prettig weekend !

morgen 8 oktober is het precies één jaar geleden dat een zware aardbeving pakistan trof !  80 000 mensen verloren daarbij het leven.  miljoenen mensen verloren  hun huis .  de ravage was enorm !
vandaag één jaar later leven nog steeds 2 000 000 daklozen in tentenkampen...  en gaan wéér een koude winter tegemoet. vooral in de moeilijk bereikbare dorpjes  is de toestand schrijnend.

het voorbije jaar heeft mijn leven voorgoed en grondig veranderd !!!
na een zware periode in mijn persoonlijk leven,  had ik opeens een doel,  een uitdaging. 
ik leerde dat je als enkeling toch nog iets kan bereiken.  ik leerde héél toffe mensen kennen,  waar ik een warme vriendschap voor het leven mee opbouwde. 

dat is in de eerste plaats antoinette van huffel.  deze vrouw uit vinkt heeft me de eerste dag al gebeld,  en aangeboden me te helpen.  ze zette de omstreken van vinkt en deinze aan het breien ,  naaide samen met haar crea-club de lapjes aan elkaar,  voerde de breiwol rond, en haalde de lapjes op.  ongelofelijk wat zij voor mij betekent.
dan zijn er ook de zusters cécil en noëlla van ruiselede,  die samen met hun missiekring ook ontelbare dekens vervaardigden.  ik voel me zo goed bij hen.  de rust die ik daar ervaar,  daar kan niets tegen op.
dan heb je régine mesuere uit brugge,  een vrouw die niet bekend is ,  maar zeker een nobelprijs verdient voor haar onbaatzuchtige inzet voor de medemensen,  voor de kansarmen.  vanuit die ingesteldheid belde ze me en stelde voor om al de lapjes die ze in brugge breiden te verzamelen zodat ik alleen bij haar moest komen om ze allemaal mee te hebben.  via haar leerde ik ook "integraal" kennen in brugge.  dit is een vzw die kansarmen en vreemdelingen helpen. 
ik vertel er later meer over.

annie fredrick van drongen en onze wolvriendin martine ,  die samen een groepje vrouwen in drongen vormden ,  die  niet meer willen en kunnen stoppen met breien!  het is een klein netwerkje geworden ,  waar monique lataire uit eeklo ook een belangrijke schakel vormt.  zij brengt de lapjes uit drongen  ( via haar man die bij annie werkt)   bij mij thuis.
annie is een héél goede vriendin van me geworden, we zitten op dezelfde golflengte.

mijn leven is zoveel zinvoller geworden. 
ik hoop dat alle mensen die breiden,  wol gaven of lapjes aan elkaar naaiden,  ook dat gevoel hebben dat ze "een stukje warmte" doorgeven aan mensen,  die het niet zo getroffen hebben als wij.
als ik de laatste dagen de artikelen in de krant lees over pakistan,  over de mensen die daar nog steeds in tenten leven,  dan weet ik dat we er nog héé lang mogen mee doorgaan.
alleen zou ik willen dat  we wat meer hulp kregen van de politiek of zo,  om al wat we maken voor pakistan daar ter plaatse te krijgen.
ik begon deze actie,  zonder te weten hoe alles daar terecht zou komen.  door een brief aan onze koning kon ik een eerste lading meegeven met een vliegtuig van het belgisch leger.  maar sindsdien kon ik niets meer naar pakistan versturen,  wel naar andere plaatsen waar nood is.  doch mijn  voornaamste bekommernis is pakistan.  daar hebben ze onze dekens hard nodig,  maar ook andere materialen en goederen. 

ik hoop dat onze politici na 8 oktober,  die voor hen een belangrijke dag is,  echt werk zullen maken   om  deze projecten hun steun te geven.  er  gaat véél geld verloren aan dingen die niet zo belangrijk zijn. 
wat wel belangrijk is ,  is dat ieder mens op onze aarde recht heeft op leven,  op  voeding,  scholing,  een dak boven zijn hoofd. 
hier bij ons is dat voor de meesten een vanzelfsprekendheid,  we staan er dikwijls niet meer bij stil dat het niet overal zo is.

ik vraag aan iedereen die mijn blog leest,  morgen eens een minuutje aan de mensen in pakistan te denken.
ik dank u hier allen voor!

vandaag was ik niet alleen gelukkig omdat de zon scheen,  maar ook omdat ik samen met annie een bezoek mocht brengen aan de lagere school van drongen.
juffrouw chris had me uitgenodigd om aan de kinderen van het vijfde en zesde leerjaar te komen vertellen  hoe ik aan de actie begonnen ben,  en waar die dekentjes naartoe gingen.
alle kinderen luisterden aandachtig en waren vol bewondering  toen ik enkele dekens en truitjes toonde.  ze gaven die aan elkaar door,  en voelden meteen hoeveel warmte zo'n dekentje geeft.
toen de juf vroeg of ze wilden meewerken,  en of er mama's of oma's waren die misschien zouden kunnen helpen om de lapjes aan elkaar te naaien,  waren ze  heel enthousiast. 
ik kan me voorstellen dat ze deze avond aan hun ouders en grootouders zullen vertellen waarover we het hadden,  en ook hulp zullen vragen.
en weer kwam hetzelfde naar voor :
ONZE KINDEREN HEBBEN EEN GROOT HART  VOOR DE MINDERBEDEELDEN !
dat staat als een paal boven water,  in elke school waar ik reeds kwam hoor ik hetzelfde :  nog nooit waren de kinderen zo enthousiast om aan iets mee te werken.
het kost geen geld,  de restjes wol worden opgewerkt,  het resultaat mag gezien worden !
annie en ik waren  zo blij met ons bezoek,  en hopen later misschien nog eens te kunnen terugkomen .
ik dank hierbij juffrouw chris en haar collega voor de hartelijke ontvangst,  de kinderen voor hun grote luisterbereidheid en hun enthousiasme.
dan wil ik nog iets zeggen over iets waar ik echt naar opkeek :  één meisje in de klas van juf chris bleek niet te kunnen horen.  via een soort zendertje en een hoorapparaatje kon het meisje toch alles volgen. 
dit vond ik nu echt fantastisch :  vroeger zou dit kind naar een speciale school  gegaan zijn......nu,  kan dit meisje naar een gewone school !
als dat niet prachtig is... 

ik had de kleinkinderen beloofd dat ze elk om beurt een dagje bij mij mochten komen en we dan samen iets gingen doen.  dinsdag was het de beurt aan fien.  het was een regenachtige dag dus kon ik  niet ergens naar een speelplein,  maar we namen genoegen met mc donalds : een lekker ijsje en spelen in het ballenbad,  vond ze ook fijn.  we gingen ook langs bij mijn jongste dochter,  maar eigenlijk had ze méér aandacht voor de honden.  daarna heb ik haar getrakteerd op een nieuwe outfit,  en dat vond ze de max !  ze zag er ook beeldig uit met haar nieuwe rok, vest,  en bijpassende muts en sjaal. 
gisteren was het dan de beurt aan tom,  die was zo gelukkig als wat.  een dag met zijn mémé,  daar kijkt hij echt naar uit.  en je kan hem met niet meer plezieren dan ergens te gaan waar ze dieren hebben.  de liefde voor de dieren gaat bij hem voor alles.  ook hij kreeg een nieuwe tenue.  hij moest op tijd weer naar huis want vandaag begon de school,  en moest hij uitgeslapen zijn.
en vandaag was het dan de grote dag,  vooral voor fien die naar het eerste leerjaar gaat.
zopas ben ik hun boeken gaan halen,  om te kaften.  iets wat ik altijd héél graag doe,  en ik ben zo blij dat ik dat elk jaar nog eens kan doen voor mijn kleinkinderen.
ik denk dat waarschijnlijk véél grootouders dit zullen doen dit weekend,  of ben ik verkeerd???
ik wens iedereen een fijn weekend,  en dat het zonnetje zich nu maar weer laat zien.....