Vrijdag 27 oktober 2006
weekend
Geschreven door dino om 17:25
bezoek ook eens onze website : www.debreimadammen.be
Donderdag 26 oktober 2006
eindelijk...
eindelijk was het zo ver vandaag. patriek en ik gingen deze morgen de camionette halen die we besproken hadden voor vandaag. bij mij thuis laden we de eerste negen dozen, en vervolgens reden we naar antoinette, waar ik nog eens twee dozen met dekens kon vullen. voor de grote rit begon naar zwolle nog even een lekkere kop koffie, en we konden vertrekken. na de middag kwamen we aan in zwolle. deze stad ligt meer in het noorden van nederland, tis ongeveer 300 km rijden van bij ons. het was lekker weer, en niet te druk op de snelweg, zodat we ook nog wat konden genieten van het mooie vlakke landschap.
rond 13 u waren we dan in de prins bernhardstraat waar we de dekens moesten leveren.
een groot gebouw dat me verlaten leek aan de voorkant, maar toen we voorbij de slagbomen naar achter reden, was men daar druk bezig met het vullen van een container.
gerry, dit is de persoon van shelter holland, waar ik reeds contact mee had, vertelde me dat het grote gebouw vroeger een bank was. deze was naar een nieuwe locatie verhuist, en zij mochten nu al de oude bureaus en kasten meenemen naar pakistan. oude???? voor mij waren die echt niet versleten en in pakistan zal men er zeker niet om treuren dat de bank ze niet meeverhuist heeft. een tweede container was dan voor kleding en andere zaken. vandaag en morgen worden die containers gevuld en daarna naar de boot gebracht.
ik toonde gerry enkele dekens en truitjes. hij was echt verrast toen hij ze zag. hij had gewoon gedacht dat het oudere dekens waren, maar toen ik hem het hele verhaal van de lapjes vertelde , moest hij nogal luisteren. ik zei dat ik nog een hele voorraad lapjes heb, waarvan we nog dekens zullen maken.
gerry vroeg me ook om in de toekomst onze dekens te mogen meenemen naar pakistan. zij sturen elk jaar zeker één en soms méér containers naar pakistan.
ik heb mijn oproep gedaan voor pakistan vorig jaar, twee maand na de aardbeving. nu één jaar later is er nog niet veel veranderd, ze hebben nog steeds dekens nodig, dus ben ik blij ze te kunnen meegeven. de mensen zijn daar zéér arm, en ik ben blij dat wij langs deze weg de mensen in pakistan kunnen bereiken.
ik heb gevraagd of één van de medewerkers in pakistan, ons op de hoogte wil houden en wil laten weten wat ze ginder van de dekens en truitjes vinden. gerry was alvast héél enthousiast.
wij hebben het , met een warm hart voor de medemens , gemaakt. binnen enkele weken kunnen de mensen uit pakistan zich aan "onze dekens" warmen.
dank aan IEDEREEN die op één of andere manier geholpen heeft aan de dekens !
dank aan EEN BIJZONDER IEMAND die de kosten van het vervoer, en dat is niet weinig! naar zwolle betaald heeft, zodat we de dekens naar ginder konden voeren .
ik hoop dat iedereen die dit hier leest zich gelukkig voelt, omdat er toch een beetje hulp naar pakistan gaat.
rond 13 u waren we dan in de prins bernhardstraat waar we de dekens moesten leveren.
een groot gebouw dat me verlaten leek aan de voorkant, maar toen we voorbij de slagbomen naar achter reden, was men daar druk bezig met het vullen van een container.
gerry, dit is de persoon van shelter holland, waar ik reeds contact mee had, vertelde me dat het grote gebouw vroeger een bank was. deze was naar een nieuwe locatie verhuist, en zij mochten nu al de oude bureaus en kasten meenemen naar pakistan. oude???? voor mij waren die echt niet versleten en in pakistan zal men er zeker niet om treuren dat de bank ze niet meeverhuist heeft. een tweede container was dan voor kleding en andere zaken. vandaag en morgen worden die containers gevuld en daarna naar de boot gebracht.
ik toonde gerry enkele dekens en truitjes. hij was echt verrast toen hij ze zag. hij had gewoon gedacht dat het oudere dekens waren, maar toen ik hem het hele verhaal van de lapjes vertelde , moest hij nogal luisteren. ik zei dat ik nog een hele voorraad lapjes heb, waarvan we nog dekens zullen maken.
gerry vroeg me ook om in de toekomst onze dekens te mogen meenemen naar pakistan. zij sturen elk jaar zeker één en soms méér containers naar pakistan.
ik heb mijn oproep gedaan voor pakistan vorig jaar, twee maand na de aardbeving. nu één jaar later is er nog niet veel veranderd, ze hebben nog steeds dekens nodig, dus ben ik blij ze te kunnen meegeven. de mensen zijn daar zéér arm, en ik ben blij dat wij langs deze weg de mensen in pakistan kunnen bereiken.
ik heb gevraagd of één van de medewerkers in pakistan, ons op de hoogte wil houden en wil laten weten wat ze ginder van de dekens en truitjes vinden. gerry was alvast héél enthousiast.
wij hebben het , met een warm hart voor de medemens , gemaakt. binnen enkele weken kunnen de mensen uit pakistan zich aan "onze dekens" warmen.
dank aan IEDEREEN die op één of andere manier geholpen heeft aan de dekens !
dank aan EEN BIJZONDER IEMAND die de kosten van het vervoer, en dat is niet weinig! naar zwolle betaald heeft, zodat we de dekens naar ginder konden voeren .
ik hoop dat iedereen die dit hier leest zich gelukkig voelt, omdat er toch een beetje hulp naar pakistan gaat.
Geschreven door dino om 21:03
Dinsdag 24 oktober 2006
onze vakantie-dinsdag
vandaag hadden we afspraak in de westhoek. patriek is er al vaak geweest met de vrachtwagen, maar vandaag was het een uitstap met de wagen.onze eerste halte was diksmuide.
deze stad kennen we vooral van de ijzertoren en de dodengang. deze stad telt ongeveer 15 500 inwoners.
diksmuide is bekent om zijn boter.
maar wie voor mij in diksmuide ook bekent is, is lena dezwarte.
lena breidde, ondanks haar drukke leven in het familiebedrijf (electro, timmer-en renovatiewerken) , reeds talloze lapjes voor pakistan.
via e-mail hadden we reeds verschillende keren contact, maar ik wou haar toch eens gaan bezoeken als we daar in de buurt waren.
om 13 uur waren we daar, en terwijl we wat op haar wachten, nam ik een kijkje in de mooie winkel van electro, maar iets trok nog meer mijn aandacht : in de zaak was een minihuisje opgetrokken in hout, met keuken, badkamer en living en ook prachtige voordeur en terras met bijpassende ballustrade in hout. het was als een huisje uit een sprookje.... klanten moeten toch zien wat ze mogen verwachten als ze hun huis laten renoveren !
we hadden een gezellige babbel bij een kop koffie. zo leerde ik lena en haar familiebedrijf een beetje beter kennen en lena kwam wat meer te weten over het ontstaan van de dekentjes en hoe het nu verder gaat.
van daar ging het naar wervik.
de stad wervik is door zijn unieke ligging in alle opzichten een grensgeval. het wordt van frankrijk gescheiden door de leie. de stad telt 17 617 inwoners.
het leietoerisme, het tabaksmuseum en de mooie natuur zijn maar enkele van de vele attractiepolen van deze stad. wervik is de oudste stad van west-vlaanderen en bestaat uit twee deelgemeenten waaronder de woonkern kruiseke.
en in kruiseke moest ik ook zijn want in de eerste dagen van mijn actie kreeg ik een telefoon van een inwoonster van kruiseke : georgine. georgine zei dat ze 96 jaar was, en of ze ook nog mocht breien voor pakistan. en of! ik beloofde haar zelfs dat ik zeker eens zou langskomen. ik wilde deze vrouw ontmoeten...
om half drie kwamen we bij haar huisje. haar dochter rita was ook aanwezig om koffie te zetten en ook eens kennis te maken .
georgine is al vijftig jaar weduwe en heeft vier kinderen grootgebracht. zelf komt ze uit een gezin van zeven dochters en vier zonen. al haar hele leven breit ze graag. met haar (ondertussen) 97 jaren, woont ze nog steeds zelfstandig in haar huisje. elke morgen komen ze haar wassen, daarna leest ze de krant en dan breit ze wat. af en toe komt er wel eens iemand langs. ze kan praten als de beste, en heeft ongelofelijk veel optimisme in zich. ze vertelde me dat ze een abonnement heeft tot 100, dus nog drie jaar te gaan.
rita, haar dochter komt héél véél langs. ze bekeken met veel aandacht mijn kaft over pakistan, daar heb ik fotos en teksten over pakistan en de dekens in ondergebracht. georgine en rita waren blij dat ik eens langskwam, en met veel moed gaat ze nu verderbreien. de gebreide truitjes die ze me meegaf, gaan donderdag al mee in de dozen voor pakistan.
een toffe vrouw, die georgine, ik ga haar zeker later nog eens bezoeken.
op de terugweg zijn we nog lapjes gaan halen in ooigem, en zo hadden we weer een mooie namiddag .
dank je lena, rita en georgine voor het gezellig samenzijn.
Geschreven door dino om 20:50
Zondag 22 oktober 2006
bedankt
met deze bloem wil ik iemand speciaal bedanken. ik noem geen naam, want ik denk dat zij het waarschijnlijk niet graag zou hebben. het is iemand die ik via deze aktie leerde kennen, iemand buitengewoon, met een hart van goud.ze is een goede vriendin van me geworden. we lopen "elkaars deur niet plat " zoals men dit in onze streek zegt, maar "ze is er altijd " voor mij.
ook nu weer! toen ik schreef over de dekentjes die ik naar zwolle moet brengen en geen vervoer voor had, stond ze weer onmiddelijk klaar met een oplossing;
ze heeft ervoor gezorgd dat 300 kg dekens en truitjes die ik nu weer heb klaarstaan deze week in zwolle worden afgeleverd . shelter holland laad daar een container voor pakistan. de medewerkers van deze hulporganisatie die in pakistan verblijven, zullen dan de dekens uitdelen aan de mensen daar die nog in tentenkampen leven.
liefste maatje, ik dank je duizendmaal in naam van die mensen in pakistan die we met onze dekens en truitjes zullen verwarmen. méér dan ooit zal je daaraan denken als je weer eens aan het breien bent voor pakistan.
Geschreven door dino om 14:35
Woensdag 18 oktober 2006
HOOP
enkele weken geleden vertelde ik over de mail die ik kreeg van Chand, de pakistanees die ik leerde kennen door de aktie : de koude winter komt eraan in pakistan en duizenden mensen leven nog in tenten....
diezelfde week nog kwam dit ook ter sprake in het nieuws. onmiddelijk had ik contact opgenomen met wereldmissiehulp, doch zij hadden geen levering aan pakistan in het vooruitzicht. daarop heb ik contact opgenomen met "shelter holland". dit is de nederlandse hulporganisatie die al meer dan twintig jaar alléén naar pakistan en afghanistan gaan.
deze morgen kreeg ik een mail van gerry van shelter holland, dat ze volgende week een container laden voor pakistan.
als ik de dekens naar Zwolle in Nederland kan brengen met een lichte bestelwagen nemen ze de dekens en truitjes mee !!!!!
op slag wordt die regenachtige morgen voor mij een "stralende" morgen.
nu nog vervoer vinden en de dekentjes en truitjes kunnen naar pakistan vertrekken.
ik keek al op de pc voor de reisweg naar zwolle : het is wel 275 km en met een vrachtwagen of lichte bestelwagen is dat toch tussen de 3 en 4 uur rijden naar daar.
misschien kan wereldmissiehulp me helpen en anders moet ik iemand weten te vinden die het vervoer kan doen. dat is nu eenmaal een probleem : ik ben die actie gestart op mijn eentje. ik heb alleen lapjes en dekentjes, maar ik ben geen organisatie, heb geen financiële middelen om bepaalde dingen zoals vervoer te betalen. zelf steek ik er al veel van mijn eigen centjes in. daarom ook schreef ik vorige week een brief naar prinses mathilde. misschien krijg ik deze week een antwoordje van haar. we zien wel.... tot nu toe is alles eigenlijk al vrij goed gelukt. ik ben optimistisch, het moet goedkomen.
zo zijn we dan weer een stapje dichter bij pakistan, zo kunnen we weer enkele mensen warmhouden deze winter.
meteen wil ik hier ook een oproep doen voor mensen, die misschien in groep de lapjes die we hebben, en dat zijn er héééééééééééél véééééééééééééél, aan elkaar willen helpen zetten, mail me gerust via mijn blog. het is heel leuk hoor, maar aan lapjes heb ik geen gebrek, maar wel aan mensen die ze willen aan elkaar zetten. dat is ook een serieus werk. de creaclub van antoinette en mireille in vinkt, de zusters van ruiselede en hun missiekring, integraal in brugge, een groepje vrouwen in maldegem-kleit, de gepensioneerden van meulebeke, enkele vrouwen in waarschoot-beke , breiclub de vierkantjes, enkele scholen en nog enkele mensen helpen reeds met de dekens. hiervoor dank ik hen , want zonder deze mensen zou het zeker niet lukken.
ik bedank ook alle andere mensen die mij op één of andere manier helpen in deze aktie.
diezelfde week nog kwam dit ook ter sprake in het nieuws. onmiddelijk had ik contact opgenomen met wereldmissiehulp, doch zij hadden geen levering aan pakistan in het vooruitzicht. daarop heb ik contact opgenomen met "shelter holland". dit is de nederlandse hulporganisatie die al meer dan twintig jaar alléén naar pakistan en afghanistan gaan.
deze morgen kreeg ik een mail van gerry van shelter holland, dat ze volgende week een container laden voor pakistan.
als ik de dekens naar Zwolle in Nederland kan brengen met een lichte bestelwagen nemen ze de dekens en truitjes mee !!!!!
op slag wordt die regenachtige morgen voor mij een "stralende" morgen.
nu nog vervoer vinden en de dekentjes en truitjes kunnen naar pakistan vertrekken.
ik keek al op de pc voor de reisweg naar zwolle : het is wel 275 km en met een vrachtwagen of lichte bestelwagen is dat toch tussen de 3 en 4 uur rijden naar daar.
misschien kan wereldmissiehulp me helpen en anders moet ik iemand weten te vinden die het vervoer kan doen. dat is nu eenmaal een probleem : ik ben die actie gestart op mijn eentje. ik heb alleen lapjes en dekentjes, maar ik ben geen organisatie, heb geen financiële middelen om bepaalde dingen zoals vervoer te betalen. zelf steek ik er al veel van mijn eigen centjes in. daarom ook schreef ik vorige week een brief naar prinses mathilde. misschien krijg ik deze week een antwoordje van haar. we zien wel.... tot nu toe is alles eigenlijk al vrij goed gelukt. ik ben optimistisch, het moet goedkomen.
zo zijn we dan weer een stapje dichter bij pakistan, zo kunnen we weer enkele mensen warmhouden deze winter.
meteen wil ik hier ook een oproep doen voor mensen, die misschien in groep de lapjes die we hebben, en dat zijn er héééééééééééél véééééééééééééél, aan elkaar willen helpen zetten, mail me gerust via mijn blog. het is heel leuk hoor, maar aan lapjes heb ik geen gebrek, maar wel aan mensen die ze willen aan elkaar zetten. dat is ook een serieus werk. de creaclub van antoinette en mireille in vinkt, de zusters van ruiselede en hun missiekring, integraal in brugge, een groepje vrouwen in maldegem-kleit, de gepensioneerden van meulebeke, enkele vrouwen in waarschoot-beke , breiclub de vierkantjes, enkele scholen en nog enkele mensen helpen reeds met de dekens. hiervoor dank ik hen , want zonder deze mensen zou het zeker niet lukken.
ik bedank ook alle andere mensen die mij op één of andere manier helpen in deze aktie.
Geschreven door dino om 07:58
Zondag 15 oktober 2006
brief aan gescheiden ouders
wie regelmatig mijn blog leest, weet dat kinderen me héél nauw aan het hart liggen. zij zijn zo natuurlijk, zeggen wat ze denken. toon hermans zei ooit : "wie niet in 't kind het wonder ziet, die snapt het hele liedje niet"
kinderen zijn kwetsbaar, en kunnen zich vaak niet verdedigen in bepaalde situaties.
in scheidingen zijn ze vaak de dupe.
in het boek van lieve swinnen "opvoeden doe je elke dag"
vindt je volgende tekst terug :
brief aan gescheiden ouders
***********************
vergeet nooit dat ik het kind ben van twéé ouders
vraag me nooit wie van jullie beiden ik het liefste zie
help me regelmatig contact te houden met mijn andere ouder
praat samen als volwassen mensen
wees niet verdrietig als ik naar de ander toe ga
maak nooit plannen voor mij in de tijd die ik bij de ander
ouder doorbreng
wees niet ontgoocheld als ik bij de ander ben en niets van me laat horen
geef mij niet voor de huisdeur als een pakje aan de ander af
haal mij op school of bij vrienden af, als je het niet kunt verdragen de andere te zien
maak geen ruzie als ik er bij ben
vertel me niets over dingen die ik nog niet begrijp
geef me de kans om mijn vriendjes naar elk van jullie
mee te brengen
maak geen ruzie over geld
maak er geen wedstrijd van wie mij het meest verwent
laat mijn leven zoveel mogelijk zoals het voor de scheiding was
blijf lief voor mijn grootouders
uit ; opvoeden doe je elke dag-door lieve swinnen
dit vind ik echt een mooie tekst waarin we veel terugvinden van wat er allemaal naar voor komt bij echtscheidingen, in veel gevallen "vechtscheidingen". dit komt de opvoeding van het kind zeker niet ten goede.
laat ons, ons best doen, om kinderen, kleinkinderen te helpen hun weg te vinden in deze wereld, waar ze nog zoveel moeten ontdekken en leren. ze zijn onze toekomst. ze zijn zo belangrijk!
Geschreven door dino om 15:50
Vrijdag 13 oktober 2006
prettig weekend !
ik wens alle bloggers en alle lezers van blogland een fijn weekend. geniet van de (misschien laatste!) zonnige dagen.groetjes, dino
Geschreven door dino om 17:45
Dinsdag 10 oktober 2006
INTEGRAAL
vorige keer maakte ik melding van "integraal".
"integraal" is een welzijnsschakel . dit zijn mensen die zich vrijwillig inzetten voor kansarmen , en andere mensen die weinig of geen kansen krijgen in de maatschappij. zij tonen respect en zetten zich in om armoede uit te sluiten.
integraal bevindt zich in het mooie brugge.
ik heb sowieso al iets met deze prachtige stad. dus is het voor mij een echt plezier om er eens naartoe te gaan. de vrijwilligers van integraal breien al sinds het begin mee, onder impuls van régine.
enkele weken terug schreef ik een kaartje aan zuster noëlla, die de "vrouw des huizes" is in het mooie gebouw in de rozendal 5 . ik bedankte haar en vertelde dat ik haar graag eens zou ontmoeten.
dat liet ze zich geen tweemaal zeggen, en ze nodigde mij promt uit eens een bezoekje te brengen.
vorige vrijdag was het dan zo ver.
zuster noëlla had me al zien voorbijrijden met de auto en stond me al op te wachten aan de deur.
ik heb nadien gezegd tegen mijn oudste dochter, dat dit één van de mooiste namiddagen van het laatste jaar was. de gezelligheid, de warmte die je daar ondervind, is niet te beschrijven.
dit huis is volledig gerenoveerd door vrijwilligers, en hoe !!!
het is echt prachtig, gezellig, mooi.... véél licht....
je voelt je er onmiddelijk thuis. zuster noëlla had de andere zusters en régine uitgenodigd voor een gezellig onder-onsje en een kop koffie.
eerst moest ik een beetje vertellen hoe ik met de dekentjes begonnen ben, en daarna vertelden zuster noëlla wat daar in het huis allemaal gebeurde.
de maandag, dinsdag en donderdagavond komen kinderen daar hun huiswerk maken met de hulp van vrijwilligers. en de kinderen komen héél graag, en krijgen daar het steuntje die ze nodig hebben om toch mee te kunnen in de klas. in de zomermaanden worden cursussen gegeven voor vreemdelingen zodat ze onze taal een beetje leren begrijpen. en....allemaal door vrijwilligers gegeven.
dit noem ik echt een "uniek project".
régine heeft me een rondleiding gegeven in het gebouw. ieder lokaal heeft de naam van een stripfiguur. dan is er nog een stille ruimte, die uitnodigt tot stilte en "zin zoeken". deze ruimte wordt soms gebruikt voor bezinning.
in de ontmoetingsruimte waar we onze babbel hielden, daar komen mensen samen om te praten, te knutselen, of gewoon om informatie te vragen. soms word één en ander georganiseerd.
het is echt een voorbeeld, dat zeker navolging verdient in steden of gemeenten.
zo'n projecten brengen mensen dichter bij elkaar , zij helpen mensen die het geluk niet hadden, die wij wel hebben.
zoals we onder elkaar zeiden : al die vrijwilligers komen nooit in de krant, worden niet ontvangen door de koning...ze doen alles onopvallend, met veel plezier en gratis!
het bezoek aan "integraal" heeft een diepe indruk op me nagelaten.
proficiat, zuster noëlla ! dank je régine, omdat je me met deze welzijnsschakel in contact bracht.
"integraal" is een welzijnsschakel . dit zijn mensen die zich vrijwillig inzetten voor kansarmen , en andere mensen die weinig of geen kansen krijgen in de maatschappij. zij tonen respect en zetten zich in om armoede uit te sluiten.
integraal bevindt zich in het mooie brugge.
ik heb sowieso al iets met deze prachtige stad. dus is het voor mij een echt plezier om er eens naartoe te gaan. de vrijwilligers van integraal breien al sinds het begin mee, onder impuls van régine.
enkele weken terug schreef ik een kaartje aan zuster noëlla, die de "vrouw des huizes" is in het mooie gebouw in de rozendal 5 . ik bedankte haar en vertelde dat ik haar graag eens zou ontmoeten.
dat liet ze zich geen tweemaal zeggen, en ze nodigde mij promt uit eens een bezoekje te brengen.
vorige vrijdag was het dan zo ver.
zuster noëlla had me al zien voorbijrijden met de auto en stond me al op te wachten aan de deur.
ik heb nadien gezegd tegen mijn oudste dochter, dat dit één van de mooiste namiddagen van het laatste jaar was. de gezelligheid, de warmte die je daar ondervind, is niet te beschrijven.
dit huis is volledig gerenoveerd door vrijwilligers, en hoe !!!
het is echt prachtig, gezellig, mooi.... véél licht....
je voelt je er onmiddelijk thuis. zuster noëlla had de andere zusters en régine uitgenodigd voor een gezellig onder-onsje en een kop koffie.
eerst moest ik een beetje vertellen hoe ik met de dekentjes begonnen ben, en daarna vertelden zuster noëlla wat daar in het huis allemaal gebeurde.
de maandag, dinsdag en donderdagavond komen kinderen daar hun huiswerk maken met de hulp van vrijwilligers. en de kinderen komen héél graag, en krijgen daar het steuntje die ze nodig hebben om toch mee te kunnen in de klas. in de zomermaanden worden cursussen gegeven voor vreemdelingen zodat ze onze taal een beetje leren begrijpen. en....allemaal door vrijwilligers gegeven.
dit noem ik echt een "uniek project".
régine heeft me een rondleiding gegeven in het gebouw. ieder lokaal heeft de naam van een stripfiguur. dan is er nog een stille ruimte, die uitnodigt tot stilte en "zin zoeken". deze ruimte wordt soms gebruikt voor bezinning.
in de ontmoetingsruimte waar we onze babbel hielden, daar komen mensen samen om te praten, te knutselen, of gewoon om informatie te vragen. soms word één en ander georganiseerd.
het is echt een voorbeeld, dat zeker navolging verdient in steden of gemeenten.
zo'n projecten brengen mensen dichter bij elkaar , zij helpen mensen die het geluk niet hadden, die wij wel hebben.
zoals we onder elkaar zeiden : al die vrijwilligers komen nooit in de krant, worden niet ontvangen door de koning...ze doen alles onopvallend, met veel plezier en gratis!
het bezoek aan "integraal" heeft een diepe indruk op me nagelaten.
proficiat, zuster noëlla ! dank je régine, omdat je me met deze welzijnsschakel in contact bracht.
Geschreven door dino om 17:53
Zaterdag 7 oktober 2006
1 jaar na de aardbeving
morgen 8 oktober is het precies één jaar geleden dat een zware aardbeving pakistan trof ! 80 000 mensen verloren daarbij het leven. miljoenen mensen verloren hun huis . de ravage was enorm !
vandaag één jaar later leven nog steeds 2 000 000 daklozen in tentenkampen... en gaan wéér een koude winter tegemoet. vooral in de moeilijk bereikbare dorpjes is de toestand schrijnend.
het voorbije jaar heeft mijn leven voorgoed en grondig veranderd !!!
na een zware periode in mijn persoonlijk leven, had ik opeens een doel, een uitdaging.
ik leerde dat je als enkeling toch nog iets kan bereiken. ik leerde héél toffe mensen kennen, waar ik een warme vriendschap voor het leven mee opbouwde.
dat is in de eerste plaats antoinette van huffel. deze vrouw uit vinkt heeft me de eerste dag al gebeld, en aangeboden me te helpen. ze zette de omstreken van vinkt en deinze aan het breien , naaide samen met haar crea-club de lapjes aan elkaar, voerde de breiwol rond, en haalde de lapjes op. ongelofelijk wat zij voor mij betekent.
dan zijn er ook de zusters cécil en noëlla van ruiselede, die samen met hun missiekring ook ontelbare dekens vervaardigden. ik voel me zo goed bij hen. de rust die ik daar ervaar, daar kan niets tegen op.
dan heb je régine mesuere uit brugge, een vrouw die niet bekend is , maar zeker een nobelprijs verdient voor haar onbaatzuchtige inzet voor de medemensen, voor de kansarmen. vanuit die ingesteldheid belde ze me en stelde voor om al de lapjes die ze in brugge breiden te verzamelen zodat ik alleen bij haar moest komen om ze allemaal mee te hebben. via haar leerde ik ook "integraal" kennen in brugge. dit is een vzw die kansarmen en vreemdelingen helpen.
ik vertel er later meer over.
annie fredrick van drongen en onze wolvriendin martine , die samen een groepje vrouwen in drongen vormden , die niet meer willen en kunnen stoppen met breien! het is een klein netwerkje geworden , waar monique lataire uit eeklo ook een belangrijke schakel vormt. zij brengt de lapjes uit drongen ( via haar man die bij annie werkt) bij mij thuis.
annie is een héél goede vriendin van me geworden, we zitten op dezelfde golflengte.
mijn leven is zoveel zinvoller geworden.
ik hoop dat alle mensen die breiden, wol gaven of lapjes aan elkaar naaiden, ook dat gevoel hebben dat ze "een stukje warmte" doorgeven aan mensen, die het niet zo getroffen hebben als wij.
als ik de laatste dagen de artikelen in de krant lees over pakistan, over de mensen die daar nog steeds in tenten leven, dan weet ik dat we er nog héé lang mogen mee doorgaan.
alleen zou ik willen dat we wat meer hulp kregen van de politiek of zo, om al wat we maken voor pakistan daar ter plaatse te krijgen.
ik begon deze actie, zonder te weten hoe alles daar terecht zou komen. door een brief aan onze koning kon ik een eerste lading meegeven met een vliegtuig van het belgisch leger. maar sindsdien kon ik niets meer naar pakistan versturen, wel naar andere plaatsen waar nood is. doch mijn voornaamste bekommernis is pakistan. daar hebben ze onze dekens hard nodig, maar ook andere materialen en goederen.
ik hoop dat onze politici na 8 oktober, die voor hen een belangrijke dag is, echt werk zullen maken om deze projecten hun steun te geven. er gaat véél geld verloren aan dingen die niet zo belangrijk zijn.
wat wel belangrijk is , is dat ieder mens op onze aarde recht heeft op leven, op voeding, scholing, een dak boven zijn hoofd.
hier bij ons is dat voor de meesten een vanzelfsprekendheid, we staan er dikwijls niet meer bij stil dat het niet overal zo is.
ik vraag aan iedereen die mijn blog leest, morgen eens een minuutje aan de mensen in pakistan te denken.
ik dank u hier allen voor!
Geschreven door dino om 14:11
Woensdag 4 oktober 2006
vrijwilligers zijn wondere mensen
ik wil hier vandaag eens een tekst neerzetten die in het maandbladje van wereldmissiehulp verscheen. ik vind het zo bijzonder en wil ermee alle vrijwilligers die zich op één of ander vlak inzetten voor de medemens bedanken. ( ik wil daarbij ook niet vergeten dat talloze vrijwilligers zich ook inzetten om dierenleed te voorkomen )
vrijwilligers zijn wondere mensen
vrijwilligers zijn wondere mensen,
waarom doen zij dat?
waarom zetten zij zich in?
tien, vijftien, twintig jaar, waarom?
er zijn geen zegebulletins, geen prijzen,
geen eer.
wat zij doen en jarenlang volhouden
doen zij vrijwillig, volkomen gratis.
het kost hun tijd en geld.
zij vragen niet om dank.
zij hebben geen naam die genoemd wordt
in kranten en journaals.
hun naam staat er alleen maar
dankbaar en onuitwisbaar geschreven
in de palm van Gods hand,
en in het hart van hen,
voor wie zij een oase waren,
midden in de woestijn.
vrijwilligers zijn wondere mensen.
wie niet dienen wil,
dient tot niets, stellen zij.
relaties van wederzijdse uitbuiting
moeten plaats maken voor relaties van
wederzijdse hulp en dienst.
************
vrijwilligers zijn wondere mensen
vrijwilligers zijn wondere mensen,
waarom doen zij dat?
waarom zetten zij zich in?
tien, vijftien, twintig jaar, waarom?
er zijn geen zegebulletins, geen prijzen,
geen eer.
wat zij doen en jarenlang volhouden
doen zij vrijwillig, volkomen gratis.
het kost hun tijd en geld.
zij vragen niet om dank.
zij hebben geen naam die genoemd wordt
in kranten en journaals.
hun naam staat er alleen maar
dankbaar en onuitwisbaar geschreven
in de palm van Gods hand,
en in het hart van hen,
voor wie zij een oase waren,
midden in de woestijn.
vrijwilligers zijn wondere mensen.
wie niet dienen wil,
dient tot niets, stellen zij.
relaties van wederzijdse uitbuiting
moeten plaats maken voor relaties van
wederzijdse hulp en dienst.
************
Geschreven door dino om 07:28
Maandag 2 oktober 2006
chand
gisteravond kreeg ik een mail van chand. dat is de jongeman uit pakistan, die ik leerde kennen via dokter lieve van ermen. hij is een vriend van haar zoon, en studeerde in belgië. ondertussen heeft hij werk.
straks op 8 oktober is het een jaar geleden dat een aardbeving zijn land trof. hij vertelde dat de winter daar weer in aantocht is, maar er nog niet zo heel veel veranderd is voor de mensen daar. hij bedankte me nog eens voor wat wij allemaal met de dekens gedaan hebben voor de pakistaanse mensen. ik heb hem verzekerd dat wij nog steeds dekens maken, en ik wereldmissiehulp zou contacteren om nog eens een lading naar pakistan te sturen.
dat heb ik ook onmiddelijk gedaan via een mail, en ik hoop zo spoedig mogelijk antwoord te krijgen. we zien wel wat dat oplevert.
straks op 8 oktober is het een jaar geleden dat een aardbeving zijn land trof. hij vertelde dat de winter daar weer in aantocht is, maar er nog niet zo heel veel veranderd is voor de mensen daar. hij bedankte me nog eens voor wat wij allemaal met de dekens gedaan hebben voor de pakistaanse mensen. ik heb hem verzekerd dat wij nog steeds dekens maken, en ik wereldmissiehulp zou contacteren om nog eens een lading naar pakistan te sturen.
dat heb ik ook onmiddelijk gedaan via een mail, en ik hoop zo spoedig mogelijk antwoord te krijgen. we zien wel wat dat oplevert.
Geschreven door dino om 08:00
Vrijdag 29 september 2006
de weduwen van 11 september
vorige zondag was ik jarig. van mijn jongste dochter kreeg ik een reuze herfstboeket en een grote door leonidaspralines (slecht voor de lijn!!!!!! maar o zo lekker!!!!)
van mijn oudste dochter kreeg ik een boekenbon van standaard boekhandel.
gisteren ben ik dan eens langsgeweest om mij enkele boeken aan te schaffen.
eerst en vooral koos ik het nieuwe boek van pascal vyncke, aan wie wij allemaal op seniorennet zoveel mooie uren computeren te danken hebben. dit boek wou ik dus , net als zijn andere boeken niet missen.
het tweede boek werd de complete huishoudbijbel en tot slot het prachtige boek : de weduwen van 11 september.
dit is het waar gebeurd verhaal van vier vrouwen die op deze fatale dag hun man verloren .
het is een dik boek, waarin de vier vrouwen vertellen hoe ze elkaar vonden , en samen het drama proberen te verwerken. ze vinden enorm veel steun bij elkaar. het is een echte aanrader !
gistermiddag had ik twee vriendinnen op bezoek van Beke (Waarschoot) zij hadden een ganse lading truitjes en dekens bij, die zij tijdens de zomermaanden maakten.
we hebben er een gezellig onderonsje van gemaakt. tis altijd leuk als je zo eens mensen op bezoek krijgt, en je hen persoonlijk kan bedanken, en eens met hen praten.
voor het weekend wens ik jullie allemaal prachtig weer en een tip voor een mooie uitstap is zeker niet moeilijk : verschillende bedrijven zetten hun deuren open voor het publiek, en hier in eeklo gaat de grootste rommelmarkt van oost-vlaanderen door. echt de moeite waard !
van mijn oudste dochter kreeg ik een boekenbon van standaard boekhandel.
gisteren ben ik dan eens langsgeweest om mij enkele boeken aan te schaffen.
eerst en vooral koos ik het nieuwe boek van pascal vyncke, aan wie wij allemaal op seniorennet zoveel mooie uren computeren te danken hebben. dit boek wou ik dus , net als zijn andere boeken niet missen.
het tweede boek werd de complete huishoudbijbel en tot slot het prachtige boek : de weduwen van 11 september.
dit is het waar gebeurd verhaal van vier vrouwen die op deze fatale dag hun man verloren .
het is een dik boek, waarin de vier vrouwen vertellen hoe ze elkaar vonden , en samen het drama proberen te verwerken. ze vinden enorm veel steun bij elkaar. het is een echte aanrader !
gistermiddag had ik twee vriendinnen op bezoek van Beke (Waarschoot) zij hadden een ganse lading truitjes en dekens bij, die zij tijdens de zomermaanden maakten.
we hebben er een gezellig onderonsje van gemaakt. tis altijd leuk als je zo eens mensen op bezoek krijgt, en je hen persoonlijk kan bedanken, en eens met hen praten.
voor het weekend wens ik jullie allemaal prachtig weer en een tip voor een mooie uitstap is zeker niet moeilijk : verschillende bedrijven zetten hun deuren open voor het publiek, en hier in eeklo gaat de grootste rommelmarkt van oost-vlaanderen door. echt de moeite waard !
Geschreven door dino om 20:22
Zaterdag 23 september 2006
weer een jaartje ouder...
nog enkele uurtjes en ik ben weer jarig.op 24 september 1953 zag ik in blankenberge het levenslicht.
mijn ouders waren een jaar gehuwd en nog steeds was mijn moeder niet zwanger.
kerstnacht 1952 gingen ze naar de nachtmis in blankenberge, en om 12 uur middernacht wensten ze allebei in hun binnenste een kind.
thuisgekomen van de nachtmis, zei mijn mama wat ze gewenst had, mijn vader zei dat hij net hetzelfde had gewenst. en zie...9 maand later ben ik geboren !
ze hadden een moeilijk jaar achter de rug, maar waren dolgelukkig met hun eersteling.
ik weet morgennamiddag zullen mijn ouders hier komen om me geluk te wensen met mijn verjaardag. dat doen ze ieder jaar.
vooral met mijn pa heb ik een heel speciale band. als kleuter ging ik vaak met hem mee naar de boeren, toen hij varkens ging kopen (mijn vader was vroeger veehandelaar) .
ik ben heel blij dat mijn ma en hij nog gezond zijn, en ik dit nog elk jaar met hen kan vieren. ze zijn nu 78 en 75 jaar. en ik word er 53 !
de tijd staat niet stil, maar het voornaamste is dat we plezier hebben in ons leven en voldoening met wat we doen.
en dat heb ik zeker !!!!
de dekentjes voor pakistan zijn nu HET DOEL in mijn leven .
mijn pa en man zijn bijzonder fier dat ik me hiervoor inzet, maar dat gevoel kreeg ik van hen mee.
ik wens dan ook alle mensen , die ook op 24 september verjaren, ook een gelukkige verjaardag !
Geschreven door dino om 20:29
Zaterdag 23 september 2006
céline dion
wat u misschien nog niet wist is dat ik fan ben van céline dion, en één van de mooiste liedjes is voor mij toch "goodbye". dit is een soort ode aan de moederfiguur, die ons vroeg of laat zal ontvallen. deze week kon ik de nederlandse vertaling ervan bemachtigen, en deze tekst wil ik hier even neerschrijven :
Jij schonk mij het leven, mama
veranderde een baby in een dame
en alles wat jij te bieden had, mama
was een belofte van een liefde voor altijd.
nu weet ik dat er geen enkele andere liefde is
zoals die van een moeders liefde voor haar kind
ik weet dat liefde, die zo volmaakt is
op een dag moet gaan, moet afscheid nemen
afscheid is het droevigste woord dat ik ooit zal horen
afscheid is de laatste keer dat ik je bij me heb
op een dag zal jij dat woord zeggen en zal ik huilen
het zal mijn hart breken om van jou afscheid te nemen
jij gaf me de liefde, mama
veranderde een jong meisje in een vrouw
en mama alles wat ik ooit nodig had was,
een garantie van jou liefde voor mij
want ik weet dat er geen enkele liefde is
zoals die van een moeders liefde voor haar kind
het doet zo vreselijk pijn dat iets dat zo sterk is
op een dag weg zal zijn, moet afscheid nemen
afscheid is het droevigste woord dat ik ooit zal horen
afscheid is de laatste keer dat ik je bij me heb
op een dag zal jij dat woord zeggen en zal ik huilen
het zal mijn hart breken om van jou afscheid te nemen
maar die liefde die jij gaf zal altijd voort blijven leven
jij zal er altijd zijn als ik val
jij neemt mijn zwakte en maakt mij sterk
ik zal altijd van je houden tot voor altijd komt
en wanneer je me nodig hebt
zal ik er voor je zijn
ik zal er je hele leven zijn
ik zal er zijn, dat beloof ik je mama
ik zal je vuurbaken zijn in de donkerste nacht
ik zal je vleugels ziijn die je kapotte vlucht besturen
ik zal jouw schuilplaats zijn in de zwaarste storm
en ik zal altijd van je houden tot voor altijd komt
afscheid is het droevigste woord dat ik ooit zal horenµop een dag zal jij dat woord zeggen en zal ik huilen
het zal mijn hart breken om van jou afscheid te nemen
totdat we elkaar opnieuw tegenkomen
tot dan
tot ziens....
*****
Geschreven door dino om 20:08
Vrijdag 22 september 2006
eerbied voor land-en tuinbouw
ik was net eens aan het rondkijken bij mijn favoriete blogs. bij louisa (https://blog.seniorennet.be/louisa ) las ik iets wat me aangreep : louisa woont in wolvertem-meise en teelt bloemen. ze hebben ook een kleine paardenfokkerij. toen ze zonnebloemen aan het oogsten waren, plukten fietsers die voorbij kwamen zomaar bloemen, en reden er gewoon mee door. bloemen waar zij zoveel werk aan heeft , en die dienen om verkocht te worden, en dus hun inkomen te verschaffen.....het mag eens gezegd worden dat sommige mensen weinig respect tonen voor het werk van de land-en tuinbouw. alles wat op onze tafel komt, komt onvermijdelijk van bij de boer of tuinbouwer. die mensen werken weekdag en zondag. veel opbrengst hangt af van het weer en andere faktoren.
op verlof gaan, gaat voor veel van die mensen niet, zeker niet diegenen die dieren hebben.
als je op het platteland fietst of wandelt, dan ruik je gewoon de frisse lucht, iets wat je in stad of in industriezone niet kan zeggen. toch trekt men zijn neus op als een boer mest aan het verspreiden is...
ik bewonder de land - en tuinbouwers.
zij werken recht vanuit de natuur. zij bewerken het land, die er anders misschien verwilderd zou bijliggen. als we eens zien hoe het elders gesteld is, en voornamelijk langs snelwegen, daar wordt het groen zo goed niet onderhouden.
zij kweken varkens en koeien, dit vraagt ook veel tijd en energie, en ze moeten alles steeds in de gaten houden zodat ze onmiddelijk opmerken als er een dier ziek wordt.
hun inkomen staat nooit vast, alles is afhankelijk van faktoren.
zij moeten nooit staken, want dan komt er geen geld binnen, en de dieren moeten altijd verzorgd worden...
èn...je moet er echt een hart voor hebben, je moet echt van de natuur houden, van de dieren houden, anders kan je dit leven niet aan. dus laat ons deze mensen in ere houden. indien zij er niet waren, zouden we alles uit het buitenland moeten kopen. véél duurder en mindere kwaliteit.
geniet ook eens van de pracht van de natuur, nu zijn ze de maïs aan het afrijden, daarna ploegen ze de velden en leggen ze weer klaar om in het voorjaar weer te planten.
je ziet de koeien , kalfjes, paarden en veulens nog in de weide lopen, straks moeten ze op stal. het is zalig, een fietstocht door de velden...en zo gezond!
aan iedereen een zonnig weekend gewenst. groetjes, dino
Geschreven door dino om 07:52
Woensdag 20 september 2006
mijn jongste dochter jarig
vandaag is mijn jongste dochter jarig. 27 jaar geleden om 00.05u werd ze geboren. 4,400 kg en 56 cm....ons inge was zo content dat ze een zusje had (een broertje wilde ze niet) .
vandaag vraag ik me af : waar is de tijd gebleven?
ze is nu een hele mooie jonge vrouw, heel zelfstandig, heel toegewijd aan haar patiënten.
gisteren was ze net drie jaar getrouwd met sven, een bijou van een schoonzoon.
kinderen hebben ze nog niet maar wel twee honden. je hebt ze misschien al eens gezien in de kolom aan de linkerkant. zijn ze niet prachtig?
eerst hadden ze tommy, de zwarte amerikaanse cocker, en daarna is tiegan gekomen. ze komen wondergoed overeen.
t zijn net hun kinderen, ze doen er alles voor, en krijgen er zo veel liefde van terug.
vandaag mocht ik in brugge 1000 lapjes gaan ophalen aan de karel de stoutelaan 63. die mevrouw zet zich enorm in voor mij. ze haalt lapjes op bij alle mensen in brugge die voor mij breien zodat ik alles bij haar kan komen ophalen. dit verdient echt een bloemetje hoor. en vandaag was er niet alleen de grote hoeveelheid lapjes. ze had eveneens 18 grote lapjestruien (!) om mee te geven. dus we zijn weer gestart....
Geschreven door dino om 21:31
Vrijdag 15 september 2006
zonnig weekend in t vooruitzicht
het ziet er naar uit dat de zon ons in het weekend nog zal verwennen. ik wens iedereen dus een mooi weekend. tis zondag trein-, tram- , en bus-dag. het is ook "dag van de landbouw" . dus reden genoeg om er eens op uit te trekken en eens op bezoek te gaan op één of ander landbouwbedrijf in de buurt. tis leuk en in sommige boerderijen kan je ook lekkere verse zuivelprodukten kopen.
groetjes en tot volgende week! dino
Geschreven door dino om 19:59
Donderdag 14 september 2006
een waarheid
het is verkeerd criminelen te vergelijken met beesten.beesten zijn véél beter.
"een beest van een mens" , zeggen ze over iemand die een ander mens wreedaardig vermoordt.
maar dat klopt niet :
dieren doden geen soortgenoten
dat doet alleen de mens
nochtans zijn de meeste zoogdieren beter uitgerust om elkaar te bekampen
maar in een gevecht stoppen ze als de soortgenoot zich overgeeft
dieren hebben "remreflexen", mensen niet.....
(jef vermassen)
de laatste dagen volgde ik in de krant het proces waarbij een stiefmoeder en haar zoon terechtstaan op de moord van een jong, mooi, levenslustig meisje, voor wie het leven pas begon...
en zo zijn er nog veel gevallen, waarbij wij ons afvragen : hoe is zoiets mogelijk????
een antwoord is moeilijk te vinden. de daders weten het misschien zelf soms niet.
maar het veroorzaakt héél véél leed, en voor de mensen die achterblijven, blijft een grote , niet op te vullen leegte. hun leven is nooit meer hetzelfde.
vandaag sta ik speciaal stil bij die mensen, die moeten leven met een leegte, die moeten leven zonder hun geliefde vrouw, man, dochter, zoon.....
vermoord, of omgekomen in een ongeval....
het leven zou zoveel mooier kunnen zijn, als al die criminaliteit niet zou bestaan, maar dit is natuurlijk een utopie.
maar volgens mij begint alles met verdraagzaamheid. we maken soms ruzie om futiliteiten, bekijken mensen omdat ze anders zijn...
is het niet aangenamer elkaar te helpen, blank of zwart, rijk of arm ?
Geschreven door dino om 15:37
Dinsdag 12 september 2006
willem vermandere
zoals ik alle weken geleden vertelde gaat momenteel, nog tot 1 oktober een tentoonstelling door in het klooster van ruiselede over de werken van willem vermandere.
zaterdag om 15.30u werd deze tentoonstelling ter gelegenheid van "Illud Mane" plechtig geopend.
talrijke genodigden waren aanwezig, en we konden allemaal genieten van de prachtige werken van willem vermandere.
in 1940 werd hij geboren in het west-vlaamse Lauwe.
als kind was hij lid van de dorpsharmonie. hij studeerde latijn-grieks.
aan de universiteit studeerde hij godsdienstwetenschappen en gaf na zijn studies drie jaar les in Nieuwpoort.
wij kennen hem als zanger en schrijver. al wat willem niet in zijn muziek en gedichten vind, kan hij kwijt in zijn beeldhouwwerken en schilderijen, van kleine tekeningen tot grote beelden en wonderbaarlijke schilderijen. op alle manieren doet vermandere zijn ding.
in 1960 maakte hij zijn eerste beelden in hout, vanaf 1995 maakt hij steeds meer beelden in smeedijzer.
ook maakt de kunstenaar in willem tekeningen, houtsneden en lino's, het schilderwerk doet hij met acryl en olieverf.
dit en nog meer over hem kan je nog vinden op zijn website : www.willemvermandere.be
ik hoef niet te vertellen dat de werken echt prachtig zijn!
willem zelf gaf een korte toelichting over zijn werk, en speelde ook nog wat klarinet.
door het mooie weer, kon de receptie in de tuin doorgaan.
ik was héél blij zuster cécil en zuster noëlla weer te zien. ze vertelden me dat er weeral wat dekentjes klaarliggen, en ze de laatste dinsdag van september opnieuw samenkomen met de missiekring.
ik hoop dat nog héél véél mensen de tentoonstelling zullen bezoeken , en het is ook dank zij de zusters dat deze kan doorgaan in zo'n mooie passende omgeving.
zij hebben echt een hart van goud, deze zusters, dat kan ik wel zeggen.
zaterdag om 15.30u werd deze tentoonstelling ter gelegenheid van "Illud Mane" plechtig geopend.
talrijke genodigden waren aanwezig, en we konden allemaal genieten van de prachtige werken van willem vermandere.
in 1940 werd hij geboren in het west-vlaamse Lauwe.
als kind was hij lid van de dorpsharmonie. hij studeerde latijn-grieks.
aan de universiteit studeerde hij godsdienstwetenschappen en gaf na zijn studies drie jaar les in Nieuwpoort.
wij kennen hem als zanger en schrijver. al wat willem niet in zijn muziek en gedichten vind, kan hij kwijt in zijn beeldhouwwerken en schilderijen, van kleine tekeningen tot grote beelden en wonderbaarlijke schilderijen. op alle manieren doet vermandere zijn ding.
in 1960 maakte hij zijn eerste beelden in hout, vanaf 1995 maakt hij steeds meer beelden in smeedijzer.
ook maakt de kunstenaar in willem tekeningen, houtsneden en lino's, het schilderwerk doet hij met acryl en olieverf.
dit en nog meer over hem kan je nog vinden op zijn website : www.willemvermandere.be
ik hoef niet te vertellen dat de werken echt prachtig zijn!
willem zelf gaf een korte toelichting over zijn werk, en speelde ook nog wat klarinet.
door het mooie weer, kon de receptie in de tuin doorgaan.
ik was héél blij zuster cécil en zuster noëlla weer te zien. ze vertelden me dat er weeral wat dekentjes klaarliggen, en ze de laatste dinsdag van september opnieuw samenkomen met de missiekring.
ik hoop dat nog héél véél mensen de tentoonstelling zullen bezoeken , en het is ook dank zij de zusters dat deze kan doorgaan in zo'n mooie passende omgeving.
zij hebben echt een hart van goud, deze zusters, dat kan ik wel zeggen.
Geschreven door dino om 07:14
Vrijdag 8 september 2006
lagere school van drongen
vandaag was ik niet alleen gelukkig omdat de zon scheen, maar ook omdat ik samen met annie een bezoek mocht brengen aan de lagere school van drongen.
juffrouw chris had me uitgenodigd om aan de kinderen van het vijfde en zesde leerjaar te komen vertellen hoe ik aan de actie begonnen ben, en waar die dekentjes naartoe gingen.
alle kinderen luisterden aandachtig en waren vol bewondering toen ik enkele dekens en truitjes toonde. ze gaven die aan elkaar door, en voelden meteen hoeveel warmte zo'n dekentje geeft.
toen de juf vroeg of ze wilden meewerken, en of er mama's of oma's waren die misschien zouden kunnen helpen om de lapjes aan elkaar te naaien, waren ze heel enthousiast.
ik kan me voorstellen dat ze deze avond aan hun ouders en grootouders zullen vertellen waarover we het hadden, en ook hulp zullen vragen.
en weer kwam hetzelfde naar voor :
ONZE KINDEREN HEBBEN EEN GROOT HART VOOR DE MINDERBEDEELDEN !
dat staat als een paal boven water, in elke school waar ik reeds kwam hoor ik hetzelfde : nog nooit waren de kinderen zo enthousiast om aan iets mee te werken.
het kost geen geld, de restjes wol worden opgewerkt, het resultaat mag gezien worden !
annie en ik waren zo blij met ons bezoek, en hopen later misschien nog eens te kunnen terugkomen .
ik dank hierbij juffrouw chris en haar collega voor de hartelijke ontvangst, de kinderen voor hun grote luisterbereidheid en hun enthousiasme.
dan wil ik nog iets zeggen over iets waar ik echt naar opkeek : één meisje in de klas van juf chris bleek niet te kunnen horen. via een soort zendertje en een hoorapparaatje kon het meisje toch alles volgen.
dit vond ik nu echt fantastisch : vroeger zou dit kind naar een speciale school gegaan zijn......nu, kan dit meisje naar een gewone school !
als dat niet prachtig is...
Geschreven door dino om 18:53