Utopia

Pc verslaafde

Ik weet nog goed, toen ik ongeveer twintig jaar geleden een comedor 64 voor mijn kinderen kocht, ik tegen de verkoper, die het systeem begon uit te leggen zei: “Mijnheer doe vooral geen moeite, zo’n ‘ding’ is niet aan mij besteed, dit is voor een nieuwe generatie.” De man lachte en hij beweerde dat ik binnen de kortste keren met dat ‘ding’ vertrouwd zou raken.

De man kreeg gelijk, al spoedig ontdekte ik dat er een tekstverwerker in het ‘ding’ zat en ik het als een gesofisticeerd schrijfmachine kon gebruiken. Ik herinner mij nog het geratel van de matrixprinter en de slordige lettertypes op de kettingformulieren.

Een paar jaar later begon men op de maatschappij waar ik werkte de computer te veralgemenen. Om niet achterop te geraken volgde ik enkele cursussen, kocht voor mijzelf een pc en van zodra het kon sloot ik mij aan op het net. Het werd voor mij een geweldige ervaring, niet meer weg te denken uit mijn leven.

De meeste mensen van mijn leeftijd waren in die tijd nog niet vertrouwd met de pc en er werden de gekste vragen rond gesteld. Zo was er die vriendin van mijn echtgenote die in de voormiddag altijd op de koffie kwam. Ik zat die dag aan de computer.

“O, het ruikt hier lekker”zei ze terwijl zij een piepklein stukje van haar koekje muisde.

“Ja, Roger is brood aan het bakken.”verklaarde mijn vrouw de heerlijke geur.

“Mijn God, kan je dat ook al, brood bakken met een computer?”vroeg ze gemeend.

Intussen is mijn pc’tje onmisbaar geworden.

Neem nu dat het rotding, maar één jaar oud, op drie januari de geest geeft. Dat is toch om in je buik te bijten, geen computer onvoorstelbaar. Garantie vervallen, want hij was open geweest om er geheugen bij in te stoppen. Gelukkig was de schurk weer snel hersteld en kan ik vanaf nu weer gedichten en verhalen schrijven en lezen.

Hier zit voor zijn flatscreen de man die nooit op een computer zou werken, ik ben eraan verslaafd.

Nieuwjaars snoetjes
‘k Zit met een houten kop voor ’t raam,
naar het nieuwe jaar te turen.
‘k Vind er vandaag geen ballen aan.

Ik dronk te veel dat moet ik nu bezuren.
Ik kijk vermoeid de kamer rond.
De slingers en de hoedjes.
Er komt een glimlach om mijn mond.

Ik zie blije kindersnoetjes.
Met vuurwerk stokjes in hun hand.
Met sterretjes in hun ogen.
Zij vinden alles zo plezant.
Omdat ze alles mogen.

Dan vlucht ik naar mijn tijdmachine.
Ga ver terug in ’t verleden.
Ik kan zus en mezelf weer zien
Toen wij hetzelfde deden.

1 januari 2008

My last farewell

My Last farewell.

Je kent het wel

Goed om het af te sluiten.

Ook jij hebt het O zo gekend.

Van binnen en van buiten.

Het was een slecht of toch een goed.

Een uit die eindeloze lange stoet.

Die stoet van al vele jaren.

Een jaar van vreugde en verdriet

Kom laat het nu maar varen.

Want deze nacht om twaalf uur.

Met vreugdezang en vuur.

Dan kunnen wij weer hopen

Dat 2008 met nieuwe kracht.

In crescendo zal verlopen.

Drink mee op onze Poëzie.

Gedichten vol van harmonie.

Met woorden als juwelen

Met verzen als een symfonie.

Die op emoties spelen.

Den bompa.

Liefde is blind.

Als je al een tijd langer dan een halve eeuw op deze bol rondloopt, en dan ook nog op dezelfde coördinaten, dan zou je toch denken dat je alle woorden en gezegdes van die aardse plek kent.; verkeerd.

Ik ben geboren en getogen in Antwerpen, ik ken er elke straat, elk Antwerps woord en ieder gezegde. Dat dacht ik tot gisteren toen ik Joppe tegen kwam.

Joppe een ferme jongen, vooraan in de twintig, een vriend van mijn zoon, altijd goed gezind en steeds klaar voor een schalkse grap.

“Hallo, de Joppe,”begroette ik hem.

“Ha, den bompa, hoe gaat het met jou en met de bomma?”lachte hij.

“Goed man, goed en met jou, ga je uit met nieuwjaar?”

“Neen, ik blijf alleen thuis?”zei hij en ik zag wat spijt in zijn ogen.

“Vieren met Elke natuurlijk?”

“Neen, het is uit met Elke bompa,”

“Oei, het was toch dik aan met jullie.”

“Ja, maar ik heb een scheve schaats gereden met Nancy.”Zei hij met de kop in de grond.

“Met Nancy? Bedoel je crazy Nancy, die met de spechtenbek?

“Ja bompa, met die Nancy.”

“Maar enfin Joppe?”

“Och bompa, het was enkel een bevlieging, één keertje.”

“Maar Joppe, Nancy kan toch niet op tegen Elke, niet van karakter, zeker niet van uiterlijk.”

“Ja bompa, maar liefde is blind en een lul heeft geen ogen hé”

Ik schoot in een lach.

“Die had ik nog niet gehoord Joppe.”

“Komaan bompa, dat is toch een echte Antwerpse uitdrukking.”

Liefde is blind en een lul heeft geen ogen, waar halen ze het uit?

Ik word nooit oud genoeg om alle uitdrukkingen van mijn prachtige stad te kennen

Het zwarte bolletje.

Het is gewaagd om een grap uit te halen met je kleinzoontje, zeker als hij pienter genoeg is. Dat heb ik gisteren nog ervaren.

Als ik het kan plaag ik Eliano en hij mij op zijn beurt, wie de gewiekste van de twee is? Het is moeilijk te zeggen, ik ervaar dat klein manneke met zijn acht jaar –hij was op twee januari jarig- mij soms te slim af is.

Zo’n veertien dagen geleden, Eliano speelde op het salontafeltje met zijn auto’ s. Ik besloot hem nog eens flink in de maling te nemen.

Ik keek speurend op de vloer.

“Eliano, ik heb mijn klein zwart bolletje verloren, zoek jij eens mee.”

Eliano begon op de grond te zoeken.

“Ik zie niets bompa, hoe ziet het eruit?”

“Gewoon jongen, een klein zwart bolletje.”

“Wacht ik zal mijn zaklamp halen,”zei hij.

Even later stond hij er terug met zijn zaklantaarn. Minuten lang zocht hij op zijn Knieën de vloer af, onder de zetel, zelfs onder de mat. En ik maar grinniken.

Uiteindelijk gaf hij het op.

“Ik kan het niet vinden bompa.”

“Och, het is niets manneke ik zal er wel een nieuw rollen,”zei ik en ik stak een vinger in mijn neus.

“Akkes bompa, dat is vals,”mopperde hij.

Ik was de grap al lang vergeten tot klein manneke gisteren van school kwam.

“Bompa, je kunt nooit raden wat ik heb gevonden.”zei hij veelbelovend.

“Wat?” vroeg ik nieuwsgierig.

“Jouw klein zwart bolletje bompa.”

“Hoezo?”

“Ja, straf hé, het lag op de grond naast de lessenaar van de juffrouw. Kijk maar ik heb het terug meegebracht voor jou.”

Hij haalde een plastic doosje uit zijn broekzak, maakte het open en hielt het voor mij.

“Kijk hier is het,”zei hij.

Inderdaad op de bodem lag het mysterieuze zwarte bolletje.

“Vieze jongen heb jij dat in de klas opgeraapt?

Eliano begon te giechelen.

“Neen, hoor bompa,”zei hij. ”Het is eentje van mij, ik heb het zelf gerold.

Ik zat hem achterna en kietelde hem tot hij er vuurrood van zag.

“Ik heb je goed beet genomen hé bompa,” schaterde klein manneke.

Carnaval

Mensen ik verheug mij al.
Op het feest van carnaval.
Niemand kan mij dan beletten.
Één keer mijn masker af te zetten.
Om dan één week mezelf te zijn.
Een doodgewone harlekijn.

Zalige gedachten

Een mus flirt met een zonnestaal.

Ik hoor honigbijen zoemen.

Aan d’ einder zingt een wielewaal.

Hij wilt de meimaand roemen.

Ik zie mijn lief zo lente klaar.

Zij draagt haar witte kleren.

En boterbloemen in heur haar.

Wij gaan de liefde leren.

Dan word ik wakker in mijn stoel.

Ik voel mijn oude botten.

Ik koester even het gevoel.

Ik kon de tijd bedotten.

De violist.

Er speelt een viool hier op het plein.
De muzikant speelt, buigt en lacht.
Terwijl hij op een centje wacht.

De mensen lopen hem nonchalant voorbij.
Zij doen alsof ze hem niet zien of horen.
Een bedelaar kan hun wandel niet verstoren.

Dat hij gaat werken hoort hij vaak.
Zo klinkt het honderdduizend maal.
Maar hoe, hij is hier illegaal.

Neen, niemand wil hem werk geven.
Want Wee diegene die dat doet.
Wordt flink door de wet beboet.

Hij moest dat vreemde land ontvluchten
Door die verdomde dictatuur.
Ze maakte hem het leven zuur.

Hij staat daar, speelt en lacht en buigt.
Met klanken droef melancholiek.
Schenkt hij de mensen zijn muziek

De taal van mijn moeder.

Mijn taal is verzopen.

Mijn taal is vermoord.

De taal van mijn moeder

Wordt niet meer gehoord.

De Antwerpse woorden.

Een rijkdom een pracht.

Met azijn overgoten.

Door leraars veracht.

Die taal was veel schoner.

Maar het was dialect.

Een taal met cultuur.

En met wijsheid doorspekt.

Men heeft ze verstoten.

Ze van mij afgepakt.

Ik praat nu beschaafder.

Maar o zo bekakt.

‘k Zal ze nooit vergeten.

Mijn eigenste taal.

En bij de diepste emoties.

Gebruik ik ze verbaal.

Jef liep zijn pik voorbij.

Jef’s hoofd was weer op hol geslagen.

Hij liep er hijgend achteraan.

Jef was zijn pik voorbijgelopen

Hij liet hem op een nachtkast staan.

Jef zag de pot niet bij het plassen.

Net daarom plaste hij er naast.

Hij wou zich nog in de onschuld wassen.

Maar kreeg de bal toen terug gekaatst.

Zij had een nieuwe pik gevonden.

Een kerel liet hem bij haar staan.

Zij was nog nooit zo opgewonden.

Jef kon de pot op, zij was voldaan.

Moraal.

Jef, begin nu niet te pruilen.

Vergeet je pik nooit op een kast.

Je bedrogen vrouwtje zal hem ruilen.

Voor eentje dat haar beter past.

Ongeduldig.

De mens wordt steeds ongeduldiger.

Vandaag was de Sint jarig.

Morgen zet ik de kerstboom.

Sterker nog gisteren kreeg een bericht,

verzonden door het stadsbestuur.

Om aanwezig te zijn op de kerstboom verbranding.

Wij worden zo ongeduldig, dat ik vrees

dat mijn kinderen mij ooit nog eens uitnodigen

om mijn eigen crematie bij te wonen, wat ik dan met plezier zal doen want ik ben een geboren pyromaan en daarbij zo ongeduldig dat ik niet zal kunnen wachten tot mijn dood, zodat ik aan zelfontbranding zal doen. Alleen nog wachten op de toelating voor een staanplaats op de strooiweide.

Ja, morgen zal hij weer te schitteren staan, onze spar en het stalletje. Ik ben op zoek naar een volwassen, liggende Jezus om in het kribbetje te leggen, het moet vooruit gaan mensen, of moet ik soms wachten tot Pasen voor hij groot is.

Dit is mijn lieve echtgenote Christiane.

Zij betekent zeer veel voor mij.

Als er engelen bestaan is zij er eentje.

Zij is geboren te Antwerpen op 3-04-1953.

In 2007 zijn wij 30 jaar getrouwd.

Samen hebben wij 4 zonen.

Gedichtje voor Christianneke

Als je weent dep ik je tranen

met een zakdoek van satijn.

Ben je droef zal ik je troosten

Ik zal er altijd voor je zijn

Als je lacht barsten je knoppen.

Dan valt jouw bloesem over mij.

In mijn droom zie ik je glimlach.

Het getakelde paard van de Sint.

De papa van Eliano, mijn jongste zoon Kevin, werkt voor een depanagebedrijf dat naast auto’s bij verkeersongevallen ook verkeerd geparkeerde auto’s weg takelt. Daarmee heeft Kevin een taak die nooit populair is bij de overtreders.

Vorige zondag toen de Sint bij ons op bezoek kwam, was Kevin ook aanwezig. Hoe groot was de verbazing van Eliano toen Sinterklaas nadat hij hem op enkele kleine ondeugendheden had gewezen, daarna ook zijn papa eens flink onder handen nam.

“Kevin, kom jij eens bij de Sint,” begon Sinterklaas.

Kevin wist nergens van, want ik had samen met de Sint een complot gesmeed.

“Kevin, ik heb met jou een eitje te pellen jonge man,” ging de heilige man verder.

“Wat heb jij met mijn paardje gedaan Kevin?”

“Ik weet het niet Sinterklaas.”

“Toen ik gisteren met Pieterman van het dak kwam was mijn paard verdwenen. Piet en ik dachten eerst nog dat het ergens was binnen gestapt om een lekkere wortel te halen, maar neen hoor. Wat later kreeg ik te horen dat jij mijn schimmel had weg getakeld. ”

“Was dat uw paard Sinterklaas? Dat wist ik niet,”speelde Kevin het spelletje nu mee.

Klein manneke was verstomd van verbazing. Had zijn papa zo’n streek uitgehaald en het paard van Sinterklaas weggesleept.

“Ja, jonge man, dat was mijn paardje men heeft het boven op uw vrachtwagen door de stad zien rijden. Kilometers verder hebben de Pieten het bange dier terug moeten halen en bovendien moest ik ook nog een fikse boete betalen!”zei de sint boos.

“Was dat uw paard Sinterklaas, dat heb ik niet geweten.”

“Hum, dat zeiden de Duitsers na de oorlog ook al,”grapte de Sint.

“Ik zal het nooit meer doen Sinterklaas,”beloofde Kevin en het werd hem vergeven.

Vandaag vertelde klein manneke aan iedereen op school dat zijn papa het paard van Sinterklaas had weggesleept.

“Bompa,” zei hij toen hij vanavond thuis kwam,”onze juf lacht niet snel. Neen, zij is geen lachertje. Maar toen ik het vertelde van Sint zijn paard, schoot zij in een lach.”

Hij keek mij daarbij aan met een blik waarin ik kon lezen, verwerpelijk toch bompa, leedvermaak.

Den bompa

Carpe diem

Carpe diem, carpe diem.

Meisje geloof niet meer in hem.

Waarom blijf je hem nog trouw.

Het leven wacht echt niet op jou.

Carpe diem, carpe diem.

Luister niet meer naar zijn stem.

Waarom heb je hem geloofd.

Hij die niets geeft maar veel beloofd.

Carpe diem, carpe diem.

Leef, geniet zonder één rem.

Geef hem zijn vrijheid laat hem gaan.

Carpe diem, carpe diem vang je eigen leven aan

Kinesitherapie.

De kinesist trok aan mijn tenen.

Hij wrong mijn botten uit elkaar.

‘k Liet mij niet doen ik wou niet wenen.

Ik trok die kerel bij zijn haar.

Hij op zijn beurt ging zich verweren.

Hij gaf een stamp tegen mijn knie.

Pats op zijn neus dat zal hem leren.

Met zijn kinesisatherraboemtajesa marteltherapie.

Ik ben een romanticus.

In Antwerpen zegt men een romantieker.

De zakenman zegt dat ik te melig ben.

Dat ik de niet realiteit niet ken.

Man je bent niet rationeel,

man, je leeft niet echt, je droomt te veel.

God, ik kan het niet verhelpen.

Dat ik zo vaak op roze wolken loop.

Misschien is er voor de rationelen.

In mijn kantgekloste kader nog een sprankel hoop.