Het lied van de liefde

ik verblijf vandaag in een cel
niet dat deuren gesloten waren
of dat er iets is met de voordeurbel
neen, zit de ganse dag met gesloten ogen
vanuit mijn stoel te staren

het is zo'n dag waar het leven niet wil
waar niets er toe doet of misschien wel
maar in en buiten mijzelf blijft het stil
het is een verdichting waarover ik vertel

vaak gaat een reeks indrukken er aan vooraf
gestuurd door een wijde of geringe omgeving
die verblijven dan later, zoals vandaag,
in een gesloten graf
ongevoelig voor ruis of nog sterker,
een aardbeving

het is de ingreep van het lijf door de geest
tot hier zegt de adem van het leven
er is een grens, daar ben je overheen geweest
maar het schept allengs weer ruimte om te geven

ik hoor krekels
ver weg van mijn moeder
ben gebogen door tijd
van rijst en heimwee

voel de achterzijde
van mijn ziel
waar vroege warmte
de nachtelijke tranen droogt

beelden van heden
leven rond om mij
in hout en klanken
in kussens
nog op de grond
van toen

ik ruik de avondzwoele dessa
van zweet en onze kruiden
ook de hitte van de leegte
in mijn hart

de kris is van vader
hangt in leer aan
de wand

die ook na mijn slaap,
en wanneer dagdroom ik niet,
er is,
als schild
en verbindt met
de gerouwde liefde van ginder

ik word geleefd
door gedachten die moeten
onophoudelijk,
met onze glimlach eigen

mijn donkere trots blijft
als ik de aarde mis
daar, over zee

ik ben klein van stuk
met slappe spieren
die mijn buik verdragen

mijn geest, traag van doen,
verstrooid bij vlagen
wil altijd plagen
om toch nog wat
kermis in mijn ziel te vieren

de kin is geworden
tot een eenheid met
mijn dikke nek
alleen bij nat scheren
vertoont deze kwetsbare plek
nog enige rek

ik ben geboren met te korte benen
en door de blondjes van heden,
toch bakens in de ouderdom,
word ik als grotesk gemeden

bij tijd en wijle word ik aanbeden
door mijn hond
ook van korte stelten voorzien

met een te lange rug en een babyface
is hij gelijk zijn baasje
houdt van kantklare brokken
zoals ik me van een magnetron bedien

ik hoor wat minder goed
schreeuwen opa's in mijn oor
ja, zeg ik, dat is gekomen
toen ik mijn eigenwaarde verloor

het was op een zondagmorgen
ik trapte in de poep
was onderweg ter kerke
met een rolleke snoep

voor het godshuis
riep een moeder met tien keinder
"ge stinkt een uur in de wind"

heb me toen vlug achter
een rododendron verborgen
wil niet dat al het passerend zwart
mij zo ziet

ik was daar niet de enige
er werd door een zondig koppeltje
hevig doch geluidarm bemind

ja, in het aanschijn van de liefde
en de stank van mijn sandalen
verloor ik de hoop op morgen
kroop verder over de stoffige aarde

zeg nu zelf
wie behoudt dan nog zijn waarde

zonder zijn lippen te bewegen
vertelt de kluizenaar mij;
je bent een vrij mens

neen, niet zonder zorgen of pijn
loslaten kent geen eb of vloed
doch verlaat zich op een ander getij

het is haast een gebed zonder end
het draagt zaad
dat lijkt te sterven in de nacht
of wordt voortdurend
in eenzaamheid gebaad

ik ben aan mijzelf gebonden
in stilte
ver van aanwezigheid

ook ik raak daar niet aan gewend
het blijft hongeren naar geluk
dat mij vaak schemerig verraadt

ja, ik ben vrij
maar iedere keuze is slechts
in het ongekende bekend
mijn ziel is daarom, denk ik,
slechts met overgave gebaat

zo is de weg naar liefde
die mijn komende oogst belicht
en mijn aardse verwarring
voorgoed achter zich laat

de schemering

oogverblindend is vaak de waarheid
doofstom, tot dromen toe bereid
hoeveel huizen zijn er al ingestort
eer de oerschreeuw werd gehoord


de dageraad

pak wat stenen van het grindpad
in niet verklaarbare vormen gevat
een wereld op zich met vele kanten
net als ik of mijn hoogbejaarde tante

als stilte toeneemt
in mijn lege huis
hoor ik vaak sterker
de verre zilte wind;
alsof de zee je wegspoelt
met wat koude kant geruis

zodra ik de hoek om ga
zo lijkt
wordt mijn kleed begraven
in schuld en boete
zo lijkt
ik mag mezelf aan tranen laven
als een gevallen zoete

dood verschijnt uit leven;
het aardse niet vreemd
maar door geboorte van schemering
raakt ieder weldenkend mens
van volheid ontheemd

de witte roos
buigt naar mij

ben ik licht
waarnaar zij
hoopvol uitziet



of

de witte roos
buigt naar mij

ben ik het licht
waarop zij richt

je komt me morgen toch halen hè
vraagt ze zacht doch met dringende ogen
als ze merkt dat ik haar verlaat

natuurlijk, morgen om tien uur ben ik er

het bezoek aan haar duurt een eeuwigheid
maar met veel genegenheid over dat ene gepraat

ik mag toch wel een paar dagen
naar vader en moeder
dat vinden zij toch wel goed

natuurlijk, ik zou niet weten waarom niet

hoe laat kom je dan
men hoeft het hier toch niet te weten
een paar dagen
wat zegt vader er van

ja, die vindt het goed

ha fijn dat je mij komt halen
morgen hè
ze heeft een ogenblik goede moed

wat zit je haar zo vreemd
is dat mode
ik ken je niet zo
weet moeder al dat ik kom
en Klaas
daar ben ik toch een koppel mee
die zie ik nooit

ja, vader is een echte baas
hoe gaat het met hem

mag ik nu ......

neen, zeg ik, morgen

goh wat fijn dat je er bent

*
ze leeft heden
in het verleden
ben van zoon
broer geworden

zij ziet om naar morgen
maar die zit in mijn
leugen verborgen

soms wil ik schrijven over mijn gevoel
het komt ooit niet verder als denken
of alleen praten hoe ik mijzelf bedoel
immers je wilt zo graag delen
en aan ieder jezelf schenken

maar als sluimerende pijn
van de ander niet wordt gehoord
en ik enkel op eigen schaduw ben gericht
dan raakt het geven en nemen verstoord
worden wezenlijke banden ontwricht

in het vroege licht
zie ik enkel juuts lange arm

geeft dat mij nu
een tevreden gevoel

of ervaar ik de koelte
het is immers al dagen
voor mij te warm

de lijn van mijn kruising
laat ik vieren

zo vroeg wil ik niet
een bon versieren

bij de voordeur
zet ik een stoel

toen jij mij in de schemering zag
ontdekte je dan wie ik was
plooide je gezicht een lach
terwijl je mijn diepe dromen las

of nam je meer de schaduw waar,
daar nodigt de maan vaak toe uit,
stokte je tong als naakt gebaar
en hoorde je enkel mijn ademgeluid

verhaalde de nacht niet van overgave
kwetsbaar over lakens uitgespreid
terwijl mijn lippen zich aan zout deden laven;
was je wel op deze sprakeloosheid voorbereid

de wind waait warme lucht
aangedreven door groene stroom
het is draaiend chroom
dat op stand twee in mijn gezicht zucht

dichters kennen dan een trage gang
waarin een voor hen onbekend verschijnsel optreedt
dat in mensentermen meestal transpireren heet
zichtbaar bij een overmatige inspanningsdrang

een gevoel van geluk maak ik mij eigen
dit maatschappelijk bewijs van presteren
mag ik nu zelf even in de praktijk vereren
zoute druppels doen de eigenwaarde stijgen

mijn witte dressoir
draagt mijn zelfportret
in bruine pij
zonder aangezicht
waar ter hoogte van de heup
de rozenkrans hangt

zonder poseren
ben ik als heremiet neergezet

het is een deel van mijzelf
al in den beginne toebedeeld
vroeg was ik reeds ontaard
van huis naar huis

wellicht door mystici
fluisterend aan mij verklaard

werd gedwongen
nog onbewust
in de kindertijd
te vereenzamen

een ongeschreven wet
haast opgedrongen

maar het is niet anders
als de weg die ik moet gaan
om mijzelf in alleenzaamheid
te bekwamen

ook nu weer uit een
aards verbond getreden

de mens eigen
en uit behoefte gekozen
ook meermaals uitgestoten
tijdens de reis
het was niet meer dan
bij herhaling ontdoen
van versleten doeken

het schijnt een vrije keus
maar die ken ik enkel
uit de schepping verklarende
gedragen heilige boeken

nu ben ik weer in de dood
om mijn ogen te verliezen
het snoert de mond
en dooft vertrouwd geluid
de cirkel lijkt haast rond

ik kijk nog eens naar het beeld
het hoofd gebogen,
blik naar binnengericht

het is de mens
die daar staat
in deemoedige gestalte
op weg naar zichzelf

alleen
zonder eenzaamheid

de weg is lang
niet gekend
tot het zicht
uiteindelijk versterft

tot onstoffelijke
gemeenzaamheid

)

wrijvend
over een tere huid
verdrijft zij de tijd

nu en dan plukkend
aan het overjarig
Perzisch tapijt

terwijl de regulateur
onzichtbare zuchten
ritmisch begeleidt

ken haar al jaren
iedere morgen kijkt zij
tussen gordijnen
als pilaren
naar mijn open raam

ziet ze mij staan
of staart zij
naar een verte
met oude aarde
in gedachten




bij het vallen
van de avond
sluit ze buiten uit

wellicht om pijn
te verzachten

het regent in het Vondelpark
letters vallen met bakken uit de hemel

zou hij alsnog zijn oude schrift
over mij uitstrooien
en strofen weer doen zijn
als de aarde is
stof en nu even erg nat

plassen vangen
zwaardere woorden op
het helpt zijn taal te verdunnen
naar hedendaagse herkenning
vlak, dun, licht of schreeuwerig
in de kringen op het asfalt

langs paden zingen bloemen
hun reuk door het waas
van een zuchtende nevel
prikkelen de geest tot een "Regenbogen"
van droefheid naar verwondering
en doorweekte pijpen tot de koude rilling
over mijn rug

als ik haar zie lopen
onder een zwarte hoed op hoge hakken
zij wipt haast teder met haar lange benen
over verdronken inkt van de oude meester



ja, zijn park was een moestuin
met lyrisch onkruid
dat weet ik wel zeker

als in de zomer
bladeren vallen
en zonnestralen
enkel pijn vergroten

weet ik niets
over morgen
te verhalen

immers sterven
bij leven
laat zich niet
als vanzelf
in hoop vertalen