ik ben nog altijd even gelukkig dat ik met hem mijn leven mag delen.

gisteren is verleden tijd
morgen is een mysterie
vandaag is een geschenk,
daarom heet het ook "the present"
ik denk dat dit leven bijzonder is...
leef en geniet van elk moment.

zo hebben we samen op kersavond ons diner klaargemaakt, en daarna smakelijk gegeten en genoten van heel wat moois op teevee. en met oudejaarsavond zal dat niet anders zijn. we genieten echt van een avondje thuis, zeker in de winter.

Geschreven door dino om 19:08

Dinsdag 26 december 2006

ZALIGE KERST

als ik kon toveren
gaf ik de hele wereld
gezondheid en geluk
zinloos geweld kwam niet meer voor
geen relatie liep nog stuk

maar ik kan helaas niet toveren
alleen sommige dingen wensen
daarom veel gezondheid en geluk
voor U en alle mensen

*******

kies een spar
omdat je houdt van het leven
stop in de kerstballen
je mooiste herinneringen
van het hele jaar
hang aan de slingers,
je vurigste verlangens
schik de lichtjes
vol goede gedachten
en hef het glas
op het feest met elkaar

*********

geen grote woorden
niets wat je in de winkel kan kopen
maar alles wat je stilletjes hoopt
dat wens ik jullie voor 2007

Geschreven door dino om 01:17

Donderdag 21 december 2006

LILIANE

ik kreeg zo net een mailke van mijn boezemvriendin annie uit drongen. ze vertelt me regelmatig over wat ze allemaal samenkrijgen in drongen, voor de dekentjes. maar deze keer is het toch echt bijzonder : ik wil hier iemand figuurlijk in de bloemetjes zetten : LILIANE HEEFT TUSSEN KERST VORIG JAAR EN NU NIET MINDER DAN 1000 LAPJES GEBREID VOOR PAKISTAN
dit vind ik toch echt de moeite om eens aan jullie allemaal te laten weten. één persoon die dit realiseert, mag wel eens geprezen worden. als u haar wilt feliciteren hiervoor schrijf het gewoon in het gastenboek, zo komt het ook bij haar terecht. ik weet we doen het allemaal voor het goede doel, maar t mag toch wel eens gezegd worden.
PROFICIAT LILIANE!!!!!!!!!!

Geschreven door dino om 18:58

Woensdag 20 december 2006

AA

ik heb al héél wat verteld over de dekentjes, en over mezelf en andere mensen waar ik mee omga, mee bevriend ben.
vandaag wil ik het even hebben over mijn vader. toen ik héél klein was, reed ik veel mee met mijn pa die varkenshandelaar was. hij reed van boer tot boer om varkens, die slachtrijp waren, te kopen. het was de tijd dat je nog één bank had voorraan, dus zat ik naast mijn pa. hij leerde me alle auto's kennen, gelukkig waren er toen nog niet zoveel verschillende merken.
vandaar komt ook mijn liefde voor de dieren op de boerderij, en voor het plattelandsleven, en ook de bijzondere band met mijn vader.
maar daar wil ik nu niet verder over uitwijden. mijn vader heeft een leven van hard werken achter de rug en geniet nu op 78-jarige leeftijd van zijn hobby's : postzegels verzamelen en biljarten... én AA.
het klinkt misschien raar : eerst en vooral AA zijn dus de Anonieme Alcoholisten. volgend jaar is mijn vader 30 jaar bij de AA.
vroegere jaren dronk hij veel, maar altijd thuis. terwijl hij 's avonds klanten opbelde, en zijn werk regelde genoot hij (soms al te veel) van een lekker glaasje wisky.
hij was niet agressief en zo, maar voor mijn moeder was dat echt niet leuk. op een bepaald moment heeft hij dat ook ingezien en ging naar de vergadering van AA. en nu, dertig jaar later, doet hij dat nog elke week tweemaal. hij heeft ook al voordrachten gegeven in scholen en verenigingen, en begeleid ook mensen met een drankprobleem. dit vind ik echt fantastisch! hij lééft er echt voor, en het neemt een belangrijk deel van zijn tijd in beslag.
laatst gaf hij mij een gedicht, die richard van de AA schreef, en ik vind het zo mooi dat ik het hier wil neerschrijven, zodat jullie er ook kunnen van genieten :

wat ik leerde op school

ik heb leren lezen, eerst het alfabet
en dan de tien geboden, en jantje zag eens pruimen hangen
maar nooit heb ik geleerd te lezen
in het dagblad van het leven

ik heb leren schrijven, eerst het abc
den dan wat de anderen voorschreven
en over de herfst, de blaadjes vallen van de bomen
nooit heb ik mogen schrijven wat als zuurkool op mijn maag ligt,
over de hypocrisie en over de ellende in de wereld

ik heb leren tellen, één en één is twee
ik heb vraagstukken opgelost, zoals,
deze trein vertrekt op dat uur, die op dat uur
hoe laat zullen ze elkaar kruisen.
levensvraagstukken bleven onaangeroerd

en in de geschiedenis heb ik geleerd dat de mensen
sinds lang wachten, over de oorlog, haar oorzaak
haar aanleiding en verloop
maar nooit heb ik geleerd
hoe de oorlog kon vermeden worden

en ik heb aardrijkskunde geleerd, over de ardennen
dat de belangrijkste stad spa is
dat wist ik allang, meneer de schoolmeester
maar nooit, nee nooit heb ik geleerd
waar in deze wereld mijn dorst
naar rechtvaardigheid te lessen

ik ben ..jaar nuchter in AA
in de AA-vergaderingen heb ik veel meer geleerd,
over het werkelijke leven
ik ben niet van plan om de AA te verlaten
daar kan ik nog bij leren, en eventueel
doorgeven aan andere mensen.
ik ben niet perfect en zal het nooit worden.

ik hoop jullie het mooi vinden, het is in ieder geval geschreven door iemand, die nog elke dag zijn leven op het goede pad houd door AA. proficiat, richard, met je mooie gedicht.

Geschreven door dino om 10:28

Vrijdag 15 december 2006

KATTEN

wie me goed kent weet dat ik enorm van dieren hou en in het bijzonder van katten.
daar ik op een appartement woon, heb ik er maar één. drie jaar geleden haalden we ze uit het asiel : ze was graatmager en doodsbang. het heeft een tijdje geduurd voor ze zich echt thuisvoelde, maar nu is ze "onze kleine meisje". ik zou ze voor geen geld willen missen. ze gaat slapen met ons, en ze staat op met ons. als we thuiskomen zit ze aan de deur te wachten om ons te verwelkomen. het is een raskat : een brit.
maar net zoals wij, zijn er nog wel heel wat katteliefhebbers, vermoed ik. daarom het volgende : morgen, zaterdag 16 december gaat in gent in het citadelpark een internationale katteshow door van 10 tot 18 uur. deze show is echt de moeite waard, van overal komen mensen hun kat showen.
zo is toch al één dag van het weekend gevuld.

nog een mopje :

Een geslaagde zakenman gaat op zoek naar een leuke vrijstaande boerderij om zijn verdiende kapitaal te kunnen investeren.

Als hij een leuke boerderij gevonden heeft komt hij erachter dat de boer tevens imker is en dat er allemaal bijenkorven achter de boerderij staan.

"De koop gaat niet door !" roept hij tegen de boer, "die bijen zijn tamelijk gevaarlijk !"

"Ach, welnee zegt de boer. Ik zal het je bewijzen. Ik bind je compleet naakt aan een boom vast tussen de korven en kom na een dag terug. Als 1 bij je steekt, mag je mijn boerderij gratis hebben !"

Wel, de zakenman denkt natuurlijk deze kans moet ik nemen. De man laat zich vastbinden en de boer vertrekt.

Na een dag komt de boer terug en ziet de zakenman ineengestort aan de boom hangen, jammerend en uitgeput.

"Amai !" zegt de boer, "ze hebben je toch niet gestoken?"

"Nee, dat niet" zegt de zakenman "maar de kalfjes zijn al zes keer komen drinken"

Geschreven door dino om 09:14

Meer van DEKEN VOOR PAKISTAN