Archief

vandaag is het feest van de dynastie.  gans de koninklijke familie woonde het Te Deum  bij ,  en wat niet vaak gebeurt : onze koning albert was er ook bij.
het doet me altijd iets als ik onze koning zie.  ik ben fier dat wij nog een koning en koningin hebben.  en ze mogen er wel zijn.
iedereen dacht dat koning albert een "overgangskoning"  zou zijn,  maar niets is minder waar.  hij kwijt zich voortreffelijk van zijn taken.  daarbij wordt hij gesteund door koningin paola. 
zij zijn echt geïnteresseerd in de gewone mens,  dat mocht ik een jaar geleden ondervinden.  toen ik via de krant een oproep deed aan de mensen om met restjes wol lapjes te breien,  kon ik mij echt niet voorstellen dat de mensen zo massaal zouden reageren.  toen die lapjes begonnen toe te komen in eeklo,  wist ik nog lang niet hoe ik de dekens in pakistan zou krijgen.  overal kreeg ik te horen dat ik geld mocht storten,  maar de dekens wilde niemand meenemen. 
tot ik op een morgen een idee kreeg om een brief te schrijven aan onze koning.  iedereen in mijn dichte omgeving dacht dat het een maat voor niets zou zijn.  in de week na nieuwjaar kreeg ik al een antwoord van de koning,  dat hij  het ministerie van defensie opgedragen had, om de dekens mee te nemen met een militaire vlucht.
zo zijn de eerste vijfhonderd kilo dekens naar pakistan geraakt.
vandaag is het dus in feite het feest onze koning,  en denk ik met een dankbaar hart aan hem.
ik hoop hem ooit eens persoonlijk een deken te kunnen afgeven.

Toen de eerste rimpels kwamen was ik in paniek,
ik liet mijn face toen liften in een prijzige kliniek.
Nou, mijn man vond het fantastisch,
mijn gezicht was weer elastisch.
Niks geen rimpels, niks geen vouwen,
net zo glad als bij ons trouwen.
Tot mijn vriend zei "het is misschien gek...
maar jouw kop past niet meer bij je nek".
Ach, een kleine ingreep, ze trekken dit dus strak
en geven hier een sneetje, anders krijg je dáár een zak.
Nou mijn man was heel tevreden
over wat ze met me deden,
De chirurg zat met mijn borsten in z'n maag
want nu zaten die volgens hem veel te laag.
Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje klein,
maar met siliconenvulling mochten ze er best weer zijn.
Nou ik zag mijn man ontvlammen,
want ik had dus zùlke prammen.
Toen op een avond na het vrijen,
keek hij peinzend naar mijn dijen.
En al had ie geen duidelijke kritiek
ik ging toch weer terug naar de kliniek.
Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg
liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in no-time weg.
Om tegelijkertijd mijn billen
minstens zóóó'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel
maar zat wel héél strak in mijn vel.
Mijn man was niet meer zo op zijn gemak,
want op straat riepen jongens "ga je lekker ouwe zak".
Nou toen kocht ie een toupetje
en een veel te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in het fitnesscentrum gymmen.
En maandenlang volgde hij een rigoureus dieet,
tot hij zonder reden in de sauna overleed!
Daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf,
maar nu hij erin lag was de aardigheid eraf.
Nu laat ik de kwabben zwellen
en ik zal u wat vertellen...
Dames laat je niet verlakken,
laat de boel toch rustig zakken.
Met gladgestreken nekken
valt het leven niet te rekken!
Koester buik en onderkinnen,
echte schoonheid zit vanbinnen!

 

,

via familie van antoinette,  werden wij uitgenodigd om gisteren aanwezig te zijn op de maandelijkse bijeenkomst van NEOS  knesselare.  (neos  =  netwerk van ondernemende senioren)
de heer jef gonissen kwam er spreken over pakistan. 
deze man komt uit een diepchristelijke familie.  zijn broer pater stanislas was méér dan 40 jaar missionaris in punjab.  hijzelf is reeds een acht tal keren in pakistan geweest  en kent het land heel goed.  de consul van pakistan,  mevrouw katrien zoeter was ook aanwezig.
pater stanislas heeft in die 40 jaar als  missionaris   héél véél goeds gedaan ,  en tal van projecten gerealiseerd voor de armsten  in  pakistan.
zijn vader reisde ooit mee naar pakistan  en is daar gebleven  en ligt daar begraven.
de heer jef gonissen heeft vanuit belgië ook heel veel gedaan voor pakistan  en is   actief bij "thuisfront pakistan".
door zijn héél mooie  getuigenis ,  leerde hij ons één en ander over dit verre land  in zuid - azië,  die 24 x groter is dan nederland.  hij vertelde over  het ontstaan,  de geschiedenis,  de bevolking,  klimaat ,  situatie van de vrouw,  kinderarbeid enz...

tijdens een korte pauze kon ik hem even spreken over onze dekens voor pakistan,  over de problemen die we ondervinden om de dekens naar daar te krijgen.  
ik hoop en ik denk dat ik via deze persoon,  die enorm van pakistan houd   en  zéér sociaal voelend is,  méér kans maak om in de toekomst  de dekens en truitjes die we maken ,  op de juiste plaats te krijgen. 

ik was zo gelukkig  kennis gemaakt te hebben met jef gonnissen,  en ook neos knesselare en dan in het bijzonder met lea,  de voorzitster.  zo'n momenten  zijn  voor mij zo bijzonder.  wij kennen pakistan wel bij naam,  en wij hebben al veel dekens gemaakt,  maar wij weten er eigenlijk bitterweinig van af.
als je jef gonnissen hoort spreken zou je zo in het vliegtuig kunnen stappen en naar ginder vliegen. één ding heeft hij me geleerd : WE ZIJN GOED BEZIG !

donderdag hebben we onze dekens naar zwolle gebracht om mee te geven met de nederlandse hulporganisatie  " SHELTER   HOLLAND "
een jaar geleden al kwam ik na een zoektocht en wat tips bij deze organisatie terecht.  zij wilden onze dekens toen al meenemen,  maar ik kreeg toen juist een antwoord van koning albert,  die ervoor zorgde dat de 500 kg dekens meemochten met een vliegtuig van defensie.    toen ik enkele weken terug weer overal informeerde om de dekentjes naar pakistan te krijgen,  en niemand  positief antwoorde,  nam ik weer contact op met shelter holland.  gelukkig vertrekken volgende week  containers van hen naar pakistan,  en zo zullen onze dekens daar toch zijn voor de winter begint.
wie is deze organisatie ?  wat doen zij?

Shelter heeft de afgelopen 20 jaar projecten uitgevoerd om in hulp te voorzien aan vluchtelingen in Pakistan en ontheemden in Afghanistan.

De organisatie werd opgericht nadat Russische soldaten Afghanistan binnenvielen, wat een massale vluchtelingenstroom veroorzaakte, dit leidde al snel tot een humanitaire ramp. Meer dan 3 ½ miljoen mensen vluchten naar Iran en Pakistan. Ongeveer 1 miljoen vluchtelingen stranden in het grens gebied vlak bij de stad Peshawar. Een kleine groep van toegewijde individuele besloten zo goed als ze konden om te helpen. Voor hen betekende Jezus onderwijs “van je naaste houden”, om te voorzien in eten, water en onderdak voor deze armste onder de armen. De naam Shelter vertegenwoordigt zowel de lichamelijke betekenis van huisvesting, maar ook in de zin van dat er een toevlucht werd geboden aan deze Afghanen. Ze bouwden grote gemeenschappelijke gebouwen in de vluchtelingenkampen, zoals klinieken en weduwen centra.

Ook werd er een melkdistributie begonnen.    Vanwege de grote armoede werden er “soepkeukens”  opgezet, waar elke dag duizenden vluchtelingen werden voorzien van een warme maaltijd. Velen werden als resultaat hiervan gered van de hongersdood. Er werden meerdere projecten aan de kampen toegevoegd: waterputten werden aangelegd, drinkwater werd uitgedeeld met behulp van vrachtwagens, brandhout en dekens werd uitgedeeld etc.

In 1990, werd het werk vernietigd door een woedende bende. Door middel van een project onder de weduwen kwam er een propaganda campagne die valse beschuldigingen verspreidde over de organisatie en ook over enkele leden van hen. De Pakistaanse regering is later nog met een officieel excuus naar buiten gekomen omdat ze de organisatie niet genoeg beschermd hadden en betaalde een grote som compensatiegeld.

Samenwerkend met de UNHCR en WFP, heeft Shelter maandelijks noodrantsoenen uitgedeeld in de afgelopen 7 jaar. Tot dusverre voorziet het in basisvoedsel voor 10.000 gezinnen (ongeveer70.000 mensen). Shelter heeft ook een dagelijks voedselprogramma lopen in de Pakistaanse kampen van Akora Khattak en Shamshatoo.

Onze organisatie is sinds 1988 werkzaam in Afghanistan. De eerste fabriek die betonnen onderdelen produceerde voor huisvesting projecten.  Sindsdien hebben we veel van zulke fabrieken gebouwd in verschillende delen van het land. In deze fabrieken, die ook veel werkgelegenheid verschaffen, worden betonnen dakelementen vervaardigd. Hiermee wordt het de terugkerende vluchtelingen mogelijk gemaakt om hun huizen te herbouwen die verwoest werden tijdens de oorlog. We verkochten de onderdelen voor de huizen tegen een zeer lage prijs. Geleidelijk aan hebben we steeds meer en meer projecten geïntroduceerd. Toen de Taliban het overnam in Kabul in 1996, werden we een van de eerste organisaties waarvan de registratie werd bevestigd door de nieuwe regering. De Taliban regering moedigde ons aan om ons werk verder uit te breiden. Shelter genoot veel respect onder de Taliban. Ons werk was populair en we ontvingen vaak voorkeursbehandelingen.

In 2001, werden alle westerse organisaties onderworpen aan een veel strengere wetgeving. Sommige waren niet meer in staat om hun werk te doen. In de zomer van dat jaar werden plotseling 8 medewerkers van Shelter gearresteerd en beschuldigd van “christelijke bekeringsijver”, een zaak die verboden is in Afghanistan. Hoe langer de gevangenschap zich voortsleepte, hoe duidelijker het werd dat de autoriteiten in Kabul niet echt geïnteresseerd waren in een eerlijke, oprechte rechtszaak. Toen de aanval van 11 september de wereld deed schudden, werd het duidelijk dat de hele gevangenneming in feite een gijzelingsactie was. De Taliban bood aan om het Shelter team te bevrijden, in ruil voor de belofte van de Verenigde Staten dat zij niet Afghanistan zouden binnenvallen. Toen de Amerikaanse regering dit weigerde, besloot de Taliban om de 8 buitenlanders vast te houden, de enige troef die ze nog in handen hadden om te kunnen gebruiken. De Taliban werd verdreven en ons team werd uiteindelijk op 15 november bevrijd na een ingrijpende reddingsoperatie. Shelter is nu weer terug aan het werk sinds de zomer van 2003. De nieuwe regering heeft de voormalige registratie weer bevestigd en is dankbaar voor onze wederopbouw projecten. We zien het als een voorrecht om te mogen werken en bouwen aan een nieuw Afghanistan.

meer over de organisatie vindt u ook op www.shelterholland.nl