ik kreeg een mailtje van monique. zij is moeder van één van de caspers. dit is een sportclubje voor gehandicapte kinderen uit aalst. elke zaterdagvoormiddag komen ze samen in een sporthal.daar leren ze de verschillende sporten kennen : de reglementen en alles wat erbij komt, en daarna proberen ze het eens. de moeders van de caspers zitten dan samen in een ruimte ernaast waar ze de kinderen kunnen zien. ze praten wat , bij een kopje koffie. monique stelde dus voor dat ze hun breinaalden zouden bovenhalen en voor ons doel breien. dat vond ik echt tof! ik beloofde de lapjes persoonlijk te komen afhalen, zodat ik ook eens kon zien wat de caspers deden. zo gezegd zo gedaan : op een zaterdagvoormiddag ging ik samen met sandra, die me trouw helpt om de lapjes aan elkaar te zetten, naar aalst. sandra is 29, lerares lichamelijke opvoeding, speelt ook ijshockey, is bij de scouts.... dus kon ik niemand beter meenemen. in de sporthal aangekomen konden we genieten van een gezellige babbel met de moeders en ondertussen zagen we de caspers genieten van hun sport-uurtje. sandra en ik vonden dit echt een mooi initiatief, en de kinderen zijn zichtbaar héél gelukkig met deze vorm van ontspanning, waar geen competitiedruk aan te pas komt. na het sporten overhandigden ze ons de kleurige lapjes, allemaal netjes per grootte verpakt. dank je monique en de andere mama's van de caspers, en ook de caspers zelf. ik weet niet of jullie het al gemerkt hebben, maar het liedje dat jullie horen op mijn blog is dat van "casper". niet toevallig...... dino
meester koen van de basisschool van merchtem, was één van de vele mensen die reageerden op mijn oproep. de kinderen van ter dreef gingen massaal aan het breien, ook hun familie en de kav van merchtem ging aan de slag. trots was meester koen dan ook toen hij me mailde dat ze meer dan 1000 lapjes hadden klaarstaan. hij vroeg of ik ze persoonlijk wilde komen halen, wat ik graag deed. het was een echt een toffe ervaring die glunderende gezichtjes te zien. ze waren zo fier! en terecht!!! samen hebben we wat zitten praten, en ze stelden me vragen over hoe we de lapjes aan elkaar zetten, wie me helpt, hoe de dekens in pakistan zouden geraken, over de brief van onze koning albert... ik zei hen dat ze ondanks hun jonge leeftijd, hun eigen steentje hadden bijgedragen, dat ze een beetje warmte gaven aan die slachtoffers van de aardbeving, die nu in de barre koude in tenten moeten slapen. hun oogjes spraken boekdelen. ik was zo gelukkig toen ik met al die lapjes huiswaarts keerde. weer één van de mooie momenten, die dit initiatief met zich meebracht. ik dank nog eens alle kinderen van ter dreef en hun leraars/leraressen, familie en de kav van merchtem voor de in totaal 1128 lapjes! dino
even een foto van mijn twee dochters.....ze hebben de liefde voor het breien niet geërfd, maar ze zetten zich allebei in voor de medemens. ze zijn allebei verpleegster. het zijn twee schatten van dochters waar ik terecht fier op ben! dino
als jullie zo mijn ervaringen lezen, denken jullie misschien : wie is ze? ik ben geboren in blankenberge op 24 september 1953. mijn ouders waren hardwerkende zelfstandigen. met nog drie zussen en één broer was ons gezin compleet. mijn vader was varkenshandelaar en toen ik klein was ging ik altijd mee naar de boeren met hem. vandaar dat ik enorm veel van dieren hou, en van het plattelandsleven. op school in brugge leerde ik veel over de missies, daar de zusters van de congregatie van de school in belgisch congo actief waren. we naaiden en breiden, met de ganse school, voor de mensen in afrika. dat is me altijd bijgebleven. breien werd eigenlijk mijn hobby. mijn oma leerde het me toen ik nog maar pas zes jaar was. ze kon het als geen ander. toen ze veertig jaar was, werd ze weduwe met vier kinderen. ze had het niet breed, moest haar boerderij verkopen, omdat ze het niet alleen aankon, en verhuisde naar blankenberge, waar ze appartementen verhuurde tijdens de zomer. als nieuwjaarscadeau kregen we altijd een gebreide trui, of muts en sjaal, of gebreide poppekleertjes.... ze waren zo mooi. ik hield enorm veel van mijn oma, ze was eenvoudig, leefde volledig in teken van haar kinderen en kleinkinderen. net toen ik mijn eindexamen achter de rug had, is ze gestorven. ik ben haar enige kleinkind dat zo graag breit. enkele jaren geleden kreeg ik er nog een andere hobby bij : wenskaarten maken. dat creatieve zit er in onze familie wel in. mijn broer, marc, heeft een decoratiebedrijf. van kleinsaf interesseerde kunst hem. nu maakt hij van veel ruimten, juweeltjes! hij heeft het gewoon in zich. mijn jongste zus, katrien, studeerde voor étalagiste, en verstaat als geen ander de kunst om de huiskamer knus en gezellig te maken, te décoreren. zelf probeer ik van mijn wenskaarten iets heel moois te maken, ook mijn breiwerk mag gezien worden. spijtig genoeg, heeft geen van mijn twee dochters deze liefde geërfd. tis wel van daar uit dat het idee gekomen is voor de dekens . door het vele breien, heb ik ook veel restjes wol, dus...ik had wel nooit verwacht dat mijn oproep zo massaal beantwoord zou worden. maar ik ben zo blij, en geniet ieder moment van het maken van heel mooie lappendekens. ik dank nog eens iedereen, die breit, want daardoor hebben we reeds zoveel dekens kunnen maken. groetjes, dino
chand is de naam van een pakistaans student, die ik leerde kennen via een opmerkelijke vrouw, in wie ik veel vertrouwen stel. chand is een vriend van haar zoon. hij kent dus, meer dan wie ook , de noden in pakistan. hij was heel blij toen we op 30 januari de eerste 500 kilo dekens naar pakistan verstuurden. gisteren heb ik hem gemaild, om te vragen of hij eventueel niemand kende, die ook goederen naar pakistan verstuurde en onze dekens zou kunnen meenemen. momenteel zegt hij is er niemand, maar het is daar nu al heel warm , en ze hebben nu niet echt dekens nodig. we hebben afgesproken, dat wij verder dekens maken, en we die dan in het najaar zullen opsturen naar pakistan, tenzij defensie vroeger een vlucht plant. we hadden een grote voorraad dekens, die ik nu meegegeven heb met andere initiatieven, omdat ik er geen opslag genoeg meer voor had. maar nu is er weer plaats en richten we ons volop op pakistan. dat is mijn hoofddoel en dat moet het blijven. ik hoop dat we ondertussen misschien opslag en werkruimte vinden, want waar we nu bezig zijn, wordt het gebouw in de loop van de maand mei afgebroken. antoinette en ik gaan de hoofden eens bij elkaar steken om ons beter te organiseren, want het initiatief groeit verder. we willen er echt iets blijvends van maken, en ons daar ten volle voor inzetten. ik wens jullie nu allemaal een fijn weekend. ze voorspellen wel regen, maar dan kunnen we verder aan de dekens werken of lapjes breien. hopelijk krijgen we in de loop van volgende week wat mooi weer. het is tenslotte lente!!! zaterdagnacht mogen de klok dan een uurtje doordraaien.....wat gaat de tijd toch vlug!
deze middag had ik een afspraak met zuster cécile en zuster noëlla van ruiselede. hun mensen van de missiekring zullen me helpen bij het samennaaien van de lapjes, waarvoor ik hen heel dankbaar ben. een fijne verrassing was, dat er een pater zou komen praten : pater augustinus van de abdij van averbode heeft talrijke projecten gerealiseerd in brazilië, en doet nu verschillende scholen aan om de jongeren warm te maken voor solidariteit. hij vertelt heel geëmotioneerd over wat hij daar allemaal meegemaakt heeft, over de armoede, de straatkinderen, maar ook over de corruptie. wat ik vooral onthou : "vele mensen zeggen : het is maar een druppel op een hete plaat" zegt hij ," maar als niemand iets doet, verandert er niets. hoe klein de bijdrage is die we leveren, samen is het al veel meer. " dank je, pater augustinus, en ook dank aan de zusters en hun missiekring. dino
marianne, marleen en ik gingen gistermiddag tien dozen lappendekens afleveren bij rick (rita) deloof in sint michiels bij brugge. rick heeft samen met haar man vzw ARMADILLO opgericht. (armadillo is een klein gordeldier, het is de mascotte van texas) armadillo zet zich in voor de slachtoffers van de orkanen katrina en rita in amerika. het is echt wel wraakroepend dat een land als amerika zo weinig doet voor zijn mensen in nood, terwijl er zoveel uitgegeven wordt voor de oorlog in irak. rick en haar man hebben vrienden in amerika, die familie hebben in de getroffen gebieden, en vandaar uit is hun bezorgdheid uitgegroeid tot een grote inzameling van klederen, schoenen, speelgoed... zij werken samen met de austin humane society en het texan red cross. eind december vorig jaar verstuurden ze reeds 450 kg speelgoed. nu doen ze opnieuw een inzameling. samen met pakketjes paaseieren voor de kinderen zullen ze de ingezamelde kleding versturen in de tweede week van april. hebt u ook nog kleding of speelgoed die u niet meer nodig heeft, neem gerust contact op met rick. je kan haar bereiken op : tel. 050/674610 of via e-mail : rick@pandora.be zij zoeken ook nog mensen, die willen helpen paaseieren verkopen voor het goede doel.
om 13.30 u komt marianne langs om de helft van de voorraad dekens te laden. we brengen ze naar jacques braet uit maldegem. deze man gaat reeds jaren naar roemenië met hulpgoederen. hij heeft er ter plaatse ook verschillende projecten lopen. elk jaar opnieuw trachten ze wat kleur in het leven van de roemeense gezinnen te brengen. hij heeft ook een project alhier : roemeense kinderen een maand vakantie laten doorbrengen in een belgisch gastgezin. (gezinnen gevraagd die graag een roemeens kindje een fijne maand vakantie willen bezorgen. inlichtingen : 0497/377978) in de opslagruimte staan een massa dozen klaar om mee te nemen, er zijn ook geschenken bij van de gastgezinnen voor de roemeense kinderen. binnenkort vertrekt dan een achtientonner volgeladen naar roemenië. we zijn blij dat onze dekens meekunnen. nu ze voorlopig toch niet naar pakistan kunnen, zullen ze in roemenië zeker \"warmte\" brengen. jacques vertelt over de armoede, tekort aan medisch materiaal, tekort aan eten, kleding..... daar tracht deze persoon een beetje de nood te lenigen. we mogen echt bewondering hebben dat mensen zich zo inzetten, tenslotte leven we allemaal op dezelfde planeet, maar blijkbaar hebben de plaatsen verschil... wij vinden het normaal dat we elke dag eten hebben, en nog kunnen kiezen wat we willen eten. we kopen kleding en schoenen die we mooi vinden. als we ziek zijn, bellen we de dokter, die nooit ver weg woont. als het nodig is, kunnen we verzorgd worden in een goed uitgerust ziekenhuis. we kunnen naar school en de richting kiezen die we willen volgen. elke dag het nieuws beluisteren, informatie krijgen, internet.... alles is zo vanzelfsprekend voor ons. in roemenië is het blijkbaar niet allemaal zo vanzelfsprekend.
vrijdag kreeg ik een mailke van lieve uit sint michiels, met een voorstel. in haar buurt waren er mensen die een vzw opgericht hadden, om steun te verlenen aan de slachtoffers van de orkanen katrina en rita in de usa. ARMADILLO heeft de steun van carry goossens, danni heylen en marijn devalck, die we allemaal kennen van fc de kampioenen. armadillo stuurt speelgoed, kleding, en allerhande naar de getroffen gebieden. lieve vond dat onze dekens daar ook goed van pas zouden komen. ik nam contact op met rick (rita) deloof van deze vzw. zij was heel enthousiast en nodigde me uit om in de loop van volgende week eens tot bij haar te komen, om eens over haar vzw en hun doelstellingen te praten. in elk geval vertrekt de eerste week van april weer een zending . graag zou ik de helft van mijn huidige voorraad lappendekens meegeven. de andere helft gaat mee naar roemenië met de mensen van maldegem, die op zaterdag 25 maart vertrekken. ondertussen kunnen we weer naarstig lapjes aaneennaaien voor misschien weer een ander project of naar pakistan, als er ondertussen toch een vlucht van defensie zou gaan. het doel, mensen in nood te helpen, in pakistan of ergens anders ter wereld blijft mijn betrachting. zaterdagnamiddag belde annie uit drongen, om me te feliciteren met mijn blog. \"je weet niet wat je met jou initiatief teweeggebracht hebt,\" zei ze \" we breien hier met enkelen samen en het brengt een enorm samenhorigheidsgevoel mee. we doen het héél graag\". dat doet me enorm veel plezier , net zoals de vele reacties die ik van overal mocht ontvangen. maar de eer komt toch meest aan diegenen, die met veel liefde breien, hoe klein of groot hun bijdrage ook mag zijn. SAMEN hebben we al heel veel gepresteerd!!! en het groeit nog steeds...
ik vertelde al dat ik door mijn aktie héél véél mensen leerde kennen. enkele lieten een bijzondere indruk na. twee ervan zijn zuster cécile en zuster noëlla van de zusters van o.l.vrouw van 7 weeën van ruiselede. die breiden samen met de zusters en de missiekring heel veel lapjes en naaiden die zelf aan elkaar tot mooie dekens. de eerste keer dat ik bij hen ging om dekens op te halen, deed me terugdenken aan mijn jeugdjaren. ik ben steeds naar katholieke scholen geweest waar er nog zusters waren. ik vertelde aan zuster cecile, dat bij het binnenkomen in hun klooster diezelfde serene sfeer opviel , die ik vroeger ook altijd zo rustgevend vond. zuster noëlla toonde me met trots hun mooie kapel. we hebben er samen een kaars aangestoken voor de mensen uit pakistan. ik ben er nog een keer geweest om dekens toen de ganse missiekring aanwezig was. die mensen hebben heel mooie dekens gemaakt! met zuster cecile heb ik regelmatig contact via e-mail. toen ik haar vertelde dat we nog heel veel lapjes hadden, die we aan elkaar moeten zetten, deed ze me prompt een voorstel : ik mag een deel lapjes bij hen brengen en samen met de missiekring zullen ze die aan elkaar zetten. daar ben ik wel heel blij mee, want dat neemt toch ook veel werk in beslag als je ze mooi wil afwerken. dank u zusters en de missiekring van ruiselede voor jullie medewerking en inzet.
de caspers
