Sem Peters : archeoloog

De troubadour

bijna woont hij
aan zijn wetering
maar enige stappen verwijderd
van de stromende Dommel

in ons weidse dorp geaard
en door genen getalenteerd
musiceert hij zijn stijl in eigen stiel
vertaalt als echte bourgondiër
de gevoelens van ons mensen
nog bekend met boerenkiel

over vanouds en heden
in zang en dialect
eigen aan ons
groene Rooise land
dat hem heeft verwekt

een kleurrijk baken
in snelle tijden
de troubadour die waakt
over een bindende cultuur

in de echo van massaal
geluid verborgen
verhaalt hij dan ook van vroeger
als waarden voor morgen

geen zanger
is zo op zijn plaats in Rooi
te midden van schoon volk
en natuur


daarom is hij onmisbaar
deze man van statuur

Violoncello in triniteit

met de rechterhand
en volle rust
in schouder en arm
beademt zij met haar stok
het snarenquartet

dat zich tussen
hals en staart uitstrekt

is zij op zoek
als begaafde ziel
in een voortdurende
ontdekkingsreis
naar innige afstemming
met haar gezel
die zij haast omarmt,
met genegenheid blijkt wel

als ik de ogen sluit en luister
naar Bruchs Kol Nidrei
een lied dat slechts voor even
in de melancholische inborst
van de klankkast verblijft

raak ik geroerd
door haar sublieme techniek
en gepassioneerde gedrevenheid

op weg naar harmonie
tussen emotie
en de unieke tenorstem van dit wezen

dat woont tussen de hemelse krul
en steunend op de smalle pen,
de enige verbinding met het aardse

zoekend naar wat de componist
aan haar wil voorlezen

een groots talent
dat haar geluk zal vergroten
in de schone verte
en ieders oor zal strelen
met muzikale loten



triniteit: musicus, instrument en stok

Door het oog van een palet

hij componeert
zijn eigen ideale schoonheid
in kunstlijnen op het doek
denkt zich door het leven heen
om eenvoud te ontdekken
in materie
en spirituele aspecten

door
gevoel
in denken
doen
en laten
is hij
naar het
voor ons
onzichtbare
op zoek

luistert vaak naar geluid van snaren
als hij in zichzelf vertoeft
om verlichte zielenroerselen
te vergaren

hij wil de kern van het bestaan
vormen en inkleuren
tracht een Messiaense grootsheid
stilaan op te wekken

om in het atelier te velde,
de baarmoeder van zijn kunst,
door de getijden heen
in het vergankelijke mee te trekken

daar, buitenaf
verbeeldt hij als minimalist
het wezen van de schepping
in eeuwige verwachting

en vertelt ons vaak in turquoise
of in opvallende gevulde leegte
wat een almacht zou willen

hij is
daardoor
een artistiek klankbord
met grote achting


(Olivier Messiaen = componist)

lang keek ik naar haar uit
de vrouw omhuld in blinkend goud
uren heb ik staan wachten
op het Haagse Lange Voorhout

ineens zag ik de gekroonde koets
en hoopte op een blik van herkenning
de majesteit kwam echter tussenbeiden
met handenwuivende inmenging

thuisgekomen voelde ik enige smart
haalde haar verkreukte foto uit de la
en drukte deze stevig op mijn hart
Alex met de pet had ik weggeknipt;
zo was ik toch even alleen met Maxima

zij was stil
dacht na, zo diep
over ver
het voelde als kil
doch de ogen
traanden vaak
in het licht van een ster

een eeuwigheid later
was ik er zelf
daar, aan het warme water
mijn stem trilde
het was waar

hier zag ik nog
haar voetstappen in het zand
ruiste nog de bries
door het losse zwarte haar
verliefd dwalend over het strand

"selamat djalan"
riep Indië haar toen nog toe
"zal op je wachten
als je morgen weer komt
mijn stem zal blijven roepen"

"ja ooit, ooit kom je terug
ook al ben ik dan doodmoe"

nimmer zag ik zo
de maskers vallen
in een klucht,
ongeschreven,
waar de ware mens
niet voor zijn eigen
bevalling vlucht

jhb


Dit is wel een heel vrije en oppervlakkige vertaling
van Prof. Dr. Janus Hortus Botanicus te Praag.
Deze tekst komt uit het Zuid-Goenureusisch.
Ik geef u hier de letterlijke tekst zodat we er
later geen misverstanden over kunnen hebben.

syfilis meo
herpes mascara
druiper kluche
nakete
niente viagras ego
in grativa

U ziet als leek dadelijk al dat de heer Janus op de dag
van de vertaling met andere dingen bezig was.
Met deze tekst wordt bedoeld:
"zet je pet af als je naar bed gaat".
Kleed u volledig uit, ook uw dagelijks gezicht en kruip
zonder pet terug in de moederschoot, het bed.

En dan krijgt deze tekst een heel andere betekenis..
Immers zonder pet krijgen de hersenen de kans om te luchten.
Dit moet u dan in metha-vieziesche zin zien.

Droom weg en ervaar opnieuw het beschermende
vruchtwater van de moederschoot.
Dáár en nergens anders was de symbiose,
één zijn met alles, nog een feit.
Wij verlangen ons hele leven naar de terugkeer
in dit aards paradijs; het vruchtwater van het verleden.

Toen de Schepper zei: er zij licht, was het met het geluk
afgelopen en worstelend kwamen we ter wereld.
Ik meen te moeten stellen, dat dit een slordigheidje
van de Schepper was.

Hier blijkt weer dat we niet voor onze bevalling kunnen vluchten,
we werden er toe veroordeeld.
"Zonder pet in bed" is nu de leuze van de laatstse therapievorm.

Mocht u belangstelling hebben, u kunt zich bij mij aanmelden.
U wordt geholpen en ik slapend rijk!

in de lente
van het achterland
rijpen nog steeds
zoete druiven

al dragen ze
een gerimpeld vlies
en lijken stram
om in wind te wuiven

ze kennen nog vaak
twinkelende ogen

en hun harten worden
soms goudgerand

omdat ondanks
ongrijpbaar verlies
tedere mildheid groeit
in dragend mededogen

de handpalm draagt de kin
terwijl ik zit op oud terracotta
alhoewel de zon mij beschijnt
denk ik ver vooruit in het niets

deze zwaarte heden ten dage
houdt mij als het ware klein
het drukt de last van innerlijke lagen
voorkomt het peinzen in rechte lijn

het is dromen in luchtballonnen
die vertellen dat je bent, voelt
maar hoeveel grauwe kleuren
ik ook zou willen tellen

misschien mag ik nooit weten
wat deze vlakke stilte bedoelt

ken ik nog de weg naar huis
als mijn denken zich verschuilt
achter een vertraagde dauw

heb jij ooit gekropen door een buis
waar voortgang je gevoel bevuilt
en het einde vol besneeuwd lijkt met rouw

het was een droom, ooit
een wonder boven wonder
maar naarmate de tijd vervliet
gaat het onzegbare ten onder;
allengs van genadevolle fleur berooid

ik zeg maar zo
het pad naar de hemel
snelt voor de een de heuvel op
voor de ander is hij oppervlakkig,
soms een doodlopende straat

maar vaak is het tasten
in een labyrint
of het openen van lege kasten

in alle gevallen,
zo schijnt, wil alleen
de waarheid worden bemind

door mijn bestaan
met liefde te voeden
en tevens met overdadige
tegenspoed te belasten

er is iemand gestorven
in mijn ziel
langzaam en over vele jaren heen
de weg was blind
het doek viel

in mij is iemand
als de dood
verlaten door het leven
een hart in nood

weer neemt
de schaduw mij mee
eigenlijk al vele, vele jaren
ik volgde ontkennend gedwee
immers er was ook oud verdriet
het kwam niet tot bedaren

het kleurde zwart
maar kende hoop
in schepping en daad
in lachen en dagelijks brood

ik ben dood
niet de eerste keer
het leven draagt mij
dat zeker
maar vaak zo donker
en schreeuwend bloot

Ik kijk naar u.
U leest dit en probeert te ontdekken:
wordt dit iets of niets, lees ik door
of raak ik al verveeld.

Het gaat over "U".
Dus u bent er ineens helemaal bij.
Wat zal Dreyfsandt zeggen, hoe kan hij
weten waar ik (u) dus mee bezig ben.
Ik zal het u zeggen, u leest
en ik ga vertellen wat ik van u vind.
Er gaat door u hoofd, wat een onzin,,,
hoe kan hij nu weten wie ik ben.

Nou dat is heel eenvoudig.
U bent minder ingewikkeld dan u denkt.
U bent minder interessant dan u hoopt.
U bent in feite niet anders dan anderen.
Wat een onzin denkt u en terecht,
maar zo kijkt u naar uw zelf.

U doet al jaren uw best om wat te worden.
Uw opvoeders deden hun best er iets
van te maken en dan bent u iets.
Laten we wel wezen, u bent echter niet
zoveel als u denkt,
Oké,,,,u ontleent uw waarde vooral
aan het nut dat u voor anderen bent,
in relaties, werk en misschien dichten
enzovoorts.

Maar die anderen zijn ook minder
dan ze denken;
Uw eigen-beeld staat nu op wankelen.
Immers die anderen hebben ook een beeld
van zichzelf dat niet klopt.
Ook zij blijken doorsnee mensen te zijn.

Moet ik die onzin nog verder lezen denkt u....
Ja goede vraag.
Wel u leest door, want ik heb u wel geraakt,
ook al zegt u, wat een kwats.
En het is ook kwats want wij mensen komen
niet verder dan kwats.
We leren nog zoveel, maar in feite weten we
nog steeds zeer weinig.

Tot uw teleurstelling steek ik
met kop en schouder boven de rest uit.
Dus ook boven u. Ik hoor u al zuur lachen,
wat een super ego heeft die vent
en dat klopt ook.

U ziet ik ben niet anders dan u.
Daarom ken ik u zo goed!!!

ik neem even de tijd
om met u wat te zwijgen
zoveel woorden
deden dagen aan elkander rijgen
nu even rust
kijk de straat in
vanachter
vetplanten voor de ramen

liep hoog in de wolken
op tenen zogezegd
lopendebandwerk
in haast eindeloos rijmen
nu heb ik mij even
bij stilte neergelegd

morgen ontmoet ik
het staatshoofd
ergens nabij Noordeinde
even gedag zwaaien hoor

gewoon als onderdaan
lekker niets aan je hoofd
immers als ik de gouden koets
zie passeren
ben ik weer even een mens
die in sprookjes gelooft

dat ledigt de geest van zwaarte
volg mij en ga mee Oranje vereren
want zonder ons
kan de koets met inhoud
en de hoed op de bok
wel naar de stallen terugkeren

o ja, de troon doet zijn rede
in een zaal met hedendaagse ridders;
onze mensen zogezegd

en bij vertrek
wordt dan spontaan
"leve de koningin"
uit hun kelen gedregd

"Leve de Koningin"

(en Maxima)

Bij opa op schoot

zij zit
bij opa op schoot
haar hoofd tegen mijn kin

ik voel even het begin
met dichte ogen
wat geluk mag heten

met haar duim in de mond
slaapt ze een wijle
in volle overgave

ik draag haar als het ware
ben teder licht
over haar heen gebogen
te samen
in een hemelse stoel gezeten


zou dit de eeuwigheid zijn;
zich zo aan zoete dromen laven

De kast

in de luwte
ver van potloden en pennen
verf ik de ouderwetse kast
van groen naar wit
naar iets van wit af

lees het verhaal in de deuren
als levend hout dat vertelt over
wat is geweest
en in nerven en kieren
soms doorgezakt
de ruimte kleurt in dagen,
zelfs jaren

planken zijn gestapeld
naar de laatste behoeften
zichtbaar aangedaan
door wisselingen
over generaties heen

ik leg mijn gedachten
onder in het flatgebouw
met beelden die ik niet wil zien

ze dragen mistige vermoedens
die zich nog laten verstoppen
ver uit het zicht van morgen
wat heet,
zolang ik al veel verleden ken

ik berg ze wel
maar kan ze niet omranden;
het zijn bespiegelingen
in vormen;
hoeken,
rondingen en zelfs
uitpuilende ogen
in oren die suizen van stilte


ik verf de kast
iets van wit af
maar laat het binnenveld
van schappen met buigingen
onaangeroerd


laat ze verder het dragen beleven
achter het sierlijke slot
dat niet meer luistert,
al sinds mensenheugenis

l'espoir de vivre

we begaan nieuwe paden
als goede vreemden
zo is het althans te benoemen


als emotioneel ontheemde
hoor ik jouw gedachten enkel zoemen
in wolken van ont-moeten
of die blikken van verstilde diepte
op de vlucht voor aards boeten


iedere dag
is gebouwd op verleden
van ver terug
soms als restant van heden


morgen wordt gebouwd
op verwachtingen
waarin roest zijn plaats niet kent
en nieuw goud wederom
wordt gedolven


zo spreekt de leer
van de hoop
raak ik daar ooit weer
aan gewend


als ijzer wordt gesmeed
in gedoofd vuur
overwin ik dan hongerige wolven

De dood van de verte ( 2 )

alhoewel mijn lijf de verte draagt
en ik het komende in lengte van dagen ontzie
is het dus niet overmorgen die verder vraagt

om het even wat ik er nu zelf mee bedoel
daar zelfs wat was, schijnbaar niet opdaagt

vandaag ervaar ik, dat wat is geweest
als jaren verzameld lijkt in slechts een beeld
waarin begrip enkel ledigheid leest

ik ben alleen bij machte te ervaren
dat een mens nietig kan zijn of minstens gering

mijzelf nu, tijdens het inademen het meest
als tegelijkertijd vocht het requiem voorleest