verdraagzaamheid

Shelter heeft de afgelopen 20 jaar projecten uitgevoerd om in hulp te voorzien aan vluchtelingen in Pakistan en ontheemden in Afghanistan.

De organisatie werd opgericht nadat Russische soldaten Afghanistan binnenvielen, wat een massale vluchtelingenstroom veroorzaakte, dit leidde al snel tot een humanitaire ramp. Meer dan 3 ½ miljoen mensen vluchten naar Iran en Pakistan. Ongeveer 1 miljoen vluchtelingen stranden in het grens gebied vlak bij de stad Peshawar. Een kleine groep van toegewijde individuele besloten zo goed als ze konden om te helpen. Voor hen betekende Jezus onderwijs “van je naaste houden”, om te voorzien in eten, water en onderdak voor deze armste onder de armen. De naam Shelter vertegenwoordigt zowel de lichamelijke betekenis van huisvesting, maar ook in de zin van dat er een toevlucht werd geboden aan deze Afghanen. Ze bouwden grote gemeenschappelijke gebouwen in de vluchtelingenkampen, zoals klinieken en weduwen centra.

Ook werd er een melkdistributie begonnen.    Vanwege de grote armoede werden er “soepkeukens”  opgezet, waar elke dag duizenden vluchtelingen werden voorzien van een warme maaltijd. Velen werden als resultaat hiervan gered van de hongersdood. Er werden meerdere projecten aan de kampen toegevoegd: waterputten werden aangelegd, drinkwater werd uitgedeeld met behulp van vrachtwagens, brandhout en dekens werd uitgedeeld etc.

In 1990, werd het werk vernietigd door een woedende bende. Door middel van een project onder de weduwen kwam er een propaganda campagne die valse beschuldigingen verspreidde over de organisatie en ook over enkele leden van hen. De Pakistaanse regering is later nog met een officieel excuus naar buiten gekomen omdat ze de organisatie niet genoeg beschermd hadden en betaalde een grote som compensatiegeld.

Samenwerkend met de UNHCR en WFP, heeft Shelter maandelijks noodrantsoenen uitgedeeld in de afgelopen 7 jaar. Tot dusverre voorziet het in basisvoedsel voor 10.000 gezinnen (ongeveer70.000 mensen). Shelter heeft ook een dagelijks voedselprogramma lopen in de Pakistaanse kampen van Akora Khattak en Shamshatoo.

Onze organisatie is sinds 1988 werkzaam in Afghanistan. De eerste fabriek die betonnen onderdelen produceerde voor huisvesting projecten.  Sindsdien hebben we veel van zulke fabrieken gebouwd in verschillende delen van het land. In deze fabrieken, die ook veel werkgelegenheid verschaffen, worden betonnen dakelementen vervaardigd. Hiermee wordt het de terugkerende vluchtelingen mogelijk gemaakt om hun huizen te herbouwen die verwoest werden tijdens de oorlog. We verkochten de onderdelen voor de huizen tegen een zeer lage prijs. Geleidelijk aan hebben we steeds meer en meer projecten geïntroduceerd. Toen de Taliban het overnam in Kabul in 1996, werden we een van de eerste organisaties waarvan de registratie werd bevestigd door de nieuwe regering. De Taliban regering moedigde ons aan om ons werk verder uit te breiden. Shelter genoot veel respect onder de Taliban. Ons werk was populair en we ontvingen vaak voorkeursbehandelingen.

In 2001, werden alle westerse organisaties onderworpen aan een veel strengere wetgeving. Sommige waren niet meer in staat om hun werk te doen. In de zomer van dat jaar werden plotseling 8 medewerkers van Shelter gearresteerd en beschuldigd van “christelijke bekeringsijver”, een zaak die verboden is in Afghanistan. Hoe langer de gevangenschap zich voortsleepte, hoe duidelijker het werd dat de autoriteiten in Kabul niet echt geïnteresseerd waren in een eerlijke, oprechte rechtszaak. Toen de aanval van 11 september de wereld deed schudden, werd het duidelijk dat de hele gevangenneming in feite een gijzelingsactie was. De Taliban bood aan om het Shelter team te bevrijden, in ruil voor de belofte van de Verenigde Staten dat zij niet Afghanistan zouden binnenvallen. Toen de Amerikaanse regering dit weigerde, besloot de Taliban om de 8 buitenlanders vast te houden, de enige troef die ze nog in handen hadden om te kunnen gebruiken. De Taliban werd verdreven en ons team werd uiteindelijk op 15 november bevrijd na een ingrijpende reddingsoperatie. Shelter is nu weer terug aan het werk sinds de zomer van 2003. De nieuwe regering heeft de voormalige registratie weer bevestigd en is dankbaar voor onze wederopbouw projecten. We zien het als een voorrecht om te mogen werken en bouwen aan een nieuw Afghanistan.

meer over de organisatie vindt u ook op www.shelterholland.nl

morgen 8 oktober is het precies één jaar geleden dat een zware aardbeving pakistan trof !  80 000 mensen verloren daarbij het leven.  miljoenen mensen verloren  hun huis .  de ravage was enorm !
vandaag één jaar later leven nog steeds 2 000 000 daklozen in tentenkampen...  en gaan wéér een koude winter tegemoet. vooral in de moeilijk bereikbare dorpjes  is de toestand schrijnend.

het voorbije jaar heeft mijn leven voorgoed en grondig veranderd !!!
na een zware periode in mijn persoonlijk leven,  had ik opeens een doel,  een uitdaging. 
ik leerde dat je als enkeling toch nog iets kan bereiken.  ik leerde héél toffe mensen kennen,  waar ik een warme vriendschap voor het leven mee opbouwde. 

dat is in de eerste plaats antoinette van huffel.  deze vrouw uit vinkt heeft me de eerste dag al gebeld,  en aangeboden me te helpen.  ze zette de omstreken van vinkt en deinze aan het breien ,  naaide samen met haar crea-club de lapjes aan elkaar,  voerde de breiwol rond, en haalde de lapjes op.  ongelofelijk wat zij voor mij betekent.
dan zijn er ook de zusters cécil en noëlla van ruiselede,  die samen met hun missiekring ook ontelbare dekens vervaardigden.  ik voel me zo goed bij hen.  de rust die ik daar ervaar,  daar kan niets tegen op.
dan heb je régine mesuere uit brugge,  een vrouw die niet bekend is ,  maar zeker een nobelprijs verdient voor haar onbaatzuchtige inzet voor de medemensen,  voor de kansarmen.  vanuit die ingesteldheid belde ze me en stelde voor om al de lapjes die ze in brugge breiden te verzamelen zodat ik alleen bij haar moest komen om ze allemaal mee te hebben.  via haar leerde ik ook "integraal" kennen in brugge.  dit is een vzw die kansarmen en vreemdelingen helpen. 
ik vertel er later meer over.

annie fredrick van drongen en onze wolvriendin martine ,  die samen een groepje vrouwen in drongen vormden ,  die  niet meer willen en kunnen stoppen met breien!  het is een klein netwerkje geworden ,  waar monique lataire uit eeklo ook een belangrijke schakel vormt.  zij brengt de lapjes uit drongen  ( via haar man die bij annie werkt)   bij mij thuis.
annie is een héél goede vriendin van me geworden, we zitten op dezelfde golflengte.

mijn leven is zoveel zinvoller geworden. 
ik hoop dat alle mensen die breiden,  wol gaven of lapjes aan elkaar naaiden,  ook dat gevoel hebben dat ze "een stukje warmte" doorgeven aan mensen,  die het niet zo getroffen hebben als wij.
als ik de laatste dagen de artikelen in de krant lees over pakistan,  over de mensen die daar nog steeds in tenten leven,  dan weet ik dat we er nog héé lang mogen mee doorgaan.
alleen zou ik willen dat  we wat meer hulp kregen van de politiek of zo,  om al wat we maken voor pakistan daar ter plaatse te krijgen.
ik begon deze actie,  zonder te weten hoe alles daar terecht zou komen.  door een brief aan onze koning kon ik een eerste lading meegeven met een vliegtuig van het belgisch leger.  maar sindsdien kon ik niets meer naar pakistan versturen,  wel naar andere plaatsen waar nood is.  doch mijn  voornaamste bekommernis is pakistan.  daar hebben ze onze dekens hard nodig,  maar ook andere materialen en goederen. 

ik hoop dat onze politici na 8 oktober,  die voor hen een belangrijke dag is,  echt werk zullen maken   om  deze projecten hun steun te geven.  er  gaat véél geld verloren aan dingen die niet zo belangrijk zijn. 
wat wel belangrijk is ,  is dat ieder mens op onze aarde recht heeft op leven,  op  voeding,  scholing,  een dak boven zijn hoofd. 
hier bij ons is dat voor de meesten een vanzelfsprekendheid,  we staan er dikwijls niet meer bij stil dat het niet overal zo is.

ik vraag aan iedereen die mijn blog leest,  morgen eens een minuutje aan de mensen in pakistan te denken.
ik dank u hier allen voor!